Bijniermergkanker (feochromocytoom)

Feochromocytoom of bijniermergkanker

De bijnieren zijn kleine, hormoonproducerende klieren die als kapjes bovenop beide nieren liggen. Elke bijnier heeft twee duidelijk verschillende delen:

• Bijnierschors (cortex) – de buitenzijde
• Bijniermerg (medulla) – de kern

De schors en het merg produceren andere hormonen en hebben een verschillende biologische betekenis.

Bijnierschors, zie het artikel over de bijnierschors maakt steroïdhormonen:

• Cortisol (stofwisseling, aanpassing aan stress)
• Aldosteron (zout- en waterhuishouding, bloeddruk)
• Androgenen (geslachtsgebonden effecten in kleine hoeveelheden)

We focussen hieronder op het bijniermerg (medulla).

Het bijniermerg ligt in het centrum van de klier en bestaat uit chromaffinecellen (klassiek herkenbaar aan hun bruine verkleuring na contact met chroom zure zouten). Dit weefsel produceert de catecholamines:

1. Dopamine: Voorloper in de catecholaminesynthese. Draagt bij aan alertheid, motivatie en fijne regulatie van bloeddruk en doorbloeding.
2. Noradrenaline (norepinefrine): Verhoogt vaatspanning (vaatvernauwing perifeer) → bloeddruk stijgt. Stuwt aandacht/focus, bereidt het lichaam voor op directe actie.
3. Adrenaline (epinefrine): Verhoogt hartslag en slagkracht → snellere circulatie. Vergroot zuurstofopname (luchtwegverwijding), mobiliseert energie (glycogeen → glucose, lipolyse). Bevordert snelle reflexen en lichamelijke paraatheid.

Wat doen catecholamines in het lichaam?

• Cardiovasculair: hartfrequentie ↑, pompwerking ↑, perifere weerstand vaak ↑ → bloeddruk omhoog.
• Ademhaling: luchtwegen verwijden → snellere en diepere ademhaling.
• Metabolisme: snelle energievrijmaking (glucose en vetzuren) voor directe prestatie.
• Zintuigen/gedrag: waakzaamheid, focus, reactietijd verbeteren.
• Spijsvertering/huid: doorbloeding verschuift naar spieren; vaak koud zweet en bleke huid bij acute piek.

Het bijniermerg bestaat uit intestinaal cilinderepitheel, is afkomstig van het endoderm en wordt daarom aangestuurd vanuit de hersenstam.

HERSENNIVEAU: In de hersenstam heeft het bijniermerg twee controlecentra die zijn gepositioneerd in de onmiddellijke nabijheid van de hersenrelais van de organen van het spijsverteringskanaal.

Het bijniermerg van de rechter bijnier wordt aangestuurd vanuit de rechterkant van de hersenstam; het bijniermerg van de linker bijnier wordt aangestuurd vanuit de linker hersenhelft. Er is geen kruislings verband tussen de hersenen en het orgaan.

Biologisch conflict:

Het bijniermerg reageert biologisch bij een ervaring die als ondraaglijke, intense stress wordt beleefd. Het gaat om een situatie waarin iemand plotseling en langdurig wordt geconfronteerd met extreme spanning of druk die het innerlijk systeem als “te veel” ervaart.

Voorbeeld 1: Ondraaglijke stress in onze maatschappij

Een jonge alleenstaande moeder werkt voltijds, heeft twee kleine kinderen en voelt zich dagelijks overvraagd: deadlines op het werk, voortdurend bereikbaar moeten zijn via telefoon, de zorg voor de kinderen en geen ruimte voor rust of herstel. Er worden teveel opdrachten met tijdsdruk gegeven, alles moet te snel gaan. Hoewel ze “functioneert”, ervaart haar organisme deze constante druk als ondraaglijke spanning.
→ Het bijniermerg wordt biologisch geactiveerd om méér catecholamines te produceren, zodat ze langer kan “volhouden” in een situatie die eigenlijk niet meer draaglijk is.

Voorbeeld 2: Ondraaglijke stress + bestaansconflict

Een man van middelbare leeftijd verliest onverwacht zijn baan. Aan de ene kant ervaart hij de druk van de schulden die zich opstapelen, het gevoel dat hij zijn gezin niet meer kan onderhouden, en de voortdurende spanning van afwijzingen bij sollicitaties. Dit is reeds ondraaglijke, intense stress. Het wordt allemaal te veel.

Daarbovenop komt een diepe angst: “Hoe moeten wij overleven? Straks verliezen wij ons huis, komen we op straat te staan.” → Dit is de nuance: het ondraaglijke stressconflict wordt hier verstrengeld met een bestaansconflict (toebehorend aan de nierverzamelbuizen). Het organisme reageert dan op twee lagen:
Bijniermerg: meer adrenaline/noradrenaline.
Nierverzamelbuizen: vasthouden van vocht en “niet los kunnen laten”, wat leidt tot een ander biologisch programma. Zie de nierverzamelbuizen.

Voorbeeld 3: Roofbouw op je lichaam

Een 45-jarige werknemer leeft al tien jaar met een feochromocytoom ter grootte van een noot in zijn bijniermerg. Tijdens de conflictactieve fase (CA) werd zijn bijniermerg geactiveerd. De oorzaak: een periode van ondraaglijke, intense stress. Hij werkte tegelijkertijd twee banen om financieel rond te komen. Daarbovenop vervulde hij de functie van voorzitter van een sportclub, wat vele avonden en weekends opslorpte. De voortdurende verantwoordelijkheden en het gevoel altijd “aan” te moeten staan, bezorgden hem een constante spanningsdruk.

Zijn organisme reageerde biologisch-logisch: het bijniermerg begon extra weefsel te vormen om meer catecholamines (adrenaline, noradrenaline, dopamine) te produceren. Vooral in drukke periodes traden er adrenalinepieken op:

• De bloeddruk schoot plots omhoog (hypertensieve crisis) om hem te helpen alle verplichtingen tegelijk te dragen.
• Kort daarna volgde een daling van de bloeddruk, wanneer de hormonale storm was geluwd.
• Deze schommelingen gingen gepaard met hartkloppingen, overmatig zweten en innerlijke onrust.

De biologische logica

Wat medisch als een “tumor” wordt bestempeld, was in werkelijkheid het resultaat van een zinvol Biologisch Speciaalprogramma: De weefseltoename in het bijniermerg stelde hem in staat om telkens opnieuw de extreme druk en overbelasting te doorstaan. Zonder deze verhoogde productie van stresshormonen zou hij waarschijnlijk bezweken zijn onder de werklast en verantwoordelijkheden.

Zijn feochromocytoom vertelt het verhaal van jarenlange ondraaglijke stress, waarin zijn lichaam biologisch deed wat nodig was om hem in leven te houden. Het feochromocytoom werd zo geen “fout” of “kwaadaardigheid”, maar een natuurlijke aanpassing om uitzonderlijke prestaties mogelijk te maken in een situatie die hij subjectief als niet te dragen ervoer.

Conflictactieve fase

Vanaf het DHS (Dirk Hamer Syndroom), dus het moment van de onverwachte, hoog acute, dramatische en geïsoleerde conflictschok, begint het bijniermerg met weefseltoename. De chromaffinecellen vermeerderen zich evenredig aan de intensiteit en duur van het conflict. Het biologische doel van deze weefseltoename is om de productie van catecholamines (dopamine, noradrenaline en adrenaline) te verhogen. Vandaar dat de dopamine-, noradrenaline- en adrenalineniveaus stijgen.

Er ontstaan koude symptomen zoals snelle hartslag (tachycardie), aanvalsgewijze hoge bloeddruk (hypertensieve crises), verhoogde bloedsuiker (mobilisatie van energie), overmatig zweten, angst en paniekgevoel (subjectieve beleving van de stress)

Opmerking: een zekere verhoging van stressparameters (hartslag, bloeddruk, hormoonactiviteit) komt in mindere mate ook voor in de conflictactieve fase van alle Biologische Speciaalprogramma’s. Bij het bijniermerg staat deze verhoging echter centraal als biologische zin.

• In een situatie van ondraaglijke, intense stress krijgt het organisme door de weefseltoename in het bijniermerg méér capaciteit om stresshormonen te produceren.
• Deze extra productie stelt het organisme in staat om bovenmenselijke prestaties te leveren: sneller reageren, meer kracht, meer uithoudingsvermogen, scherper bewustzijn. Biologisch is dit gericht op overleven in extreme omstandigheden.

Wanneer het conflict langdurig aanhoudt, ontwikkelt zich in het bijniermerg een compacte, bloemkoolvormige tumor (met secretoire kwaliteit). Dit wordt in de conventionele geneeskunde bijniermergkanker genoemd, of meer specifiek feochromocytoom.

Belangrijk: als de snelheid van celdeling een bepaalde grens overschrijdt, bestempelt de reguliere geneeskunde het proces als “kwaadaardig”. Dit is natuurlijk dualistisch denken.
Vanuit Germaanse visie gaat het om een logische weefseltoename met zinvolle functie zolang het conflict actief is. Of de rechter of linkerbijnier wordt betroffen, is in dit geval willekeurig.

Het bijniermerg behoort histologisch tot de blastomen. Het woord “blastoom” komt van het Griekse blastos = kiem, ontluikend, en verwijst naar weefsel dat uit de oeroude kiemlagen (zoals endoderm) voortkomt.

In de medische terminologie wordt het gebruikt voor tumoren die uit embryonale of primitieve cellen ontstaan. In Germaanse context betekent dit dat het bijniermerg zich gedraagt volgens het oeroude biologisch patroon: Weefseltoename tijdens conflictactieve fase en afbouw van weefsel in de genezingsfase, begeleid door microben (indien aanwezig).

De helingsfase

Wanneer het ondraaglijke stressconflict wordt opgelost, schakelt het bijniermergprogramma van weefseltoename over naar weefselafbouw. Schimmels en mycobacteriën (zoals tuberculosebacteriën), voor zover aanwezig, beginnen de niet langer benodigde extra weefsels af te breken.
Deze biologische opruiming verloopt meestal met zwelling, drukpijn en nachtelijk zweten.
Naarmate het genezingsproces vordert, dalen de spiegels van dopamine, noradrenaline en adrenaline weer naar hun normale fysiologische waarden.

Langdurige genezingsfase

Bij een genezingsfase die telkens wordt onderbroken door conflictrecidieven, kan zich een toestand ontwikkelen van chronische tuberculose in het bijniermerg. Door de bruine verkleuring van de chromaffinecellen toont dit zich op een CT-scan als een donkere zone in het orgaan. Conventioneel wordt dit soms verward met een bloeding in de bijnieren, wat men “bijnierapoplexie” noemt (apoplexie = plotselinge bloeding of infarct door weefselverval).

Indien de noodzakelijke microben (mycobacteriën) niet aanwezig zijn bij de conflictolyse – bijvoorbeeld doordat ze in de loop der jaren zijn vernietigd door overmatig gebruik van antibiotica, kan de afbraak van overtollige weefsel niet plaatsvinden.

De extra weefselmassa blijft dan aanwezig. Uiteindelijk wordt dit weefsel ingekapseld, een biologisch veilige oplossing van het lichaam. Dit kan leiden tot een permanente verhoogde productie van stresshormonen, met symptomen zoals aanhoudende bloeddrukpieken en nervositeit. Deze situatie is vergelijkbaar met andere endodermale organen, zoals de schildklier, bijschildklieren, alvleesklier en prostaat, waar eveneens bij gebrek aan microben een blijvende hyperfunctie kan ontstaan.

Cavernen (letterlijk: holtes): wanneer de mycobacteriën veel weefsel afbreken, kunnen er holtes in het bijniermerg achterblijven. Dit is een teken dat het genezingsproces intensief heeft plaatsgevonden.

Natuurlijke ondersteuning van het bijniermerg in de genezingsfase

1. Het belangrijkste is het werkelijk oplossen van de ondraaglijke stresssituatie of het vinden van een manier om er anders mee om te gaan. Zonder CL (conflictolyse) kan geen echte genezing beginnen.
2. Voldoende slaap en regelmatige pauzes nemen. Het lichaam krijgt in de PCL-fase de kans om overtollig weefsel af te breken; dit vraagt energie.
3. Diepe ademhaling, meditatie, zachte yoga of ontspanningsoefeningen helpen het zenuwstelsel tot rust te brengen. Dit ondersteunt de normalisering van hartslag, bloeddruk en hormoonspiegels.
4. Lichte, natuurlijke voeding die niet te belastend is (veel groenten, voldoende mineralen, vermijd overmatig koffie/alcohol). Zorg ook voor voldoende eiwitten, tbc bacteriën hebben eiwitten nodig. Vitamine C en magnesium zijn bekend om de bijnierfunctie zacht te ondersteunen.
5. Nachtelijk zweten is een herstelteken. Niet onderdrukken, maar zorgen dat het lichaam warmte kwijt kan (voldoende drinken, luchtige kleding, goede ventilatie).
6. Wandelen of rustige lichaamsbeweging stimuleert de circulatie zonder overbelasting. Zware inspanning vermijden tijdens intensieve genezing.
7. Praten met vertrouwde mensen, steun ervaren in de sociale kring. Het gevoel niet meer alleen te staan helpt om de genezingsfase gemakkelijker te dragen.

Samenvattend:
Het allerbelangrijkste blijft: het conflict oplossen. Alles wat daarna volgt, is ondersteunend om het lichaam de kans te geven zijn werk te doen: rust, adem, voeding, warmte, milde beweging en verbondenheid.

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com

Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/

Dr. Geerd Ryke Hamer