De galwegen

De galwegen vertakken zich door de lever in een boomachtige structuur. Het zijn kanalen waardoor gal stroomt. Gal is een vloeistof die door de lever wordt geproduceerd en is belangrijk voor de spijsvertering, vooral voor het verteren van vetten. De ductus hepaticus (grote leverkanaal) voegt zich samen met de ductus cysticus (afvoergang van de galblaas) om de ductus choledochus (grote galweg) te vormen. De ductus choledochus mondt uit in de alvleeskliergang voordat het in de darm terechtkomt.

Gal wordt geproduceerd in de lever en opgeslagen in de galblaas, een peervormig zakje waarin galvloeistof tijdelijk wordt opgeslagen. Wanneer vet voedsel de maag verlaat, trekt de galblaas samen. De galblaas bevindt zich rechtsboven in de buikholte tegen de voorkant van de lever aan. Gal stroomt van de galblaas naar de twaalfvingerige darm (het eerste deel van de dunne darm), waar het nodig is voor de vertering van voedsel, met name van vetten, koolhydraten en eiwitten.

Gal helpt het lichaam ook om afvalstoffen te verwijderen, die door de lever uit de bloedbaan worden gefilterd. De bekleding van de galwegen bestaat uit plaveiselepitheel, dat afkomstig is van het ectoderm en daarom wordt aangestuurd vanuit de hersenschors.

OPMERKING: De galwegen, galblaas, maag (kleine kromming), maagpoort, bulbus duodeni en alvleeskliergangen delen hetzelfde hersenrelais en daarom hetzelfde biologische conflict. Welke van deze organen wordt beïnvloed door de DHS is willekeurig. Een ernstig conflict kan alle organen tegelijkertijd treffen.

Het biologisch conflict met betrekking tot de galwegen en het oppervlakkig rectumslijmvlies

Het biologische conflict dat verband houdt met de galwegen is een mannelijk territoriumergernis-conflict (gevecht in het territorium) of een vrouwelijk identiteitsconflict, afhankelijk van iemands geslacht, handigheid en hormoonstatus.

Mensen ergeren zich wanneer hun territorium of grenzen niet worden gerespecteerd. De kwaadheid, woede en wraakgevoelens die vergeving in de weg staan, houden de ergernis over het schenden van hun territorium in stand. Hierdoor blijven ze oordelen, veroordelen en verwijten maken.

Dikwijls is er agressie in het spel, zowel eigen agressie als van de tegenstanders. Men ergert zich groen en geel. Men is geïrriteerd of geprovoceerd.

Een territoriumergernis heeft betrekking op een ergernis in de omgeving en op plekken die men als zijn of haar domein beschouwt – letterlijk of figuurlijk. Ergernis met familieleden, aanvallen van buren en grensoverschrijdingen. Typische territoriumergernis-conflicten zijn geschillen thuis, vetes op het werk, ruzies op school, in de kleuterklas, op de speelplaats, in een senioren- of verpleeghuis of in het ziekenhuis; ook in het ruimere “territorium” zoals in het dorp, de stad of het land waar men woont. Oorlogen, irritante geluiden in het huis of in de buurt, een gevecht om een ​​parkeerplaats of over speelgoed zijn andere voorbeelden van wat een territoriumergernis-conflict kan uitlokken.

Het Biologische Speciaalprogramma van de galwegen volgt het STROTSLIJMVLIES SENSIBILITEIT SCHEMA met hyperesthesie in de conflictactieve fase en de Epileptoïde Crisis en hypesthesie in de helingsfase. De ernstige pijn als gevolg van de hyperesthesie behoort tot de koude ziekten.

De conflictactieve fase

Er ontstaat overgevoeligheid en ulceratie van de bekleding van de galwegen, evenredig aan de mate en duur van de conflictactiviteit. Dit geldt voor zowel de intrahepatische als extrahepatische galgangen. Het biologische doel van het weefselverlies is om het lumen van de galwegen te verwijden, zodat de gal beter kan doorstromen naar de twaalfvingerige darm voor een betere spijsvertering. In de volksmond zegt men dan dat men “beter gal kan spuwen”.

Dit verbetert de stofwisseling, waardoor het individu meer energie heeft om het conflict op te lossen. Afhankelijk van de intensiteit van het territoriumergernis-conflict bertreft de ulceratie een of meerdere gangen. Het symptoom: milde tot ernstige pijn. Mensen zijn vaak woedend, boos en agressief. Tijdens de conflictactieve fase ontstaat er een gelijktijdige verslapping van de ringspieren.

De genezingsfase

Tijdens het eerste deel van de helingsfase (PCL-A) wordt het weefselverlies van het plaveiselepitheel van de galwegen weer aangevuld door celvermeerdering. Dit herstel wordt door de reguliere medische wetenschap ook wel galgangkanker genoemd. Op basis van de Vijf Biologische Wetten kunnen de nieuwe cellen niet als “kankercellen” worden beschouwd, omdat de celvermeerdering in werkelijkheid een aanvullingsproces is.

Helingssymptomen zijn onder andere zwelling als gevolg van oedeem of vochtophoping, gepaard met buikpijn. Dit kan gedurende de hele genezingsfase aanhouden. De pijn is niet sensorisch van aard, maar eerder een drukkende pijn, ook tijdens de derde fase van de genezing (PCL-B). De epileptoïde crisis gaat gepaard met kramp, spasmen, hevige pijn en soms absences. Kolieken kunnen ook voorkomen vanwege de betrokkenheid van de galgangspiertjes.

Tijdens de genezingsfase kan de doorstroming van gal tijdelijk bemoeilijkt of verstopt zijn, een toestand die cholestase wordt genoemd. Dit wordt meestal veroorzaakt door terugkerende conflictactiviteit, waardoor de genezing niet kan worden voltooid.

Geelzucht of icterus

De levenscyclus van rode bloedcellen eindigt na ongeveer 120 dagen. Rode bloedcellen die aan het einde van hun levensfase zijn gekomen, worden door het beenmerg, de milt en de lever afgebroken tot bilirubine. Bilirubine wordt via de gal uitgescheiden en vervolgens in de spijsvertering door de darmflora verder afgebroken. Wanneer de galafvoer in de ductus choledochus geblokkeerd is, stijgt de bilirubineconcentratie in het bloed. Bij een concentratie vanaf 2 mg/dL spreekt men van geelzucht of icterus, wat resulteert in een geelkleuring van de huid en het oogwit.

Opmerking: Geelzucht kan ook ontstaan door een versnelde afbraak van rode bloedcellen (hemolyse). Bloedtransfusies, grote kneuzingen (letsels), medicijnvergiftiging, problemen met de milt en/of malaria zijn hierbij vaak betrokken.

Een grote zwelling in de ductus choledochus of in zwellingen in verschillende galwegen blokkeert de galstroom, wat leidt tot geelzucht. Geelzucht uit zich in een gele huid en een gelig wit van het oog; ook wordt de urine bruin en de ontlasting lichtgeel, vanwege het ontbreken van bilirubine. Alvleesklierkanker kan leiden tot geelzucht wanneer de tumor de ductus choledochus, die de alvleesklier verbindt met de lever, blokkeert.

Geelzucht komt vrij veel voor bij pasgeborenen. De conventionele geneeskunde gaat ervan uit dat dit verband houdt met de zich nog ontwikkelende lever van een baby, die nog niet in staat is om voldoende bilirubine uit het bloed te verwijderen. Als dit echter correct was, waarom wordt dan niet elke baby geboren met geelzucht?

Vanuit het gezichtspunt van GNM wordt geelzucht bij pasgeborenen veeleer veroorzaakt door een territoriumergernis-conflict die al in de baarmoeder optrad (zie intra-uteriene conflicten). Een foetus kan ook lijden aan een territoriumergernis-conflict met of namens de moeder. De ongeborene hoort en voelt hoe de ouders voortdurend ruzie hebben. Een vruchtwaterpunctie kan de foetus irriteren wanneer de punctienaald in zijn nabijheid komt. Stress in de verloskamer, een zware bevalling of de manier waarop de pasgeborene wordt behandeld bij de geboorte kan een territoriumergernis-conflict oproepen, met geelzucht in de helingsfase, wanneer de baby zich weer veilig voelt.

Wanneer ongeborenen geen echografie of vruchtwaterpuncties hoeven te ondergaan en wanneer de moeder kan bevallen in een ontspannen en rustige omgeving zonder hectiek en dramatiek, komt geelzucht bij pasgeborenen veel minder vaak voor.

Echografie is voor een embryo of foetus een risicovolle onderneming. De ultrasone golven kunnen gehoorconflicten veroorzaken bij de foetus, en de opwarming kan turbulentie in het vruchtwater veroorzaken. Dit wordt door de foetus als een alarm of gevaar ervaren, wat angst bij de foetus veroorzaakt. De meeste ongeborenen doorstaan deze spanning zonder grote schade, maar anderen raken in paniek en worden ziek.

Hepatitis

Als de genezing van de galwegen gepaard gaat met ontsteking, spreekt men van hepatitis. “Acute hepatitis” geeft aan dat het galweg-gerelateerde conflict wordt gereactiveerd door middel van spoor dat werd ingesteld toen de oorspronkelijke territoriumergernis-conflict plaatsvond. “Chronische hepatitis” onthult een hangende genezing als gevolg van voortdurende conflictrecidieven die de voltooiing van de helingsfase vertragen. Icterische hepatitis met de typische symptomen van geelzucht ontwikkelt zich wanneer een galwegocclusie meerdere gangen of de ductus hepaticus betreft.

De conventionele geneeskunde beweert dat hepatitis wordt veroorzaakt door hepatitisvirussen (A, B, C, D, E). Maar zoals aangetoond in de publicatie Virus Mania van Torsten Engelbrecht en Claus Köhnlein “is het nog nooit iemand gelukt om een ​​overeenkomstige virusstructuur in het bloedserum van zogenaamde hepatitis C-patiënten te detecteren. Net als bij HIV is het isoleren van het virus nodig voor een duidelijke identificatie, wat nog nooit is gebeurd” (P.155). Kort gezegd is geen van de vermeende hepatitis-virussen – of welk virus dan ook – ooit wetenschappelijk geverifieerd (details worden gepresenteerd in het “Virus Mania GNM DVD”). Dit stelt serieuze vraagtekens bij de rechtvaardiging van de vaccinatie van pasgeborenen en het opleggen van “immunisatie” aan reizigers, die van nature hepatitis ontwikkelen nadat ze hun territoriumergernis-conflict hebben opgelost – weg van de “ergernis”-omgeving. https://learninggnm.com/documents/videos.html

Bij hepatitis stijgt het Gamma-GT niveau, een belangrijke leverenzymparameter in PCL-A, met een sterke daling tijdens de Epileptoïde Crisis. De Epileptoïde Crisis presenteert zich als acute scherpe pijn en krampen of spasmen (leverkoliek) als de omringende dwarsgestreepte spieren van de galwegen tegelijkertijd de Epileptoïde Crisis ondergaan. In PCL-B gaan de galwegen weer open en keert de functie van het orgaan terug naar normaal.

OPMERKING: Alle Epileptoïde Crises die worden aangestuurd vanuit de sensorische, post-sensorische of pre-motorisch sensorische cortex gaan gepaard met een ontregelde bloedcirculatie, duizeligheid, korte bewustzijnsstoornissen of een volledig bewustzijnsverlies (flauwvallen of “absence”), afhankelijk van de intensiteit van het conflict. Een ander kenmerkend symptoom is een lage bloedsuikerspiegel, die wordt veroorzaakt door het overmatige gebruik van glucose door de hersencellen.

Mensen met hepatitis die ook lijden aan een bestaansconflict, verlatingsconflict of eenzaamheidsconflict waarbij de nierverzamelbuizen zijn betrokken, kunnen een vergroting van de lever (hepatomegalie) met acute pijn ontwikkelen. Door overmatig vasthouden van vocht kan een kritieke situatie ontstaan, omdat het extra vocht ook wordt opgeslagen in het hersenoedeem dat zich parallel aan het oedeem in het helende orgaan ontwikkelt. Vanwege de verhoogde druk in de hersenen kan een persoon in een coma (levercoma) raken en overlijden.

Levercirrose

Verlittekening van de lever is het gevolg van voortdurende terugval in territorium-ergernis-conflicten. De galwegen reiken met hun boomvormige vertakkingen tot in elke uithoek van de lever. Het plaveiselepitheel wordt als gevolg van herhaalde conflicten in toenemende mate vervangen door littekenweefsel, wat gebeurt in de PCL-B fase. Dit kan evolueren naar een gevaarlijke situatie waarbij het basisweefsel van de lever wordt aangetast. Zonder het oplossen van het conflict kan deze toestand fataal worden.

Ongeveer 50% van de patiënten met levercirrose ontwikkelt ook ascites (waterbuik). Volgens de conventionele geneeskunde wordt de vloeistof in de buik veroorzaakt door hoge bloeddruk in de poortader van de lever (dezelfde theorie wordt toegepast op slokdarmspataderen). Als deze theorie geldig is, waarom komt “cirrotische ascites” dan niet in 100% van de gevallen voor? Gebaseerd op de kennis van GNM houdt het vocht in de buikholte in dat de persoon tegelijkertijd een territoriumergernis-conflict en een verlatingsconflict of bestaansconflict doormaakt. Een bestaansconflict kan ook worden veroorzaakt door de diagnoseschok, aangezien levercirrose doorgaans een slechte prognose heeft.

Levercirrose kan ook ontstaan als gevolg van chronisch medicijngebruik (misbruik). Elk medicijn heeft een beschadigend effect op de lever, van hormoonpreparaten tot pijnmedicatie. Alle lichaamsvreemde stoffen moeten in de lever worden afgebroken en geneutraliseerd.

Levercirrose heeft niets te maken met alcoholgebruik (net zoals er geen verband is tussen roken en de ontwikkeling van longkanker). Er zijn mensen met levercirrose die niet drinken en er zijn alcoholisten die nooit levercirrose ontwikkelen. Maar territoriumergernis-conflicten en drinken gaan wel vaak samen!

De verzorging van de lever en de galwegen

De lever is een orgaan dat 24 uur per dag actief is, met een hogere intensiteit tijdens de nachturen. Het is zeer belangrijk om het dag- en nachtritme te respecteren om de detoxificatie te stimuleren. De grootste productie van gal vindt overdag plaats. Naarmate de avond vordert, vermindert de productie van gal volgens het dag- en nachtritme.

Vermindering en geleidelijk stoppen met chemische medicatie (onder begeleiding van je arts), alcohol, drugs en geraffineerde producten zoals suiker en oliën is essentieel. Het is belangrijk om een dagelijkse routine te volgen, waarbij de grootste maaltijd rond het middaguur wordt genuttigd en een lichte maaltijd ’s avonds. Te laat en te veel eten in de avonduren belemmert een optimale vertering, waardoor koolhydraten kunnen vergisten en eiwitten een chemisch rottingsproces kunnen ondergaan. Dit heeft een verergerend effect op de lever.

Overweeg een lever en galreiniging zoals beschreven door dr. Andreas Moritz: “de ongelooflijke lever- en galblaaszuivering” ISBN 9789079872220 Laat je ondersteunen door een goede therapeut of arts die hiermee bekend is.

Een waardevolle plant dat de lever en de galwegen ondersteunen is Picrorhiza kurroa (schijnereprijs, Kutki of Katuki) en komt oorspronkelijk uit de Himalaya (Nepal). Deze robuuste bergplant groeit boven de 3000 meter op de hellingen van de Himalaya. Het zijn de ondergrondse wortels en knollen die vanwege hun medicinale werking worden geoogst. Schijnereprijs heeft een overwegend extreem bittere smaak met een beetje scherp.

Vermijd voedselcombinaties zoals brood met zoet beleg. Eet fruit afzonderlijk van de maaltijd en vermijd koemelk of zuivel.

Drink veel water in de ochtend en de voormiddag, maar niet tijdens het eten om te voorkomen dat de spijsverteringsenzymen te veel worden verdund.

Gebruik veel bittere specerijen zoals kurkuma, lange peper en rozemarijn. Daarnaast is venkel en saffraan zeer waardevol voor de lever. Saffraan is rijk aan vitamine B12.

Thee van alsem, weegbree, mariadistel, venkel, agrimonie, duizendguldenkruid, paardenbloem (wortel), cichorei en klitwortel.

Andere kruiden die de leverwerking en galproductie ondersteunen

Glycyrrhiza glabra: zoethout

Tinospora cordifolia: Guduchi

Commiphora mukul: Guggul

Piper longum: lange peper

Eclipta alba: valse margriet

Emblica officinalis: Indiase kruisbes

Phyllanthus niruri: steenbreker

Affirmaties: “De ergernis ligt achter mij.” “Volgende keer zal ik van het begin berusten.”

Enzympreparaten, geelwortel of kurkuma, Schüsslerzouten: Nr: 3, 4, 9.

Indien nodig: pijnstillers, ontstekingsremmers om de heftige symptomen iets te milderen, niet om symptomen te bestrijden. Een operatie kan zinvol zijn, bespreek het met een arts die kennis heeft over de vijf biologische natuurwetten.

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com
Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/
Dr. Geerd Ryke Hamer

Gepubliceerd op 21/06/2024

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • Cataract of grauwe staar Het oog is het meest complexe orgaan van het lichaam. In dit kleine orgaan bevinden zich drie kiembladen: het endoderm, het nieuwe mesoderm en het ectoderm. Deze drie structuren dienen slechts één doel: kijken en zien. Dr. Hamer heeft veel ontdekt over het oog en dankzij zijn onderzoek kunnen we vele oogaandoeningen beter begrijpen. Emotioneel actieve conflicten spelen zich af in het binnenste gebied van het oog. Volgens de reguliere geneeskunde takelen eiwitten in het oog af, waardoor de transparantie van de ooglens langzaam afneemt. Hierdoor krijg je wazig zicht, wat het scherp zien belemmert. [...]

    By Published On: 10/06/2024
  • De functie van de galblaas De galblaas of vesica biliaris is een klein, peervormig zakje waarin gal kan worden opgeslagen. Ze bevindt zich rechtsboven in de buikholte, tegen de onderkant van de lever. De galblaas is verbonden met het hepatische systeem via de ductus cysticus, die direct in de ductus choledochus uitmondt. De galblaas heeft een wateronttrekkende werking op de gal die zodoende wordt ingedikt en een typische groene kleur krijgt. Gal is een vrij dikke, geelgroene vloeistof die in de lever wordt geproduceerd. Gal wordt verzameld in de galblaas, waar het wordt opgeslagen totdat het nodig is voor [...]

    By Published On: 27/05/2024
  • De werking van de lever De lever is een veelzijdig orgaan bij zowel gewervelde dieren als mensen. Dit orgaan bevindt zich onder het middenrif en strekt zich uit over de gehele breedte, waarbij het dikste deel aan de rechterzijde ligt. De lever weegt ongeveer anderhalve kilogram. Traditioneel wordt de lever, op basis van oppervlaktekenmerken, verdeeld in vier kwabben. De lever speelt een cruciale rol in het metabolisme, waarbij het betrokken is bij de stofwisseling van vetten, koolhydraten en eiwitten.Typisch voor de lever zijn de sinusoïden, wanden in de haarvaten van de lever die grotere moleculen zoals overtollig cholesterol uit het [...]

    By Published On: 19/05/2024