Wist je dat je lichaam eiwit kan opslaan?
Het is algemeen bekend dat het lichaam van geraffineerde suikers en andere koolhydraten vetweefsel kan aanmaken. Minder bekend is echter dat het lichaam ook een aanzienlijke opslagcapaciteit heeft voor een overschot aan eiwitten.
Er is een verschil tussen dierlijke en plantaardige eiwitten. Dierlijke eiwitproducten bevatten namelijk 5 tot 10 keer hogere eiwitconcentraties dan plantaardige voedingsmiddelen. Daarom is de kans klein dat je je zult overeten aan plantaardige eiwitten uit noten, groenten, peulvruchten en granen. Het risico op overeten van eiwitten is echter aanzienlijk groter bij dierlijke eiwitbronnen.
Deze onbedoelde eiwitopslagplaatsen bevinden zich in het bindweefsel en in de vloeistof tussen de haarvaten en weefsels. Een andere opslagplaats is het basaalmembraan van de wanden van bloedvaten. Dit membraan ondersteunt de haarvaten en slagaders en zorgt ervoor dat ze hun vorm behouden. Zonder dit basaalmembraan zouden bloedvaten hun structuur verliezen.
Het basaalmembraan van de slagader kan zoveel dierlijke eiwitten opslaan dat het tot wel 8 keer dikker kan worden. Het probleem ontstaat wanneer deze opslagplaats vol raakt, waardoor de met eiwit verstopte haarvaten weinig zuurstof, water en voedingsstoffen meer kunnen vervoeren naar de weefsels, organen en zelfs naar de slagader zelf.
De slagader voedt zichzelf niet met het bloed dat hij transporteert, maar wordt gevoed door haarvaatjes die rond de slagader liggen. Wanneer er eiwitopslag plaatsvindt in het basaalmembraan, wordt de wand van de slagaders en haarvaten broos, waardoor scheuren kunnen ontstaan. Dit is een gevaarlijke situatie, waarbij het lichaam grote hoeveelheden LDL-cholesterol produceert om de schade te herstellen.
De weefsels die honger lijden, kunnen tegelijkertijd hun stofwisselingsafval niet goed afvoeren. Het lichaam zorgt voor verzuring om de ideale omgeving te creëren waarin microben geactiveerd worden die instaan voor het grote schoonmaak- en herstelwerk. Deze verzuring veroorzaakt automatisch een ontstekingsreactie of toxinescrisis. Dit proces is essentieel, omdat het lichaam hierdoor meer bloed rondpompt om voedingsstoffen, vocht en zuurstof te leveren voor de aanmaak van nieuw weefsel en het herstel van de aangedane weefsels.
Tijdens een ontsteking kunnen nieuwe haarvaten groeien, die het bedreigde weefsel opnieuw van water, voeding en zuurstof voorzien. In deze ontstekingsfase kan het weefsel herstellen en ontgiften, vooral als biologische conflicten, die vaak onderliggende oorzaken van ontstekingsreacties zijn, worden opgelost.
Echter, terugkerende ontstekingen in de slagaderwanden kunnen inwendige bloedingen en bloedstolsels veroorzaken, wat leidt tot chronische ontstekingsreacties. Dit gebeurt vooral wanneer de eiwitinname uit dierlijke bronnen groter is dan wat het lichaam kan verwerken en terugkerende conflictrecidieven van het oorspronkelijke biologische conflict. Het lichaam reageert door lipoproteïne LP5 te produceren, dat zich aan de beschadigde wanden van slagaders en haarvaten hecht om verdere schade te beperken.
Lipoproteïne LP5 is enorm plakkerig en vangt grotere moleculen LDL-cholesterol en helaas ook VLDL (bloedvet of triglyceriden) op. Deze stoffen worden vervolgens vastgemaakt aan de wanden van slagaders en haarvaten om inwendige bloedingen te voorkomen, want dat is levensbedreigend. Dit proces kan echter een vicieuze cirkel worden die vroeg of laat fataal afloopt. Het is zo belangrijk om het onderliggende conflict en zijn sporen definitief op te lossen. Emotionele evenwicht en zelfvertrouwen zijn nodig om evenwicht te creëren in het lichaam.
Het lichaam weet altijd precies wat het doet, maar waarom vertelt de medische wereld ons dit niet? Cholesterol is niet de oorzaak van hart- en vaatziekten; geraffineerde suikers en overtollige consumptie van dierlijke eiwitten zijn juist grote verergerende factoren van hart- en vaatziekten, diabetes, kanker en andere aandoeningen.
Gerelateerde Publicaties
