De nierverzamelbuizen

De nieren bevinden zich aan beide zijden van de bovenste lendenwervels aan de achterkant van de buik (retroperitoneaal). De bijnieren komen aan de achterzijde van het hart te liggen, hetgeen strategisch gezien noodzakelijk is om de stresshormonen via de aorta direct in de bloedsomloop te brengen. Oorspronkelijk waren de nieren één orgaan die zich later afscheidden in twee nieren.

De nierverzamelbuizen zijn een buisvormig structureel element van het nierweefsel. Het nierbasisweefsel of nefron (nierparenchym) filtert het bloed dat via de bloedvaten in de nier komt. De eerste stap is het persen van water met opgeloste stoffen uit het bloed. Bloedcellen en grote eiwitten blijven hierbij achter in het bloed. Dit proces vindt plaats in het zeeflichaampje (glomerulus), een kluwen van haarvaten. Dit gefilterde bloed of voorurine stroomt dan verder de nierverzamelbuisjes in.

In de nierverzamelbuizen worden uit de voorurine waardevolle stoffen zoals zouten, mineralen en glucose gehaald voor hergebruik. Afvalstoffen blijven in de voorurine en komen in de uiteindelijke urine terecht. Via verschillende komvormige nierkelken wordt de urine naar het nierbekken geleid. Van daaruit passeert de urine verder in de richting van de urineleiders, blaas en urinebuis, ter uitscheiding.

De nieren zijn belangrijk om een groot deel van het water en waardevolle stoffen te recyclen. Door diffusie en osmose worden nuttige stoffen weer geresorbeerd in het bloed. 

Daarnaast werken de nieren samen met de hypothalamus om alle bloedwaarden in evenwicht te houden. De belangrijkste taak van de nieren is om afvalstoffen van de stofwisseling en eiwitafbraak door de lever uit het bloed te filteren. In de tubulus renalis wordt de concentratie van de urine bepaald. 

Urine bestaat voor het grootste deel uit water (ongeveer 95%). De rest bestaat uit elektrolyten (voornamelijk natrium, kalium, chloride en calcium) en urinestoffen zoals urinezuur, ureum en creatinine. De nieren filteren dagelijks ongeveer 180 liter bloed. 99% van het filtraat wordt echter opnieuw geabsorbeerd door de nierverzamelbuizen en teruggevoerd in de bloedbaan, waardoor tussen de 1,5 en 2 liter urine wordt uitgescheiden.

De niertubulus is een dun buisje dat het gefilterde voorurine opvangt en via een kronkelweg en een soort zwanenhals vervoert naar de verzamelbuis waar nog zeven andere tubuli in uitkomen. Het nierbasisweefsel of het nefron vormt dagelijks ongeveer 150 liter voorurine. 

Metaforisch kun je de nieren zien als een vergiet. Je kookt spaghetti en je voegt er een snufje zout aan toe. Als de spaghetti gaar is, giet je het door het vergiet. Nadien haal je het zout uit het kookwater. Dat is wat de nierverzamelbuizen precies doen.

In evolutionaire zin zijn de nierverzamelbuizen het oudste weefsel van de nieren. Net zoals de darmcellen de “voedselbrok” verteren is de biologische functie van de nierverzamelbuizen om de “waterbrok” te absorberen / behouden (absorptie kwaliteit) en te verteren (secretoire kwaliteit). De nierverzamelbuizen bestaan ​​uit intestinaal cilinderepitheel, zijn afkomstig van het endoderm en worden aangestuurd vanuit de hersenstam. 

De nierverzamelbuizen hebben twee controlecentra in de hersenstam en liggen dichtbij het relais van dunne darm (rechts) en appendix + coecum (links) hetgeen verklaart dat ze betrokken zijn bij de absorptie en vertering van de waterbrok. 

Oorspronkelijk waren de nierverzamelbuizen van de rechternier betrokken bij het ureumproces ofwel de omzetting van ammoniak naar ureum. oorspronkelijk waren de nierverzamelbuizen van de linkernier betrokken voor de verwerking van water. Tegenwoordig hebben beide nieren dezelfde functie.

Het zinvol biologisch speciaalprogramma (ZBS) van de nierverzamelbuizen is het allerbelangrijkste ZBS dat altijd eerst moet worden opgelost vanwege zijn verergerend effect op de genezing van andere ZBS-en. De genezingsfase van ieder ZBS wordt verergerd door een actief nierverzamelbuis-ZBS als gevolg van extra oedeemvorming of wateropslag. 

Dit kan tijdens de genezingscrisis ofwel de epileptoïde crisis dramatische gevolgen hebben. Een ZBS van het hart kan hierdoor fataal aflopen. Bij een ZBS van het bot kan er extreme pijn ontstaan, bijvoorbeeld een hernia nuclei pulposi (discus hernia). Ook in de hersenen kunnen problemen ontstaan als gevolg van een actief nierverzamelbuizen-ZBS. De druk van een Hamerse haard kan problematisch worden wanneer het extra opgepompt wordt met vocht.

Het biologisch conflict dat verband heeft met de nierverzamelbuizen komt uit de tijd waarin het leven zich louter in de oceanen bevond. Uit het water zijn betekende toen een levensbedreigende situatie. Vandaar de bekende uitspraak: “Als een vis op het droge liggen”. Mensen kunnen zich ook als een vis op het droge voelen wanneer we onverwachts een shock of trauma meemaken dat letterlijk de grond onder je voeten weghaalt. 

In de dierenwereld is het leven van het dier in gevaar als hij zijn roedel verliest. Dit geldt ook voor de mens die uitgesloten wordt van de kudde. In de Germaanse geneeskunde verwijzen we naar het conflict van de nierverzamelbuizen als er sprake is van een verlatingsconflict, bestaansconflict of een vluchtelingconflict.

Het conflict dat op de nierverzamelbuizen neerslaat betekent bij volwassen: “Zich als een vis op het droge voelen, uit je normale setting gehaald zijn”, bv. op de intensive care van het ziekenhuis of het geïsoleerd opgesloten zijn in een kamer van het rusthuis. Het gevoel van ongewenst, afgewezen, onbegrepen, buitengesloten, geïsoleerd of verdreven te zijn. 

Ooit is het leven uit het water op het land geëvolueerd, en de mens heeft verschillende kenmerken die uit deze ‘waterperiode’ afstammen. Ik denk aan de kieuwbogen, de knipvliezen, de apoptose dat ervoor zorgt dat er vingers en tenen kunnen ontstaan. We zien dit ook tijdens de ontwikkeling in de schoot van je moeder: negen maanden lang zit je in een zak water dat exact overeenkomt met de isotone zoutconcentratie van de oceanen (0.9%). Ons bloed en de lymfe bevatten ook dezelfde isotone zoutconcentratie. 

Verlatingsconflicten worden veroorzaakt door het gevoel verdreven, uitgesloten, ongewenst, afgewezen, niet begrepen, genegeerd, buitengesloten, geïsoleerd en alleen te zijn. Kinderen ervaren het conflict wanneer ze in de kinderopvang worden geplaatst, wanneer ze zich onbemind of buitengesloten voelen van de groep (thuis, op de speelplaats, in de kleuterschool, op school), wanneer hun ouders niet genoeg tijd met hen doorbrengen, wanneer een broertje of zusje wordt geboren die meer aandacht krijgt, wanneer een grootouder overlijdt of wanneer een familielid vertrekt. Het is het verlies van veiligheid en het verlies van een emotionele schuilplaats waardoor ze zich moederziel alleen voelen. Hetzelfde kan gezegd worden over ouderen die in verpleeghuizen belanden, weg van hun huis en gezin. Pasgeborenen zijn al even kwetsbaar. Dus als het bij de geboorte om de een of andere reden van de moeder wordt weggenomen, kan dat een ernstig verlatingsconflict veroorzaken. Huisdieren hebben ook zwaar te lijden als ze alleen achterblijven.”

Een bestaansconflict is een angst voor je leven  – net zoals de vis uit het water die dreigt te sterven. Deze angst wordt vaak veroorzaakt door de diagnose kanker of een negatieve prognose die wordt geassocieerd met “mijn leven staat op het spel” (vergelijk met doodsangstconflict gerelateerd aan de longen). Wachten op de spoedafdeling, in een ambulance liggen en een ziekenhuisopname (chemokuren ondergaan, chirurgie, zich niet verzorgd voelen, een gebrek aan ondersteuning door artsen, verpleegkundigen of familieleden) roepen ook bestaans- en verlatingsconflicten op. De angst om naar het ziekenhuis te moeten gaan kan het conflict al activeren. Een bestaansconflict heeft ook betrekking op iemands levensonderhoud. Het gevoel achter het conflict is: “Ik ben alles kwijt“. Dit kan het verlies van een werkplek zijn, financiële verliezen, het verlies van een huis of het verlies van een persoon die zekerheid bood, op economisch of emotioneel gebied.”

Een vluchtelingconflict wordt ervaren als “in de woestijn te worden geworpen”, als ontworteld of “in ballingschap” te zijn, bijvoorbeeld als gevolg van een onverwachte overplaatsing of verhuizing (verandering van buurt, verandering van school) of gedwongen worden het huis of geboorteland te moeten ontvluchten. Op reis gaan, weg van een vertrouwd huis of geliefde kan het conflict ook veroorzaken. Luchtreizigers zijn bijzonder vatbaar voor vluchtelingconflicten. Evenzo kan een ongemakkelijk gevoel in een vliegtuig (vliegangst) een bestaansconflict veroorzaken.”

Dit geldt ook voor ouderen die door de corona maatregelen in een rusthuis zijn opgesloten, en hun vertrouwde omgeving zijn kwijtgespeeld. Mensen die een respectabele leeftijd hebben bereikt, heel hun leven hebben gewerkt en hun kleinkinderen door de zinloze maatregelen niet meer mogen zien, ervaren verlatingsconflicten. Dat is een potentiële oorzaak van Alzheimer. zie later in dit artikel: nierverzamelbuizenconstellatie.

De manier waarop het individu het conflict ervaart is subjectief en bepalend voor het opstarten van het zinvol biologisch speciaalprogramma (ZBS), dikwijls onbewust. Je bestaan of existentie is in gevaar.

Kinderopvang is soms dramatisch wanneer kinderen zich onbemind of buitengesloten voelen en verlaten zijn door hun moeder. Het kind “in zijn psychologie van het kinddenken” kan niet begrijpen waarom mama weg is en wordt ontvankelijk voor zelfafwijzing in de trend van “ik ben niet goed genoeg, want mama heeft me verlaten”. Kinderen kunnen daardoor zware “bestaansconflicten ervaren”, De geboorte is al een schok, de veilige vruchtzak moeten verlaten. Als de moeder van de foetus tijdens de zwangerschap conflicten ervaart met haar partner, zal dat alleen maar een negatieve impact hebben bij de geboorte dat nog traumatischer wordt voor het kind. Echografieën veroorzaken ook veel schade in de psyche van de foetus. Het ultrasone geluid overstemt de hartslag van de moeder, hetgeen zeer traumatisch is voor de foetus dat zich niet veilig voelt. En indien het kind in een couveuse of pleeggezin terechtkomt kunnen de nierverzamelbuizen dichtslaan met overgewicht tot gevolg. 

Veel mensen met morbide obesitas hebben een actief nierverzamelbuizensyndroom. Diep in je onbewuste je niet veilig kunnen voelen, niet kunnen settelen, ergens voor het leven op de vlucht zijn, zich nergens echt thuis kunnen voelen en bovendien ook niet kunnen aarden of gronden. Deze mensen ervaren problemen om hun plekje voor zichzelf op te eisen en zich veiliger te kunnen voelen. Mediteren of innerlijke rust beoefenen is voor deze mensen moeilijk. 

Na inslag van het trauma of shock (DHS) start het zinvol biologisch speciaalprogramma op.  Er groeit een bloemkoolachtige adeno-ca van het secretorische type of een vlak groeiende adeno-ca van het resorptieve type. Dit wordt een niercelcarcinoom genoemd. De weefselvermeerdering is evenredig aan de intensiteit en duur van het conflict. Dit aangeboren waterretentieprogramma is van vitaal belang, omdat zonder water alle metabolische processen ophouden te functioneren. 

Op de afbeelding zijn de scherpe ringconfiguraties een indicatie dat de conflicten actief zijn en beide nieren betreffen. De Hamerse haard in de linker helft van de hersenstam vertoont een impact op een iets hoger niveau dan de rechterkant. 

Dit gaat om een nierverzamelbuizenconstellatie, die zich op mentaal niveau manifesteert als gedesoriënteerd zijn en verwardheid, zoals bijvoorbeeld te zien is bij de ziekte van Alzheimer, gekoppeld aan alleen achtergelaten worden en bestaansconflicten!

  • Vocht vasthouden
  • Verminderde urineproductie
  • Verhoogde urinezuurspiegel
  • Sterke concentratie – bruinkleuring urine
  • Verhoogde ureum en creatininespiegel
  • Wallen onder de ogen
  • Opgezwollen handen, enkels en voeten
  • Gewichtstoename
  • Mentaal zich als een vis op het droge voelen
  • De urine kan niet doorstromen via de nierkelk naar het nierbekken

De mate van vasthouden hangt van de intensiteit van het conflict af. Indien het bestaans-, verlatings- of vluchtelingconflict aanhoudt zal de mens veel bijkomen ondanks veel sport, goede voeding of zelfs vasten. Het vastgehouden vocht wordt dikwijls in vetweefsel vastgehouden. Voornamelijk in de buikstreek en de heupen. het is niet altijd vetopslag, maar wateropslag in vetweefsel.  Morbide obesitas kan ook veroorzaakt worden door onderfunctie van de alfa eilandjes in de pancreas als gevolg van een angst-walgingsconflict waarop men vrouwelijk reageert met angst en afkeer. Zie het artikel over obesitas en diabetes.

Tijdens de conflictactieve fase is het aan te raden om de inname van water en andere dranken te verminderen, tenzij er nog voldoende urineproductie is. Vergelijk met de inname van vocht tijdens de helingsfase en het syndroom (zie later in dit artikel). Het idee om meer te drinken om te kunnen plassen tijdens de conflictactieve fase is schadelijk, het lichaam zal alles vasthouden. 

Te weinig vochtinname verhoogt ook het vasthouden van vocht (en gewichtstoename) omdat het organisme zelfs zonder conflicten nog steeds vocht vasthoudt om de waterbalans van het lichaam te handhaven. Dit gebeurt ook bij onvoldoende eiwitten in het dieet.

“German New Medicine® biedt een geheel nieuw inzicht in het toenemende aantal mensen met overgewicht, inclusief kinderen, in de westerse wereld, door rekening te houden met sociale veranderingen (het uiteenvallen van de traditionele gezinsstructuur, stijgende scheidingspercentages, zuigelingen die in kinderdagverblijven worden achtergelaten, ouderen die in tehuizen worden gestopt) en zorgwekkende economische ontwikkelingen (toenemende werkloosheid, slechte vooruitzichten voor de jeugd, toenemende schulden). Of we tegenwoordig waterretentie (gewichtstoename) nuttig vinden of niet, is niet relevant. Waar het om gaat is dat dit Biologische Speciaalprogramma zich gedurende miljoenen jaren biologisch heeft bewezen.”

In goede tijden worden ureum, water, mineralen en andere stoffen uitgescheiden, maar bij een bestaansconflict worden alle stoffen zoveel mogelijk hergebruikt. Het biologisch doel van de weefseltoename is het excretiefilter te sluiten zodat men vocht kan vasthouden en het organisme een betere overlevingskans heeft. Dit archaïsche programma is van vitaal belang, omdat zonder water alle metabolische processen ophouden te functioneren. De conflicten kunnen willekeurig de rechter-, linkernier of beide nieren beïnvloeden. 

In urine zitten veel voedende stoffen zoals zouten, mineralen, enzymen, vitaminen, ureum enzovoort. Bacteriën kunnen van stofwisselingsafval zoals ureum en creatinine voedende stoffen synthetiseren om het organisme te helpen overleven tijdens de crisis. Naast het vasthouden van vocht om uitdroging te voorkomen worden creatinine en ureum vastgehouden om niet te sterven aan eiwittekort. Tijdens de conflictactieve fase is er ook een dreiging van uithongering.

Het grote inzicht is dat tijdens het bestaans- verlatings- of vluchtelingconflict de spijsvertering en de ontgiftingssystemen niet goed werken, omdat dit energie kost aan het organisme. Het is van primair belang om te overleven en de energie beschikbaar te houden voor de geest om dit conflict op te lossen. Als je leven in gevaar is, heb je geen tijd om te eten of te drinken. Door alles op te houden kan het individu dat in gevaar is langer overleven. Alles in het leven is gericht op overleven. 

“Het vasthouden van vocht en urine resulteert in een VERMINDERDE URINE-UITSCHEIDING. Tijdens de conflictactieve fase is de urine dus geconcentreerd en donkergeel. Omdat vocht ook door de darmen wordt opgenomen is de ontlasting droog en hard. Wanneer er meer nierverzamelbuisjes betrokken zijn kan de urine-uitscheiding drastisch verminderen, wat oligurie (urineproductie tussen 150 – 400 ml per dag) of anurie (minder dan 50 ml per dag) veroorzaakt.”

Vaak hebben ook slanke mensen dit ZBS van de nierverzamelbuizen lopen.

Tijdens de conflictactieve fase houdt het lichaam ook urine substanties zoals ureum, urinezuur en creatinine vast. Deze niveaus stijgen evenredig aan de mate van conflictactiviteit en het aantal nierverzamelbuizen dat is beïnvloed. Deze niveaus kunnen ook verhoogd zijn door een vloeistof conflict dat inslaat in het nierbasisweefsel of nefron dat tot het nieuw mesodermale kiemblad behoort. De medische theorie dat een verhoogd urinezuurgehalte gekoppeld is aan een eiwitrijk dieet is niet overtuigend, aangezien vegetariërs ook een hoog urinezuurgehalte hebben.

Biologisch gezien is het vasthouden van vocht tijdens de conflictactieve fase noodzakelijk om stofwisselingsprocessen actief te houden. Dit geldt ook voor het vasthouden van ureum en creatinine. Beide zijn aangeboren natuurlijke reacties als je bestaan in gevaar is, als je als een vis op het droge bent geworpen. Verhoogde ureum en creatinine niveaus zijn daarom geen ziekten (uremie) of storingen (nierinsufficiëntie).

 Volgens Dr. Hamer scheidt het organisme bij een dagelijkse urine-uitscheiding van 150 – 200 ml (oligurie, bijna anurie) nog steeds urine substanties in voldoende hoeveelheden. Indien de creatininewaarde boven de 12-14 mg/dl stijgt, geeft dit aan dat de nierverzamelbuizen van beide nieren aangedaan zijn. In dit geval is dialyseren noodzakelijk en zinvol gezien vanuit de vijf biologische natuurwetten. In de reguliere geneeskunde wordt reeds vanaf 4 mg/dl gedialyseerd en dat is niet zinvol.

Het vastgehouden vocht wordt onmiddellijk vrijgelaten via de onaangetaste nierkelken. Afhankelijk van de mate van urineretentie kan de urinevloed overvloedig zijn. Deze urinefase wordt met grote opluchting verwelkomd, net als de urinefase na elke epileptoïde crisis van andere zinvolle biologische speciaalprogramma’s. De reguliere geneeskunde beschouwt dit overvloedig urineren als pathologisch en abnormaal.

Na de conflictoplossing start de normalisering van de functie. Schimmels en mycobacteriën zoals TBC-bacteriën verwijderen de cellen die niet langer nodig zijn. Indien er een lange conflictactiviteit aan vooraf ging ontstaat er een verkazend-necrotiserende tumorafbouw, niertuberculose, nierontsteking (nefritis). 

  • Troebele urine
  • Bloed in de urine
  • Pijn door zwelling en nachtzweten
  • Koorts
  • De genezingscrisis gaat gepaard met rilkoorts en sterke pijn.
  • Daling van de creatininewaarden

Na de tuberculose verschijnen de betroffen nierkelken op een röntgenfoto als rimpelig en opgezet in plaats van met scherpe contouren, vooral wanneer de helingsfase lange tijd heeft geduurd. Het is vanuit deze röntgenbeelden dat artsen de diagnose “nefrotisch syndroom” stellen

Wanneer er geen schimmels of tuberculose-bacteriën voorhanden zijn als gevolg van antibiotica misbruik, kan het ondanks de conflictoplossing tot verstopping leiden van de uitgang van het nierbekken. Rg: ‘stomme nieren’. In dit geval moet een operatie worden overwogen.

De tuberculaire afscheiding is rijk aan eiwitten. TBC bacterien hebben extra eiwitten nodig om hun werk te kunnen doen waardoor veel eiwit in het bloed wordt geëlimineerd. De klinische term van dit verschijnsel is proteïnurie of albuminurie. In het bloed daalt de eiwitconcentratie omdat het organisme bij een eiwittekort eiwitten uit het bloed opneemt om het eiwitverlies weer in evenwicht te brengen. Vanuit de Germaanse geneeskunde wordt daarom aangeraden om bij elke genezingsfase van kanker op het kiemblad Endoderm en Oud Mesoderm voldoende eiwitrijke voeding zoals vlees te eten om het eiwittekort te compenseren.

Indien voeding of supplementen onvoldoende zijn om het tekort aan eiwitten op te vullen is het tijdelijk toedienen van albumine-infusies cruciaal. Aan het einde van de genezingsfase zijn de niveaus van eiwitten, ureum en creatinine weer genormaliseerd. 

In de reguliere geneeskunde wordt proteïne in de urine tijdens de zwangerschap beschouwd als een “zwangerschapsaandoening”, pre-eclampsie genoemd. 

“Bij chronische tuberculose (hangende genezing) gaat steeds meer nierweefsel onherstelbaar verloren. Het resultaat: een cirrotische nier, zie linkernier op deze foto, en het onvermogen om voldoende hoeveelheden urine uit te scheiden (vergelijk met cirrotische nier gerelateerd aan het nierparenchym met onvoldoende urineproductie). Als de genezing niet op tijd kan worden voltooid leidt dit in eerste instantie tot “tubulaire nierinsufficiëntie” (vergelijk met “glomerulaire nierinsufficiëntie”) en uiteindelijk tot nierfalen. Wanneer beide nieren uitvallen is dialyse onvermijdelijk. Uremie veroorzaakt geen nierfalen!”

Na recidieven vindt men min of meer misvormde nierkelken, of kalkafzetting in de nierkanaaltjes, nefrocalcinose.

De Germaanse geneeskunde biedt een verklaring waarom acuut nierfalen een veelvoorkomende complicatie is bij ziekenhuispatiënten, met name op de intensive care afdelingen. Dit gaat om bestaansconflicten die recidiveren op de intensive care, uit je eigen omgeving te zijn weggehaald. Nierfalen kan ook ontstaan bij een plotseling hevig bestaansconflict.

Nierfalen als gevolg van verlatingsangsten is een belangrijke doodsoorzaak bij huisdieren.

In het geval van een additioneel nierverzamelbuizen-gerelateerd conflict is een cirrotische nier niet langer in staat om vocht vast te houden. Als gevolg daarvan worden grote hoeveelheden verdunde urine uitgescheiden. Deze aandoening wordt diabetes insipidus genoemd. De theorie dat diabetes insipidus wordt veroorzaakt door een “hormonaal defect” is pure veronderstelling.

Wanneer de getroffen nier operatief is verwijderd, beïnvloedt een nieuw- of opnieuw geactiveerd verlatingsconflict of bestaansconflict de andere nier, omdat het waterretentieprogramma de hoogste prioriteit heeft. Dit initieert de ontwikkeling van een nieuwe niertumor, door de conventionele geneeskunde geïnterpreteerd als “uitgezaaide kanker”.

Een getransplanteerde nier wordt niet aangestuurd door de hersenen. Zijn functie wordt kunstmatig gehandhaafd.

Bij constante terugvallen in het conflict vormen de ophopende zout- en mineraalresten in de nierverzamelbuizen uiteindelijk nierstenen, die tijdens de Epileptoïde Crisis met spasmen (nierkoliek) en acute pijn vrijkomen, vooral als een steen de urinewegen blokkeert.

Nierstenen in de verzamelbuizen zijn donkere of witte calciumoxalaatstenen, nierstenen in het nierbekken zijn groene of geelachtige urinezuurstenen.

Wat betreft de vochtinname is het drinken van voldoende hoeveelheden water tijdens de helingsfase belangrijk om de verwijdering van de restanten van de celafbouw te ondersteunen.

Affirmaties: “Er wordt voor mij gezorgd.” “Ik ben veilig en geborgen.” “Ook wanneer ik denk alleen te zijn, is er altijd iemand voor mij.”

Voldoende schoon water drinken en je gevoel volgen wat betreft de hoeveelheden. Let op: niet te veel drinken en zeker niet als je nog conflictactief bent. 

Let op met cortisone, dit medicijn versterkt de nierverzamelbuizen, wat tot meer vochtopslag leidt en verergering van symptomen en een vollemaansgezicht.

Opgelet: geraffineerd zout is enorm schadelijk voor de nierverzamelbuizen.

De natuur simuleren

Rechtop in een warme hottub met zout warm water (37°- 38°C) om je nieren één te laten voelen met het water. 0,9% zout is de isotone waarde in de oceaan en je bloed. Het is ook de isotone waarde in de vruchtzak van de foetus. Het zoutgehalte mag meer zijn, want het vocht mag uit het lichaam weg. De nieren kunnen zich beter ontspannen waardoor het bestaansconflict beter kan opgelost worden. Je veilig voelen in het warme zoute water. De tumortjes in de nierverzamelbuizen breken sneller af dankzij de TBC, je gaat gemakkelijker plassen.

Sauna, thermische baden, infraroodcabine, lymfedrainage, dampbaden, regelmatig transpireren.

Het gaat erom dat de patiënt goede voeding, goede zorg, liefde en vooral het gevoel van “HEEL ZIJN” nodig heeft, de ervaring van geluk.

Maak het je gezellig en comfortabel. gezellig en behaaglijk thuis, waar men zich ‘thuis’ voelt. Je individueel plekje waar je jezelf geborgenheid, liefde en veiligheid kunt geven. Comfortabel bed en zachte lakens. Zachte kledij, vooral zacht ondergoed. 

Biologische conflicten: verlatingsconflict, bestaansconflict en vluchtelingconflict.

Zich als een vis op het droge voelen.

Een verlatingsconflict, een bestaansconflict of een vluchtelingconflict houden verband met de nierverzamelbuizen. De nierverzamelbuizen van de rechter nier worden aangestuurd vanuit de rechterkant van de hersenstam; de nierverzamelbuizen van de linker nier worden bediend vanaf de linkerkant van de hersenstam. Er is geen kruislings verband tussen de hersenen en het orgaan.

Het eerste conflict heeft een willekeurige impact in de rechter- of linker hersenhelft. De NVB-constellatie treedt in werking op het moment dat beide relais van de nierverzamelbuizen zijn aangedaan. De constellatie kan permanent zijn of terugkerend, als gevolg van sporen of terugvallen in de conflicten.

Related Articles

Diabetes deel 2

Geheime oorzaken diabetes: dierlijke eiwitten Teveel dierlijk eiwitten: schadelijker dan geraffineerde suiker Geraffineerd suiker en zetmeel is niet gezond. Maar grote hoeveelheden dierlijk eiwitten zijn…