Het carpaal tunnelsyndroom

Het carpaal tunnelsyndroom

Wat is het carpale-tunnel-syndroom (CTS)?

Het carpale-tunnel-syndroom is een aandoening waarbij de middelste handzenuw (nervus medianus) bekneld raakt in de pols. Dit veroorzaakt klachten zoals pijn, tintelingen, een doof gevoel en verminderde kracht in de hand.

De carpale tunnel bevindt zich aan de handpalmzijde van de pols. Deze tunnel wordt gevormd door de handwortelbeentjes aan de onderkant en een stevig bindweefselband (het ligamentum carpi transversum) aan de bovenkant. In deze nauwe doorgang lopen de buigpezen van de vingers (flexorpezen) én de nervus medianus vanuit de onderarm naar de hand.

Wanneer de druk in de carpale tunnel toeneemt — bijvoorbeeld door zwelling van de pezen, vochtophoping of herhaalde bewegingen van de pols — komt de nervus medianus in de knel. Dit noemen we het carpale-tunnel-syndroom.

Klachten en symptomen

De eerste klachten ontstaan meestal geleidelijk en kunnen het volgende omvatten:

• Tintelingen, een prikkelend gevoel of doofheid in de duim, wijsvinger, middelvinger en de helft van de ringvinger.
• Soms uitstralende pijn in de hele hand of zelfs tot in de onderarm.
• Klachten die verergeren bij bepaalde houdingen of herhaalde bewegingen van de pols.
• Nachtelijke tintelingen of pijn, waarbij je wakker kunt worden.
• Vermindering van klachten door het wapperen of schudden van de hand.

Bij ernstigere vormen:

• Afname van het gevoel, vooral in de vingertoppen.
• Verminderde kracht in de hand, vooral in de duimmuisspier (thenar).
• Moeite met fijne motoriek, zoals het dichtknopen van kleding of het vasthouden van voorwerpen.
• Het ongewild laten vallen van dingen.

Vanuit het reguliere medische model wordt CTS vaak toegeschreven aan herhaalde bewegingen of overbelasting, zoals bij typisten, kappers, mondhygiënisten of musici. Zij zouden als gevolg van zogenaamde slijtage of repetitieve stress vaker getroffen worden.

Wat zegt de Germaanse geneeskunde?

CTS zou niet primair veroorzaakt worden door mechanische overbelasting, maar eerder het gevolg zijn van een biologisch conflict van eigenwaarde-inbreuk, specifiek gelokaliseerd in de hand of pols. Het gaat hierbij om innerlijke overtuigingen zoals:

• “Ik ben niet goed (genoeg) met mijn handen”.
• “Ik heb iets verkeerd gedaan”.
• “Ik heb gefaald bij een handmatige taak”.

Het zogenaamde carpaal-tunnelsyndroom (CTS) treedt op wanneer de zwelling van botten, ligamenten of pezen de carpale tunnel, de doorgang tussen de pols en de handen, vernauwt, waardoor de nervus medianus, die van de onderarm tot in de palm van de hand reikt, in de verdrukking komt. Vandaar de typische symptomen van tintelingen, gevoelloosheid en de scherpe, priemende zenuwpijn die van de pols door de hele arm loopt. Op basis van de GNM is deze conditie niet, zoals wordt gesuggereerd, het gevolg van “slijtage” (typisten en mondhygiënisten zijn de professies met de hoogste voorvallen van CTS), maar eerder van een eigenwaarde-inbreuk conflict dat wordt geassocieerd met de hand(en).

Anatomische structuur

De complexe structuur van de pols en hand bestaat uit een nauw samenspel van botten, ligamenten, pezen, kraakbeen en bindweefsel. Deze weefsels zorgen niet alleen voor stevigheid en stabiliteit, maar maken ook nauwkeurige en gecontroleerde bewegingen mogelijk.

Ligamenten (banden van sterk bindweefsel) verbinden de botten met elkaar en zorgen voor stabiliteit van de gewrichten. Pezen verbinden spieren met botten en dragen de kracht van spiercontracties over op het skelet, wat beweging mogelijk maakt. Samen met de skeletspieren zorgen deze structuren ervoor dat de hand en pols vloeiend en doelgericht kunnen bewegen.

De gewrichten van de pols en hand zijn bekleed met kraakbeen, een glad en veerkrachtig weefsel dat als een soort stootkussen fungeert. Het stevige kraakbeenoppervlak vermindert wrijving en voorkomt slijtage tijdens beweging. Dit is essentieel, omdat de handgewrichten dagelijks aan hoge belasting worden blootgesteld.

Het kraakbeen wordt omgeven door een laag bindweefsel, het perichondrium. Deze dunne maar stevige laag voorziet het kraakbeen van voedingsstoffen (vooral bij niet-gewrichtskraakbeen) en draagt bij aan het herstel en de vorming van nieuw kraakbeenweefsel. In de gewrichten zelf – zoals die van de pols – ontbreekt dit perichondrium vaak op de dragende oppervlakken, omdat daar de voeding via het gewrichtsvocht verloopt.

Deze anatomische samenwerking van botten, gewrichten, ligamenten, pezen, kraakbeen en bindweefsel vormt de basis voor de precisie en kracht van hand- en polsbewegingen. Zowel de botten als het kraakbeen, de pezen en de ligamenten zijn afkomstig van het nieuw mesoderm en worden daarom aangestuurd vanuit het hersenmerg.

Het biologische conflict van de handen en polsen: een lokale eigenwaarde-inbreuk

Binnen holistische en psychosomatische zienswijzen – zoals die van de Germaanse geneeskunde – wordt aangenomen dat lichamelijke klachten een weerspiegeling zijn van emotionele of mentale conflicten. Wanneer het gaat om klachten aan de handen, polsen of vingers, is er vaak sprake van een lokale eigenwaarde-inbreuk, specifiek verbonden aan handelingen, vaardigheden of contact met anderen.

Onze handen staan symbool voor actie, creatie, aanraking en verbinding. Ze zijn het verlengde van onze intenties en worden dagelijks gebruikt om te doen, geven, ontvangen en communiceren. Een verstoring in dit gebied – zoals het carpaal tunnelsyndroom, peesontstekingen of gewrichtsklachten – kan duiden op een diepe twijfel over de eigen vaardigheid of het gevoel tekort te zijn geschoten in iets wat met de handen is gedaan.

Veelvoorkomende conflicten:

• Zich onhandig of mislukt voelen bij een taak met de handen. Bijvoorbeeld een chirurg die een fout maakt tijdens een operatie, een kunstenaar die zijn werk beschadigt, of een kok die een gerecht laat mislukken.
•  
• Perfectionisme speelt vaak een grote rol. Mensen die hoge eisen stellen aan hun eigen prestaties kunnen bij het kleinste falen al een sterk gevoel van tekortschieten ervaren.
• Gevoelens van schaamte of schuld door het idee dat je iemand ‘verkeerd hebt behandeld’ – letterlijk of figuurlijk – met je handen. Bijvoorbeeld iemand hebben geslagen of iets hebben weggenomen.
• Verbroken vriendschappen of relaties waarbij er geen ‘handdruk’, geen afscheid of geen helende aanraking meer kon plaatsvinden. Dit kan onbewust een verlies van contact of verbinding symboliseren.
• Verlies van functie in de hand, bijvoorbeeld na een operatie of breuk, kan op zichzelf weer een nieuw conflict oproepen: “Ik kan niet meer wat ik vroeger kon.” Dit leidt tot frustratie, verdriet of verlies van eigenwaarde.
• Falen bij fijne motoriek – zoals typen, schrijven, naaien, schilderen of gitaar spelen – kan een sterke impact hebben op mensen wiens zelfvertrouwen verbonden is aan hun handvaardigheid.

Voorbeelden:

• Een juwelier die per ongeluk een kostbaar sieraad beschadigt, kan zich ‘waardeloos’ voelen in zijn ambacht.
• Een pianist die bij een concert een fout maakt, ervaart misschien schaamte of faalangst, wat zich later vertaalt in handklachten.
• Een moeder die haar baby per ongeluk laat vallen of pijn doet bij het verzorgen, kan kampen met schuldgevoelens die zich fysiek uiten in de handen of pols.
• Een schilder die zijn werk vernietigt uit frustratie, en nadien spijt krijgt, kan in een biologisch speciaalprogramma terechtkomen waarbij de pols of hand wordt aangetast.
• Een verpleegkundige die tijdens een medische handeling een fout maakt, kan zich jarenlang ‘onhandig’ of ‘onvoldoende bekwaam’ voelen, wat zich weerspiegelt in lichamelijke klachten.

Voor mensen van wie het zelfbeeld nauw verbonden is met handvaardigheid, kan zelfs een kleine ‘mislukking’ al voldoende zijn om een biologisch zinvol speciaalprogramma op te starten. Vooral in vakgebieden waarin fijne motoriek, precisie en vingervlugheid essentieel zijn, zoals bij chirurgen, tandartsen, kappers, muzikanten of technici, kunnen hand- of polsklachten het gevolg zijn van interne conflicten rondom presteren, controle en eigen kunnen.

Het erkennen van deze dieperliggende emotionele thema’s kan een sleutel zijn tot herstel. Niet zelden verminderen of verdwijnen fysieke klachten wanneer het onderliggende conflict wordt herkend, doorvoeld en opgelost. Bewustwording van schuld, schaamte of faalangst – en het helen daarvan – brengt niet alleen emotionele bevrijding, maar ondersteunt ook het natuurlijke genezingsproces van het lichaam.

De conflictactieve fase

Wanneer het conflict zich richt op hand-buigpezen of ligamenten – bijvoorbeeld bij het gevoel gefaald te hebben in een handmatige taak – kan er necrose van het zachte bindweefsel optreden, wat leidt tot verlies van pees- of bandstructuur.

Bij het carpaal-tunnelsyndroom (CTS) kan, in het kader van een eigenwaarde-inbreuk conflict, vicieuze cirkels doen ontstaan, ontkalking (osteolyse) optreden in de botstructuren van de hand of pols. Naarmate de conflictactieve fase langer duurt en intenser is, ontstaan er holten en kleine gaatjes in het botweefsel.

De genezingsfase

Bij het carpaal-tunnelsyndroom ontstaat zwelling van de omliggende structuren, zoals het botweefsel (door aanmaak van callus), het kraakbeen, de handbuigpezen en de ligamenten. De carpale tunnel – de nauwe doorgang in de pols – vormt normaal gesproken een doorgang voor de buigpezen van de hand en de nervus medianus.

Door vicieuze cirkels en herhaalde conflictinslagen (conflictrecidieven) raakt het genezingsproces verstoord, waardoor chronische ontstekingen ontstaan. Deze leiden tot vernauwing van de tunnel en toegenomen wrijving op de zenuw, met als gevolg aanhoudende of terugkerende klachten en drukkende pijn.

Het lichaam blijft als het ware hangen in een genezingspoging, wat resulteert in overmatige weefselopbouw binnen de carpale tunnel. Deze toename van bind- en steunweefsel is volgens de biologische zin van het nieuwe mesoderm bedoeld om het gebied te versterken en beter bestand te maken tegen toekomstige conflicten van gelijke aard. We noemen dit verschijnsel de luxegroep van Nieuw mesoderm.

Kenmerkend voor het nieuwe mesoderm is dat na afloop van het volledige genezingsproces vaak meer weefsel aanwezig is dan oorspronkelijk, als natuurlijke bescherming en voorbereiding op een eventueel nieuwe eigenwaarde-inbreuk van gelijke aard.

Volgens de Germaanse Geneeskunde (GNM) is het carpaal-tunnelsyndroom (CTS) niet het gevolg van zogenaamde ‘slijtage’, zoals vaak wordt aangenomen in de reguliere geneeskunde, maar eerder van een eigenwaarde-inbreuk conflict dat verband houdt met de hand(en).

Therapie

1. Oorzakelijke conflicten en emotionele inprentingen opsporen

Herken het biologische conflict: Ga na wanneer de klachten begonnen zijn en wat er net daarvoor gebeurde. Vaak ligt er een ervaring aan ten grondslag waarin men zich onhandig, falend of ontoereikend voelde bij een handmatige taak, of waarin verbinding werd verbroken (letterlijk of figuurlijk).

Breng het gevoel onder woorden: Wat heb je toen gedacht of gevoeld? Was er schaamte, schuld, boosheid, verdriet of frustratie?
Voorbeelden: “Ik heb het verpest.” “Ik kon het niet goed genoeg doen.” “Mijn handen zijn niet meer te vertrouwen.”

Los de inprenting op: Door innerlijk werk (bijv. journaling, regressie, visualisatie, EMDR, familieopstellingen of energetisch werk) kun je het conflict bewust maken, neutraliseren en herprogrammeren.

Bachbloesems (zoals je al noemt) kunnen hierbij emotionele ondersteuning bieden, bv.:
Crab Apple (zuivering, bij afkeer van eigen lichaam of fout gevoel). Pine (schuldgevoel).
Larch (zelfvertrouwen bij handvaardigheid). Star of Bethlehem (shock of trauma). Willow (wrok of onrecht)

2. Ondersteun de lichamelijke genezing

Beweging en oefening

REL-strekoefeningen (zacht, bewust, zonder forceren): pols- en vingerstretch, ook tegenovergestelde houdingen van dagelijkse repetitieve bewegingen.
Soepelheidsoefeningen: cirkelende bewegingen met de pols, zachte schudbewegingen, vingers spreiden en sluiten. Hand-mindfulness: dagelijks 5 minuten bewust contact maken met je handen, voelen wat ze willen zeggen.

Kruiden en natuurlijke middelen

Smeerwortelzalf: uitstekend voor weefselherstel, pijnstilling en regeneratie van pezen.
Cissus quadrangularis: ondersteunt bot- en bindweefselherstel.
Wierook (Boswellia serrata): ontstekingsremmend en regeneratief bij bindweefselklachten.
Magnesiumolie: lokaal aanbrengen op de pols – ontspant spieren, zenuwen en vermindert pijn.
Hydraterende kompressen: met kamille, gember of kurkuma.

Licht en warmte

Zonlicht/zonnebaden (vitamine D, levensenergie)
Infraroodlicht of rood licht therapie: stimuleert bloeddoorstroming, celregeneratie en vermindert ontsteking. Warme baden met magnesiumzout of etherische oliën (zoals rozemarijn, kamfer, marjolein of lavendel) ontspannen en stimuleren het lymfesysteem.

Massage en energetisch werk

Massage met etherische oliën (zoals je noemt – kaneel, rozemarijn, kamfer, marjolein):
Bevordert doorbloeding. Kalmeert het zenuwstelsel. Ondersteunt loslaten van emotionele lading.
Reflexologie of acupressuur: werken op meridiaanbanen van de arm en hand.
Handchakra-healing: werken met de energiecentra in de handpalm kan helpen bij het herstellen van de energetische balans. De handchakra’s zijn verbonden met geven, ontvangen, en creatieve expressie.

3. Ondersteunende levensstijl

Anti-inflammatoire voeding (rijk aan omega 3, kurkuma, gember, donkere bladgroenten)
Voldoende rust en diepe slaap voor weefselherstel
Hydratatie: goed drinken, liefst warm water of kruideninfusies (brandnetel, paardebloem)
Ochtendzon, aarding, natuur: brengt het zenuwstelsel tot rust en ondersteunt de celregeneratie

4. In uiterste gevallen

Een operatie kan nodig zijn wanneer het genezingsproces herhaald wordt onderbroken (bijv. door terugkerende conflictrecidieven), maar deze optie is pas wenselijk nadat de emotionele oorzaak is aangepakt. Anders zal het conflict zich mogelijk elders uiten.

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com

Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/

Dr. Geerd Ryke Hamer