Immuunsysteem?

Je immuunsysteem is in feite een recyclagesysteem

Het lijkt erop dat je immuunsysteem een flinke klap heeft gekregen. Je voelt je slecht en je klachten lijken zelfs erger te worden. Maar voordat we ons haasten naar een antibioticakuur, laten we eens dieper ingaan op ons immuunsysteem en enkele zaken herontdekken.

Het immuunsysteem past binnen een dualistische filosofie waarbij ziekte wordt gezien als iets van buitenaf dat het lichaam binnendringt, in plaats van een reflectie van interne geestelijke processen. Echter, de geest is wel degelijk ontvankelijk voor de schokken en trauma’s van het leven. Het lichaam is als het ware het voertuig waarmee de geest haar wil uitvoert.

De geest geeft het lichaam opdrachten, zoals het openen van een boek en het lezen ervan. Zonder de geest kan het lichaam deze taken niet uitvoeren. Echter, de geest is zich vaak niet bewust van de impact die haar beslissingen kunnen hebben op het lichaam, en dit kan leiden tot ziekte.

De geest weet niet om te gaan met schokken en trauma’s, omdat het moment van het trauma of de shock het rationele altijd voorbijgaat. Een shock of trauma slaat altijd dramatisch, hoog acuut en geïsoleerd in de psyche, de hersenen en het weefsel of orgaan.

Zodra een shock of trauma is opgelost of een plaats heeft gekregen, gaat het lichaam over tot heling. Dit kan resulteren in warme symptomen, die eigenlijk signalen van heling zijn. Het is belangrijk om deze signalen niet te zien als symptomen van ziekte die bestreden moeten worden, maar als natuurlijke reacties van het lichaam op weg naar herstel.

De gedachte dat het lichaam een immuniteitssysteem heeft, veroorzaakt het zoeken van de ziekte buiten het lichaam, terwijl de onderliggende oorzaak in de psyche te zoeken is.

De causaliteit van ziekte is te vinden in de geest

De oorzaak van ziekte ligt binnenin onszelf, en dit idee sluit aan bij vele geneeswijzen die veel ouder zijn dan onze moderne medische wetenschap, die het begrip “immuunsysteem” heeft geïntroduceerd. Denk hierbij aan de ayurveda, de Chinese geneeskunde, de Germaanse geneeskunde, en andere tradities.

In de oorspronkelijke teksten van deze geneeswijzen zul je geen woorden vinden zoals “immuunsysteem”, “virus”, “besmettelijkheid” of “infectie”. In plaats daarvan richten ze zich altijd op het creëren van evenwicht in het lichaam.

Evenwicht wordt gezien als synoniem voor gezondheid, omdat gezondheid een transcendentale notie is die verder gaat dan alleen ons fysieke welzijn. Het omvat onze evolutie, psychologie, filosofie, en zelfs aspecten van antropologie, cultuur en religie.

Onze moderne geneeskunde daarentegen gaat ervan uit dat de oorzaak van ziekte buiten onszelf ligt. Er zijn indringers die ons lichaam binnendringen en moeten worden bestreden door onze “killercellen”, die worden gezien als de soldaten van ons lichaam.

Dit is het concept van het immuunsysteem volgens de huidige medische theorie. Ik ontken niet dat er een systeem bestaat dat dode bacteriën opruimt en afval van weefsels verwijdert, maar ik ben wel van mening dat het begrip “immuunsysteem” een verkeerde benaming is die ons afleidt van het begrijpen van de werkelijke oorzaken van ziekte.

Wat ik hier duidelijk maak, is dat het begrip “immuunsysteem” eigenlijk zou moeten worden vervangen door “detox- en recyclagesysteem” van het lichaam. En waarom? Omdat de vernieuwing van weefsels – afhankelijk van het type weefsel en hoe snel het zich vernieuwt – continu plaatsvindt.

Neem bijvoorbeeld het slijmvlies van de maagbekleding, dat deels ectoderm is: dit vernieuwt zich elke drie dagen. Andere weefsels hebben een vernieuwingscyclus van drie weken of enkele maanden. Elke dag ondergaat ons lichaam weefselvernieuwing. Als ons lichaam dit niet zou kunnen recyclen, zouden we enorme hoeveelheden voedsel moeten consumeren om dit proces te ondersteunen.

En als je denkt dat al het afval van deze vernieuwde weefsels gewoon in het toilet belanden, dan begrijp je het ecologische aspect niet helemaal. Het meeste van ons weefselmateriaal, vooral ons DNA en RNA, wordt gerecycled voor hergebruik. Als het lichaam deze nucleotiden elders kan gebruiken, is dat nog beter.

Alleen de menselijke geest is anti

Antilichamen zijn eigenlijk geen antilichamen. Het voorvoegsel “anti” impliceert een tegen het leven gerichte houding en past binnen een dualistische filosofie waarin de vijand buiten onszelf wordt geplaatst en ons bedreigt. Dit kan de huidige angstpsychose in stand houden, zelfs bij aandoeningen zoals kanker, die eigenlijk een overlevings- en helingsmechanisme van het intelligente lichaam zijn.

Ik ben echter holistisch ingesteld en begrijp dat “antilichamen” niet echt bestaan – opnieuw dat voorvoegsel “anti”, dat alleen in de menselijke filosofie kan bestaan. In werkelijkheid zijn dit lichamen die dode bacteriën opruimen nadat ze hun werk hebben gedaan. Ze werken zelfs samen met levende bacteriën om weefsels in het lichaam schoon te maken en te herstellen.

Het klopt natuurlijk dat ons detox- en recyclagesysteem hard moet werken. Wanneer er een nieuwe schok of trauma optreedt en een nieuwe ontsteking ontstaat, waarbij opnieuw tumorweefsel, of beter gezegd, hulpweefsel moet worden verwijderd, verzwakt het lichaam verder.

Dit maakt ons inderdaad vatbaarder voor andere ziekten, niet omdat ze infectieus zijn, maar omdat we verzwakt zijn tegenover schokken.

Dit verklaart waarom grote groepen mensen vergelijkbare helingssignalen vertonen, niet omdat het besmettelijk is (wat niet eens bestaat), maar omdat bijna iedereen onder dezelfde omstandigheden leeft en vergelijkbare biologische schokken of trauma’s ervaart. We ademen ook dezelfde lucht in, vooral in stedelijke gebieden.

Filosofie integreren

De beste vorm van immunisering, als je daarvan mag spreken, is een levensstijl en filosofie waarbij je schokken, trauma’s en het idee van “anti” al geïntegreerd hebt in je denken en bewustzijn. Dit zie je soms bij oudere mensen met veel levenservaring, omdat zij veel hebben meegemaakt en dit hebben opgelost, waardoor ze niet meer ziek worden. Zelf hanteer ik een filosofie die niet meer afhankelijk is van wat anderen over mij denken. Hierdoor kan ik over mezelf beschikken en heb ik evenwicht in zowel geest als lichaam.

De geest heeft een grote invloed op het handhaven van evenwicht, wat doorslaggevend is voor onze gezondheid. Toxines en afvalstoffen zijn namelijk niet de oorzaak van ziekte; ze kunnen ons alleen verzwakken. Maar wanneer we een schok hebben opgelopen, functioneert ons detox- en recyclingsysteem niet meer zo goed, waardoor toxines zich kunnen opstapelen. Als de tolerantie van het lichaam tegen toxines wordt overschreden, kan dit leiden tot een toxinecrisis die wel ziekmakend is.

Ontsteking bestaat wel en is in feite een genezingsfase

Het idee dat antilichamen ontsteking bevorderen, kan ik echt niet volgen. De ontsteking zorgt er juist voor dat de bacteriën of hun fagen actief worden. De temperatuur stijgt, omdat bacteriën het graag lekker warm hebben om hun schoonmaak- en hersteloperaties uit te voeren.

Er wordt vocht gestuurd naar die plaats omdat bacteriën graag een vochtige omgeving hebben om te gedijen. Er ontstaat zwelling, omdat bacteriën wat ruimte nodig hebben om hun werk te kunnen doen en beschadigd weefsel te herstellen.

Het lichaam reageert met verzuring om een ideaal milieu te creëren waarin microben geactiveerd kunnen worden. Deze microben spelen een belangrijke rol in het ontgiften en herstellen van weefsels. Verzuring is in dit geval geen probleem, maar een bewuste reactie van het lichaam om het herstelproces te ondersteunen. Door deze omgeving worden de microben in staat gesteld om afvalstoffen op te ruimen, ontstekingen te verminderen en beschadigde weefsels te herstellen, wat essentieel is voor het herstel en het in balans brengen van het lichaam.

Sommige bacteriën sterven tijdens het proces van herstelwerkzaamheden, en er zullen er meer sterven als er meer actief zijn. Op een bouwwerf gebeurt er ook wel eens een ongelukje, als iemand van de stelling valt, om het zo te zeggen als analogie. En dus heeft het recyclagesysteem meer werk. Als de bacteriën te actief worden, kun je ze wat afremmen om gevaarlijke cytokinestormen te voorkomen, maar het symptoom mag je nooit bestrijden.

Het immuunsysteem is feitelijk een recyclagesysteem dat bouwstoffen recupereert bij de herstelling van beschadigd weefsel, in samenwerking met microben en exosomen. Dit systeem ruimt ook de gestorven microben op. Begrijp je dat een antibioticakuur dit recyclagesysteem overbelast met nieuwe intoxicatieschokken tot gevolg?

Dit is de oeroude wijsheid van ecologie en biologie uit de natuur die de moderne medische wereld totaal verkeerd interpreteert, met alle gevolgen van dien. Bij ziekte hoef je niet eens bang te zijn; neem je tijd om uit te zieken, zoals Hippocrates altijd heeft gezegd, en vertrouw op je lichaam. Je lichaam weet altijd wat het doet. Alle medische successen zijn juist afhankelijk van het zelfgenezend vermogen van het lichaam.