Hersentumor of Hamerse Haard?

De grote vergissing van de medische wetenschap over hersentumoren. Hersentumoren bestaan niet.

Vandaag een iets technischere blog, maar wel belangrijk om het proces van kanker of tumor groei te kunnen begrijpen. Het is bekend dat het hersen- en zenuwweefsel zich niet of zeer langzaam regenereert. Volgens Dr. Hamer vermeerderen hersencellen (weefsel) zich na de geboorte niet meer. In zoverre kunnen dus hersentumoren ook niet bestaan. Een groot verschil met andere weefsels van het lichaam waarvan de weefselvernieuwing op regelmatige wijze voltrekt.

Er zijn zelfs weefsels in het lichaam die zich om de 3 à 4 dagen vernieuwen, ik denk bijvoorbeeld aan het maagslijmvlies. Dus nogmaals, hoe zouden er dan hersentumoren kunnen ontstaan? Een andere logische verklaring hiervoor (dat de medische wetenschap echter niet wilt horen) zijn de Hamerse haarden in de hersenen.

Een Hamerse haard is een soort waterzak (oedeem) dat ontstaat van zodra er conflictoplossing is, met concentrische ringen waardoor de elektrische bedrading van het gliaweefsel of bindweefsel van de hersenen even weg is. Een Hamerse haard ontstaat bij een conflict inslag dat synchroon verloopt in de psyché, hersenen en het weefsel of orgaan. 

Hoe uitgestrekter de Hamerse haard is, des te uitgestrekter is de tumor/kanker of necrose/ulceratie in het weefsel of het orgaan. Met andere woorden, des te uitgestrekter is de verandering in de weefsels. Als het conflict (trauma) uiterst intensief is, des te sneller groeit de tumor in het lichaam of des te groter wordt de necrose in sommige weefsels/organen of de osteolyse in het botweefsel. Of des te sterker is de verandering van weefsels die geen mitotische weefseltoename maken.

Dat hangt af uit welk kiemblad het orgaan of weefsel bestaat. Even in het kort: Endoderm = tumorvorming of kanker, oud mesoderm = idem, nieuw mesoderm = necrose en ectoderm = ulceratie van de weefsels of orgaan. Dit wordt altijd gecoördineerd door de hersenen. Dat heeft echt niets met kwaadaardigheid te maken zoals het medische systeem ons daar angst mee wil inboezemen. 

Precies tijdens de inslag van een conflictschok of trauma ontstaat een tijdelijke hersenzwelling (oedeem), en dat is een soort waterzak in een gebied in de hersenen van waaruit de kanker, tumor, ulceratie of necrose en hun definitieve genezingsprocessen worden gecoördineerd. Deze hersenzwelling (oedeem) kan ook problemen geven als het conflict lang heeft geduurd of als het hersenoedeem aan een zeer ongunstige plaats gelegen is. Wat ook een rol speelt is of de Hamerse haard intra of scherp begrensd of perifocaal of onscherp begrensd oedeem heeft. Perifocaal betekent rondom een haard of centrum. 

Nu is het ook zo als tijdens de conflictschok of trauma inslag je bestaan of existentie eveneens wordt bedreigd dat het nierverzamelbuizensyndroom actief wordt. Wat betekent dat? De nierverzamelbuizen slaan dicht om al het vocht te kunnen ophouden (met een archaïsche overleving als biologisch doel). Echter dit heeft een verergerend effect in het oedeem in de hersenen en het oedeem in het corresponderende orgaan of weefsel.

Een gelijktijdige nierverzamelbuizen-waterretentie-conflict noemen we in de Germaanse geneeskunde “het syndroom”. De Hamerse haard wordt daardoor groter, en is een “ruimtevragend proces”, en zal zich ruimte verschaffen door de omgeving in het omliggende hersenweefsel plat te drukken. Dit gebeurt vervolgens ook in het corresponderende orgaan of weefsel in het lichaam. 

Terwijl je in de conflictactieve fase bevindt zal de Hamerse haard scherprandig zijn, met scherp gemarkeerde ringen. In feite is dat de ziekte, de verwarring of desoriëntatie in de geest, op het verkeerde been gezet. Als het conflict opgelost wordt zal de Hamerse haard opgezwollen uitzien en donker kleuren op de CCT scan. Dr. Hamer noemt dit proces “geoedematiseerd”.

Het genezingsproces start en aan het einde van de genezingsfase wordt dan het zogenoemde gliaweefsel of onschadelijk hersen bindweefsel gevormd met de herstelling van de Hamerse haard tot doel. (Het gliaweefsel wordt bedraad voor stroomimpulsen) Tijdens het hoogtepunt (epicrisis) wordt het oedeem uitgeperst.

Dat wordt door de medische wetenschap ook als ziekte gezien en dusdanig bestreden, je begrijpt nu dat dit misdadig is omdat het genezing of herstel is. Ach, de onwetendheid toch van de medische wetenschap.

En dit gegeven beste mensen, deze heldere gliaweefsel verdichte Hamerse haard, dat men in de computertomografie of CT scan goed kan zien door een jodiumhoudend contrastmiddel dat de Hamerse haard goed inkleurt is dus feitelijk een reparatie van het organisme aan de Hamerse haard en dus geen reden om te schrikken of angstig te zijn. Angst belemmert de genezing en de medische wereld is gespecialiseerd om mensen steeds bang te maken.

In principe is de Hamerse haard na de genezing een onschadelijk litteken als gevolg van de verwarring, desoriëntatie dat de ziekte in de geest is, waarbij gliaweefsel-vorming of gliaweefsel-ringen ontstaan. Dat wordt helaas nog altijd foutief gezien als hersentumoren, glioma, glioblastoom, oligodendroglioom, astrocytoom en ongelukkigerwijze tot het lijden van de patiënt operatief verwijderd.

Bij een tumor wordt er gesproken van celvermeerdering, maar klopt de celtheorie van Rudolf Virchow wel, aangezien hijzelf deze theorie later in zijn leven weer ingetrokken heeft? In de Germaanse geneeskunde wordt er gesproken over weefsels die ontspruiten uit vier verschillende kiembladen. Interessant is dat de ayurveda over Dhatu’s spreekt. Dat is een woord uit het Sanskriet en betekent weefsel. Het lichaam is opgebouwd uit weefsels, precies zoals Gunther Enderlein (1872 – 1968) het ook stelde.

Eén ding is zeker, ik heb maar weinig vertrouwen in de oncologie omdat ik steeds meer uitkom op hun aannames of hypotheses in plaats van bewezen stellingen. Bijvoorbeeld een leverkanker dat zich uitzaait naar de hersenen. Hoezo? Het hersenweefsel is het enigste weefsel in het lichaam dat niet rechtstreeks gevoed wordt door het bloed. Het hersenweefsel is omgeven door de bloed-hersenbarrière.

De bloed-hersenbarrière is een soort rooster dat gevormd is door strakke kruisingen die de meeste stoffen buitenhouden en weinig stoffen in het hersenweefsel toelaten. Daardoor kan je brein beschermd worden tegen giftige stoffen. Via gezonde verzadigde vetten worden specifieke voedende stoffen en zuurstof wel doorheen gelaten die het hersenweefsel wel kunnen bereiken.

Hoe zou dan volgens de reguliere uitzaaiingstheorie een kankercel dat duizend x groter is dan een bacterie door de bloedhersenbarrière heen kunnen dringen om een hersentumor te veroorzaken? 

Hersenweefsel bestaat uit bindweefsel (gliaweefsel) waar slechts 10% zenuwweefsel als elektrische bedrading is. Volgens de reguliere zienswijze zijn hersentumoren “weefselwoekeringen” in de hersenen. Zenuwweefsel kan zich na de geboorte niet of nauwelijks meer delen. Bij hersentumoren gaat het altijd om hersenbindweefsel dat groeit of juister gezegd veranderd is. Nooit vindt men woekerende zenuwweefsels. Dit besef alleen al haalt de dramatiek van de diagnose hersentumor weg.  

In de Germaanse geneeskunde heeft men een meer plausibele verklaring dat eveneens een psychologische relevantie omvat. Intuïtief voelt het juist aan. Als men een shock of trauma oploopt, dan staat dit synchroon in op drie niveaus tegelijkertijd. Namelijk het weefsel (orgaan), de psyche (mind) en de hersenen. Men kan stellen dat het trauma of shock inslaat op de fysiologie en de psychologie waarvan de neurologie de verbindende schakel is. Elke shock slaat dus neer in de het hersenweefsel.

De plek in de hersenen waar de inslag is gebeurd wordt vervolgens beschermd door een soort waterzak. In oude ct-scans zag men daadwerkelijk concentrische cirkels. Deze hersenoedeemvorming is zo waardevol voor de diagnostiek, en het traceren van het trauma of shock. Om elke ziekte op een andere manier te kunnen bekijken (en holistisch te behandelen) dat vrij is van angst en paniek. Zo stimuleert men de genezing natuurlijk. 

Via CT-scans kan men de plek in de hersenen zien waar de inslag is gebeurd door concentrische cirkels, dat is de Hamerse Haard (HH). Dit is zo waardevol voor de diagnostiek, en het traceren van het trauma of shock en hun sporen. 

Deze concentrische cirkels worden na conflictoplossing beschermd door een soort waterzak, van waaruit de genezing in het lichaam wordt gecoördineerd. Het hersenweefsel dat groeit of juist gezegd, verandert door oedeem. Dat is de Hamerse haard die groter wordt door oedeem, maar geen hersentumor is. 

Het betekent dus ook als er oedeem ontstaat in de hersenen, dat je sowieso in de genezing bent terechtgekomen. Interessant om elke ziekte op een andere manier te kunnen bekijken (en holistisch te behandelen) dat vrij is van angst en paniek. Zo stimuleert men de genezing natuurlijk. Wat doet de reguliere geneeskunde? Met leugens zoals uitzaaiingen en hersentumoren mensen bang maken zodat er nieuwe conflicten ontstaan en de genezingsfase stopt.

In de eerste plaats zouden we eerst de negatieve lading van het woord tumor moeten verwijderen. Alle woorden met een “O” zijn donkere woorden, het woord donker “O”, diabolisch, neigen steeds naar een zware energie. Het gliaweefsel in de hersenen is wel degelijk een weefsel dat groeit en de holte dat gevuld is met water dan ook vult. 

Bij alle tumoren van het nieuw mesoderm en het ectoderm, gaat eerst het weefsel weg als men in een conflictactieve fase zit. We zien dit bij de intraductale borstkanker, de testis, eierstokken, maar ook in de hersenen. Eens het conflict is opgelost moet dat dus terug worden aangevuld, en eigenlijk zouden we dat dan beter herstelweefsel noemen. Kankervorming of tumoren bij endoderm en oud mesoderm neemt het weefsel toe tijdens de periode dat je conflictactief bent in de geest. In feite zouden we dat beter hulpweefsel noemen.

Bijvoorbeeld longblaasje die toenemen om beter zuurstof te kunnen opnemen heeft wel degelijk een functie, dat helpt je overleven. Eens het conflict is opgelost, dan wordt dat “hulpweefsel” weggenomen door bacteriën en schimmelbacteriën. De zware energie van het woord tumor zou verdwijnen als men spreekt van herstelweefsel of hulpweefsel. Deze nieuwe begrippen hebben een veel positievere lading waarbij je meer zelfvertrouwen kunt cultiveren. Zelfvertrouwen is het tegengif voor angst en dat maakt de weg vrij voor echte genezing. 

In de hersenen heb je gliaweefsel, het bindweefsel, en dat weefsel groeit wel degelijk. Wat gebeurt er in de hersenen, het oedeem ga je op de ct-scan zien als een zwarte holte (zeer lage densiteit van gliaweefsel).

Dat komt omdat de ct röntgen is, en daar waar veel water in zit, waar de densiteit van het gliaweefsel dus laag is, zullen de stralen terugkomen of doorgelaten worden omdat er zo weinig weerstand is. En dat ziet er dan zwart uit op de foto. Dat ziet men tijdens de conflictactieve fase, en het eerste deel van de herstelfase als het conflict is opgelost.

En als dat gliaweefsel terug groeit, dan zie je dat op de ct-scan dat witachtige, en het groeit van de buitenranden van het vroegere gat (lage densiteit van gliaweefsel) naar binnen toe. En dan zie je de rand die vroeger scherp was, vanwege de inslag, die wordt steeds onscherper. Dat kun je zien op progressieve ct-scans. Wat ik eigenlijk denk is dat dit gliaweefsel, dat terug groeit (de densiteit neemt toe), dat er een energetische bedrading op dat gliaweefsel gebeurt. Frequenties, die energetische banen opnieuw doorheen dat gliaweefsel zich laten geworden. En dat het dus een energetisch proces is, aangestuurd door de subjectiviteit van de geest (de psyche), precies zoals Dr. Bruce lipton het ook stelt. 

Ik heb ernstige vragen bij de celtheorie, het is weer een zoveelste voorbeeld van dualisme. Binnen en buiten. Terwijl weefsels, dat kent geen binnen en buiten. Dat kent zelfs geen begin en einde, want hoe definieer je een weefsel? Eigenlijk heeft het geen definitie. Daarom heeft het ook een onduidelijke suffixes soul, het is een weefsel. Zoals oneindig-heid, onduidelijk-heid. In de taal kun je merken dat transcendentale noties altijd vaag zijn (het zijn zelfs geen concepten). Ook gezondheid is een transcendentale notie.

Ze kunnen niet duidelijker zijn omdat het geen begin of einde heeft. Als je botweefsel bekijkt, dan ziet er dat duidelijker uit, dat heeft een begin en een einde. Als je naar het bindweefsel kijkt, dan wordt dat minder duidelijk. Als je naar vetweefsel kijkt, dat is nog minder duidelijk. Je kunt dus nergens echt pinpointen waar het weefsel begint of waar het weefsel zou eindigen. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het astrale lichaam of de aura ook een soort weefsel is.

Het gaat erom om je geest enorm open te trekken en alles gewoon te zien als een continuüm van densiteit, continuüm van gradaties, en de hoogste gradatie is oneindigheid. En de laagste gradatie is een punt. En zelfs het punt en de oneindigheid zijn één. Ik weet dat ik heel abstract spreek, maar we moeten echt vanuit holistisch standpunt nadenken. Voor mij persoonlijk is het duidelijk dat de densiteit van “spirit” energie inderdaad zelf de weefsels construeert, de subjectiviteit van de mind bepaalt dus hoe het lichaam wordt gevormd, inclusief ziekte of gezondheid. En kanker of tumoren vormen daar geen uitzondering op.

Als het conflict is opgelost gaat het lichaam altijd in de genezing. Daarom hebben kanker en tumoren een doel, het zit er niet zomaar. En tijdens de piek dat men de epicrisis noemt wordt het vocht uitgeduwd. Dit door water beschermd gebied stuurt tijdens de eerste fase van de genezing de inflammatie aan van het corresponderende weefsel of orgaan. Tijdens het uitduwen van het vocht kan er functieverlies ontstaan waarbij dat je plots niet meer kan spreken, of je evenwicht verliest.

Je kunt ook barstende hoofdpijn krijgen, maar nogmaals in herhaling, hoe onaangenaam ook, je bent in de herstelfase. Er zijn al miljoenen mensen (ook dieren) die gewoon kanker en tumoren hebben gehad en door remissie gewoon volledig genezen zijn (omdat ze meestal niet wisten dat ze kanker hadden. Daar hebben oncologen geen antwoord op. Gelukkig hebben we de Germaanse geneeskunde dat er wel een antwoord op heeft. Dank aan Brecht Arnaert, Dr. Lanka, Ayurveda en de Germaanse geneeskunde.

Het is niet zo dat hersencellen niet groeien. Probeer het hele concept van de cel zoveel mogelijk te vermijden. Spreek over weefsels. Van Dr. Lanka heb ik geleerd dat de indruk van een cel is dat cellen niet bestaan. De indruk van een cel komt voort van het feit dat die worden bekeken van onder een elektronenmicroscoop en dat het dubbele membraan van de celwand zogezegd een refractiepatroon is, een optische illusie. 

Het enige wat bestaat volgens Lanka zijn de celkernen. En die hebben ook een membraan en daar zit dan het DNA. Die celkernen zweven door het lichaamsvocht, het vocht dat zit tussen de weefsels van onze spieren. Dat is heel erg belangrijk. Dus ook het hele verhaal van receptoren op cellen en zulke toestanden is allemaal fictie. 

Wat ik wou zeggen waar het over gaat: 

In de hersenen is het gliaweefsel, het bindweefsel, en het bindweefsel groeit wel degelijk. Anders zou je geen groei kunnen zien in die hersenen. Dat zijn inderdaad geen zenuwcellen, maar ik vraag me nu effectief af of zenuwcellen wel bestaan, ik bedoel dat er zoveel fictie is in de microbiologie, omdat het zo klein is en omdat niemand zich echt interesseert kan men beweren wat men wil. 

Frappant is dat de Chinese geneeskunde en de Ayurveda ook spreken van weefsels in plaats van cellen.

Dat ik ernstige vragen heb bij cellen, is dat het een voorbeeld is van dualisme. Binnen en buiten. Terwijl weefsels, dat ken geen binnen en buiten. Dat kent zelfs geen begin en einde, want hoe definieer je weefsel? Eigenlijk heeft het geen definitie. Daarom heeft het ook een onduidelijke suffixes soul, het is een weefsel. 

Zoals oneindig-heid, onduidelijk-heid, in de taal kun je merken dat je transcendentale noties, het zijn zelfs geen concepten, noties zijn altijd vaag. Ze kunnen niet duidelijker zijn omdat het geen begin of einde heeft. Want als je botweefsel bekijkt, dan is dat duidelijk, dat heeft een begin en einde. Als je bindweefsel bekijkt, is dat minder duidelijk. Als je vetweefsel bekijkt, is dat nog minder duidelijk. Je kunt dus nergens echt pinpointen waar weefsel begint of waar weefsel zou eindigen. 

Want je zou kunnen zeggen dat het astrale lichaam of aura ook een weefsel is, je moet de geest enorm opentrekken en alles gewoon zien als een continuüm van densiteit, continuüm van gradaties, en de hoogste gradatie is oneindigheid. En de laagste gradatie is een punt. En zelfs het punt en de oneindigheid zijn één. Ik weet dat ik heel abstract spreek, maar we moeten echt vanuit holistisch standpunt nadenken. 

Wat gebeurt er in de hersenen, het oedeem ga je op de ct-scan zien als een zwarte holte. Dat komt doordat ct is röntgen, en daar waar water zit, waar de densiteit laag is, zullen de stralen terugkomen of doorgelaten worden, liever zonder weerstand, en dat ziet er dan zwart uit. Vanaf het moment dat de stress push is gebeurd in de epicrisis, dan begint het gliaweefsel, ik zeg dus nooit meer gliacellen, ik moet gewoon aannemen dat cellen niet bestaan. Dat is een zware mindfuck hoor. 

Dr. Lanka heeft daar een artikel over gepubliceerd. En dan groeit dat gliaweefsel terug en neemt die volledige holte in, en aangezien dat weefsel een grotere densiteit heeft dan het weefsel dat er was, want het klopt ook niet volledig dat er enkel water in zit in die zak. Het is geen echt gat dat zwart is, het is gewoon weefsel met een lagere densiteit. Dat moet ik nog checken. 

Als je nu zou zeggen dat daar een gat is dat vol zit met water is dat niet zo erg, maar wat wel erg is, is zeggen dat zenuwcellen de enige cellen zijn die niet groeien en ze niet dupliceren. Ten eerste, cellen moeten we ernstig in vraag stellen, en ten tweede, het gaat niet over die zenuwcellen, het gaat over het gliaweefsel, en dat groeit wel degelijk. 

En als dat gliaweefsel teruggroeit, dan zie je dat op de ct-scan dat wit, en het groeit van de buitenranden van het vroegere gat naar binnen toe. En dan zie je de rand die vroeger scherp was, vanwege de inslag, die wordt steeds onscherper. Dat kun je zie op progressieve ct-scans, En trouwens, het is ook niet juist dat het algoritme werd aangepast. 

Ik weet het nu niet zeker, maar ik heb Ilse Deborah Lakens leren kennen, en ik zou moeten vragen, de beste GNM therapeute ter wereld, en zij leest nog steeds ct-scans. Zo ook op vandaag. Misschien dat de hamerse haard, de concentrische kringen niet meer zo goed te zien zijn. Dat is misschien wel waar, oke. Laten we dat maar in het midden houden, dat is misschien ook niet de essentie van het gevaar in je post. 

De essentie van het gevaar in je post zou gaan dat je zou beweren dat het gaat over de zenuwcellen. Wat ik eigenlijk denk is dat dat gliaweefsel dat terug groeit, en dat de bedrading op dat gliaweefsel gebeurt. Maar het idee dat zenuwcellen, dat we dat achterwege moeten laten. Dat dit ook materialistisch is. Maar dat het eerder zo is dat frequenties, de energetische banen zich dan opnieuw door dat gliaweefsel laten geworden. En dat het dus een energetisch proces is. 

En ik moet nog dieper duiken in het hele idee van cellen. Het hele idee van cellen komt uit 1846 en is bedacht door Rudolf Virchow, en Virchow heeft zijn eigen celtheorie later zelf weer ingetrokken. Dat zijn super belangrijke dingen. De uitvinder, de ontdekker van de celtheorie heeft zijn eigen zogezegde ontdekking, want het gaat over de 19e eeuw, de meest destructieve eeuw voor de wetenschappen, het absolute dieptepunt van de moderniteit, en het is dan ook geen toeval dat we dan de eerste wereldoorlog krijgen, want een lagere bewustzijn dan in de 19e eeuw konden we niet hebben, en dat is dan ook de reden waarom dan precies in de 19e eeuw zo veel spiritisme was en zo een grote behoefte aan spiritualiteit die heel immatuur was, omdat het nu eenmaal gewoon een materialistische jungle was. 

Ik zou de hersenen, zijn het moeilijkst. Ik zou me concentreren op het gliaweefsel, dat is het enige weefsel, dat is wel degelijk het weefsel dat dan die holte vult en het groeit wel degelijk. Zeggen dat tumoren niet bestaan, je zou eigenlijk moeten zeggen dat we de negatieve lading zouden moeten verwijderen. Het woord tumor, alle woorden met een O zijn donkere woorden, het woord donker O, diabolisch, dat neigt naar een zware energie. Terwijl het eigenlijk hier gaat over herstelweefsel, zo noem ik dat. Alle extra weefsel van het endoderm en het oud mesoderm noem ik hulpweefsel, omdat het in de conflict-actieve fase groeit en dan in de herstelfase wordt weggenomen door schimmels en bacteriën. 

Alle tumoren van het nieuw mesoderm en het ectoderm, gaat eerst het weefsel weg, en dat moet dus terug worden aangevuld, en eigenlijk zouden we dat beter herstelweefsel noemen. Mochten we nu eens tumoren van het endoderm en oud mesoderm hulpweefsel noemen, bijvoorbeeld extra longblaasjes, dat helpt je. En mochten we nu eens een keer het weefsel van het nieuw mesoderm en ectoderm die in de herstelfase komen gewoonweg herstelweefsel noemen, dan hebben we al een veel positievere kijk op wat er gebeurt.

Het biologische nut van nieuw mesoderm ligt dus in de herstelfase. En daar gaat het verder dan herstel. Als ik zou zeggen herstelweefsel, dan dek ik eigenlijk de volledige lading niet. dat zou wel zo zijn voor de ectodermale weefsels, maar voor de nieuw mesodermale weefsel is er eigenlijk een laagje bovenop, het wordt niet alleen hersteld, maar het wordt ook verstevigd. Want daar zijn de tumoren het duidelijks natuurlijk en moeten we dit verstevigingsweefsel noemen. 

We hebben dus hulpweefsel in de conlfictactieve fase van endodermale en oud mesodermale programma’s en herstel weefsels in nieuw mesodermale en ectodermale programma’s, en in nieuw mesodermale programma’s komt er bovenop het herstelweefsel nog eens verstevigingsweefsel. En het is dat verstevigingsweefsel dat men ook tumoren pleegt te noemen. En als het dan gaat over de hersenen, daar heb je geen verstevigingsweefsel, daar heb je gewoon herstelweefsel die dan de ruimte, het oedeem vult. 

Het is een energetisch proces waarbij de zenuwbanen eigenlijk als een “soort” worden ingeslepen in het gliaweefsel. Ik denk dat daar echt muziek in zit. Ik weet het niet, ik voel aan dat het gewoon zo gaat. We onderschatten echt het energetische. Ik ga je een voorbeeld geven. Ik ben nu aan het onderzoeken rond DNA. 

Het basisidee is dat het DNA een soort repositorium is, een soort  bibliotheek in de celkern van instructies. Het is gewoon ongelooflijk als je erover nadenkt. Blauwdrukken voor proteïnen, dat is het idee, celkernen en stukjes DNA worden gekopieerd naar RNA, dat is ongeveer het idee dat men heeft, dat gaat naar de ribosomen en die ribosomen gebruiken dan die plannen om proteïnen te produceren. 

De proteïne fabriekjes. Dat is het idee. Maar Dr. Lanka zegt dat 80% van het DNA  niet eens codeert voor proteïnen. En dat noemt men dan junk DNA. Ik plaats van te zeggen, hey, er is 80% van wat we bestuderen dat we niet weten wat het is, nemen ze de kleine minderheid van wat het is en geven ze daaraan de hoofdfunctie aan. Wat de hoofdfunctie is van het DNA, als het al bestaat, dat weet men dus niet. 

Maar wat Dr. Lanka zegt: is dat proteïnen gewoon verschijnen. Gewoon verschijnen en niemand weet waar ze vandaan komen. In mijn ogen is dat ook weer een manifestatie van het energetische in de materie. Je zou het dus een emanatie kunnen noemen, en het is wonderlijk als je er zo over nadenkt, want als we naar het hele grote gaan, dan is het hele universum, alle materie ook geëmaneerd uit de oneindigheid. En ik noem dat een halve oneindigheid, vanaf ons lichaam naar de buiten oneindigheid toe. Maar als je naar de binnenkant gaat, ja, daar is ook alles oneindig klein. Het kleinste deeltje bestaat niet. En dus vanuit die innerlijke oneindigheid, dat de andere helft van oneindigheid is. 

Ik denk dat ik de enigste ben (zonder op te scheppen) die het concept van half-oneindigheid naar voren brengt, en ga maar eens na in hoeveel gevallen half-oneindigheid de oplossing is. Het is een concept dat niet logisch is, totaal onlogisch, je kunt het niet logisch bevatten. Iets wat eindig of oneindig is, maar toch niet half-oneindig. Dat is het toppunt. Maar het is wel de grondslag van het leven: half-oneindigheid. Wat ik wil zeggen is dat zo binnen, zo buiten is dat aan de binnenkant hebben we emanatie. Het is ongelooflijk, dat proteïnen verschijnen vanuit het schijnbare niets. Zeg nooit vanuit het niets, want het niets bestaat niet. vanuit het schijnbare niets. 

Stefan Lanka en Brecht Arnaert

Related Articles

Diabetes deel 2

Geheime oorzaken diabetes: dierlijke eiwitten Teveel dierlijk eiwitten: schadelijker dan geraffineerde suiker Geraffineerd suiker en zetmeel is niet gezond. Maar grote hoeveelheden dierlijk eiwitten zijn…

Responses

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *