De ziekte van Dupuytren (contractuur)

De ziekte van Dupuytren: Meer dan alleen een erfelijke aandoening?

De ziekte van Dupuytren is een aandoening van het bindweefsel in de handpalm, waarbij bindweefsel onder de huid verdikt en verhardt. Dit kan leiden tot het krom trekken van één of meerdere vingers, meestal de ringvinger en pink. De aandoening verloopt doorgaans langzaam en is meestal pijnloos, maar kan op termijn de handfunctie ernstig beperken.

Wat zegt de reguliere geneeskunde?

Volgens de reguliere geneeskunde is de ziekte van Dupuytren een chronische bindweefselziekte met een erfelijke aanleg. Het komt vaker voor bij mensen van Noord-Europese afkomst, vooral bij mannen boven de 50 jaar. Erfelijkheid speelt een belangrijke rol: in veel gevallen komt de aandoening in de familie voor.

De meest voorkomende symptomen op een rij:

• Harde, voelbare knobbels in de handpalm, vaak aan de basis van de vingers
• Bindweefselstrengen die de huid naar binnen trekken
• Kromstand van vingers (meestal pink en ringvinger), waardoor strekken bemoeilijkt wordt
• Ingetrokken huid of kuiltjes op de plek van de strengen
• Knobbeltjes op de vingers (zogenaamde knuckle pads of knobbels van Garrod)
• In sommige gevallen ook gelijkaardige knobbels op de voetzolen, dit wordt de ziekte van Ledderhose genoemd
• In andere gevallen gelijkaardige knobbels op de handrug of vingergewrichtjes, dit wordt knuckle pads genoemd

Wat zegt de Germaanse geneeskunde?

Hoewel de medische wetenschap vooral wijst op genetische aanleg en fysieke factoren, zijn er ook benaderingen die kijken naar het bredere plaatje. Volgens de Germaanse geneeskunde is bindweefsel niet alleen een passief dragend systeem, maar een gevoelig en communicatief weefsel dat reageert op innerlijke spanningen, schokken en onverwerkte conflicten.

Bindweefsel: het dragende, vormgevende en verbindende web van het lichaam

Bindweefsel is veel meer dan een steunweefsel: het is het levende weefsel van verbinding, van continuïteit en samenhang. In tegenstelling tot veel andere structuren in het lichaam, heeft bindweefsel geen begin en geen einde. Het is als een eindeloze matrix, een intelligent en dynamisch netwerk dat letterlijk alles met alles verbindt.

Het loopt door en tussen spieren, organen, botten, zenuwen en bloedvaten, en vormt een structurele en energetische eenheid binnen het lichaam. Zonder bindweefsel zou het lichaam geen vorm kunnen houden. Het geeft niet alleen houvast aan organen en structuren, maar definieert de vorm van het lichaam zelf. Het is de fysieke manifestatie van innerlijke coherentie.

Wat het bindweefsel uniek maakt, is dat het niet duaal is. Het functioneert niet volgens het klassieke “begin-einde”, “links-rechts”, “boven-onder” principe. Het is een continue eenheid, die zich niet onderwerpt aan polaire tegenstellingen, maar eerder als neutrale drager fungeert van zowel fysieke als energetische processen. Juist daarom kunnen trauma’s, spanningen of conflicten zich langdurig in het bindweefsel vastzetten: omdat het weefsel een soort ‘geheugen van het lichaam’ vormt, zonder tijdlijn of scheidslijn.

In holistische zin wordt het bindweefsel ook wel gezien als de drager van bewustzijn in het lichaam. Het ontvangt, transporteert en reageert niet alleen op fysieke prikkels, maar ook op emotionele, mentale en energetische invloeden. Elke spanning, elk conflict, elk onverwerkt gevoel dat niet kan worden geïntegreerd via de ratio of het zenuwstelsel, vindt zijn weg naar het bindweefsel en nestelt zich daar als verharding, verkleving of chronische spanning.

In die zin is bindweefsel een tastbare uitdrukking van de innerlijke staat van zijn. Het weerspiegelt niet alleen de fysieke belasting, maar ook de mate van flexibiliteit, openheid en innerlijke stroming. Beweging, ademhaling, hydratatie en bewust lichaamswerk kunnen dit netwerk terug in stroming brengen, maar ook diep innerlijk werk zoals het oplossen van emotionele conflicten en het herstellen van zielsverbinding is nodig om het bindweefsel te verzachten en te bevrijden.

Zoals de naam al zegt, bindt het bindweefsel zich aan andere structuren in het lichaam. Het verbindt spieren met botten en geeft stevigheid aan pezen en ligamenten. Het bestaat voornamelijk uit elastische vezels en bevat direct onder de huid een laag los bindweefsel met vetcellen. Bindweefsel ondersteunt niet alleen de structuur van het lichaam, maar speelt ook een centrale rol bij:

• Weefselreparatie (door vorming van fibreus littekenweefsel tijdens de helingsfase, fase PCL-B)
• Ondersteuning van het gezondheidssysteem
• Communicatie met het zenuwstelsel

Volgens de vijf biologische natuurwetten van de Germaanse geneeskunde is bindweefsel afkomstig van het nieuw mesoderm en wordt het aangestuurd vanuit het hersenmerg. Dat betekent dat conflicten die betrekking hebben op eigenwaarde, kracht, zelfbeeld of gevoel van “onvoldoende kunnen vasthouden of presteren”, zich kunnen manifestereren in het bindweefsel. Het lichaam reageert dan met celdeling of celafbraak, afhankelijk van de fase waarin het zich bevindt.

Opmerking: Gliacellen, die betrokken zijn bij heling in het hersenweefsel, hebben eveneens een oorsprong in het nieuw mesoderm en worden eveneens door het hersenmerg aangestuurd.

In het hersenmerg wordt het bindweefsel van de rechterkant van het lichaam vanuit de linkerkant van de hersenen aangestuurd; het bindweefsel van de linkerkant wordt aangestuurd vanuit de rechter hersenhelft. Daarom is er een kruislings verband tussen de hersenen en het orgaan.

Of het conflict het bindweefsel van de rechter- of linker kant van het lichaam betreft, wordt bepaald door de handigheid van een persoon en of het conflict moeder/kind of partnergerelateerd is. Een gelokaliseerd conflict beïnvloedt het bindweefsel dat zich het dichtst bij de plek bevindt die is gekoppeld aan het eigenwaarde-inbreuk conflict.

OPMERKING: De botten, skeletspieren, lymfevaten en lymfeklieren, bloedvaten, bindweefsel en vetweefsel delen hetzelfde hersenrelais en daarom hetzelfde biologische conflict, namelijk een eigenwaarde-inbreuk conflict. De bedieningscentrales zijn van top tot teen ordelijk gepositioneerd.

Biologisch conflict met betrekking tot de handen en de ziekte van Dupuytren (contractuur van Dupuytren)

Het biologische conflict dat verband houdt met het bindweefsel is gekoppeld aan een licht eigenwaarde-inbreuk conflict.

Volgens de Germaanse geneeskunde ligt aan de ziekte van Dupuytren een “onhandigheids-eigenwaarde-inbreuk” ten grondslag. Het betreft een conflict waarbij iemand het gevoel heeft iets of iemand niet te kunnen vasthouden of behouden, letterlijk of figuurlijk. Omdat het onderbewustzijn geen onderscheid maakt tussen fysieke en mentale realiteit, kan het conflict zowel een fysieke ervaring (bijvoorbeeld iets uit je handen laten vallen) als een metafysische of emotionele gebeurtenis zijn (zoals een relatie of kans niet kunnen vasthouden).

De handen symboliseren ons vermogen om te grijpen, vast te houden, te sturen en te handelen. Wanneer iemand het gevoel heeft geen grip te krijgen op een situatie, een persoon of een uitkomst, kan dit ervaren worden als een diepe inbreuk op het gevoel van bekwaamheid of controle.

Dit komt vaak voor bij mensen die de behoefte hebben om alles onder controle te houden, of bij mensen met een sterk verantwoordelijkheidsgevoel. Wanneer iets uit hun controle glipt, zoals een conflict met een vriend, het verliezen van geld bij een verkoop, of een gemiste kans, kan dit onbewust worden ervaren als een falen of tekortkoming van het “handelen”, en dus van de handen zelf.

Enkele voorbeelden:

Een eigenwaarde-inbreuk conflict gerelateerd aan alcoholproblemen (geassocieerd met de hand die het glas vasthoudt) is een mogelijk conflictscenario of een eigenwaarde-inbreuk conflict met betrekking tot autorijden (geassocieerd met schakelen).

Een goede vriend verliezen na een ruzie. Het gevoel hebben dat men geld “niet te pakken kreeg”. Een belangrijk project uit handen zien glippen. Niet in staat zijn een relatie of samenwerking vast te houden. Machteloos toekijken hoe iets of iemand wegvalt.

Een bijzonder aspect bij Dupuytren is het gevoel van onhandigheid of falen bij handmatige taken. Vooral bij mensen van wie het zelfbeeld sterk verbonden is met wat zij met hun handen doen, denk aan: Chirurgen, tandartsen of mondhygiënisten, schilders, beeldhouwers, handwerkers, pianisten, gitaristen, violisten, typisten en juweliers.

Wanneer er in zo’n beroep een fout wordt gemaakt, een opdracht mislukt, of men zichzelf als ‘onhandig’ beschouwt, kan dit een eigenwaardeconflict activeren. Deze eigenwaarde-inbreuk zet zich volgens de Germaanse geneeskunde vast in het bindweefsel van de hand.

Ook gevoelens zoals: “Ik heb dat niet goed aangepakt”. “Ik heb die persoon slecht behandeld”. “Ik heb die zaak verkeerd aangepakt”
kunnen biologisch vertaald worden naar het bindweefsel van de handen.

De conflictactieve fase

Volgens de Germaanse geneeskunde vindt er tijdens de conflictactieve fase een duidelijke fysieke verandering plaats in het weefsel dat met het conflict correspondeert. In het geval van de ziekte van Dupuytren – waarbij sprake is van een onhandigheids- of eigenwaarde-inbreukconflict – treft dit voornamelijk het bindweefsel tussen de huid en de buigpezen in het pols- en handgebied.

Dit proces staat bekend als bindweefselnecrose: een afname of verlies van bindweefsel, met name in de buigpezen die verantwoordelijk zijn voor de beweging van vingers en hand. Dit weefselverlies verloopt zonder pijn of opvallende symptomen en kan geruime tijd onopgemerkt blijven.

De genezingsfase: het ontstaan van contracturen

Tijdens het eerste deel van de helingsfase (PCL-A) begint het lichaam met het herstel van het weefselverlies dat is opgetreden in de conflictactieve fase. Dit gebeurt door weefselvermeerdering, wat gepaard gaat met een vochtophoping (oedeem) in het genezingsgebied. Deze zwelling is een normaal en functioneel onderdeel van het herstelproces.

Bij de ziekte van Dupuytren leidt dit tot een verdikking en verkorting van het bindweefsel in de handpalm en vingers. Deze bindweefselstrengen trekken de vingers geleidelijk krom, een verschijnsel dat bekendstaat als de contractuur van Dupuytren. In tegenstelling tot wat vaak wordt aangenomen, betreft de aandoening niet de pezen, maar het onderhuidse bindweefsel dat tussen de huid en de buigpezen ligt.

De symptomen beginnen doorgaans met gevoelige of pijnloze knobbeltjes in de handpalm. In de loop der tijd ontwikkelen deze zich tot taaie bindweefselstrengen die de vingers in een kromme positie trekken. Dit doet denken aan aandoeningen zoals focale handdystonie, waarbij langdurige spierspanning leidt tot het onwillekeurig naar binnen krullen van vingers.

Belangrijk om te begrijpen is dat een terugkeer van de symptomen na een chirurgische ingreep vaak wijst op het feit dat het onderliggende biologische conflict niet volledig is opgelost. Zolang de oorspronkelijke emotionele of psychische trigger aanwezig blijft of regelmatig opnieuw geactiveerd wordt (conflictrecidief), zal het lichaam telkens opnieuw hetzelfde biologische programma uitvoeren, met hernieuwde bindweefselvorming en kromtrekking tot gevolg.

Alle organen die afkomstig zijn van het nieuw mesoderm (“luxe groep”), inclusief de lymfevaten en lymfeklieren, tonen het biologische doel aan het einde van de helingsfase. Nadat het genezingsproces is voltooid, is het orgaan of weefsel sterker dan voorheen, wat het mogelijk maakt om beter voorbereid te zijn op een conflict van dezelfde soort.

Typisch bij de ziekte van Dupuytren is dat het bindweefsel zich bevindt in een hangende genezingsfase. Dit betekent dat het lichaam wél probeert te herstellen, maar dat er telkens conflictherinneringen of -herhalingen optreden (recidieven) die het herstelproces blokkeren. Er ontstaat blijvende samentrekking of kramp.

Bijvoorbeeld: iemand verliest een dierbare vriend door een ruzie, maar moet deze persoon nog dagelijks zien op het werk. Elke ontmoeting heropent het conflict. Het gevolg: het biologische programma blijft actief, waardoor zich bindweefselverhardingen en strengvorming kunnen blijven ontwikkelen.

Samengevat:
De ziekte van Dupuytren is, volgens de Germaanse benadering, geen fout van het lichaam, maar een biologisch zinvol programma dat probeert te reageren op een inbreuk op het gevoel van bekwaamheid en controle – vaak in relatie tot handelen, vasthouden of presteren. Door het conflict te herkennen, te erkennen én op te lossen, kan het lichaam de genezingsfase succesvol afronden zonder voortdurende recidieven.

Hulpmiddeltjes

1. Kurkuma (Curcumine)

Werking: Sterk ontstekingsremmend, bevordert het oplossen van littekenweefsel en remt fibrose (bindweefselwoekering).

Gebruik: In combinatie met zwarte peper (piperine) voor betere opname. Eventueel in liposomale of extractvorm.

Let op: Bij gebruik van bloedverdunners of galstenen: overleggen met een arts of therapeut.

2. Gember

Werking: Ontstekingsremmend, stimuleert de bloedsomloop en kan stijfheid verlichten.

Gebruik: Dagelijks vers (thee), in voeding of als supplement.

3. Vitamine E en essentiële basisvetzuren (omega 3)

Werking: Vitamine E ondersteunt weefselherstel en elasticiteit. Omega 3 werkt ontstekingsremmend.

Biologische noten, zaden (zoals lijnzaad, hennepzaad), koudgeperste oliën, chlorella of visolie (indien niet-vegetarisch).

4. Magnesium (bij voorkeur transdermaal)

Werking: Ontspant spieren, pezen en bindweefsel; kan stijfheid verminderen.

Gebruik: Magnesiumolie op de handen of baden met magnesiumzout (magnesiumchloride of magnesiumsulfaat).

5. Castorolie (wonderolie) kompressen

Werking: Traditioneel gebruikt bij fibrotische aandoeningen. Dringt diep door, werkt ontstekingsremmend en verzacht bindweefsel.

Toepassing: Warme kompressen op de handpalm aanbrengen, regelmatig gedurende meerdere weken.

6. Boswellia serrata (wierookhars)

Werking: Bewezen effectief bij ontstekingen, bindweefselproblemen en auto-immuunprocessen.

Gebruik: In capsulevorm of tinctuur. Vaak gecombineerd met curcumine.

7. Silicium (kiezelzuur)

Werking: Belangrijk sporenelement voor de opbouw van bindweefsel, pezen, huid en botten.

Bronnen: Brandnetelthee, bamboe-extract, heermoes, vloeibare orthosiliciumzuur.

8. Bindweefselmassages en myofasciale release

Regelmatig zachte manuele therapie kan verklevingen en spanningen helpen losmaken. Fascia werkt als een vloeibaar kristal: beweging en aandacht brengen weer stroming in dit netwerk.

9. Yoga, Qi Gong en bewuste beweging

Bewegingen die langzaam, aandachtig en verbindend zijn, kunnen het bindweefsel soepeler maken. Ze helpen ook onderdrukte emoties te laten stromen en het zenuwstelsel te reguleren.

10. Innerlijk werk: emoties en conflicten doorvoelen

Zoals het reeds is benoemd, is het aanpakken van het onderliggende biologische of emotionele conflict essentieel. Geen enkel middel werkt op lange termijn zonder bewustwording en verwerking van wat zich vastgezet heeft in het bindweefsel.

De epigenetische zienswijze: hoe conflictoplossing ons DNA beïnvloedt

De epigenetica bestudeert hoe omgevingsfactoren, levensstijl en innerlijke ervaringen de werking van onze genen beïnvloeden, zonder de genetische code zelf te veranderen. In plaats van te kijken naar DNA als een vaststaand lot, richt de epigenetica zich op de ‘aan/uit-schakelaars’ van genexpressie. Deze schakelaars worden beïnvloed door onder meer voeding, toxines, beweging, maar vooral ook door emoties, gedachten, overtuigingen en conflicten.

Vanuit deze visie is het lichaam geen passieve ontvanger van genetische informatie, maar een actieve deelnemer in een voortdurend samenspel tussen psyche, biologie en omgeving. Wat we ervaren – zowel positief als negatief – laat zijn sporen na in de celkern en de manier waarop het lichaam zijn genetisch potentieel benut.

Conflicten als epigenetische beïnvloeders

Emotionele conflicten, vooral wanneer ze intens, onverwacht en geïsoleerd beleefd worden, kunnen epigenetisch gezien stresssignalen activeren die de werking van bepaalde genen beïnvloeden. Dit kan leiden tot structurele veranderingen in weefsels of organen die biologisch overeenkomen met het ervaren conflict – zoals we zien in de Germaanse geneeskunde.

Bijvoorbeeld: een gevoel van “geen grip meer hebben” (zoals bij de ziekte van Dupuytren) kan leiden tot epigenetische activatie van genen die bindweefselcelgroei en -structuur reguleren, vooral in de handregio. Dit gebeurt niet willekeurig, maar binnen het biologisch zinvolle kader van het lichaam dat zich aanpast om te overleven of te compenseren.

Conflictoplossing als epigenetische reset

Wanneer het conflict wordt doorleefd, erkend en opgelost, worden de bijbehorende stresssignalen geneutraliseerd. Het lichaam schakelt over van een overlevingsmodus naar een herstelfase, waarbij epigenetische patronen opnieuw kunnen verschuiven. De genen die eerder geactiveerd werden om aan te passen of te compenseren, kunnen nu worden gedeactiveerd of omgeschakeld naar herstelgerichte expressie.

Deze epigenetische flexibiliteit verklaart waarom sommige mensen spontaan herstellen van chronische aandoeningen nadat een diep psychisch of emotioneel conflict is opgelost. Het wijst ook op het belang van bewustzijnsontwikkeling en innerlijk werk als volwaardige pijlers binnen echte genezing.

Erfelijkheid herbekeken

Vanuit een epigenetisch perspectief is wat wij ‘erfelijk’ noemen vaak geen onvermijdelijke genetische vloek, maar een overgedragen epigenetisch patroon. Kinderen kunnen dezelfde genexpressies activeren als hun ouders, niet omdat de genen defect zijn, maar omdat dezelfde emotionele dynamieken, overtuigingen en conflictthema’s worden doorgegeven via opvoeding, gedrag, en zelfs via prenatale invloeden. Dit verklaart waarom dezelfde ziekte of kwetsbaarheid in families terugkomt, zelfs zonder aantoonbaar genetisch defect.

Samenvattend:

De epigenetische benadering nodigt ons uit om ziekte niet alleen te zien als een biologische fout, maar als een signaal van een innerlijke verstoring die via de genexpressie tot uiting komt. Conflictoplossing, werkelijk doorvoeld en geïntegreerd, heeft de kracht om het lichaam opnieuw af te stemmen op gezondheid en evenwicht. Niet door het DNA te veranderen, maar door het bewustzijn te verruimen en stresspatronen te transformeren die op cellulair niveau ingrijpen in onze biologie.

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com

Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/

Dr. Geerd Ryke Hamer