Zijn erfelijke factoren oorzaak van ziekte?

Op dit moment van schrijven is de “gentheorie” als oorzaak van chronische ziekte en kanker weer sterk in de publiciteit. De grote bedoeling hierachter is dat we het ‘allemaal gaan geloven’, om er na 20-30 of 40 jaar erachter te komen dat dit toch ook weer niet waar is.

Ikzelf en mijn familie.

Ik wil je eerst iets vertellen over mezelf en mijn familie. Mijn vader is overleden aan een hartaanval. Hij had drie overbruggingen, nierfalen, diabetes en migraine. Volgens de reguliere geneeskunde was dit allemaal genetisch bepaald, want ook mijn grootvader en overgrootvader hadden deze problemen. Mijn moeder stierf op 49-jarige leeftijd aan longkanker die was uitgezaaid. Haar ouders hadden ook veel gezondheidsproblemen, waaronder dezelfde ziekten.

Hetzelfde patroon zie ik terug bij mijn tantes en ooms: ziekten die niet te genezen waren en vaak toegeschreven werden aan ‘genetische factoren’. Als ik nu naar mijn zuster, broers, nichten en neven kijk, zie ik dezelfde trend. Dit is waar we nu staan.

Als ik nu terugkijk op mezelf, meer dan 20 jaar geleden, zag ik alleen maar ziektebeelden: omgekeerde peristaltiek, dubbele hernia, migraine, aanleg tot overgewicht, poliepen en zelfs cancereuze aandoeningen in de dunne darm met verstopte lymfe, slapeloosheid, spasmen, bijnieruitputting, pijn aan het hart, en nog veel meer. Het is eigenlijk te veel om allemaal op te noemen. Volgens de reguliere geneeskunde was dit ‘ergens normaal’, omdat het ook in mijn familie voorkomt. Goed, dat weten we nu dus ook.

Als ik nu naar mezelf kijk, wat zie ik? Ik ben kerngezond, boordevol levensenergie. Ziekte is voor mij iets dat ik me nog vaag herinner uit een ver verleden; het speelt geen rol meer in mijn leven. Ik ben de enige in mijn hele familie die op dit moment zo gezond is.

Hoe dat komt? Ik ben de enige die anders leeft, met een andere voedingswijze en, vooral, ik heb al mijn emotionele bagage en familiepatronen opgeruimd. Mijn gedrag, overtuigingen en perceptie zijn compleet veranderd. Mijn jongste broer heeft dit aan mij gezien en is dezelfde weg ingeslagen. Zijn gezondheid verbetert met de dag.

Op deze manier heb ik de zogenoemde genetische aanleg voor ziekten volledig omgebogen naar pure gezondheid. Hoe je over jezelf denkt, is een cruciale factor in dit proces. Denk aan het principe van de self-fulfilling prophecy. Met genetische factoren proberen ze ons bang te maken, en angst en machteloosheid zijn precies de emoties die de algemene gezondheid ernstig verzwakken.

Hierdoor kan het lichaam niet goed ontgiften en zuiveren, en dan beginnen de problemen! De grote waarheid is dat het menselijke genoom genen bevat die als overlevingsmechanismen werken tegen vergiftiging. Dat zijn de ziekten die zich manifesteren wanneer het lichaam wordt belemmerd in zijn ontgiftingsproces door symptoombestrijding.

Het DNA is een geometrische structuur die de intelligentie van het universum bevat. Ons lichaam is gevormd door fractale geometrie, met deze universele intelligentie om te overleven. Wanneer er in de geest ernstige conflicten plaatsvinden, reageert het lichaam met structurele weefselveranderingen.

Erfelijke factoren zijn altijd secundaire factoren.

Erfelijke factoren zijn altijd van secundaire aard. Wat ik daarmee bedoel, is dat er een primaire oorzaak is van onze ziekten en aandoeningen, en dat erfelijke factoren volledig ‘verschalkt’ kunnen worden. Ze spelen pas een rol wanneer men een biologische schok ervaart en het lichaam vervuild en geïntoxiceerd raakt, wat leidt tot symptomen.

Intoxicatie is de cofactor die zorgt voor problemen op weefselniveau. Een gezonde levensstijl, in harmonie met het ritme van de natuur, met zongerijpte biologische voeding in zijn oorspronkelijke staat en emotioneel evenwicht, zorgt ervoor dat het lichaam zichzelf kan ontgiften en zuiveren, waardoor erfelijke factoren nooit tot ziekte of aandoeningen kunnen leiden.

Het omgekeerde gebeurt ook, en dat zet je aan het denken. Veel mensen ontwikkelen een chronische ziekte zonder dat er specifieke erfelijke factoren op hun genoom aanwezig zijn. Biologische schokken en intoxicatieschokken door afvalstoffen en toxines zorgen ervoor dat het lichaam bepaalde erfelijke informatie gaat activeren, waardoor chronische ziekten zich kunnen ontwikkelen als een overlevingsmechanisme.

Dit wordt door de reguliere wetenschap volledig verkeerd begrepen, omdat men de aandacht blijft richten op het bestrijden van symptomen in plaats van de onderliggende oorzaken aan te pakken en op te lossen.

De intelligentie van het DNA, zelfs in een lichaam met zogenaamd genetische ‘problemen’, weet precies wat het moet doen. Maar luisteren we naar ons lichaam? Dat is iets wat we zouden moeten leren: echt luisteren naar de superieure intelligentie en wijsheid van ons lichaam.

Neem iemand met een genetische aanleg voor een stofwisselingsziekte. Als hij margarine of industrieel bewerkte oliën consumeert, lijkt het voor mij logisch dat deze voedingsfactor een ernstige ziekte kan veroorzaken. Maar dan vraag ik me af: is de genetische factor echt verantwoordelijk? Iemand zonder die genetische aanleg zal uiteindelijk ook stofwisselingsproblemen ontwikkelen als hij zich blijft voeden met deze schadelijke vetstoffen. De ware oorzaak ligt in feite in een combinatie van biologisch conflict, onverwerkte trauma’s en/of negatieve emoties dat verergerd wordt door slechte voeding.

Ik vraag me af waarom genen plots zouden besluiten om ‘zelfmoord’ te plegen. Het menselijke genoom is de afgelopen 10.000 jaar nauwelijks veranderd. Nog geen 150 jaar geleden waren er ook mensen met zogenaamd ‘aangeboren erfelijke aandoeningen’ – hoewel veel minder dan nu – en toch waren deze mensen gezonder en sterker dan we nu zijn. Hetzelfde geldt voor chronische aandoeningen, die 150 jaar geleden zeer zeldzaam waren. De echte vraag is: waarom wil de medische wetenschap tegenwoordig alles onder de noemer ‘erfelijk bepaald’ plaatsen?

We zijn nu al vier generaties lang bezig met vaccinaties die kwik, aluminium, formaldehyde, neuraminidase, verzwakte ‘pathogenen’, breedspectrumantibiotica en andere giftige chemicaliën bevatten. Tegelijkertijd bestrijden we elke ziekte symptomatisch. Ik heb eerder uitgelegd hoe vaccins en symptoombestrijding het lichaam voortdurend dwarsbomen in zijn vermogen om zichzelf op natuurlijke wijze te ontgiften en te herstellen. En dan zijn we verbaasd dat zoveel mensen chronisch ziek zijn? De reguliere geneeskunde staat hier machteloos tegenover en zegt dan: het zijn de genen.

Elke generatie wordt zwakker. Stoffen uit vaccins (adjuvanten) hebben een schadelijk effect op het hormonale stelsel: eicellen en zaadcellen worden steeds zwakker en aangetast door giftige bestanddelen, die uiteindelijk het DNA van de celkern beschadigen. Vervolgens zeggen artsen dat de aandoening genetisch bepaald is. Vaccins zijn slechts één voorbeeld; er zijn nog veel meer factoren die vaak samenkomen en het risico op ‘erfelijke’ afwijkingen versterken of zelfs creëren.

Als je kijkt naar de grote vervuiling in onze leefomgeving en het feit dat het lichaam continu wordt tegengewerkt in zijn natuurlijke ontgiftingsproces, is het ergens logisch dat er veranderingen optreden in het erfelijk materiaal van het DNA. Vaccinaties, cosmetica, zonnebrandmiddelen, E-nummers, pesticiden, plastic, medicijnen, bewerkte voedingsmiddelen – al deze dingen vergiftigen ons lichaam. We moeten er alles aan doen om het lichaam elke dag te helpen zichzelf te ontgiften en te zuiveren.

Door de verzwakking van onze algemene gezondheid worden we gevoeliger voor stress en prikkelbaarder, wat leidt tot steeds meer schokinslagen door conflicten en trauma’s. Het lichaam kan dan niet anders dan structurele weefselveranderingen creëren om de geest zo snel mogelijk te ondersteunen bij het oplossen van dit conflict. Het metafysische aspect hiervan wordt in de medische wereld echter niet onderzocht.

Er wordt vaak gezegd dat erfelijke ziekten in de familie zitten en van generatie op generatie worden doorgegeven. Maar in deze families delen de leden meestal dezelfde voedingsstijl, gewoonten en levensstijl, evenals vergelijkbare onverwerkte emoties door onbewuste familiepatronen. Als ik naar mijn vader kijk, zie ik drie overbruggingen aan het hart, diabetes type 2, nierfalen, zwaarlijvigheid, psoriasis en verstoppingen in zijn lichaam.

Hoe komt het dat ik deze aandoeningen niet krijg, terwijl ik wel de genen van mijn vader heb met zijn zogenoemde genetisch erfelijke factoren die tot ‘ziekte’ zouden leiden? Mensen met aangeboren aandoeningen moeten zeker geholpen worden, daar ben ik het helemaal mee eens. Als we erin slagen hun lichaam schoon en zuiver te krijgen, kunnen ze een kwalitatief beter leven leiden, ondanks de aandoeningen die ze hebben. Er is zelfs een grote kans dat ze zullen herstellen, maar dat vraagt natuurlijk een grondige ‘gooi het roer om’. En dit geldt voor iedereen: ‘gooi het roer om’.

Door cholesterol opzettelijk te verlagen, maak je het lichaam juist moeilijker om zichzelf te reinigen en te ontgiften. De echte oorzaak van alle ziekten en aandoeningen zijn schadelijke stoffen die het lichaam niet meer tijdig kan afvoeren en biologische conflicten.

Cholesterol is een zegen; het helpt het lichaam te overleven wanneer het in gevaar is.

Geërfde zwakheid klinkt al logischer!

Er wordt vaak gezegd dat erfelijke factoren een cruciale rol spelen bij de ontwikkeling van acne, huidaandoeningen, hart- en vaatziekten, diabetes, kanker, degeneratieve neurologische aandoeningen, en meer. Maar zoals je nu begrijpt, heeft dit in eerste instantie niets te maken met foutieve genen op het menselijke genoom. Het gaat erom dat men zwakkere organen, zoals de lever, longen, nieren of darmen, heeft geërfd, omdat de ouders onder moeilijke omstandigheden hebben geleefd of omdat hun ouders misschien armoede of hongersnood hebben meegemaakt, wat tot verzwakking heeft geleid.

We vergeten vaak dat de laatste wereldoorlog nog steeds impact heeft op de huidige generatie. En dit niet alleen fysiek, maar ook via emotionele en mentale patronen zoals angst, overleving, ik-gerichtheid, biologische conflicten, en vooral doorgegeven zelf-afwijzing.

Deze patronen hebben meer invloed op het ontstaan van chronische ziekten dan de zogenoemde ‘erfelijke factoren’. Ze worden van generatie op generatie doorgegeven, totdat er een generatie is die ze oplost. Dat is precies wat ik in mijn leven heb gedaan: ik heb deze ballast afgeworpen. Het was niet eenvoudig en vaak confronterend, maar ik ben er trots op dat het me is gelukt.

Als erfelijke factoren echt de basis zouden zijn van aandoeningen, dan zouden we al lang zijn uitgestorven. Het menselijke genoom is de afgelopen 10.000 jaar immers niet significant veranderd.

Een geërfde zwakheid is geen reden om ziek te worden of huiduitslag te krijgen. Het individu bepaalt zelf hoe hiermee om te gaan. Je kunt erfelijke aanleg omzeilen door goede voeding, een gezonde levensstijl en emotioneel evenwicht te cultiveren.

Stress, onopgeloste emotionele zaken, een onevenwichtige levensstijl en extreme blootstelling aan toxines, zoals vaccinaties bij baby’s en zonnebrandmiddelen, zorgen ervoor dat de zwakste schakel in de erfelijkheidsketen bepaalt welk orgaan, weefsel of functie het eerst opgeeft. Dit bepaalt vervolgens welke huidaandoening of chronische ziekte zich ontwikkelt. Ikzelf ben de enige in mijn familie die ervoor heeft gekozen om emotionele problemen en patronen bij de wortel aan te pakken en op te lossen.

Familiepatronen doorbreken en een gezonde voedings- en levensstijl aanhouden, heeft ervoor gezorgd dat ik gezond ben, ook al noemen ze me soms een vreemde eend. Ik heb mijn lichaam volledig gereinigd en gezuiverd, waardoor zwakkere organen en weefsels konden herstellen en aansterken. Door de primaire oorzaken, zoals biologische schokken, op te lossen en de intoxicatie weg te nemen, hebben secundaire oorzaken zoals erfelijke factoren geen vat meer op mijn gezondheid.

Mijn lichaam heeft die genen niet nodig om te overleven; het is van binnen schoon en zuiver. Iedereen heeft dit vermogen om zichzelf te versterken. Verstoppingen in de lichaamskanalen en uitscheidingsorganen, verkeerde eet- en levensgewoonten, gecombineerd met onopgeloste emotionele zaken, zijn de voornaamste reden dat erfelijke factoren worden geactiveerd en chronische ziekten ontstaan.

Een belangrijke co-factor van hart- en vaatziekten.

Onder normale omstandigheden heeft je lichaam een fantastisch ingebouwd systeem om zich te verdedigen tegen een teveel aan eiwitten, vooral tegen het aminozuur homocysteïne, dat door zijn hoge zwavelgehalte vrij giftig is. Homocysteïne kan kleine bloedstolsels bevorderen, die schade aan de slagaderwanden veroorzaken en kunnen uitgroeien tot gevaarlijke stolsels, wat leidt tot beroertes en hartaanvallen (The Lancet, 1981).

Homocysteïne ontstaat door de stofwisseling van het aminozuur methionine, dat vooral voorkomt in rood vlees, koemelk en zuivel. Het lichaam verdedigt zich door homocysteïne om te zetten in cystathionine, een onschadelijke stof die eenvoudig via de urine kan worden uitgescheiden.

Door grote hoeveelheden rundvlees, gevogelte, varkensvlees, kaas, zuivel, eieren en koemelk te consumeren, kan het lichaam het overschot aan homocysteïne niet meer omzetten in de onschadelijke stof cystathionine. Foliumzuur (vitamine B11) uit zongerijpte gewassen kan helpen het homocysteïnegehalte flink te verlagen en zo het risico op hart- en vaatziekten te verminderen.

Een verhoogde homocysteïnewaarde wordt gezien als een belangrijke risicofactor voor aandoeningen van het hart- en vaatstelsel. Men gaat er vaak van uit dat mensen met een verhoogde homocysteïnewaarde genetisch niet in staat zijn deze waarden naar een veilig niveau te verlagen.

Maar het is veel logischer om te denken dat een abnormaal homocysteïnegehalte, dat zo vaak voorkomt bij hartpatiënten, een gevolg is van overmatige consumptie van dierlijke eiwitten, waarbij de erfelijke factor slechts een secundaire rol speelt. Dit is te vergelijken met zogezegde genetische mutaties bij kanker, die in feite een overlevingsreactie zijn van het lichaam op biologische schokken en sterke intoxicatieschokken.

Een teveel aan dierlijke eiwitconsumptie maakt het bloed dikker en vergroot het risico op bloedstolsels. Het lichaam wordt hierdoor gedwongen het overschot aan eiwitten en afvalstoffen van de eiwitstofwisseling op te slaan in het bindweefsel (collageen) onder de huid en rond de organen. Een andere opslagplaats zijn de basaalmembramen van de haarvaten.

Wanneer deze opslagplaatsen vol raken, kan er geen eiwit meer worden opgeslagen. Als je blijft doorgaan met het consumeren van grote hoeveelheden dierlijke eiwitten, wordt het lichaam gedwongen deze eiwitten op te slaan op een verkeerde plek: in de wanden van de slagaders die daardoor stugger worden.

Genetische mutatie bij kanker?

Kanker, net als alle andere ziekten en aandoeningen, is een gevolg van biologische schokken en intoxicatie, waarbij het lichaam probeert te overleven, en nooit de oorzaak van zichzelf. Gemuteerde genen veroorzaken geen kanker, maar zijn het resultaat van biologische schokken, soms gecombineerd met een intoxicatieschok dat ook een biologische schok is. Kanker is in feite een overlevingsmechanisme, ingebed in de intelligentie van het DNA. Genetische mutatie wordt vaak gezien als de oorzaak van kanker, maar in werkelijkheid is het slechts een ‘effect als gevolg van biologische schokken’, een poging van het lichaam om te overleven.

In de Germaanse geneeskunde wordt kanker gezien als een reactie van het lichaam op een onverwachte, intense biologische schok, die een conflict teweegbrengt. Hier zijn enkele voorbeelden van hoe specifieke kankers ontstaan als gevolg van verschillende biologische schokken:

Borstkanker:

In de Germaanse geneeskunde wordt borstkanker van de glandulaire melkklier vaak geassocieerd met een “nestconflict” of “zorgconflict”. Dit kan een onverwachte schok zijn waarin een moeder zich extreem zorgen maakt over haar kind of haar ‘nest’ (familie). Bijvoorbeeld, als een moeder onverwacht haar kind ziet lijden of zich niet in staat voelt om haar kind te beschermen, kan het lichaam reageren door in de borstklier extra weefsel te laten groeien om meer melk te produceren en zo beter voor het kind te kunnen zorgen.

Longkanker:

Longkanker wordt vaak gekoppeld aan een “doodsangstconflict”. Dit kan ontstaan door een ervaring waarin iemand zich plotseling bedreigd voelt of vreest voor zijn leven, bijvoorbeeld na de diagnose van een ernstige ziekte of een levensbedreigende gebeurtenis zoals een ongeval. Het lichaam reageert door de longblaasjes (alveoli) te vermeerderen om meer zuurstof op te nemen, wat een poging is om te overleven.

Leverkanker:

In de Germaanse geneeskunde wordt leverkanker vaak gerelateerd aan een een “hongerconflict”. Dit kan bijvoorbeeld optreden bij iemand die onverwacht financieel aan de grond raakt of bang is om niet genoeg voedsel of middelen te hebben om te overleven. Het lichaam reageert door de leverweefsel te laten groeien, waardoor er meer enzymen voor het metabolisme wordt geproduceerd als overlevingsstrategie: uit het weinige voedsel het maximale kunnen halen.

Darmkanker:

Darmkanker wordt geassocieerd met een “onverteerbaar brokconflict”. Dit kan een onverwachte, emotionele situatie zijn die iemand niet kan ‘verteren’ of verwerken, zoals een groot verlies, een verraad, of iets wat als onrechtvaardig wordt ervaren. Het lichaam reageert door de darmwand te verdikken met meer slijmproductie om zogenaamd beter in staat te zijn om het ‘brok’ te verwerken.

Deze voorbeelden laten zien hoe specifieke soorten kanker volgens de Germaanse geneeskunde het gevolg kunnen zijn van onverwachte, intens ervaren biologische conflicten die het lichaam interpreteert als bedreigingen voor het overleven. Het lichaam reageert daarop met structurele veranderingen, zoals structurele weefselveranderingen, als een overlevingsmechanisme om overleven te garanderen tijdens de stress van het opgelopen trauma of conflict..

Het zijn niet de genetische blauwdrukken zelf die veranderingen veroorzaken, maar wanneer de omgeving waarin de cel leeft verandert, zullen de genetische blauwdrukken mee veranderen en afwijkingen vertonen ten opzichte van de oorspronkelijke structuur. Het is belangrijk te beseffen dat genen niet zomaar besluiten om slecht afgestemd of kwaadaardig te worden, zoals vaak in de reguliere geneeskunde wordt verteld. Kwaadaardig is duaal denken, en dat komt niet voor in de natuur, enkel in de menselijke geest.

Als je dit begrijpt, kan het perspectief op wat kanker werkelijk is eindelijk veranderen. De genetische blauwdruk in de celkern kan veranderen als een overlevingsmechanisme, ingeprogrammeerd in het DNA. Deze herprogrammering heeft als doel het lichaam te laten overleven bij ernstige conflictsituaties en/of intoxicatie.

Eigenlijk wil niemand sterven, en dat geldt ook voor bacteriën. Wanneer bacteriën worden aangevallen door antibiotica, bezwijken velen aan deze gifaanval. Maar sommige bacteriën kunnen zich aanpassen aan de abnormale veranderingen in hun omgeving. Elke aanval met antibiotica maakt bacteriën agressiever, sterker en gevaarlijker, waardoor ze door genmutatie resistent worden tegen medische behandelingen. Dat is wat ik bedoel met de natuurwet van overleven.

Het gevolg is dat bacteriën antibioticaresistent worden, en een overgroei kan dodelijk evolueren, vooral bij mensen wiens gezondheid al verzwakt is door intoxicatie en symptoombestrijding. Bij hen worden antibiotica toegediend zonder de onderliggende biologische conflicten op te lossen. Daarom zijn ziekenhuizen tegenwoordig de gevaarlijkste plekken ter wereld. Er wordt niets gedaan om de metafysische oorzaak van ziekte op te lossen, en vervolgens krijgen de genen de schuld van alles.

Wat met verzuring dat de correlatie is met kanker?

Waarom verzuring in het lichaam noodzakelijk is om genezingsprocessen goed te ondersteunen.

Microben spelen een essentiële rol in het genezingsproces. Ze bevorderen de weefselopbouw, zoals bij wondgenezing, maar ook in de kiembladen ectoderm en nieuw mesoderm. Dit gebeurt wanneer het conflict dat heeft geleid tot ulceratie of weefselverlies is opgelost. Microben helpen ook bij de afbraak van kanker en tumoren in de kiembladen oud-mesoderm en endoderm, eveneens nadat het conflict is opgelost.

Microben veroorzaken geen ziekten, maar spelen juist een vitale rol in de helingsfase. Dit is de kern van de vierde biologische natuurwet in de Germaanse geneeskunde.

Het grote inzicht hierbij is dat microben een zuur milieu nodig hebben om hun herstel- en ontgiftingswerk goed te kunnen uitvoeren. Dit zien we ook in de natuur: bacteriën en schimmels gedijen beter in een zuurdere omgeving, waardoor ze organisch materiaal en afval effectief kunnen afbreken. Na hun werk herstelt de normale toestand zich vanzelf.

De start van microbiële activiteit, wat in de reguliere geneeskunde vaak onterecht een infectie wordt genoemd, wordt niet veroorzaakt door een onevenwichtige pH-waarde. Deze activiteit begint wanneer de overgang plaatsvindt van de conflictactieve fase naar de genezingsfase.

Microben en schimmels staan onder controle van onze hersenen en werken op een geplande en gecoördineerde manier. Tijdens een geestelijk evenwichtige toestand en in de conflictactieve fase blijven microben latent aanwezig. Pas zodra het conflict is opgelost, beginnen ze aan hun taak. Microben worden actief tijdens de genezingsfase, omdat het hun rol is om weefsels te herstellen en het lichaam te ontgiften.

De misvatting dat verzuring de oorzaak is van bacteriële overgroei en kankervorming, voortkomend uit dualistisch denken, is volledig onjuist. Het lichaam verlaagt bewust de pH-waarde om de ideale omstandigheden te scheppen waarin microben kunnen gedijen en hun werk kunnen doen.

Veel microben, vooral schimmels en mycobacteriën zoals tuberculose, zijn bestand tegen zure omgevingen. Ze kunnen overleven in het maag- en darmkanaal, maar ook in de longen, waar CO₂ wordt uitgescheiden, wat een zeer zure omgeving creëert.

Bij het oplopen van een wondje zorgt het lichaam lokaal voor verzuring, zodat bacteriën kunnen helpen de wond snel te genezen via ontsteking. Dit geldt ook voor andere ontstekingsprocessen in het lichaam. Ontstekingen bestaan dus echt en hebben een biologische functie.

Het is belangrijk te begrijpen dat kanker ontstaat in een alkalisch lichaam nadat een conflict of schok inslaat. Direct na deze inslag begint het lichaam de omgeving lokaal te verzuren, zodat de kanker zich kan ontwikkelen.

Dit gebeurt om twee redenen. Ten eerste heeft kanker biologisch gezien altijd een functie tijdens de conflictactieve fase om het overleven te ondersteunen. Ten tweede zorgt de verzuring ervoor dat schimmels en mycobacteriën zich vermenigvuldigen. Zo zijn ze in voldoende aantal aanwezig om, zodra het conflict is opgelost, de kanker of tumor af te breken. Het lichaam werkt altijd logisch en maakt geen fouten.

Zelfs Dr. Otto Warburg ontdekte tijdens zijn onderzoek dat verzuring verband houdt met kanker. Hij sprak over het Warburg-effect tijdens de zuurstofverwerking in de cel. Hij stelde dat kanker ontstaat doordat de zuurstofademhaling in normale cellen wordt vervangen door fermentatie van suiker. Warburg’s inzichten waren echter beperkt door het dualistische gedachtegoed van die tijd, en hij kende het bestaan van DNA nog niet.

Verzuring werd destijds gezien als de oorzaak van kanker, terwijl het in werkelijkheid een correlatie is. Kanker toont namelijk ook zuurstofactiviteit. Tumoren halen energie uit suiker, maar ook uit lactaat, vetten en ketonen. Dit proces van energieproductie zonder zuurstof wordt dissimilatie genoemd, geen verbranding. Hierbij komen waterstofionen vrij, die voor verzuring zorgen. Het zure milieu is nodig om de microben te vermenigvuldigen die het kankergezwel kunnen afbreken zodra het conflict is opgelost. Dit aspect was Warburg nog onbekend.

De ontdekking van Dr. Warburg heeft geleid tot de vermeende link tussen kanker, verzuring, zuurstoftekort en suiker. Hieruit ontstond het idee dat suiker de oorzaak zou zijn van kanker. Dit zijn echter hypothesen die voortkomen uit de verwarring tussen correlatie en causaliteit, veroorzaakt door dualistisch denken.

Verzuring is ook noodzakelijk om ontgiftingsprocessen te starten tijdens de conflictactieve fase. In deze fase investeert het lichaam geen energie in de spijsvertering en ontgifting, omdat overleven vooropstaat. Hierdoor neemt de intoxicatie toe. Door de groei van bloedvaten in de tumor kunnen schimmels en microben, dankzij het zure milieu, gifstoffen uit het bloed verwijderen. Dit verlengt de overlevingstijd van het organisme, waardoor het lichaam meer tijd krijgt om de geest te ondersteunen bij het oplossen van het onderliggende conflict of de schok.

Leer holistisch te denken in termen van oorzakelijkheid, in plaats van dualistisch, waarbij vaak de correlatie – de samenhang, wisselwerking of relatie tussen verschijnselen – ten onrechte als oorzaak wordt gezien.

De echte oorzaak, de werkelijke causaliteit van kanker, verzuring, zuurstoftekort, intoxicatie en andere aandoeningen, is gemeenschappelijk: het zijn biologische schokken en conflicten die een zinvol biologisch programma (ZBS) opstarten. Dit is de kern van het genezingsproces en moet begrepen worden om gezondheid in een breder, holistisch kader te plaatsen.

Bestudeer de Germaanse geneeskunde, gezondheid en “ziekte” wordt plots veel duidelijker. Je gaat ontdekken dat symptomen een onderdeel zijn van een proces dat leidt naar gezondheid. Stop met angst voor ziekte, angst werkt niet en zorgt ervoor dat de ziekte in stand gehouden wordt.

Door het hergebruiken van melkzuur doet de kankercel twee dingen waardoor het lichaam kan overleven: 1)-Ze onttrekken energie voor hun eigen levensonderhoud. 2)-Zij nemen dit mogelijke gevaarlijke afvalproduct weg uit de onmiddellijke omgeving van kanker of tumor zodat intoxicatie van weefsels of organen vermeden wordt.

Mensen die diep in hun hart overtuigd zijn dat alle verschijnselen in onze driedimensionale wereld gebaseerd zijn op de wetten van oorzaak en gevolg, moeten zich wel afvragen of kanker niet gewoon het natuurlijke gevolg is van een onnatuurlijke dieperliggende oorzaak.

Kanker behandelen alsof het een ziekte is die moet worden bestreden, zonder de dieperliggende oorzaak weg te nemen, is niets minder dan een grote medische fout, hetgeen hetzelfde is als een slechte diagnose met een verkeerde behandeling.

Melatonine.

Het darmhormoon serotonine, dat door het darmslijmvlies wordt geïnitieerd, wordt naarmate de dag en avond vordert omgezet in melatonine. Dit proces vindt plaats via de pijnappelklier, ook wel epifyse genoemd. Het dag- en nachtritme is een van de natuurlijke factoren die het mechanisme in de hersenen, verantwoordelijk voor de regulatie van het circadiaanse ritme of de biologische klok, beïnvloedt.

Dit mechanisme bevindt zich in een kerngebied van de hersenen, het limbisch systeem, en omvat de hypothalamus, hypofyse en epifyse (pijnappelklier). Licht dat op het netvlies van de ogen valt, wordt via speciale ganglioncellen (oogzenuw) eerst naar de hypothalamus gestuurd, die vooral de biologische klok van het lichaam regelt. De hypothalamus stuurt vervolgens lichtsignalen naar de pijnappelklier en andere klieren in het lichaam.

Het licht dat op het netvlies valt, wordt afgebroken in het volledige kleurenspectrum (rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet). De ganglioncellen in de ogen bevatten het lichtgevoelige pigment melanopsine. Het netvlies bevat ook het lichtgevoelige hormoon melatonine, dat een belangrijke rol speelt in de regulatie van het slaap-waakritme.

De samenwerking van de klieren regelt het waak-slaapritme en stimuleert vooral de epifyse (pijnappelklier). De epifyse produceert melatonine, een hormoon en neurotransmitter die slaperigheid en rust in het lichaam veroorzaakt. Deze productie begint wanneer het donker wordt en de ogen minder licht ontvangen. De epifyse is een lichtgevoelig orgaan en kan zelfs licht registreren via de dunne schedelwand.

Melatonine wordt hoofdzakelijk ’s nachts geproduceerd, terwijl serotonine, dat ook bekend staat als het gelukshormoon, vooral overdag wordt aangemaakt. Serotonine reguleert de gehele hormoonhuishouding. De ogen zenden informatie over het dag-nachtritme naar de epifyse, waardoor melatonine ’s nachts een piek bereikt tussen 1 en 3 uur, terwijl het ’s middags het laagst is, wanneer het serotoninegehalte juist het hoogst is.

Beide hormonen worden rechtstreeks in de bloedstroom afgegeven en zijn onmiddellijk beschikbaar. Ze vertellen het lichaam hoe laat het is in de natuurlijke cyclus en waar je je bevindt ten opzichte van de stand van de zon.

Melatonine reguleert samen met groeihormonen de apoptose, en speelt daarom een belangrijke rol in het weefselherstel om het lichaam jong en gezond te houden. Alles in het lichaam, of het nu een orgaan of weefsel is, heeft een bepaalde levensduur. Groeihormonen en melatonine zorgen ervoor dat dit proces ten dienste staat van het geheel om de weefsels altijd jong en vitaal te houden. Melatonine ondersteunt dit herstelproces waarbij weefsels jong en gezond blijven.

Wanneer het melatonineniveau in het bloed hoog genoeg is, kan het lichaam zichzelf regenereren, vernieuwen, herstellen en verjongen. De lever is tijdens de nacht bijzonder actief dankzij melatonine om het lichaam te zuiveren en te ontgiften. Te weinig slaap, vooral tijdens de nachturen, verlaagt de productie van groeihormonen drastisch. Om kanker en andere aandoeningen te genezen, moet het lichaam voldoende groeihormonen kunnen aanmaken. Op tijd naar bed gaan is essentieel, zodat de lever zijn meer dan vijfhonderd verschillende taken goed kan uitvoeren en het lichaam kan zuiveren en ontgiften.

Ben je nog steeds overtuigd dat genetische factoren kanker veroorzaken? Kanker ontstaat door biologische schokken, trauma’s en intoxicatie, waarbij het lichaam structurele weefselveranderingen ondergaat om te overleven. Het lichaam haalt zelf erfelijke genen uit het DNA om informatie te verkrijgen en symptomen te creëren die nodig zijn voor herstel- en ontgiftingsprocessen. Dit kun je metaforisch vergelijken met het halen van een boek uit de bibliotheek om je bewustzijn te vergroten. Ik raad aan om de werken van Dr. Bruce Lipton te lezen.