Tegenstrijdigheid

Bloemen en planten verspreiden hun zaden, waarbij bijen de bloemen bestuiven. Deze produceren dan zaad om de soort voort te laten bestaan. Bij mensen gebeurt iets soortgelijks: een zaadcel van de man bevrucht de eicel van de vrouw, waaruit een nieuw leven ontstaat. Maar de gedachte dat kanker zich “uitzaait” zoals planten dat doen, klopt niet en is onwetenschappelijk.

Als ik één ding heb ontdekt in mijn leven, dan is dit het wel: als je heel diep over iets nadenkt, dan kom je altijd bij iets uit dat niet klopt. Probeer het maar, dat klopt altijd. Je stuit vaak op tegenstrijdigheden, en dat geldt ook voor onze reguliere medische wetenschap, die vol zit met tegenstrijdigheden.

Bijvoorbeeld: hoe kan lymfeklierkanker zich uitzaaien naar de botten als er geen lymfevocht in de botten aanwezig is? En als kankercellen zich via de bloedbaan kunnen verspreiden, waarom wordt donorbloed dan niet getest op kankercellen? Bovendien, waarom komt kanker niet voor in de hartspier, terwijl al het bloed regelmatig door het hart stroomt? (Overigens, lymfeklierkanker en botkanker bestaan in feite niet eens.)

Wat men in het bloed kan vinden, zijn eiwitten van kankers of tumoren die in de genezingsfase zijn gekomen nadat het biologisch conflict is opgelost. Dit is geen uitzaaiing, beste mensen, laat je niet intimideren. Tumormarkers kunnen zowel tijdens de conflictactieve fase als in de genezingsfase aanwezig zijn, wanneer het conflict is opgelost. Deze eiwitten worden geleidelijk afgebroken door microben en witte bloedcellen. De medische wereld erkent vaak niet eens dat elke aandoening wordt voorafgegaan door een conflictactieve fase in de geest.

Hoe komt het toch dat als 100 mensen worden blootgesteld aan griep, niet iedereen ziek wordt, ondanks de infectietheorie? Als bacteriën werkelijk infecties veroorzaken, waarom raakt dan elke wond ontstoken, zelfs als deze grondig ontsmet is en een steriel scalpel is gebruikt? Mensen, doe alsjeblieft je eigen onderzoek en verdiep je in deze materie. Er is een belangrijk verschil tussen een tegenstrijdigheid en een paradox. Een tegenstrijdigheid blokkeert groei, terwijl een paradox juist tot groei leidt.

In de Germaanse geneeskunde bestaan geen tegenstrijdigheden omdat het psychologische element wetenschappelijk wordt onderzocht, net zoals de oude klassieken dat deden. In de kwantumfysica en in de natuur als geheel bestaan er geen tegenstrijdigheden. Wijzelf verkeren vaak in een staat van tegenstrijdigheid, en die wordt veroorzaakt door verlangen—het najagen van vermaak en het uit de weg gaan van pijn.

Pijn nodigt ons uit om innerlijk werk te doen. Zolang we onze pijn proberen uit de weg te gaan, zal deze ons blijven achtervolgen en uiteindelijk verergeren. Er bestaat geen pil die dit kan oplossen; de gedachte dat er een pil is voor elk probleem, is een illusie waarmee we het echte probleem proberen te ontwijken. Uiteindelijk zal ieder individu het innerlijke huiswerk moeten doen om deze pijn op te lossen, zoals ik dat ook heb gedaan. Educatie en zelfonderzoek zijn essentieel.

Tegenstrijdigheden ontstaan omdat we de werkelijkheid eerst van buitenaf bekijken en pas daarna van binnenuit. Ik heb geleerd om paradoxaal te denken en de werkelijkheid eerst van binnenuit te benaderen.

Ik heb geen vertrouwen meer in de reguliere wetenschap; deze is te dualistisch om waar te zijn. Andere benaderingen, zoals de Germaanse geneeskunde, Chinese geneeskunde, Ayurveda en vele andere zienswijzen, beschouw ik als echte wetenschap. Dit komt omdat ze het metafysische en psychologische element in hun onderzoek meenemen. Dat is de wetenschap waarin ik geloof.

Het is een paradox dat je pas kunt veranderen wanneer je volledig accepteert wie je nu bent. Mijn hele leven heb ik besteed aan zelfonderzoek om te ontdekken wie ik echt ben, zodat ik dingen in mezelf kan veranderen. “Zo binnen, zo buiten”—niet andersom. Het gaat om het verenigen van subjectieve gevoelens met objectieve waarneming. Ik besef dat ik de creator ben van de ziekte die ik ooit heb gekend, en dat betekent dat ik ook de creator ben van pure gezondheid en eeuwige vitaliteit. Dit bewijs ik nu op mijn zestigste. Als ik dit kan, dan kun jij het ook, want als mensen zijn we allemaal evenwaardig.

De deugdzaamheid van mijn geest is een staat van eenheid, zonder verdeeldheid. In deze toestand is er geen controle, omdat controle juist verdeeldheid impliceert. Controle brengt onderdrukking, tegenstrijdigheid, inspanning en de drang naar veiligheid met zich mee, allemaal in naam van goedheid, schoonheid en deugdzaamheid. Maar in werkelijkheid is dit een ontkenning van ware deugdzaamheid en leidt het tot wanorde. Dit is precies wat we zien in onze reguliere medische wetenschap: door middel van angst, schuld en schaamte wordt macht uitgeoefend over de mens, en wordt de integriteit van de mens ernstig aangetast.

Ik heb reeds veel geleerd van mijn poes Fiona, geen enkel dier heeft zo een intieme relatie met de mens ontwikkeld, terwijl het tegelijkertijd zo’n grote onafhankelijkheid van beweging eiste en kreeg.

De reguliere wetenschap heeft voor mij slechts één waardevol pluspunt: dankzij hun anatomische kennis, die gebaseerd is op de vier embryonale lagen (zoals in de Germaanse geneeskunde), kunnen ze levens redden bij ongevallen en complicaties, zoals een uit de hand gelopen epileptoïde crisis. Echter, alle vormen van symptoombestrijding beschouw ik als reguliere medische kwakzalverij, omdat hiermee het zelfgenezend vermogen van het lichaam wordt aangetast en zelfs vernietigd.

De materie waaruit ervaringen, percepties en oordelen voortkomen, is afhankelijk van het kwantumveld voor haar bestaan, niet andersom. Oordelen ontstaan in het fysieke veld en onthullen alles over degene die het oordeel uitspreekt, omdat hij de bron ervan is. Deze oordelen bepalen niet wat je ziet in een ander, maar reflecteren wat er in jezelf leeft. Het kunnen waarnemen van aura’s bij een ander en wie de ander ECHT is, vereist een volledige innerlijke neutraliteit. Alleen wanneer je vrij bent van oordelen over jezelf, kun je de energie van anderen helder en onbevooroordeeld waarnemen.

De materie die onze ervaringen en percepties vormt, is zoals een golvende oceaan die afhankelijk is van het kwantumveld, net zoals de golven afhankelijk zijn van de zee om te bestaan. Het is niet zo dat het kwantumveld voortkomt uit materie, maar eerder dat de materie zich manifesteert vanuit de oneindige mogelijkheden van het kwantumveld. Oordelen die we vellen, komen voort uit ons fysieke zelf en zijn vergelijkbaar met spiegels: ze onthullen niet wat we in een ander zien, maar reflecteren wat zich in ons eigen innerlijk afspeelt.

Deze oordelen zijn net als wolken die de zon verduisteren – ze belemmeren een zuivere waarneming van wat er werkelijk is, en zeggen alles over degene die ze creëert. Om de aura’s van een ander helder te kunnen zien, moet je net als een onbewolkte hemel zijn: volledig neutraal en vrij van interne ruis. Alleen wanneer je in volledige balans bent met jezelf, zonder projecties of oordelen, kun je de energie van anderen zuiver en onbevooroordeeld waarnemen, zoals een spiegel die zonder vervormingen de werkelijkheid weerspiegelt.

Op deze manier wordt het verband tussen perceptie, oordeel en de noodzaak van innerlijke neutraliteit helder weergegeven. Het benadrukt ook de rol van het kwantumveld in het bestaan van percepties. Perceptie komt uit jezelf en heeft niets met de ander te maken. Je maakt alleen gebruik van het kwantumveld om je eigen realiteit te creëren.

Ik kan de kleuren van mijn eigen chakra’s waarnemen, wat een metafysisch proces is. Hoewel ik momenteel nog niet in staat ben om dit bij anderen te zien, ligt dat aan mijn eigen ontwikkelingsproces. Er zijn nog aspecten waaraan ik moet werken. Mogelijk zal ik in de toekomst, wanneer dit past bij mijn zielsontwikkeling, de aura’s van anderen kunnen zien, maar dat weet ik nu nog niet zeker. Wel kan ik, op basis van de helderheid van de kleuren die ik bij mezelf zie, inschatten wat er nog op mijn eigen pad ligt. Lichtenergie fungeert als een brug tussen het fysieke en het metafysische. De metafysica is verbonden met de kwantumfysica, waar het niet gaat om percepties en/of oordelen, maar om oneindige mogelijkheden.”

Zo wordt duidelijker dat de ervaring van aura’s niet zomaar een waarneming of perceptie is, maar dat het samenhangt met een dieperliggend proces van bewustwording en ontwikkeling

Een oordeel zegt alles over degene die het oordeel heeft uitgesproken

Gedachten

Gedachten komen en gaan, een oneindig verhaal, wel duizend verschillende gedachten op een dag. Soms zo moeilijk om gedachten te stoppen, ze flitsen door je hoofd, en als je een conflict hebt opgelopen zijn gedachten als een onweerswolk in je hoofd. Gedachten zijn eigenlijk niet echt tegen te houden, niet denken is ook al een gedachte. Gedachten komen en gedachten gaan.

Het grote probleem bij gedachten is als jij er een verhaal van gaat maken naar aanleiding van een gedachte. Op het domein van energie zijn gedachten ook vormen van energie. Deze energie zoekt steeds de gelijkgestemden op. Je krijgt steeds meer van deze ene gedachte en nog geen kwartiertje later heb je door middel van oude overtuigingen, ervaringen en emoties een volledig rampscenario opgebouwd. Herkenbaar?

Gedachten kunnen ons inspireren, maar ook verontrusten. Ze zijn als de golven van de oceaan, soms kalm en soms stormachtig. Het is een uitdaging om de rust in ons hoofd te vinden te midden van deze gedachtenstroom. Meditatie en mindfulness kunnen hierbij helpen, door ons te leren om gedachten te observeren zonder erin meegezogen te worden. Zoals de beroemde filosoof Marcus Aurelius zei: “De ziel wordt gekleurd door de kleur van haar gedachten.”

Niets is wat het lijkt, gedachten zetten gewoon de motor van manifestatie in gang. Gedachten zijn uiterst creatief, woorden productief en beide effectief in het creëren van je ervaring en leven. Gedachten kun je objectief bekijken, brengen zij jou naar hogere aspiraties of halen ze jou naar beneden?

Misschien even de gedachten op voorbijdrijvende wolken plaatsen, en geloof niet alles wat je denkt. Het vraagt wat oefening, maar als je kunt kiezen voor creatieve gedachten die jou iets te bieden hebben, die jou naar een doel leiden, dan kies je voor gedachten die opbouwend zijn waarmee je het gelijkgestemde aantrekt en een nieuwe werkelijkheid creëert.

Door bewust te worden van onze gedachten en ze te accepteren zonder oordeel, kunnen we innerlijke rust en helderheid bereiken. Het is een voortdurende oefening, een reis naar zelfbewustzijn en mentale vrijheid. Uiteindelijk zijn gedachten slechts een deel van ons bestaan, niet de totaliteit ervan.

Het hele “Wees-Wie-Je-Werkelijk-Bent”-proces is een van de grootste uitdagingen die iedereen in het leven tegenkomt. Veel mensen raken erdoor gefrustreerd. Toch zie ik dat iedereen het probeert en blijft proberen. Eigenlijk kan niemand hierin falen. Met deze post wil ik iedereen aanmoedigen.

Het is niet de bedoeling van het leven dat je hierin faalt; je krijgt steeds opnieuw kansen, zo vaak als je wilt en elke keer als je het nodig hebt. Elke keer dat je de volgende stap bereikt, doe je dat niet omdat het moet, maar omdat je dat wilt. Feitelijk hoef je zelfs niets te doen; door niets te doen, verandert je waarneming en begin je kansen, synchroniciteiten en serendipiteit op te merken.

Echter, veel mensen denken dat ze het hoogste wat ze kunnen bereiken al hebben bereikt en kiezen ervoor om deze ervaring opnieuw te beleven. Simpelweg omdat ze houden van drama, pijn, onwetendheid, het mysterie en de spanning. Daarom zijn mensen hier op aarde, houden ze deze ervaringen in stand en blijft oorlog voortduren. Ja, dit komt dicht bij de waarheid. Veel mensen spelen met de geest van anderen, en ik wil hier wat duidelijkheid over scheppen.

Iedereen is hier op aarde uit vrije keuze, anders zou je hier niet zijn. We hebben dit allemaal al honderden keren gedaan en veel verschillende rollen gespeeld, van heiligen tot moordenaars. Doden kan echter nooit gerechtvaardigd worden als een manier om woede te uiten, vijandschap te tonen, onrecht recht te zetten of een overtreder te bestraffen.

De uitspraak dat oorlog soms nodig is om een eind aan het kwaad te maken, is waar omdat dit kennelijk jouw keuze is.

Jij hebt in de creatie van jezelf besloten dat respect voor al het menselijke leven een van de hoogste waarden is en moet blijven. Ik ben blij met jouw beslissing, want God heeft het leven niet geschapen om het te laten vernietigen.

Uit respect voor het leven is ‘oorlog’ soms noodzakelijk. Het is door oorlog te voeren tegen een onmiddellijk dreigend kwaad, door je te verdedigen tegen een directe bedreiging van een ander leven, dat je een uitspraak doet over wie je bent in relatie tot dat kwaad of die bedreiging.

Je hebt het recht, onder het hoogste morele recht, en zelfs de verplichting onder die wet, om agressie tegen jezelf of een ander te stoppen.

Hierin ligt een gevoelige misvatting: dit betekent niet dat doden als straf of vergelding gepast is, laat staan als manier om onbetekenende geschillen te regelen. In het verleden stonden mensen elkaar zelfs in individuele duels naar het leven om de affectie van een vrouw, en noemden dat het beschermen van eer, terwijl ze juist al hun eer verloren.

Het is absurd om dodelijke kracht als oplossing voor een ruzie te gebruiken. Toch gebruiken veel mensen nog steeds kracht – dodelijke kracht – om belachelijke twisten op te lossen, zelfs vandaag de dag.

Een van de hoogtepunten van huichelachtigheid is dat sommige mensen zelfs in naam van God doden. Dat is de grootste godslastering, want het zegt niets over wie je werkelijk bent.

De grote vraag hier is: “Wat is goed?” Kun je werkelijk objectief zijn, of zijn ‘goed’ en ‘verkeerd’ gewoon beschrijvingen die je over gebeurtenissen en omstandigheden heen legt vanuit je eigen beslissingen daarover? Wat is je grondslag voor die beslissingen? Je eigen ervaring? Nee, in de meeste gevallen heb je ervoor gekozen de beslissingen van iemand anders te aanvaarden, iemand die voor jou kwam en kennelijk beter weet. Je neemt dagelijks maar erg weinig beslissingen over ‘goed’ en ‘kwaad’ die gebaseerd zijn op jouw eigen begrip.

Dit geldt vooral voor belangrijke zaken. Hoe belangrijker een zaak is, des te minder je acht slaat op je individuele ervaring en des te meer je bereid bent om de ideeën van iemand anders over te nemen en eigen te maken.

Dit verklaart waarom je bijna volledig de controle over bepaalde gebieden van je leven hebt opgegeven, evenals over bepaalde vragen die binnen de menselijke ervaring oprijzen. Deze gebieden en vragen omvatten vaak onderwerpen die van het grootste belang zijn voor je ziel: de aard van God, de aard van ware moraliteit, het vraagstuk van de ultieme realiteit, en de thema’s van leven en dood met betrekking tot oorlog, geneeskunde, abortus, euthanasie, en de hele som en inhoud van individuele waarden, structuren en oordelen.

De meeste van deze zaken heb je overgedragen aan anderen. Je wilt niet je eigen beslissingen hierover nemen. ‘Iemand anders moet maar besluiten! Ik volg wel,’ roep je. Iemand anders moet me maar vertellen wat ‘goed’ en ‘fout’ is. Dit hele “Wees-Wie-Je-Werkelijk-Bent”-proces blijft iets wat we ontkennen over onszelf.

Goed en verkeerd

‘Verkeerd’ is een relatief begrip, een soort schaduw die ontstaat zodra we bepalen wat we ‘goed’ vinden. Maar wat is ‘goed’ precies? Stel je voor dat je door een mistig landschap loopt. Wat je ziet en als ‘goed’ beschouwt, hangt af van de plek waar je staat en hoe de mist zich om je heen beweegt. Maar wat als die mist je eigen vooroordelen en overtuigingen zijn? Kun je dan echt objectief kijken?

‘Goed’ en ‘verkeerd’ zijn net als kleuren op een palet, gevormd door de mengsels van ervaringen, opvoeding, en cultuur. De vraag is, schilder je met kleuren die je zelf hebt gekozen, of gebruik je de tinten die anderen voor je hebben gemengd? De grondslag van je oordeel, je overtuiging dat iets ‘goed’ of ‘verkeerd’ is, lijkt vaak op een persoonlijke ervaring. Maar als je die ervaring ontleedt, besef je dat het geen zuivere, eigen gedachte is. Het is een afspiegeling van wat je hebt geleerd, gehoord, of gezien.

Dus, kun je werkelijk zeggen dat je eigen ervaring je leidt? Of word je gestuurd door een wirwar van invloeden die diepgeworteld zijn in je onderbewustzijn, een fundament dat niet helemaal van jou is?

In de meeste gevallen kiezen mensen ervoor om de beslissingen van iemand anders te aanvaarden—iemand die hen is voorgegaan en kennelijk beter weet. Zelden nemen mensen beslissingen over wat ‘goed’ en ‘verkeerd’ is op basis van hun eigen inzicht. Dit geldt vooral voor belangrijke zaken: hoe groter het belang van een kwestie, hoe minder waarde men hecht aan persoonlijke ervaring en hoe eerder men geneigd is om de ideeën van een ander over te nemen.

Veel mensen beseffen op bewust niveau niet dat ze de ‘controle’ over veel gebieden in hun eigen leven hebben opgegeven, evenals over bepaalde vragen die binnen de menselijke ervaring opkomen. Juist deze gebieden en vragen omvatten de belangrijkste onderwerpen die van belang zijn voor je ziel: de aard van God, de aard van ware moraliteit en ethiek, het vraagstuk van de ultieme realiteit, en thema’s rondom leven en dood, zoals oorlog, gezondheid (mijn grootste interesse), abortus, en euthanasie. Het gaat om alles wat betrekking heeft op individuele waarden, structuren, en oordelen.

Mensen geven al deze zaken uit handen en wijzen ze toe aan anderen, wat erop neerkomt dat ze de verantwoordelijkheid om zelf een beslissing te nemen vermijden. “Laat iemand anders maar beslissen,” zeggen ze. “Iemand anders moet me maar vertellen wat ‘goed’ en ‘verkeerd’ is.” Dit is precies waarom religies en onze moderne reguliere geneeskunde zo populair zijn. Het maakt niet uit wat het geloofssysteem is, zolang het maar standvastig, consistent en rigide is, en vooral aan de verwachtingen van de volgelingen voldoet.

Zodra deze kenmerken aanwezig zijn, zullen er altijd mensen zijn die hierin geloven. Er ontstaan matrixen waarin het meest bizarre gedrag en geloof niet alleen worden geaccepteerd, maar ook aan God worden toegeschreven. “Het is Gods wil,” zeggen ze dan. Hetzelfde gebeurt in de medische wetenschap: de wetenschap heeft het laatste woord, en dat wordt beschouwd als ‘goed’. Maar is het werkelijk ‘goed’? Doe je zelf onderzoek? Er zijn mensen die alles klakkeloos aannemen, en weet je waarom? “Het neemt de noodzaak weg om zelf te denken en te voelen.”

Dit is de grootste valkuil van de mensheid, die ervoor heeft gezorgd dat de wereld is zoals ze nu is. En we blijven maar belastingen betalen die de oorlogen financieren.

Een goed teken

Ooit leefde ik alsof het leven geen doel had. Nu begrijp ik dat het leven geen doel heeft, behalve het doel dat ik eraan geef. Dat is een goed teken. Nog niet zo lang geleden smeekte ik het universum om mij de waarheid te openbaren. Nu deel ik mijn waarheid met het universum. Ook dat is een goed teken. Ooit streefde ik naar roem en rijkdom. Nu verlang ik naar de eenvoud en schoonheid van mijn ware zelf. Dat is een goed teken. Ooit was ik bang voor God, nu zie ik God als mijn gelijke. Dat is een goed teken.

De verleiding om simpelweg in te stemmen en zo direct goedkeuring te verkrijgen, wat ooit zo moeilijk was te weerstaan, kan ik nu met gemak naast me neerleggen. Dat is een goed teken. Ik ga niet akkoord om hun fiat te krijgen en vrolijk “halleluja” te zingen en dansen, omdat dat vertoon zelden samengaat met oprechte innerlijke keuzes. Dat is een goed teken.

Wat ze over mij zeggen, gaat het ene oor in en het andere weer uit. Ja, ik zet mijn eigen grenzen, ik heb geleerd om zelf te denken en te voelen. Ik bepaal mijn eigen waarden. Ook al ben ik soms het onderwerp van spot, en vragen ze “Wie denk je wel dat je bent?”, is dat enkel omdat ze mij niet begrijpen. Wat de massa het meest verafschuwt, is degene die anders denkt. Het is niet zozeer de mening zelf die hen stoort, maar de moed om voor zichzelf te durven denken—iets waarvan ze niet weten hoe dat moet. Dat is een goed teken.

In feite kan ik niets anders doen; het is het enige spel dat ik speel. De vraag is of ik het bewust speel, of onbewust zoals velen dat doen. Ik heb mijn pad gekozen, en het is eenrichtingsverkeer. Ik wil dit pad bewust bewandelen, als de oorzaak van mijn ervaringen, wat bekendstaat als bewust leven—leven met volledig bewustzijn. Dit maakt het leven alleen maar eenvoudiger. Hoe meer ik mij herinner wie ik werkelijk ben, des te meer ben ik in staat om bewust te ervaren. Hoe meer ik ervaar, des te meer weet ik, en hoe meer ik weet, des te meer herinner ik mij wie ik ben. Een prachtige, positieve vicieuze cirkel. Het wordt beter en zelfs vreugdevoller. Dat is een goed teken.

Ik heb alles ervaren wat er te beleven viel: de tranen, de vreugde, de pijn, de blijdschap, de opwinding, de diepe droefenis, de overwinning, het verlies, het gelijkspel en zoveel meer. Pijn heeft me wijsheid gebracht, geduld heeft me wijsheid gebracht, en nu kan ik steeds meer vreugde ervaren zonder pijn. Dat is een goed teken. Ik leer (of eigenlijk herinner ik me) hoe ik zonder pijn kan liefhebben, loslaten, scheppen en zelfs schreeuwen. Ja, ik kan zelfs pijn ervaren zonder pijn te hebben, als je begrijpt wat ik bedoel. En precies dat noem ik groei. Dat is een goed teken.

Ik zal dit met plezier volhouden en blijf groeien. Ik besluit wie ik wil worden en streef ernaar de hoogste versie van het zelf, uit het grootste visioen dat ik ooit heb gehad, tot uitdrukking te brengen. Dat is het doel van dit prachtige leven. Ik hou van iedereen. Dat is een goed teken. Warme groet Daniël