Wat zijn carcinogene stoffen?


Mensen blijven ten onrechte denken dat gifstoffen ziekmakend zijn. Dit is ergens begrijpelijk, maar toch onjuist. Als gifstoffen echt ziekmakend waren, zou ik ook al ziek moeten zijn, aangezien ik dagelijks aan deze giftige kankerverwekkende stoffen wordt blootgesteld. Toch ben ik gezond. Hoe komt dat?

Het verschil tussen correlatie en causaliteit is groot. Correlatie verwijst naar een statistische samenhang tussen twee variabelen, terwijl causaliteit oorzakelijkheid betekent. Gifstoffen zijn een voorbeeld van correlatie, terwijl ziekte en kanker hun oorzaken vaak in de psyché en hersenen hebben.

De correlatie kan de oorzakelijkheid wel verergeren. Dit is te begrijpen als de tolerantie van het lichaam tegen gifstoffen door emotionele instabiliteit wordt overschreden, wat een nieuwe biologische schok of intoxicatieschok kan veroorzaken. Door emotioneel in balans te zijn, kun je dit voorkomen. Emotioneel evenwicht zorgt ervoor dat het lichaam zich steeds goed kan ontgiften. Zowel de Germaanse geneeskunde als de Ayurveda vermelden dit.

De bewering dat bepaalde chemische stoffen of toxinen in ons voedsel, meubilair, chemtrails, omgeving, persoonlijke verzorgingsproducten en cosmetica kanker veroorzaken, is gebaseerd op veronderstellingen die ergens logisch lijken, maar niet waar zijn.

Veel toxische stoffen die op de lijst van kankerverwekkende stoffen staan, zijn daar terechtgekomen door wrede proeven en vivisectie op levende dieren. Dit is een triest voorbeeld van de onderontwikkeling van ons menselijke collectief.

In het licht van de Germaanse geneeskunde kunnen dierproeven nooit wetenschappelijk geldig zijn, omdat dieren, net als mensen, conflictschokken ervaren. Dieren reageren met zinvolle biologische speciaalprogramma’s, wat leidt tot zinvolle fysiologische veranderingen (zogenaamde ziekten), net zoals dit bij mensen gebeurt.

Dieren die in laboratoria lijden onder deze proeven, ervaren doodsangstconflicten die kunnen resulteren in longkanker, of bestaansconflicten die leiden tot nierkanker. Hun onvermogen om te ontsnappen aan hun benarde situatie kan vastzitconflicten veroorzaken, wat allerlei motorische mankementen aan hun bewegingsapparaat teweegbrengt, en zo verder.

De bewering dat een bepaalde chemische stof of toxine de oorzaak is van een specifieke kanker of aandoening is dus slechte wetenschap. Deze benadering weigert het psychologische element bij ziekte te onderzoeken, omdat het de omstandigheden van het experiment negeert, evenals de waarneming van het dier. Bovendien houdt het geen rekening met het feit dat dieren gevoelens hebben en evenveel kunnen lijden als andere dieren en mensen.

De praktijk van dierproeven in naam van medisch onderzoek is een van de donkerste bladzijden in de geschiedenis van de mensheid, en in de geschiedenis van de geneeskunde in het bijzonder. Het aantal dieren dat sterft als gevolg van vivisectie is ontelbaar.

Deze meedogenloze dierproeven overschrijden alle ethische waarden waarvoor de mensheid nog verantwoording zal moeten afleggen. Het woord ‘mensdom’ krijgt hierdoor een wrange betekenis. Door deze onnodige dierproeven is een lijst van meer dan 1000 vermeende “kankerverwekkende stoffen” verzameld, die slechts aantonen dat onderzoekers duizend manieren hebben gevonden om dieren met conflictschokken te kwellen.

Tijdens de experimenten lijden de hulpeloze dieren aan verschillende biologische conflicten, zoals “aanvalsconflicten,” “doodsangstconflicten,” “bestaansconflicten,” “territoriumconflicten,” “verlatingsconflicten,” en “eigenwaarde-inbreuk-conflicten.” Deze conflicten zijn allemaal oorzakelijk en kunnen kanker veroorzaken. Dit heeft niets te maken met gifstoffen als oorzaak, want dat is slechts een correlatie.

Dieronderzoek is verspilling en misleidend: Scientic American, feb. 1997, Band 276/2 Er bestaat absoluut geen bewijs dat ‘kankerverwekkende stoffen’ direct effect hebben op een orgaan – zonder dat ze eerst door de psyche en de hersenen gaan.

“Tegenwoordig martelen wij niet langer in naam van God, maar in naam van een nieuwe, heerszuchtige godheid – een zogenaamde Medische Wetenschap die, hoewel ruimschoots is aangetoond dat zij onjuist is, door haar priesters en dienaren met succes terroristische tactieken aanwendt: ‘Indien u ons niet veel geld geeft en de vrije hand laat met dieren, zult u en uw kinderen aan kanker sterven’ – terwijl zij weet dat de moderne mens niet God, maar Kanker vreest en hem is nooit verteld dat de meeste kankers, en misschien wel alle, door onbekwaamheid worden gefabriceerd in de vivisectielaboratoria.” (Hans Ruesch: Slaughter of the Innocent, 1983)

GEEN DIERPROEVEN

Gepubliceerd op 28/08/2026

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • Stikangst: de vergeten ervaring bij longziekten Wie ooit het gevoel heeft gehad dat hij geen lucht meer krijgt, weet hoe diep dat in het wezen van de mens kan snijden. Het is geen gewone angst. Het is een ervaring die tot in het bestaan zelf doordringt. Mensen die leven met een longaandoening, zoals COPD, astma, interstitiële longziekten of longkanker, beschrijven soms een allesoverheersend gevoel: de angst om te stikken. Toch krijgt dit thema opvallend weinig aandacht in de medische zorg. Een interessant onderzoek van longarts Kris Mooren en collega’s in Nederlandse ziekenhuizen bracht dit recent opnieuw onder de aandacht. [...]

    By Published On: 13/03/2026
  • Kanker bekeken vanuit biologisch denken: functieverhoging in plaats van ontsporing. Vandaag wil ik stilstaan bij een perspectief dat bij velen weerstand zal oproepen, maar dat tegelijk een sleutel bevat tot diep inzicht: kanker als een zinvol biologisch overlevingsmechanisme. Dat inzicht wordt pas mogelijk wanneer we het duale denken, goed versus kwaad, gezond versus ziek, even opzij durven zetten. Waar dualiteit ophoudt, wordt de zin van symptomen zichtbaar. Wanneer we dat doen, ontstaat er ruimte voor biologisch denken: een manier van kijken waarin niets willekeurig is en elk proces een betekenisvolle functie heeft. Binnen dat perspectief bestaat er geen goedaardig [...]

    By Published On: 13/03/2026
  • Steeds vaker stel ik met vreugde vast dat artsen zelf beginnen aan te voelen dat er iets wringt binnen de gangbare medische protocollen. Meer en meer van hen vinden hun weg naar mijn lezingen over de Germaanse Geneeskunde, waar boeiende gesprekken ontstaan, niet in tegenstelling, maar in dialectiek, verruimend en met wederzijds respect. Het zijn gesprekken waarin ruimte is voor nuance, nieuwsgierigheid en echte interesse.Wat mij bijzonder raakt, is hun oprechte openheid voor het psychologisch en het paradoxaal existentieel aspect dat onder symptomen aanwezig is. Veel artsen weten uit ervaring dat wanneer iemand verliefd is, de levensenergie toeneemt en het [...]

    By Published On: 13/03/2026