Okselklierkanker

Lymfeklierkanker als ‘uitzaaiing’ van borstkanker: een angstzaaiende mythe

Wat vandaag de dag vaak wordt omschreven als “lymfeklierkanker door uitzaaiing van borstkanker” is in werkelijkheid een biologisch zinvol genezingsproces dat volledig verkeerd wordt geïnterpreteerd. Het gaat hier meestal om zwelling van de lymfeklieren in de okselstreek. Dit gebeurt frequent bij het herstel van de melkgangen (intraductale borstkanker), en soms ook bij het genezingsproces van het borstklierweefsel zelf (glandulaire borstkanker).

Vooraleer ik verderga met de uitleg, wil ik iets belangrijks duidelijk maken: bij een gewone keelontsteking zwellen de lymfeklieren in de hals op. Waarom? Omdat ze betrokken zijn bij het afvoeren van eiwitafval, toxische stoffen, weefselresten en intercellulaire vloeistof, in samenwerking met microben zoals streptokokken en witte bloedcellen. Gelukkig noemt de reguliere geneeskunde dat (nog) geen kanker. Iedereen begrijpt dat dit een normaal herstelproces is.

Embryonale herkomst en biologische betekenis.

Om dit juist te begrijpen, is het essentieel te weten uit welk kiemblad het betrokken weefsel afkomstig is, en welk hersengebied het aanstuurt:

Borstklierweefsel (glandulair):
Ontstaat uit het oud mesoderm, wordt aangestuurd vanuit de kleine hersenen, en reageert op een nestzorgconflict (“Ik kan mijn kind of partner niet goed verzorgen of beschermen”). Tijdens de conflictactieve fase ontstaat weefseltoename. Na het oplossen van het conflict gaat dit in genezing, met afbraak van de overtollige weefsel of het via de huid naar buiten duwen.

Melkgangen (ductus lactiferi):
Ontstaan uit het ectoderm, worden aangestuurd vanuit de hersenschors. Het biologische conflict betreft een scheidingsconflict (“Ik ben bruut gescheiden van iemand die ik liefheb”, of “letterlijk van de borst gerukt”). In de conflictactieve fase is er weefselafname (ulceratie), gevolgd door zwelling, herstel en vaak pijn in de genezingsfase.

Lymfeweefsel (lymfeklieren):
Ontstaat uit het nieuw mesoderm, wordt aangestuurd vanuit het hersenmerg, en reageert op een matige eigenwaarde-inbreuk. Vaak gaat dit gepaard met schuldgevoelens, zeker wanneer het lichaam als “ziek” of “defect” wordt beschouwd. Tijdens de conflictactiviteit zie je weefselafname, is het conflict opgelost, dan neemt het weefsel toe (zwelling).

De natuurlijke rol van het lymfestelsel

Gelet op de functie van het lymfevatenstelsel als drainagesysteem, zwellen lymfeklieren op tijdens een genezingsproces. Dit komt doordat grote hoeveelheden stofwisselingsafval en intercellulaire vloeistof via de lymfevaten en -klieren worden afgevoerd:

Bij genezing van melkgangen of borstklierweefsel vloeit het lymfevocht af naar de axillaire lymfeklieren in de oksel. Na wonden of operaties, zoals een borstamputatie, is dit eveneens een normaal proces. Zwelling van lymfeklieren in de lies: genezing in genitale regio of benen. Zwelling in de nek: bij keelontsteking, amandelontsteking of een tandabces

In de conventionele geneeskunde wordt een “gezwollen klier” in deze gevallen als goedaardig beschouwd en vaak toegeschreven aan een “infectie”. Echter, als een lymfeklier in een andere context (zoals na een kankerdiagnose) zwelt, en er sprake is van celvermeerdering (mitose), wordt dit onmiddellijk als een kwaadaardige kanker geïnterpreteerd. Diezelfde zwelling, die in wezen een teken van genezing of herstel kan zijn, wordt dan ineens als bedreigend en levensgevaarlijk gezien.

Het lymfestelsel wordt ten onrechte gezien als een doorgangsroute voor “uitzaaiende kankercellen”, terwijl in werkelijkheid de lymfe een afval- en reinigingssysteem is dat samenwerkt met microben en het lichaam helpt bij herstel. De gedachte dat een “moederkanker” celletjes zou uitzenden die zich dan gaan nestelen in lymfeklieren, is biologisch onlogisch en gebaseerd op een angstverhaal, geen natuurwet.

De psychobiologische samenhang: van borstkanker tot lymfoom.

Wanneer een glandulaire borstkanker in genezing gaat (dus nadat het onderliggende nestzorgconflict is opgelost), zwellen de borstklieren. Dit is een normaal verschijnsel: er ontstaat ontsteking, het lichaam voert afvalstoffen af en het overtollig weefsel wordt opgeruimd.

Let wel: sommige vrouwen ontwikkelen in deze fase ook een lymfoom in de okselklieren. Dit gebeurt vooral wanneer het oorspronkelijke nestzorgconflict gepaard ging met een diep schuldgevoel, bijvoorbeeld: “Ik heb gefaald als moeder” of “Ik heb mijn partner in de steek gelaten.”

In zo’n geval ontstaat er een matige eigenwaarde-inbreuk die zich biologisch uit in het lymfatisch systeem. Tijdens de conflictactieve fase vermindert het lymfeweefsel (ulceratie). Zodra het conflict wordt opgelost, treedt genezing in en ontstaat er weefselherstel met grote zwelling, wat door de conventionele geneeskunde vaak als een lymfoom wordt gediagnosticeerd.

Ook de diagnose “borstkanker” zelf kan een nieuw biologisch conflict op gang brengen, namelijk een eigenwaarde-inbreuk. Gedachten zoals “Mijn lichaam laat me in de steek” of “Ik ben verminkt” kunnen een impact hebben op het lymfestelsel, vooral op de klieren in de oksel, het dichtst bij de aangedane borst.

Bij een rechtshandige vrouw zal een conflict dat wordt ervaren in relatie tot een partner of iemand van gelijke rang zich uiten aan de rechterkant van het lichaam.

Dit verklaart waarom lymfomen na borstkanker vaak worden vastgesteld. Niet omdat de oorspronkelijke tumor zich zou “uitzaaien”, maar omdat er een nieuw biologisch conflict is opgetreden dat, eenmaal opgelost, tot genezingsweefsel en zwelling in de lymfeklier leidt.

De kern van het inzicht.

Een groot inzicht is het fundamentele verschil tussen weefselreacties tijdens conflictactiviteit en genezing:

Bij glandulaire borstkanker (oud mesoderm): Conflictactief → celtoename = “kanker”. Genezing → afbraak van dit overtollige weefsel, eventueel via huiduitbraak

Bij melkgangen en lymfeweefsel (ectoderm en nieuw mesoderm): Conflictactief → weefselafname (ulceratie). Genezing → celvermeerdering en zwelling (maar dit is herstel, geen kanker)

Daarom: als een lymfeklier zwelt na borstkanker, is dat een signaal van herstel, niet van dreiging. Net zoals een wond opzwelt wanneer hij geneest.

De natuur werkt perfect, zolang we haar niet verstoren met angst, symptoombestrijding en onbegrip. de pijn bij genezingsprocessen heeft een biologische functie, het stimuleert de waterhuishouding in het lichaam en dwingt jou om het rustiger aan te doen zodat het lichaam goed kan herstellen.

Reflectie

De kernwaarheid dat het lichaam intelligent en doelgericht reageert op emotionele conflicten wordt nog steeds genegeerd of weggelachen binnen de reguliere geneeskunde. Terwijl het zo logisch is: ieder weefsel in het lichaam reageert op een specifieke manier op een specifieke vorm van stress of conflict.

Wat we nu als “ziekte” bestempelen, zijn vaak zinvolle biologische processen die het lichaam inzet om ons te helpen overleven, herstellen of adaptief te reageren. Het negeren van deze waarheid heeft ernstige gevolgen: mensen worden bang gemaakt, krijgen ingrijpende behandelingen en raken verder verwijderd van hun innerlijke kracht en zelfinzicht.

Maar de beweging groeit. Steeds meer mensen beginnen te voelen dat de waarheid anders is dan hen is verteld.

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com
Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/
Dr. Geerd Ryke Hamer