Het liefdeshormoon

Het liefdeshormoon oxytocine

Oxytocine is een van de verschillende liefdeshormonen die een genezend en stimulerend effect hebben op ons lichaam. Het staat bekend als het “verliefdheidshormoon” (en neurotransmitter). Oxytocine wordt bij iedereen aangemaakt bij onderling positief contact, zoals bij oogcontact, aanraking, knuffelen en vrijen, wat liefdevolle affectie met zich meebrengt.

Het is een echt gelukshormoon dat versterkt wordt door adrenaline, dopamine en fenylethylamine, en je een euforisch gelukkig gevoel geeft, vooral op momenten dat je stapelverliefd bent. Samen met endorfine en vasopressine zorgt oxytocine voor een langdurig gevoel van geluk waarbij je algemene gezondheid aanhoudend versterkt wordt. Het lichaam wordt sterker tegen biologische schokken en je krijgt meer energie om trauma’s te verwerken. Dus veel knuffelen is goed voor je gezondheid.

Oxytocine remt de activiteit in het rechterdeel van de amygdala, een deel van de hersenen dat betrokken is bij emotionele reacties zoals angst en woede. Als je geconfronteerd wordt met angstige en boze gezichten, zorgt oxytocine voor een zwakkere reactie in de amygdala, wat bijdraagt aan een positieve sociale interactie.

Bij hogere niveaus zorgt oxytocine voor een hogere weerbaarheid tegen stress en verslaving, en draagt het bij aan een snellere ontspanning van het lichaam (samen met GABA). Het helpt ook om angst te verminderen. Knuffel elkaar dus veel, want dat kan helpen om angstpsychose, veroorzaakt door de overheid, te verminderen en tegelijkertijd je gezondheid een flinke boost te geven.

Aan de andere kant kan oxytocine ook leiden tot agressief gedrag ten opzichte van mensen uit een concurrerende groep. Dit komt voort uit onbewuste archaïsche programma’s die geactiveerd kunnen worden bij bedreiging. Bovendien kan oxytocine je ziek en ongelukkig maken als je geliefde afwezig is.

Naast deze functies speelt oxytocine nog enkele andere specifieke rollen in het lichaam, zoals het bevorderen van een sneller verzadigd gevoel tijdens het eten. Het speelt een belangrijke rol bij moederbinding, romantische interacties, vriendschappen en seksualiteit. Ook bij het verrichten van zorgtaken wordt er meer oxytocine geproduceerd. Verder speelt het een cruciale rol in het limbisch systeem, ook wel bekend als het emotionele centrum van de hersenen.

Als mensen kussen, ontstaat er een magnetische resonantie. Wanneer een moeder haar kind op het hoofd kust met haar lippen, ontstaat er een reactie bij het kind waarbij dopamine vrijkomt. Dopamine staat bekend om het geven van een goed gevoel. Zowel dopamine als oxytocine, het liefdeshormoon, versterken elkaar.

Beide hormonen spelen een rol bij genegenheid en hechting. Bij het kind vertaalt dit zich in een gevoel van verbondenheid met de moeder, waardoor angst verdwijnt. Het vertrouwen tussen het kind en de moeder wordt vergroot, waardoor het kind zich beschermd voelt. Een baby probeert met zijn lippen de tepel te pakken om zich veilig te kunnen voelen. Hierbij komen ook oxytocine, dopamine en vasopressine vrij, die moeders verbinden met hun baby’s tijdens de eerste levensmaanden.

Tijdens de bevalling is oxytocine zeer belangrijk omdat het de contracties bevordert van het gladde spierweefsel van de baarmoeder tijdens de bevalling. Het stimuleert ook de borstvoeding door de melkklieren te activeren en reguleert de toeschietreflex.

Oxytocine speelt een belangrijke rol bij de binding die een ouder met zijn of haar baby voelt. Bij baby’s is oxytocine essentieel voor de hersenontwikkeling, omdat het helpt bij het koppelen van sociale interacties aan gevoelens van kalmte en plezier. Zoals eerder benadrukt: knuffelen, handjes vasthouden en menselijke aanraking zijn gunstig voor de algehele gezondheid.

Oxytocine draagt bij aan emotioneel evenwicht, waardoor het gemakkelijker wordt om biologische schokken en trauma’s te verwerken, op te lossen en een plaats te geven. Immers, trauma’s en biologische schokken worden beschouwd als de onderliggende oorzaak van alle ziekten die we kennen.

We leren elke dag iets nieuws bij

Zou het niet geweldig zijn als onze geliefde kinderen leerden hoe ze zelfstandig kunnen denken en hun emoties mogen ervaren, dat ze zichzelf onvoorwaardelijk mogen liefhebben, hoe ze gezonde relaties kunnen onderhouden, dat fouten maken een natuurlijk onderdeel is van groei en bewustwording, hoe ze wijze ouders kunnen worden, hoe ze verstandige keuzes kunnen maken met geld die gunstig zijn voor iedereen, en hoe ze een positieve bijdrage kunnen leveren aan hun eigen gezondheid? Dit alles in plaats van zich te moeten richten op het uit het hoofd leren van jaartallen van veldslagen.

We hoeven de kinderen hierin niks te leren (aangeleerd gedrag), we mogen de kinderen ruimte geven om het zichzelf te laten her-IN-neren.

* Volwassenen DENKEN dat zij de kinderen iets te leren hebben, maar kinderen zijn er om hen te laten VOELEN dat het om het INNERLIJKE onderwijssysteem (wijsheid) gaat ipv om het UITERLIJKE onderwijssysteem (kennis). Juist doordat we zo gericht zijn op het UITERLIJKE onderwijssysteem wat gebaseerd is op KENNIS , DENKEN en AANGELEERD GEDRAG , is er geen ruimte voor het INNERLIJKE onderwijssysteem wat gebaseerd is op WIJSHEID , VOELEN EN AUTHENTIEK / NATUURLIJK GEDRAG. En we zorgen hierdoor juist voor BEPERKING ipv ONTWIKKELING van het kind.

* De VOLWASSENEN leren de kinderen hoe ze MOETEN OVER-LEVEN

* De KINDEREN laten zien dat volwassenen MOGEN BE-LEVEN

Weinig mensen hebben geleerd hoe ze met deze onderwerpen kunnen omgaan. Als we dat wel hadden geleerd en zouden weten, zouden we waarschijnlijk anders handelen. De waarheid is dat jij het waard bent om van te houden, om er te zijn, dat je er mag zijn. Zouden kinderen deze boodschap niet op school moeten leren? Ze verdienen het om te leren hoe ze met deze onderwerpen om kunnen gaan.

In plaats van de voortdurende stroom van angstberichten in de media, de beperkingen die ons depressief en ziek maken, en de onterechte beschuldigingen die een denkbeeldige dreiging creëren, zouden kinderen moeten kunnen genieten van hun jeugd.

De abusievelijke en veralgemeende culpabilisering van de bevolking die onterecht verantwoordelijk wordt gesteld voor een vreselijke denkbeeldige pest, waardoor kinderen die hun grootouders bezoeken verworden tot potentiële moordenaars.

Kinderen en adolescenten worden opgesloten, in plaats van opgesloten te worden, zouden ze moeten kunnen socialiseren en leren in een omgeving die hen stimuleert. Voor sommigen wordt hun huis een gevangenis, wat ons als maatschappij toch wel behoorlijk onderontwikkeld doet lijken.

We kunnen niet de lessen van anderen voor hen leren, ze moeten zelf bereid zijn om te leren. Maar wanneer ze er klaar voor zijn, zal de leraar verschijnen. Dan leren we empathie, knuffelen, liefhebben, mededogen tonen en misschien zelfs dankbaarheid.

Misschien leren we weer om naar elkaar te glimlachen. En uiteindelijk leren we hopelijk weer hoe we onszelf onvoorwaardelijk kunnen liefhebben, met de stimulans en de verantwoordelijkheid om onze gezondheid te bevorderen. Je gezondheid is ook jouw verantwoordelijkheid. En uiteindelijk: we moeten niet, we mogen.