The fairy tale: “uitzaaiende kanker”

Het angstaanjagend sprookje van kanker dat zich uitzaait. In het voorjaar als ik bloemen en groenten zaai, ja deze komen uit en groeien tot volwaardige planten. Vele planten in mijn tuin zaaien zichzelf ook letterlijk uit. Dat is geen sprookje. Maar dat kanker zich kan uitzaaien is een onbewezen en zelfs een onbewijsbare hypothese met verregaande gevolgen waardoor mensen in doodsangsten kunnen terechtkomen.

Het lukt de medische wereld om mensen met deze leugens in een angstpsychose te houden. In de angstpsychose kunnen mensen niet echt logisch nadenken omdat ze in een overlevingsmodus zitten. Alert op het gevaar zijn ze des te meer waardoor er nieuwe schokken of eigenwaarde inbreuken ontstaan.

Stel je even voor, als kankercellen naar een ergens anders gelegen orgaan of weefsel zouden kunnen wegzwemmen, dan zouden ze noodzakelijkerwijze door het arteriële bloed daarheen moeten komen. Het bloedvatenstelsel en de lymfevaten (lymfedrainage) gaan altijd naar het hart, het centrum. Echter, er is nog nooit een kankercel gevonden in het arteriële bloed van een kankerpatiënt.

Trouwens, donorbloed wordt niet getest op aanwezigheid van kankercellen of metastasen. In de theorie van kankeruitzaaiingen zou dit toch een vanzelfsprekendheid moeten zijn? Uitzaaiingen kun je beter vertalen in biologische termen dat de mens door de diagnose (iatrogeen) aan een paniek lijdt en daarbij een nieuw biologisch conflict ondergaat waarbij er een zinvol biologisch speciaalprogramma wordt opgestart.

Mochten artsen en oncologen toch eens de bereidheid hebben om zich toch in de embryologie te verdiepen en de psychosomatiek van het menselijke lichaam beter te begrijpen. Ik heb onlangs een bevriende arts gesproken en ze gaf aan dat ze in haar opleiding wel iets meegekregen heeft over de embryologie, maar veel was het niet. De embryologie vormt nochtans de basis van de ware geneeskunde.

In mijn praktijk ontvang ik regelmatig dames die borstkanker hebben. Een dame met glandulaire borstkanker. Haar kind is gewond geraakt bij een ongeval. Soms gaat het ook over haar partner. Het kind of de partner heeft enkele maanden in het ziekenhuis gelegen en is volledig hersteld.

Onze medische academische wereld heeft dus ook iets moois, hun kennis heeft bij acute gevallen wel al vele levens gered. Echter, hun symptomatische bestrijding heeft wel al miljoenen levens gekost. Kankerbestrijding waardoor het lichaam uiteindelijk sterft aan biological fatigue.

De dame is opgelucht (conflictoplossing) nadat het kind of haar partner weer gezond is en merkt dan dat er zich een knobbel in de borst heeft gevormd (dit is reeds ontstaan tijdens de conflictactieve fase). Bij een linkshandige moeder zal het knobbeltje in de rechterborst ontstaan als het ging over haar eigen kind, als het knobbeltje in de linkerborst zit bij een linkshandige vrouw dan mag je er zeker van zijn dat het om haar partner gaat. Bij rechtshandige vrouwen is het net omgekeerd.

Eerst heeft de medische academische wetenschap het kind of de partner gered en vervolgens gaan men de dame angst aanpraten omwille van het “knobbeltje”, en moet de borst geamputeerd worden. Om het gevaar van uitzaaiing te voorkomen moet de dame in kwestie nog chemo en bestraling ondergaan, want de boosaardige kankercellen kunnen zich in de omgeving verspreiden door weg te zwemmen in het bloed of lymfe.

Daarbij wordt de druk zodanig hard opgevoerd dat de dame zelfs niet eens meer kan beschikken over haar eigen rechten en keuze, heel haar integriteit als vrouw wordt onderuitgehaald. Dit hoor ik elke week van mensen die bij mij op consult komen, ook bij mannen gebeurt dit.

Je kunt het al raden, de dame schiet in paniek over deze schokkende diagnose en de aangekondigde ingrepen, en de zware gevolgen die hieruit ontstaan zoals het verlies van haar vrouwelijkheid. Dat geeft dus nieuwe conflicten in haar geest. Hoe de dame deze diagnose schok interpreteert is subjectief.

Ze kan doodsangsten uitstaan dat zal resulteren in longkanker. Ze kan ook een misvormingsconflict lijden waardoor er een melanoom kan ontstaan op de plaats van haar operatielitteken. Ofwel letterlijk een aanvalsconflict lijden op de plaats waar haar borst zal worden geamputeerd waardoor er zich een pleuramesothelioom kan ontwikkelen in de borstholte.

Wat regelmatig gebeurd zijn eigenwaarde inbreuk conflicten in de trend van: “hier ben ik niets meer waard”, “deze borst deugd niet meer”, afhankelijk van de intensiteit zal dit neerslaan in de lymfe ofwel de ribben waar er osteolyse zal ontstaan. En dan zegt de medische wetenschap doodleuk, aha, mevrouw, je borstkanker heeft zich toch uitgezaaid. Nee beste mensen, het zijn nieuwe tweede of derde kankers die als gevolg van de diagnose of prognose zijn ontstaan.

Men ziet duidelijk als gevolg van de diagnose dat er nieuwe conflicten ontstaan in de mens waarbij er orgaan of weefsel veranderingen ontstaan. Longkanker, melanoom en het longvlies. Dat zijn echt nieuwe kankers, eigenlijk hulpweefsels, en die ontstaan altijd als gevolg van de diagnose: “boosaardige borstkanker” of andere soort kankerdiagnose.

Op de lymfe en het bot kan nooit kanker ontstaan, beide behoren tot nieuw mesoderm. Op nieuw mesoderm heb je steeds weefselafname of necrose na inslag van het nieuwe eigenwaarde conflict dat actief is.

Het hypothesesprookje dat kankercellen van de glandulaire borstkanker (oud mesoderm) onderweg, op hun nog nooit gevonden weg door het bloed of de lymfe zichzelf kunnen omtoveren tot een osteolyse (botafbraak) of weefselafname in de lymfe.

Beide tijdens de conflictactieve fase. Men vindt gewoon gaten in het bot, geen tumor. Een man kan bij prostaatkanker (endoderm) ook eigenwaarde conflicten lijden in de trend van: “nu wordt ik impotent na de operatie”. Men zal dan ook gaten (osteolyse) vinden in het bot van zijn bekkengebied of lendenwervels. Diagnose: botkanker.

Men zegt ook: een uitzaaiing in de hersenen, nee beste mensen, dat is een Hamerse Haard, een oedeem. Hoe zou een kankercel doorheen de bloed-hersenbarrière kunnen doordringen terwijl daar niet eens bacteriën doorheen kunnen dringen die duizenden malen kleiner zijn als de zogenaamde kankercel??? Dit geldt voor alle kankers, darm, long, borst, pancreas enzovoort. Het is allemaal pure waanzin van een middeleeuws dogmatisme.

Dr. Hamer stelde in de tachtiger jaren vast dat de zogenaamde “hersentumoren” niet, zoals wordt aangenomen, abnormale groeisels in de hersenen zijn, maar gliacellen (hersenbindweefsel), die zich op natuurlijke wijze in de tweede helft van de helingsfase (pcl-fase B) ophopen in dat hersengebied, dat op dat tijdstip – parallel met het genezende orgaan – eveneens in heling is. Dat wil zeggen dat dit gliale herstelproces bij ALLE helingsprocessen voorkomt, of het nu gaat om een huiduitslag, aambeien, een verkoudheid, blaasontsteking of kanker. Het is een absolute indicatie voor het feit dat het biologische conflict is opgelost en psyché, hersenen en orgaan zich allen in de zogenoemde helingsfase bevinden.

Hetzelfde geldt voor de tumormarkers dat men wel vindt in het bloed. Men ontwikkelt markers die eenmaal in de conflictactieve fase verhoogd waren en andere die in de genezingsfase verhoogd waren. Maar in de academisch universitaire medische wetenschap kent men nog niet eens het verschil tussen een conflictactieve fase en een genezingsfase. Daardoor volgt uit de juiste feiten een verkeerde diagnose of op zijn minst een dwalende diagnose, want in principe kan men alle genezingsmarkers eigenlijk vitaliteitsmarkers noemen.

Mensen worden constant bang gemaakt zodat er nieuwe problemen ontstaan waardoor de mens uiteindelijk sterft aan biological fatigue.

Enkele contradicties blootleggen

Als het waar is dat kankercellen via de bloedsomloop migreren, waarom zijn dan kankers van de bloedvatwanden of het hart niet de meest voorkomende kankers, aangezien deze weefsels het meest zouden zijn blootgesteld aan kankercellen die zich via bloed en lymfe verplaatsen?

Als het waar is dat kankers naar de hersenen uitzaaien, waarom kunnen kankercellen dan wel de bloed-hersenbarrière passeren, die normaliter als vitaal filter fungeert, zodat schadelijke substanties niet de hersenen kunnen binnenkomen?

Als het waar is dat kankercellen via het lymfesysteem naar andere organen uitzaaien, hoe is het dan mogelijk dat zich een “uitzaaiende” kanker in de botten ontwikkelt (statistisch gezien een van de meest voorkomende plaatsen van “uitgezaaide tumoren”), terwijl de botten geen lymfevocht bevatten?

Waarom horen wij nooit van “hersentumor”cellen, die van de hersenen naar een orgaan zijn uitgezaaid, b.v. naar de prostaat, de botten of de borst? Uitgaande van de gangbare leer zou dit b.v. betekenen dat hersenkankercellen longkanker zouden veroorzaken!

Als het waar is dat kankercellen via de bloedbaan verplaatsen, waarom wordt donorbloed dan niet op kankercellen onderzocht en waarom wordt het publiek niet door de gezondheidsautoriteiten gewaarschuwd voor de risico’s van contact met bloed van een kankerpatiënt?

Als het waar is dat secundaire tumoren worden veroorzaakt door kankercellen, die door het bloedvaten- of lymfsysteem migreren, waarom verplaatsen kankercellen van een primaire tumor dan zelden naar dichtbijgelegen weefsels, b.v. van de baarmoeder naar de baarmoederhals of van de botten naar het spierweefsel in de buurt?

Pathologen beweren dat zij de oorsprong van een secundaire kanker kunnen ontdekken via weefselanalyse (biopsieën). De huidige praktijk is om via inkleuring en antilichamen eiwitten te identificeren, die typerend zijn voor een specifieke tumor. Deze methode wordt “immuun-histochemische techniek” genoemd. Een kritische blik op deze methode toont echter al snel aan dat deze procedure geen uitgezaaide kankercellen identificeert, maar slechts eiwitten, die uit een tumor vrijkomen.

In een commentaar op de UCLA-onderwijs-website wordt deze opvallende discrepantie toegegeven: “Hoewel de analyse eenvoudig kan zijn, is de uitkomst vaak niet erg duidelijk of specifiek en biedt zij onvoldoende functiemetingen t.a.v. het gedrag van tumorcellen.”

Vanuit het standpunt van de GNM hoort het vrijkomen van eiwitten uit een tumor bij het natuurlijke genezingsproces, in het bijzonder wanneer de tumor in de helingsfase wordt ontleed door tbc-bacillen, b.v. in het geval van glandulaire borstkanker. Als het lichaam de nu overbodig geworden cellen afbreekt, komen eiwitten vrij in de bloedbaan. De immuun-histochemische techniek spoort slechts deze eiwitten op en toch wordt ons wijs gemaakt dat men levende kankercellen traceert.

Gepubliceerd op 25/07/2024

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • Voor veel mensen wordt de Germaanse geneeskunde als zweverig beschouwd. Het woord 'zweverig' wordt vaak gebruikt om te verwijzen naar iets dat ongrijpbaar of abstract is, met betrekking tot overtuigingen die niet stevig zijn geworteld in wetenschappelijke feiten. Gelukkig heeft de Germaanse geneeskunde een solide empirisch-wetenschappelijke basis. Ze kan alle ziekten verklaren en zelfs voorspellen, mits men de natuurlijke biologische wetmatigheden volgt. Mensen met een dualistisch gedachtegoed, die absoluut niet dom zijn, uiten vaak dat de Germaanse geneeskunde zweverig en gevaarlijk is. Met andere woorden, zij begrijpen het concept niet en gebruiken het label "zweverigheid" als een manier om de [...]

    By Published On: 16/04/2024
  • De tuberculose schimmelbacteriën Tuberculosebacteriën hebben een symbiotische relatie met het menselijke organisme en vervullen een vitale rol in het in stand houden van lichaamsweefsels die onmisbaar zijn voor onze overleving. Microben behoren tot de eerste levensvormen. De placenta, die de zich ontwikkelende foetus met de baarmoeder verbindt, is niet steriel, zoals eerder werd aangenomen, maar herbergt een rijke verzameling aan bacteriën. Bacteriën ondersteunen het genezingsproces al in het organisme van de foetus! “Al meer dan een eeuw gaan wetenschappers ervan uit dat baby’s na negen maanden in een steriele baarmoeder, kiemvrij, ter wereld komen. Nieuwe studies weerspreken dat: bacteriën verblijven [...]

    By Published On: 16/04/2024
  • Vergeetachtigheid Het is inderdaad van groot belang om vanuit een biologisch perspectief naar vergeetachtigheid te kijken, niet alleen bij ouderen maar ook bij kinderen. Bij ouderen kan vergeetachtigheid veroorzaakt worden door chronisch actieve of terugkerende scheidingsconflicten, zoals het verlies van een levenspartner of de overgang naar een rusthuis waarbij dierbare bezittingen plotseling weg zijn. Dit kan leiden tot beperkingen in het korte termijngeheugen en problemen met denkvermogen, de dag plannen en dagelijkse taken. Vanuit een biologisch oogpunt heeft vergeetachtigheid een doel: het vergeten van traumatische ervaringen of scheidingen om verdere emotionele pijn te voorkomen. Zelf heb ik bijvoorbeeld gewelddadige mishandeling [...]

    By Published On: 12/03/2024