De ziekte van Addison

De ziekte van Addison

De zienswijze van de medische wetenschap

De ziekte van Addison is een zeldzame, chronische aandoening waarbij de bijnierschors onvoldoende hormonen aanmaakt, zoals cortisol, aldosteron en soms androgenen. Dit gebeurt meestal doordat het eigen afweersysteem de bijnierschors aantast (auto-immuunreactie), maar kan ook optreden wanneer beide bijnieren operatief zijn verwijderd. De behandeling bestaat uit het vervangen van de ontbrekende hormonen met medicijnen, zoals hydrocortison (cortisol), fludrocortison (aldosteron) en soms DHEA (androgeen).

De ziekte van Addison is een aandoening waarbij de bijnierschors minder hormonen aanmaakt, zoals cortisol, aldosteron en soms androgenen. In de klassieke geneeskunde wordt dit vaak toegeschreven aan een zogenaamde auto-immuunreactie of aan het operatief verwijderen van de bijnieren. Woorden als ‘zeldzaam’, ‘auto-immuun’, ‘immuniteit’ en ‘weerstand’ hebben een sterke, vaak onbewuste werking. Vooral het woord zeldzaam kan diep inwerken op het onderbewuste: het prent het idee in dat je “iets speciaals” hebt, waardoor je systeem dit beeld blijft vasthouden en de situatie onbewust in stand kan houden.

Ze sturen de aandacht weg van je eigen innerlijke belevingswereld en maken dat je de oorzaak niet meer in jezelf, in je psyche, gaat zoeken. Het idee dat je lichaam ‘in de fout’ gaat, voedt een gevoel van machteloosheid en slachtofferschap. Dit kan een negatieve innerlijke dialoog op gang brengen, waardoor het werkelijke conflict onopgelost blijft en de aandoening zich juist verder kan ontwikkelen.

Wat zegt de Germaanse geneeskunde over de ziekte van Addison?

Ontwikkeling en functie van de bijnierschors

De bijnierschors is de buitenste laag van de bijnier en maakt verschillende hormonen aan die belangrijk zijn voor onze energiehuishouding en stressreacties. De bekendste zijn cortisol (helpt je omgaan met stress en regelt stofwisseling), aldosteron (houdt het zout- en vochtgehalte in balans) en androgenen (mannelijke hormonen die ook in kleine hoeveelheden bij vrouwen voorkomen).

De afgifte van cortisol wordt gestuurd door ACTH (adrenocorticotroop hormoon), dat in de hypofyse wordt aangemaakt. Wanneer je lichaam stress ervaart, geeft de hypofyse meer ACTH af. Dit hormoon werkt als een “aan-knop” voor de bijnierschors om extra cortisol te produceren. Zodra het stressmoment voorbij is, daalt de ACTH-waarde weer, en daarmee ook de cortisolproductie.

Vanuit een evolutionair oogpunt is de bijnierschors ontstaan uit lymfatisch weefsel en behoort het tot het nieuw mesoderm. De aansturing gebeurt vanuit het hersenmerg, dat signalen geeft afhankelijk van wat je meemaakt en hoe je daarop reageert.

Aansturing vanuit de hersenen

Tussen de hersenen en de bijnierschors bestaat een kruislingse verbinding. De rechter bijnier wordt aangestuurd vanuit het linker hersenmerg, en de linker bijnier vanuit het rechter hersenmerg. Dit volgt hetzelfde principe als bij andere organen die door het hersenmerg worden bestuurd, zoals het nierparenchym.

Ook lateraliteit (handigheid) speelt hierbij een rol. Bij een rechtshandige mens gaat de linker bijnierschors over conflicten met de moeder of het kind, terwijl de rechter bijnierschors betrekking heeft op conflicten met alle andere mensen die niet tot de moeder-kindrelatie behoren – de zogenaamde partnerzijde (dit kunnen partners, vrienden, collega’s, broers, zussen, enz. zijn). Bij een linkshandige mens is het omgekeerd.

In de hersenen liggen de relais voor de bijnieren op een plaats waar ze in biologische zin ook worden gezien als “speciale lymfeklieren”. Deze kruislings aansturing is een onderdeel van de verfijnde samenwerking tussen hersenen en organen, waarbij een prikkel of conflict in de hersenen direct invloed heeft op de werking van de bijnierschors.

De Hamerse haard bevindt zich in de overgang van de middenhersenen naar het occipitale deel van het hersenmerg aan de rechterzijde. Occipitaal verwijst naar het achterste gedeelte van de hersenen, ter hoogte van het achterhoofd.

Het biologisch conflict met betrekking tot de bijnierschors

Het biologische conflict draait om het gevoel dat je uit je koers bent geslagen, de verkeerde weg bent ingeslagen of op het verkeerde paard hebt gewed. Met andere woorden: je hebt het idee dat je een verkeerde keuze hebt gemaakt, een verkeerde beslissing hebt genomen of het verkeerde pad hebt gekozen.

Voorbeelden van zulke conflictsituaties

1. Relatiekeuze: Je hebt je volledig aan een partner gebonden, maar ontdekt dat diegene je bedriegt of verlaat. Je ervaart dat je leven op een verkeerd spoor is gezet.
2. Verkeerde carrièrestap: Je stapt over naar een nieuwe baan die totaal niet bij je past. Je denkt: “Had ik dit maar nooit gedaan.”
3. Bedrijf of investering: Je zet je spaargeld en energie in een nieuwe onderneming of belegging, maar alles mislukt. Je hebt het gevoel dat je op het verkeerde paard hebt gewed.
4. Verhuizen naar de verkeerde plek: Je verlaat je vertrouwde omgeving voor een nieuwe woonplaats, maar merkt dat je er totaal niet gelukkig bent.
5. Onder druk gemaakte keuze: Je neemt snel een beslissing, zoals een medische ingreep, aankoop of ontslag, en beseft later dat dit de verkeerde richting was.
6. Volgen van de verkeerde groep: Je sluit je aan bij een organisatie of beweging, maar ontdekt dat hun waarden haaks staan op jouw overtuigingen.

De conflictactieve fase

Bij een actief conflict op de bijnierschors treedt er weefselverlies (necrose) op in de bijnierschors, in verhouding tot de intensiteit en duur van de conflictactiviteit. Het biologische doel hiervan is om de productie van stresshormonen, zoals cortisol en aldosteron, te verminderen. Zo wordt het organisme als het ware gedwongen om af te remmen, zodat men minder snel opnieuw het ‘verkeerde pad’ inslaat.

Dit gaat gepaard met typische symptomen: een gevoel van stress in combinatie met vermoeidheid, veroorzaakt door het lage gehalte aan cortisol en aldosteron. Dit is bijzonder, omdat in de meeste andere conflictactieve fasen juist een verhoogde cortisolafgifte plaatsvindt, wat leidt tot meer energie (de klassieke vecht- of vluchtreactie).

Wanneer de productie van steroïde hormonen onvoldoende wordt, spreekt men in de reguliere geneeskunde van bijnierschorsinsufficiëntie of de ziekte van Addison. In Germaanse zin is het weefselverlies in de bijnierschors een noodrem van het organisme, een krachtige biologische ingreep om te voorkomen dat men verder gaat op een verkeerde koers. De verminderde productie van cortisol en aldosteron laat de bloeddruk dalen.

De genezingsfase van de bijnierschors

Na de conflictactieve fase begint het herstelproces. De plekken waar tijdens het conflict celverlies (necrose) in de bijnierschors heeft plaatsgevonden, worden nu hersteld.

Vorming van een bijnierschorscyste

Tijdens de eerste herstelperiode (PCL-A) ontstaat op de plaats van de necrose een bijnierschorscyste. In deze cyste vermenigvuldigen de bijniercellen zich om het verloren weefsel weer aan te vullen.

• Ondanks de vagotonie (herstelmodus) wordt, in samenwerking met de hypofyse, tijdelijk meer cortisol en aldosteron geproduceerd.
• Deze verhoogde hormoonproductie helpt het organisme om weer op de juiste koers te komen.

Medische misinterpretatie: Op dit moment wordt de cyste vaak gediagnosticeerd als “bijnierkanker”. Volgens de Vijf Biologische Wetten is dit echter geen kanker, maar een natuurlijk proces van weefselherstel (vergelijkbaar met cystevorming in nieren, eierstokken of testikels).

Voltooiing van het herstel

Als er geen nieuwe conflicten optreden, hardt de cyste binnen ongeveer negen maanden uit en wordt onderdeel van de normale hormoonproducerende functie van de bijnier.

Organen afkomstig uit het nieuw mesoderm (zoals bijnierschors, lymfevaten en lymfeklieren) tonen hun biologische doel aan het einde van de helingsfase: het weefsel is daarna sterker en beter voorbereid op een toekomstig conflict van dezelfde soort.

Mogelijke effecten van een grote cyste

Wanneer de conflictactieve fase intens en langdurig is geweest, kan de cyste groot worden en leiden tot een overproductie van bijnierhormonen (hyperadrenalisme). Dit kan resulteren in:

Syndroom van Conn: “is een vorm van hyperadrenalisme waarbij de bijnierschors te veel aldosteron produceert.”

Syndroom van Cushing: overproductie van cortisol met symptomen: een rond gezicht (maangezicht), gewichtstoename vooral op romp, nek en bovenrug.

Deze klachten ontstaan vooral door vochtretentie, die nog sterker wordt als er gelijktijdig een verlatings- of bestaansconflict speelt (het Syndroom). Overmatig cortisol draagt ook bij aan vochtopslag. Let op: veel gevallen van “Cushing” zijn iatrogeen, oftewel veroorzaakt door het gebruik van corticosteroïden als medicijn.

Invloed op androgenen

De bijnieren produceren naast cortisol en aldosteron ook androgenen (mannelijke geslachtshormonen). Bij vrouwen kan een verhoogde productie door een grote cyste leiden tot overmatige haargroei (hirsutisme), bijvoorbeeld in het gezicht of op de borst. Dit verschijnsel wordt vaak gezien bij vrouwen met het syndroom van Cushing.

Natuurlijke ondersteuning bij Addison

(aanvullend op het oplossen van het conflict volgens de Germaanse Geneeskunde)

1. Conflictoplossing als basis

• Onderzoek waar je “het verkeerde pad” bent ingeslagen of uit je koers bent geslingerd.
• Herstel innerlijk je gevoel van richting en veiligheid.
• Vermijd herhaalde “sporen” die het programma telkens opnieuw activeren.

2. Ondersteuning van de bijnieren via voeding

• Voldoende zout: Aldosteron regelt het zout- en vochtgehalte; bij tekort kan extra (natuurlijk, ongeraffineerd) zeezout of Keltisch zeezout helpen.
• Kleine, frequente maaltijden: Dit voorkomt sterke schommelingen in bloedsuiker, omdat cortisol mede je bloedsuiker regelt.
• Eiwitten & gezonde vetten: Vis, eieren, noten, zaden, avocado en olijfolie zorgen voor stabiele energie.
• Bijnierondersteunende kruiden: Zoethoutwortel (Glycyrrhiza glabra) kan helpen om cortisolspiegels iets te verlengen, maar gebruik dit voorzichtig en niet bij hoge bloeddruk.
• Vitamine C: Bijnieren gebruiken veel vitamine C bij stress; neem dit uit voeding (acerola, rozenbottel, kiwi, paprika) of in natuurlijke supplementvorm.

3. Herstel en energiebeheer

• Voldoende slaap en rustmomenten overdag.
• Vermijd overbelasting, zowel fysiek als emotioneel.
• Ademhalingsoefeningen om het zenuwstelsel te kalmeren en de bijnieren te ontlasten.
• Lichte beweging zoals wandelen of zachte yoga om circulatie en hormoonbalans te stimuleren.

4. Psyche & onderbewuste herprogrammeren

• Let op taalgebruik: vermijd woorden als “zeldzaam”, “chronisch” of “ongeneeslijk”.
• Creëer nieuwe innerlijke beelden: visualiseer dat je koersvast, stabiel en veilig je weg vervolgt.
• Meditatie en journaling om oude overtuigingen los te laten.

Belangrijk: Deze tips zijn ondersteunend. De kern ligt altijd in het ontkoppelen van het oorspronkelijke conflict en het vermijden van heractiveringen. Zodra dat gebeurt, kan de biologische logica volledig zijn werk doen.

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com
Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/
Dr. Geerd Ryke Hamer