Aspartaam

In onze zoektocht naar smaakvolle alternatieven voor gewone suiker maken we vaak gebruik van synthetische zoetstoffen. Deze additieven hebben geen calorieën, maar kunnen de lichamelijke intelligentie en de regulatie van de bloedsuikerspiegel door de pancreas en de lever misleiden.

Een typisch gevolg hiervan is een toename in lichaamsgewicht. Hoewel synthetische zoetstoffen inderdaad minder calorieën leveren, kan de ontregeling van de bloedsuikerspiegel leiden tot een verhoogde eetlust en een toename van het lichaamsgewicht.

Het is interessant op te merken dat kunstmatige zoetstoffen ook worden gebruikt in de veehouderij om dieren sneller op gewicht te laten komen. Een van de meest bekende synthetische zoetstoffen is aspartaam.

Aspartaam: ontdekking, samenstelling en gebruik

Aspartaam, een van de meest voorkomende zoetstoffen, werd per toeval ontdekt in 1965 toen een chemicus genaamd James M. Schlatter werkte aan een middel tegen maagzweren. Hij merkte toevallig de zoete smaak van aspartaam op. Aspartaam bestaat uit een dipeptide samengesteld uit de aminozuren fenylalanine en asparaginezuur, verbonden door een methylesterverbinding.

Deze samenstelling is verantwoordelijk voor de zoete smaak van aspartaam, die ongeveer 200 keer zoeter is dan sucrose (tafelsuiker). Aspartaam wordt veel gebruikt in een verscheidenheid aan producten, variërend van frisdranken tot kauwgom en zelfs in sommige farmaceutische producten vanwege het lage caloriegehalte en de hoge zoetheid.

Wat is aspartaam echt?

Aspartaam bestaat uit twee onderling verbonden aminozuren (eiwitstructuur), namelijk 40% L-asparaginezuur en 50% L-fenylalanine, die synthetisch zijn veresterd met een methylgroep van 10%. Vooral fenylalanine is gebonden aan de methylgroep.

Wanneer L-fenylalanine in de darmen wordt afgebroken door het enzym chymotrypsine, wordt de methylgroep afgesplitst tot methanol of methylalcohol, een zeer schadelijke vorm van alcohol die kan leiden tot blindheid, nierfalen en soms de dood.

Methanol wordt in het lichaam omgezet tot formaldehyde en vervolgens tot mierenzuur, beide zeer schadelijke stoffen. Formaldehyde wordt gebruikt voor het balsemen en bewaren van lijken. Wellicht herinnert u zich nog kleine dieren en lichaamsdelen die werden bewaard in formaldehyde in glazen potten.

Het is een krachtige neurotoxische stof, rechtstreeks verantwoordelijk voor zenuwschade en dient als cofactor voor kanker na een biologische en intoxicatieschok. Mensen hebben helaas geen sleutelenzymen om methanol in het lichaam te ontgiften, hoewel sommige dieren dit wel hebben.

Door een evenwichtig voedingspatroon, met bijvoorbeeld zongerijpte voedingsgewassen in hun oorspronkelijke staat, is het menselijke spijsverteringssysteem en metabolisme in staat om zelf de 25 aminozuren of bouwstenen van eiwitten te produceren. De bloedspiegels van deze aminozuren zijn vergelijkbaar en liggen in dezelfde grootteorde.

Echter, de twee geïsoleerde aminozuren van aspartaam veroorzaken plotselinge piekwaarden, wat geen normale fysiologische situatie is. Bovendien moet worden opgemerkt dat asparaginezuur niet van nature in voedsel voorkomt, terwijl de nauw verwante asparagine veel minder prikkelend is.

Het gevolg voor het zenuwstelsel

Het zenuwstelsel lijdt aanzienlijk onder de overmaat van deze twee kunstmatige aminozuren van aspartaam. Zenuwen zijn van vitaal belang voor het verspreiden van signaalstoffen (neurotransmitters) vanuit onze hersenen, die stofwisselingsprocessen in het lichaam aansturen.

Veel natuurlijke chemische processen in het lichaam worden verstoord door aspartaam, wat leidt tot de ontwikkeling van vele mysterieuze aandoeningen van het zenuwweefsel. Het is belangrijk te beseffen dat aspartaam schade veroorzaakt aan het zenuwweefsel, wat vervolgens moet worden opgeruimd en hersteld met talrijke ontstekingen tot gevolg.

Ik zal niet alle chemische processen uitleggen, omdat dat niet zinvol is. Mijn doel is om duidelijk te maken dat men voorzichtig moet zijn met producten waaraan aspartaam is toegevoegd en deze wellicht beter kan laten liggen in de rekken van de warenhuizen.

Sucralose: Eigenschappen en zorgen

Sucralose, commercieel bekend als Splenda, is een andere populaire kunstmatige zoetstof. Het wordt geproduceerd door drie hydroxylgroepen in suiker te vervangen door chlooratomen, waardoor een stof ontstaat die ongeveer 600 keer zoeter is dan suiker. Sucralose behoudt de meeste van zijn eigenschappen tijdens het koken, waardoor het populair is voor gebruik in gebakken goederen.

Sucralose bevat gechloreerde suikermoleculen door een chemische behandeling met mosterdgas. Mosterdgas werd tijdens de wereldoorlog ontwikkeld door Bayer onder de groep IG Farben. Op basis van gechloreerde suikermoleculen zijn veel pesticiden ontwikkeld, waaronder DDT.

Net als aspartaam is sucralose onderwerp van discussie vanwege mogelijke gezondheidseffecten, waaronder wijzigingen in het darmmicrobioom en interne toxiciteit.