Meningitis of hersenvliesontsteking

Meningitis en encefalitis

Meningitis is een ontsteking van het hersenvocht en de membranen rond de hersenen en het ruggenmerg. Encephalitis is een ontsteking van de hersenen. De reguliere medische wetenschap stelt dat meningitis en encephalitis wordt veroorzaakt door een infectie met TBE-virussen, die door teken worden overgedragen (de ziekte van Lyme), of door bacteriële infecties, voornamelijk meningokokken of pneumokokken. Deze ziekteverwekkers bereiken de hersenen en het ruggenmerg via de bloedbaan. Dit is de gangbare uitleg van meningitis volgens de reguliere wetenschap.

Wat zegt de Germaanse geneeskunde?

De gangbare uitleg uit de reguliere wetenschap is zeer twijfelachtig, omdat de bloed-hersenbarrière, die het circulerende bloed scheidt van het hersenvocht, alleen water, in vet oplosbare stoffen en moleculen (glucose en aminozuren) in de hersenen doorlaten. Dit sluit de toegang van microben, die naar verluidt door “geïnfecteerde” teken zijn overgedragen en die leiden tot meningoencephalitis, een ontsteking van de hersenvliezen en de hersenen, strikt uit.

Feit is en blijft dat een virus NOOIT werd geïsoleerd in de ware zin van het woord. Pathogene virussen zijn nog nooit bewezen (zie het virusverhaal op deze website).

Bovendien isoleert het hersenvocht, dat de subarachnoïdale ruimte vult, de hersenvliezen van de bloedsomloop. Dit betekent dat bacteriën in geen geval via de bloedbaan de hersenvliezen kunnen bereiken. De bewering dat bacteriële meningitis “zeer besmettelijk” is, is daarmee ongegrond.

De enige manier waarop bacteriën hun weg vinden naar het centrale zenuwstelsel is wanneer het ruggenmerg wordt gepuncteerd. Tijdens een punctie wordt een holle naald in de subarachnoïdale ruimte gebracht om hersenvocht op te vangen. Binnen de hedendaagse geneeskunde is een lumbaalpunctie (ruggenprik) een algemeen geaccepteerde diagnostische procedure om meningitis te bevestigen of uit te sluiten. Het is net de punctie die nieuwe biologische conflicten kan veroorzaken (aanval of schending integriteit van het lichaam) en dus een verergerend effect heeft.

De endocriene klieren in de hersenen, waaronder de hypothalamus, epifyse, hypofyse en plexus choroideus, krijgen direct bloedtoevoer van de hersenslagaders. Dit biedt schimmelbacteriën zoals tuberculose (tbc) de mogelijkheid om tijdens genezingsfasen toegang te krijgen tot de endodermale delen van deze klieren.

Anatomie van de hersenvliezen

De hersenvliezen bestaan uit drie dunne membranen die de hersenen en het ruggenmerg omhullen. De primaire functie van het hersenvlies is het beschermen van het centrale zenuwstelsel. De hersenvliezen bestaan uit het zachte hersenvlies (pia mater), het spinnenwebvlies (arachnoides) en het harde hersenvlies (dura mater), die de windingen en groeven van de hersenen (gyri en sulci) nauwkeurig volgen. De ruimte tussen het zachte hersenvlies en het spinnenwebvlies (subarachnoïdale ruimte) is gevuld met hersenvocht (zie plexus choroïdeus). De buitenkant van de schedelbotten is bedekt met botvlies en huid (lederhuid en opperhuid).

Het zachte hersenvlies (pia mater = “zachte moeder”) is een gevoelig membraan dat veel bloedvaten bevat die de hersenen voeden. Het harde hersenvlies (dura mater = “harde moeder”) is samengesteld uit dicht vezelig weefsel met een periostale laag die dicht tegen de binnenkant van de schedel ligt. Het zachte hersenvlies, het spinnenwebvlies en het harde hersenvlies zijn afkomstig van het nieuw mesoderm en worden aangestuurd vanuit het kleine hersenen (oud mesoderm).

De meeste weefsels van het nieuw mesoderm worden aangestuurd vanuit het hersenmerg en reageren tijdens een conflictactieve fase met weefselafname.

Er bestaan echter twee belangrijke uitzonderingen: de myelineschede en de hersenvliezen

Hoewel deze weefsels embryologisch afkomstig zijn van het nieuw mesoderm, reageren ze biologisch zoals de oud-mesodermale weefsels die door de kleine hersenen worden aangestuurd. Met andere woorden: Ze behoren anatomisch tot het nieuw mesoderm, maar hun Biologisch Speciaalprogramma verloopt zoals bij het oud mesoderm omdat hun functie eveneens bescherming is.

De periostale zenuwen van het harde hersenvlies worden aangestuurd vanuit de pre-motorisch sensorische cortex; het controlecentrum bevindt zich dicht bij het hersenrelais van de kieuwbooggangen en schildkliergangen aan de voorkant van de cortex.

“Wat betreft de hersenvliezen, alle 3 lagen (dura mater, arachnoidea mater, pia mater) zijn afkomstig van het nieuwe mesoderm, volgens de leer van Dr. Hamer tijdens een seminar in Spanje. De pia mater, bijvoorbeeld, bestaat uit bindweefsel, dat van nieuwe mesodermale oorsprong is.

We moeten de ‘Hirnhaut’ (Hersenvliezen) niet verwarren met de ‘Kleinhirnhaut’ (‘kleinhersenvlies’), zoals Dr. Hamer het noemde (‘Tot de Kleinhirnhaut behoorde ook de ‘innere Haut’ van het lichaam, in de buikholte het peritoneum, in de borstholte de pleura en in de mediastinale ruimte het pericardium’, Vermächtnis, Bd.1, p. 363).”

Wanneer doet meningitis zich voor?

Op basis van de biologische wetten en de kennis van de Germaanse geneeskunde kan een hersenvliesontsteking ontstaan door de volgende processen:

1: Een hersenoedeem (PCL-A) op het zachte hersenvlies (pia mater) drukt, waardoor het oedeem tegen de hersenvliezen schuurt, wat op zijn beurt tot een ontsteking leidt. Dit is van toepassing op elk oedeem dat zich in de hersenschors ontwikkelt, bijvoorbeeld in het hersenrelais van de schildkliergangen, kieuwbooggangen, bronchiaal slijmvlies, strottenhoofdslijmvlies, in de visuele cortex (netvlies, glasachtig lichaam) of in het overgangsgebied van de hersenstam en de kleine hersenen (brughoek), dat het middenoor aanstuurt.

2: Een oedeem dat zich ontwikkelt in de schedelbotten (in de helingsfase van een intellectueel eigenwaarde-inbreuk conflict) op het harde hersenvlies (dura mater) drukt. Meningitis komt natuurlijk niet voor als het oedeem zich op het oppervlak van het schedelbot bevindt.

Tijdens de derde fase van het genezingsproces, nadat het hersenoedeem is uitgedreven, gaan gliacellen zich ter plaatse vermenigvuldigen om het genezingsproces af te ronden. In de reguliere medische wetenschap wordt dit gediagnosticeerd als een meningeoom, waarvan wordt aangenomen dat het een “hersentumor” is, die ontstaat door meningotheelcellen in de hersenvliezen.

Afhankelijk van de locatie van het oedeem variëren de tekenen en symptomen van meningitis van griepachtige symptomen en longontsteking tot nekstijfheid, spierverlamming, epileptische aanvallen of huiduitslag. De ernstige hoofdpijn wordt veroorzaakt door de zwelling van het hersenoedeem en door de ontsteking (te vergelijken met hoofdpijn in de loop van een Biologisch Speciaalprogramma en migrainehoofdpijn). De ontsteking gaat meestal gepaard met hoge koorts.

Bij plotselinge waterretentie als gevolg van een actief bestaans- of existentieconflict (het SYNDROOM, zie het artikel over de nierverzamelbuizen) neemt het hersenoedeem snel in omvang toe en treden de symptomen van een hersenvliesontsteking binnen enkele dagen op.

Meningitis treft meestal kinderen jonger dan vijf jaar, met name baby’s jonger dan één jaar. Hersenbeschadigingen die worden geassocieerd met meningitis worden waarschijnlijk niet veroorzaakt door het hersenoedeem (waarvan ten onrechte wordt aangenomen dat het een zwelling van de hersenvliezen is), maar eerder door vaccins die neurotoxinen bevatten, zoals formaldehyde, aluminiumfosfaat of thimerosal, die de bloed-hersenbarrière passeren, resulterend in mogelijk ernstige neurologische aandoeningen en stoornissen, zonder een DHS!

Als meerdere intensieve helingsfasen tegelijkertijd plaatsvinden kunnen de zwellingen in de hersenen leiden tot een ontsteking van de hersenen, aangeduid als encefalitis. Net als meningitis heeft dit niets te maken met een “infectie”. Encefalitis kan zich ook ontwikkelen na een hersenbeschadiging, ruggenmergpunctie of een hersenoperatie. Een zwelling in het gebied van de wervelkolom (zie osteosarcoom) kan druk uitoefenen op de hersenvliezen van het ruggenmerg die leiden tot ruggenmergontsteking of myelitis. Een grote zwelling kan ernstige complicaties veroorzaken.

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com

Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/

Dr. Geerd Ryke Hamer