Het lichaam liegt nooit

Veel mensen willen hun gezondheidsproblemen oplossen

Ze leven met chronische klachten die hun hele bestaan kleuren en vragen zich af: Waarom heb ik al deze klachten, juist nu, in dit leven?

Laten we eerlijk zijn: veel mensen zijn stiekem verknocht aan hun kwaaltjes. Ze hebben ze slim – maar onbewust – ingezet om medelijden op te wekken, aandacht te krijgen of zichzelf een excuus te geven. Alleen wanneer de klachten écht uit de hand lopen, worden ze ineens vervelend. Dan zijn ze zwaarder dan je ooit had ingeschat toen je ze – ja, jij zelf onbewust– in het leven riep.

Deze blog wil verduidelijken wat velen diep vanbinnen al weten: ziekte is altijd zelf gecreëerd, zonder uitzondering. Dat gaat niet over ‘schuld’ in de moraliserende, dualistische zin, maar over bewustzijn: het besef dat jij als waarnemer alles in je leven beïnvloedt.

Zelfs sommige artsen zien hoe mensen zichzelf ziek maken, meestal zonder dat ze het doorhebben. Wanneer ze ziek worden, weten ze vaak niet eens wat de aanleiding was. Het voelt eerder alsof hen iets is overkomen, in plaats van dat zij er zelf de oorsprong van zijn. En zo nestelt het slachtofferschap zich in hun leven.

En dat slachtofferschap werkt als een self-fulfilling prophecy: het voedt vicieuze cirkels, een eindeloos verhaal zonder uitweg. Men gaat geloven dat het lichaam hen in de steek laat, terwijl het in werkelijkheid altijd trouw reageert op wat vanbinnen leeft.

Dit gebeurt omdat de meeste mensen onbewust door het leven gaan. Niet alleen als het om hun gezondheid gaat, maar op élk vlak van hun bestaan.

Ze eten dierlijk vet, vlees van dieren die veel pijn hebben geleden en bewerkt voedsel, en vragen zich vervolgens af waarom hun bloedvaten dichtslibben. Ze lopen hun hele leven rond met boosheid en afgunst, en zijn dan verbaasd als ze een hartaanval krijgen. Ze wedijveren meedogenloos met anderen, onder constante stress, en snappen niet waarom ze een beroerte krijgen.

En dan is er nog een minder voor de hand liggende waarheid: veel mensen piekeren zichzelf letterlijk dood. Zich zorgen maken is zo ongeveer de slechtste mentale activiteit die er is – op haat na, want die is nog destructiever.

Zorgen maken heeft geen enkel nut. Het is verspilde mentale energie. Het put je uit, verstoort je innerlijke balans en zet een kettingreactie van biochemische processen in gang die je lichaam beschadigen. Van darmverstoppingen tot hartaanvallen, en alles daartussen.

Je gezondheid knapt vaak al merkbaar op zodra je stopt met tobben. Piekeren is een geestesactiviteit die één ding duidelijk laat zien: dat je de verbinding met je eigen goddelijkheid bent kwijtgeraakt.

Haat is zonder twijfel de meest destructieve mentale constructie die er bestaat. Ze vergiftigt het lichaam van binnenuit en haar effect is vaak bijna onomkeerbaar.

Angst staat lijnrecht tegenover alles wat je werkelijk bent. Ze ondermijnt zowel je mentale als je lichamelijke gezondheid. Angst is niets anders dan bezorgdheid in zijn meest opgeblazen, verlammende vorm.

Zorgelijkheid, haat en angst – samen met hun hele familie van emoties zoals vrees, bitterheid, ongeduld, gierigheid, onvriendelijkheid, en de drang om te veroordelen of te verwerpen – vallen je lichaam aan tot op weefselniveau. Onder zulke omstandigheden is een gezond lichaam simpelweg onmogelijk.

Zelfs emoties als eigenwaan, genotzucht en wellust leiden – zij het subtieler – tot lichamelijke klachten en een afname van welzijn.

Elke ziekte begint in de geest. Altijd.

Niets in je leven gebeurt zomaar. Niets. Alles begint met een gedachte.

Gedachten werken als magneten: ze trekken gebeurtenissen, mensen en omstandigheden aan die met hun inhoud overeenkomen. Zo’n gedachte hoeft niet altijd hardop of letterlijk te zijn, zoals: “Ik ga een vreselijke ziekte oplopen.” Meestal zijn ze veel subtieler:
“Ik ben onwaardig om te leven.”
“Mijn leven is altijd een rotzooi.”
“Ik ben een mislukkeling.”
“Ik ben niet goed genoeg.”
“God zal me straffen.”
“Ik ben het leven moe.”

Gedachten zijn een uiterst krachtige, zij het subtiele, energievorm. Woorden zijn minder subtiel: compacter, tastbaarder. Ze reizen door de lucht, van molecuul tot molecuul. Daden zijn het meest compact: energie in zware densiteit, fysieke vorm, log in beweging.

Wanneer je een negatief concept denkt, uitspreekt en in daden omzet – bijvoorbeeld “Ik ben een mislukkeling” – breng je een enorme scheppende kracht in beweging. Geen wonder dat je lichaam daar vroeg of laat op reageert. En dan is een verkoudheid nog een mild signaal. Wie zich voedt met angst, oogst ziekte.

Negatief denken terugdraaien wordt moeilijker zodra het een fysieke vorm heeft aangenomen. Maar onmogelijk? Nee. Het vraagt om een daad van uitzonderlijk geloof – geloof in de positieve kracht van het universum, of je dat nu God, Godin, de Onbewogen Beweger, Eerste Kracht of Eerste Oorzaak noemt.

Jij bent de bron. En de sleutel is het geloof dat alles goed is, dat jij goed bent zoals je bent. Als je dat écht gelooft en voelt, kan je gezondheid een nieuwe wending nemen.

Dit is een proces dat ik zelf doorlopen heb, in volledige afzondering. Want in het alleen-zijn vind je de diepste verbinding met jezelf, en ontdek je dat je nooit echt alleen bent.

Ik heb geleerd het dualistische denken te overstijgen door paradoxaal te denken. Paradoxen zijn poorten naar waarheid en verbinding. Ze leiden naar zelfzekerheid – en dát is het tegengif voor angst. Want vertwijfeling over wie je bent, is de voedingsbodem van angst en ziekte. Wat je denkt, word je. Wat je gelooft, schep je. Wat je voelt, leef je. Jouw lichaam speelt alleen het script dat jij schrijft.

Twee gezichten van ons bewustzijn

Ons bewustzijn heeft twee gezichten: twee complementaire delen. Enerzijds is er het bewuste, rationele deel, anderzijds het onbewuste, sturende deel. Ze werken voortdurend samen, maar hun functies zijn totaal verschillend.

Het bewuste, rationele deel kan niet lang onthouden, de allereerste ervaringen uit ons leven zijn we vergeten. Wel kan het bewust denken, analyseren, rationaliseren en betekenissen geven aan wat we meemaken. Het is flexibel en dynamisch, in staat om nieuwe informatie te verwerken, verbanden te leggen en daaruit conclusies te trekken. De kernfunctie van dit bewuste denken is: analyseren, plannen en logische beslissingen nemen.

Het bewuste denken heeft nog andere opvallende eigenschappen. Het functioneert binnen een lineaire tijdservaring: het kent het verschil tussen gisteren en vandaag, en kan vooruitblikken naar de toekomst. Het is geassocieerd met de animus – de rationele kant – en de neocortex in onze hersenen.

Toch vormt dit bewuste denken gemiddeld slechts 10 à 12% van ons totale bewustzijn. Met die beperkte capaciteit kunnen we wel degelijk de koers van ons leven veranderen, maar alleen als we ook zicht krijgen op de onderliggende patronen die ons onbewust sturen.

Het onderbewuste daarentegen vormt het grootste deel van ons totale bewustzijn — ongeveer 90%. Je kunt het het best zien als een kerngedachte of ondersteunende gedachte die diep in ons verankerd ligt.

Deze onbewuste kerngedachte bepaalt onzichtbaar de koers van je leven, tenzij je er met je bewuste, rationele denken inzicht in krijgt. Voor veel mensen is dat helaas niet het geval. Dan wordt het bewuste denken zelfs een valkuil: je hebt het gevoel dat je zelf aan het roer staat, maar in werkelijkheid wordt je koers grotendeels bepaald door het onderbewuste.

Het onderbewuste onthoudt alles: vanaf de prenatale fase, en volgens sommige inzichten zelfs ervaringen uit vorige levens. Het functioneert als een automatische piloot met een ingebouwd filtermechanisme, waardoor we de werkelijkheid telkens op dezelfde manier beleven.

In tegenstelling tot het bewuste denken kan het onderbewuste niet redeneren of analyseren. Wel kan het alle ervaringen met elkaar verbinden via associaties. Dat komt doordat het actief is in een dimensie waar de tijd stilstaat — of beter gezegd: waar het zich om de tijd heen beweegt. Het leeft voortdurend in één enkel moment: het hier en nu.

Het onderbewuste leeft in een tijdloos nu en blijft zichzelf herhalen totdat we het doorzien en oplossen. Het stuurt ons gedrag, onze emoties en ons handelen aan, omdat onbewuste overtuigingen ons gedrag vormgeven, simpelweg doordat we ons er niet van bewust zijn.

Het onderbewuste is statisch: het is vastgezet door emotioneel geladen gebeurtenissen, vaak ontstaan tijdens trauma’s en schokken. Zo vormt het als het ware een traumahologram. Het is geassocieerd met de anima – onze intuïtieve kant – en met het limbisch systeem, ons emotionele langetermijngeheugen.

Ons buikgevoel en de intuïtie hebben de meeste verbindingen met het onderbewustzijn, terwijl het rationele denken daar nauwelijks toegang toe heeft. Dat komt doordat het bewuste denken verbonden is met het kortetermijngeheugen, en daardoor geen directe toegang heeft tot deze diepe lagen.

Het rationele denken is als een ervaren stuurman op een groot schip. Hij kan de kaarten bestuderen, het kompas raadplegen en berekende beslissingen nemen om van koers te veranderen. Hij heeft de illusie dat hij volledig de richting bepaalt.

Maar diep in het hart van het schip, ver weg van zijn zicht, zit de automatische koersinstelling – de kerngedachte in het onderbewuste. Deze werd ooit ingevoerd, vaak in een moment van intense emotie, een trauma of schok. Sindsdien staat die instelling vast.

Zolang deze verborgen blijft, zal de automatische piloot telkens subtiel bijsturen, zodat het schip toch weer naar dezelfde, vooraf ingestelde bestemming vaart. Het kan zijn dat de stuurman merkt dat hij langzaam van zijn geplande route afdwaalt, maar hij begrijpt niet waarom.

Zo werkt het ook in ons leven: hoe goed we ook analyseren, plannen of nieuwe richtingen inslaan met ons bewuste denken, de diepgewortelde overtuigingen in ons onderbewuste trekken ons telkens terug naar vertrouwde patronen. Pas wanneer we de onderliggende koersinstelling vinden en bewust aanpassen, kan het schip werkelijk een nieuwe bestemming bereiken.

Het onderbewuste is niet logisch zoals het rationele denken. Het kan moeiteloos twee volledig tegengestelde overtuigingen naast elkaar bewaren, zonder daar enig probleem in te zien.

Bij veel mensen zit in de kerngedachte zo’n innerlijke tegenstrijdigheid, bijvoorbeeld:

• “Ik ben fantastisch en waardevol”
  
• “Ik ben niet goed genoeg en zal falen”
  

Het onderbewuste heeft geen logische filtering. Het kan niet redeneren, maar slaat ervaringen op mét hun emotionele lading. Het denkt niet in termen van consistentie, maar werkt volledig ervaring-gebaseerd.

Een kind in de eerste, door het rationele denken vergeten levensfase, kan in één situatie ervaren: “Ik ben goed en geliefd” en in een andere situatie: “Ik ben waardeloos”. Beide ervaringen worden als waar opgeslagen in de kerngedachte van het onderbewuste.

Omdat deze kerngedachte geen tijd kent, blijven beide programma’s naast elkaar bestaan zonder elkaar op te heffen. Dit heeft een biologische functie: in termen van overleving (reptielenbrein) is het nuttig om tegelijk te geloven dat je veilig én onveilig bent, zodat je flexibel kunt reageren op nieuwe ervaringen en veranderende contexten.

Precies dat inzicht is belangrijk om de Germaanse Geneeskunde beter te begrijpen: het lichaam reageert altijd vanuit een biologische logica, gericht op overleving.
Daarom geldt: de arts moet de psyche begrijpen, en de therapeut moet de geneeskunde begrijpen.

Detail: Het onderbewuste zit net onder het bewustzijn. Het is toegankelijker, maar niet altijd actief in je gedachten. Het onbewuste daarentegen is de diepe, bijna ontoegankelijke laag die ons op fundamentele wijze aanstuurt.

Het onderbewuste omvat de kerngedachte en de opgeslagen overtuigingen. Met het onbewuste doelen we op de diepere biologische en instinctieve sturing.

In de context van de Germaanse Geneeskunde is het bijzonder waardevol om de onderbewuste kerngedachten en opgeslagen overtuigingen te ontleden, om zo het genezingsproces te voltooien en sporen op te ruimen.

Uiteindelijk is het mogelijk om ook het onbewuste bij te sturen. Dit kan door middel van concentratie en meditatie: het tijdelijk opzijzetten van de mannelijke, rationele energie, en het oefenen in focus en aanwezigheid. Het bewuste in het hier en nu moment plaatsen.

Door bewust contact te maken met de anima – de intuïtieve, ontvankelijke kant – krijgen we toegang tot de diepe lagen van het onbewuste. Daar kan bevrijding plaatsvinden van angst, schuld en schaamte die ons onbewust hebben gestuurd.

Krachtige gedachten, de onzichtbare scheppers van jouw werkelijkheid

Gedachten zijn geen vluchtige wolkjes die zomaar voorbijdrijven. Ze zijn vormen van pure energie, trilling in beweging, zonder grenzen en zonder afstanden. Iedere gedachte die jij denkt, reist als een energiegolf de wereld rond, sneller dan het licht, sterker dan materie. Ze hebben de kracht om bergen te verplaatsen, en ze herschikken de moleculen in je lichaam alsof het niets is.

Er is een diepe wijsheid vervat in de uitspraak:

“Spreek slechts één woord, en mijn dienaar zal genezen zijn.“

Het geloof van de honderdman te Kafarnaüm was zo sterk dat genezing zich voltrok nog vóór de woorden werden uitgesproken. Zulke kracht bezit een gedachte wanneer ze gedragen wordt door absolute overtuiging.

Wanneer ik om me heen kijk, zie ik echter dat veel mensen gevangen zitten in een ander soort gedachtewereld. Onze maatschappij lijkt bevolkt door mentale melaatsen, mensen wier geest langzaam wordt verteerd door een constante stroom van negatieve gedachten. Sommigen van die gedachten worden ons opgedrongen door media, opvoeding of collectieve angsten. Andere creëren we zelf, herkauwen we eindeloos en voeden we dag in, dag uit.

We koesteren ze. We geven ze kracht. We blijven erin geloven. En dan zijn we verbaasd als het lichaam begint te lijden.

Maar gedachten zijn niet onschuldig. Ze zijn scheppers. Elke gedachte die je herhaalt, vormt een blueprint voor jouw werkelijkheid. Elke overtuiging die je koestert, materialiseert zich vroeg of laat in je lichaam, je relaties of je leven. Je kunt geen gezond lichaam verwachten als je geest een slagveld is van angst, twijfel, oordeel en zelfhaat.

De waarheid is eenvoudig: Los de problemen in je denken op, en je lost een groot deel van je lichamelijke problemen mee op. Verander je gedachten, en je verandert je realiteit.

Ja, je kunt sommige kwalen die je zelf hebt gecreëerd genezen. Ja, je kunt nieuwe ziektes voorkomen. En ja, dat alles begint bij iets ogenschijnlijk eenvoudigs: jouw manier van denken. Het vraagt moed om je mentale patronen onder ogen te zien. Het vraagt bewustzijn om te stoppen met het herhalen van verhalen die je ziek maken. Maar het is precies in dat innerlijke werk dat de grootste genezing plaatsvindt, niet van buitenaf, maar van binnenuit.

Want jij bent de denker van je gedachten. En wie zijn denken beheerst, beheerst zijn leven.

En daarnaast… hoe banaal het ook klinkt: zorg beter voor jezelf. Ik zie hoe veel mensen hun lichaam eigenlijk vreselijk slecht behandelen. Ze schenken het pas aandacht wanneer er iets mis is, wanneer het pijn doet of niet meer functioneert zoals ze wensen. Tot dat moment wordt het verwaarloosd.

Velen verzorgen hun auto beter dan hun eigen lichaam. Ze gaan naar de dokter, krijgen inzichten en therapieën, maar doen er vervolgens niets mee. Ze blijven hun lichaam mishandelen: bewegen nauwelijks, laten hun conditie verslappen, en hun spieren verliezen kracht door gebrek aan oefening. Ze voeden zich niet goed, vullen hun lichaam met giftige stoffen en met dingen die amper nog de naam ‘voeding’ verdienen.

En toch… blijft dit wonderbaarlijke lichaam functioneren. Het loopt, ademt, verteert, herstelt, trouw en onvermoeibaar sleept het zich voort, ondanks de slechte behandeling die het krijgt. Wat een ongelooflijk bewijs van liefde is dat, van het leven zelf dat in jou woont.

Het is schrijnend te zien hoe velen eisen blijven stellen aan hun lichaam zonder er ooit met liefdevolle aandacht naar om te kijken. Men leest gezondheidsadviezen, knikt instemmend, maar hervalt daarna gewoon in oude gewoontes.

Maar jouw lichaam is geen machine die je ongestraft kunt misbruiken. Het is een heilig voertuig, een tempel van bewustzijn. En het verdient zorg, beweging, zuivere voeding en bovenal: respect. Reflectievraag: Als je lichaam vandaag een brief aan jou zou schrijven, wat zou het je dan vragen? En ben je bereid om te luisteren?

Vele mensen weten niet waarom ze leven, en durven het zichzelf ook niet meer af te vragen. De reden is vaak pijnlijk eenvoudig: ze hebben hun levenswil verloren. Wanneer ik dit uitspreek, krijg ik soms het verwijt dat dit een “zware tenlastelegging” is. Maar dat is het niet. Het is geen beschuldiging, geen oordeel en zeker geen aanklacht. Het is evenmin hardvochtig bedoeld. Hardvochtig is zelfs een relatief begrip, een oordeel dat jullie zelf aan de woorden hebben opgelegd.

Tenlastelegging impliceert schuld, en schuld veronderstelt misdaad. Hier is geen sprake van misdaad, en dus ook niet van schuld. Wat ik doe, is simpelweg een uitspraak over de werkelijkheid, en uitspraken over de werkelijkheid zijn er niet om te veroordelen, maar om bewust te maken.

Ik weet dat bewustwording confronterend kan zijn. En ja, het is ieders geboorterecht om die confrontatie te vermijden. Maar laat ons eerlijk zijn: de wereld bevindt zich in haar huidige toestand omdat ze bevolkt is door mensen die hun levenswil niet langer tonen.

Wat is daar onwaar aan? Ik zie het elke dag: mensen die niet ten volle willen leven. Niet willen groeien, niet willen veranderen, niet willen opstaan. Ze blijven liever in hun comfortzone, omringd door zelfgekoesterde gedachten van machteloosheid, slachtofferschap en twijfel.

Mijn woorden zijn geen aanval, ze zijn een herinnering. Een herinnering aan wie jij werkelijk bent: Een fantastisch schepsel. Met prachtige kwaliteiten. Met een immense scheppingskracht die wacht om tot uitdrukking te komen. En toch blijven die kwaliteiten vaak verborgen, enkel en alleen door een gebrek aan levenswil.

Je kunt deze woorden ontkennen, bagatelliseren of negeren, maar uiteindelijk zeggen je daden meer dan je woorden. Jouw lichaam zelf probeert via symptomen en ziekte voortdurend met je te communiceren. Het wil je eraan herinneren hoe kostbaar je bent, hoe groot je potentieel is, hoe ver je kunt groeien. Ziekte is niet je vijand, het is een boodschapper. En die boodschap luidt: sta op en leef.

Slotgedachte: De wereld heeft geen nood aan meer kennis, comfort of technologie. Ze heeft nood aan mensen die willen leven. Echte verandering begint niet met een pil of een therapie, maar met een keuze: de keuze om wakker te worden en jouw scheppingskracht opnieuw te omarmen.

De wereld is zoals ze is, omdat ze vol zit met slaapwandelaars. Zoveel mensen lopen rond met symptomen, signalen van een lichaam dat alles op alles zet om te overleven. We stoppen onszelf vol met dingen die voor voedsel moeten doorgaan, maar in werkelijkheid giftig zijn. We bewegen te weinig, ons lichaam verzwakt en verslapt.

Daarbovenop mishandelen we het lichaam met voortdurende stress en medicijnen, waardoor talloze iatrogene aandoeningen ontstaan. De meeste mensen zijn niet langer in staat om helder en nuchter te denken; ze overleven in een duale, hectische maatschappij.

Alles wat de medische wereld, de overheid of de media verkondigen, wordt blindelings geslikt als zoete broodjes. Waarom? Omdat zoveel mensen hun levenswil verloren hebben.

Dit is geen verwijt en geen oordelende uitspraak. Het is een eenvoudige waarneming van wat er vandaag in de wereld gebeurt. Mensen kunnen dit ontkennen, en dat is hun goed recht, maar hun daden spreken vaak luider dan hun woorden. Wie zich voortdurend overgeeft aan sigaretten, alcohol, drugs of urenlange tv-verslaving, toont daarmee niet een gebrek aan moraal, maar een gebrek aan levenswil.

Het lichaam is niet ontworpen om te roken, alcohol te verwerken of dagenlang stil te zitten.
Toch is het wonderbaarlijk veerkrachtig: zodra we stoppen met deze zelfondermijnende gewoonten, begint het onmiddellijk aan zijn herstel. Dat verandert echter niets aan de eenvoudige waarheid dat het lichaam daarvoor nooit bedoeld was.

Iedereen is vrij om deze woorden te negeren of te omarmen. Vrije wil is het grootste geschenk dat we bezitten, en met die vrijheid doen we wat we willen. Maar wat we ook doen, het heeft altijd een gevolg. Daarop is mijn aandacht gericht.

Feit is dat de meeste mensen hun prachtige lichaam vandaag uitputten binnen vijftig tot zeventig jaar, sommigen nog vroeger. En dat terwijl het leven bedoeld is om op een heel andere manier geleefd te worden, en het lichaam ontworpen is om veel langer mee te gaan dan we ons durven voorstellen.

Het lichaam is bedoeld om altijd mee te gaan. In wezen sterven we nooit. Het leven is eeuwig, we zijn onsterfelijk, we veranderen slechts van vorm.

Denk je werkelijk dat God slechts een lichaam kon scheppen dat amper zestig, zeventig of tachtig jaar meegaat? Is dat jouw voorstelling van wat God kan? Het lichaam is een wonder van eeuwige schepping, ontworpen om te leven zolang het leven zelf.

Wanneer je leeft zonder pijn, met andere woorden: zonder angst voor wat jullie “de dood” noemen, ontdek je dat je ziel een plaats heeft gecreëerd waar je jezelf kunt herinneren wie je werkelijk bent. Een plaats waarin elke ervaring in dit fysieke lichaam dient om bewustzijn te verdiepen, om te leren, te voelen en te herinneren.

Dit alles werd mogelijk gemaakt door een heilig proces: de vertraging van de oneindige snelheid van vibratie, van pure gedachtevorm, tot tastbare materie. Zo ontstond wat wij het fysieke lichaam noemen.

Het leven ontvouwde zich in miljarden jaren wat wij “tijd” noemen, een reeks stappen die in werkelijkheid in een oogwenk plaatsvonden. En op een bepaald heilig moment rees het leven uit het water, uit de zee van oorsprong, en zette voet aan land om de vorm aan te nemen die wij vandaag kennen.

Wat grappig is, is dat sommige mensen bij het lezen van dit alles meteen zeggen: “Zie je wel, de evolutionisten hadden gelijk!” De neiging om alles te verdelen in gelijk of ongelijk, goed of fout, is diep in ons denken verankerd. We beseffen zelden dat wij zelf deze etiketten hebben uitgevonden, om de wereld te begrijpen, om het eigen zelf te kunnen definiëren. Dat is het duale denken: het geloof dat iets pas betekenis heeft als er een tegenovergesteld iets bestaat.

Dit is de grote valkuil van het rationele denken waarbij de essentie van het leven verloren gaat. Het rationele denken kan nooit begrijpen wat alleen het gevoel of intuïtie kan bevatten omdat het duaal denkt. (Dat geldt voor de meeste mensen). Wanneer definities oplossen, begint het begrijpen.

Toch is er een bewustzijn voorbij dat duale denken. Weinigen beseffen dat iets zowel goed als fout kan zijn, dat beide slechts bestaan binnen de grenzen van de relatieve wereld. In de wereld van het absolute, waar geen tijd of tegenstellingen zijn, is alles tegelijk alles.

Daar bestaat geen mannelijk of vrouwelijk, geen hier of daar, geen boven of beneden, geen links of rechts. Goed staat daar niet tegenover fout, verkeerd, slecht of kwaad. Alles is.
Beeld je eens in: een astronaut. Ze stelde zich voor dat ze de ruimte in ging, los van de aarde, op weg naar de sterren. Maar toen ze haar bestemming bereikte en naar buiten keek, zag ze… de aarde.

Plots veranderde alles van betekenis. Misschien keek ze “naar beneden”, maar waar was dan “boven”? Was de zon onder haar? Of daarginds, ergens links, waar boven en onder niet meer bestonden? Alle definities losten op.

Zo is het ook in het rijk van het absolute. Daar verdwijnen alle begrippen, alle tegenstellingen. Daarom is het zo moeilijk om over dat rijk te spreken in menselijke woorden. Het rationele verstand begrijpt dit niet, maar het gevoel, de intuïtie, herkent het onmiddellijk.

Religie is niets anders dan een poging om het onuitsprekelijke uit te drukken, een poging die niet erg goed gelukt is, kijk maar om je heen, naar de wereld.

Nee, de evolutionisten hebben geen gelijk. Maar ook de creationisten niet. Want Ik, God, heb dit alles in één heilig moment geschapen, en tegelijk ontvouwde het zich, voor wie in tijd denkt, over miljarden jaren. Beiden hebben dus gelijk, zoals de astronaut ontdekte: het hangt er enkel van af vanuit welk gezichtspunt je kijkt.

En zo blijven mensen strijden om hun gelijk, terwijl ze ongemerkt hun levenswil verliezen.

Als je mij pijn wil doen, dan kan ik je maar één regel meegeven:

Het enige wat je ooit kunt ervaren, is jezelf.

Dus als je me pijn wil aandoen, doe gerust. Maar weet dat je in werkelijkheid alleen jezelf pijn doet. Want het proces dat dan op gang komt, is onvermijdelijk: al jouw projecties, compensaties en fabulaties zullen één voor één uit elkaar getrokken worden. En precies dáár, in dat proces, leer je jezelf écht kennen.

Daarom hoeft er geen strijd te zijn. Ik hoef me niet te verdedigen.

Ik denk scalair, vanuit een bewustzijn dat voorbij goed en kwaad reikt, voorbij het duale denken. Ik ben gewoon aanwezig. Stil. Braaf. In mijn centrum. En ik mag daar zijn.

Want alles wat je naar mij werpt, keert uiteindelijk terug naar jou. En alles wat ik in jou zie, is slechts een weerspiegeling van mezelf.

Zo eindigt het spel waar het ooit begon: bij het diepe besef dat er nooit iets buiten ons is geweest. Er is alleen wij, en in die wij leeft altijd slechts één bewustzijn: jijzelf.

Het enige wat je ooit kunt ervaren, is jezelf. En dat is niet het einde van de reis, het is de reis. Het doel van de menselijke ziel is alles te ervaren, zodat zij alles kan zijn.

In het absolute bestaat geen ervaring, enkel kennis. Kennis is een Goddelijke staat, maar de grootste vreugde is te zijn. Zijn is alleen te bereiken door ervaring. De evolutie verloopt aldus: weten, ervaren, zijn. Dit is de heilige triniteit, de drie-eenheid dat God is.

Warme groet Daniël