Nierkanker, niercyste en nefroblastoom

Het nierparenchym vormt het grootste deel van de nier en bestaat uit miljoenen nefronen. De voornaamste taak is het filteren van het bloed en het produceren van urine.

Elke nefron bevat een glomerulus: een netwerk van fijne haarvaten, omgeven door het kapsel van Bowman. De bloeddruk in deze capillairen en in het kapsel van Bowman bepaalt de vorming van urine. Dit markeert een belangrijke evolutionaire stap: nadat het leven zich naar het land had verplaatst, werd de regulatie van de water- en afvalhuishouding niet langer door de darmen uitgevoerd, maar door de bloedcirculatie en de nieren.

Wanneer bloed door de glomeruli stroomt, worden vocht en afvalstoffen door de capillaire wanden gefilterd. Het grootste deel van dit filtraat wordt vervolgens via de nierverzamelbuizen opnieuw opgenomen en teruggevoerd in de bloedbaan. Uiteindelijk blijft er dagelijks slechts ongeveer 1,5 tot 2 liter urine over om te worden uitgescheiden.

De snelheid waarmee de nieren het bloed filteren, wordt de glomerulaire filtratiesnelheid genoemd (Engels: Glomerular Filtration Rate, GFR).

Het nierparenchym is afkomstig uit het nieuw mesoderm en staat daarom onder de aansturing van het hersenmerg.

Opmerking: Oorspronkelijk vormden de nieren één enkel orgaan. Pas later in de ontwikkeling splitsten zij zich in twee aparte nieren. Wanneer deze scheiding in de embryonale fase onvolledig is, ontstaat een zogenaamde “hoefijzernier”: twee samengesmolten nieren in een U-vorm, die lager in de buik liggen dan normaal.

De controlecentra bevinden zich in het overgangsgebied tussen de middenhersenen, gelegen aan de buitenkant van de hersenstam en het hersenmerg. Daarom is er geen kruislings verband tussen de hersenen en het orgaan. Uitzondering: In het hersenmerg wordt het nierparenchym van de rechter nier aangestuurd vanuit de rechterkant van de hersenen; het nierparenchym van de linker nier wordt aangestuurd vanuit de linker hersenhelft.

Biologisch conflict

Het nierparenchym wordt in de Germaanse Geneeskunde geassocieerd met een vloeistofconflict, in het bijzonder met te veel water.

De nierverzamelbuizen, die evolutionair teruggaan tot de tijd dat het leven alleen in de oceaan bestond, hebben betrekking op het conflict van watergebrek (vis op het droge).

Het nierparenchym daarentegen is verbonden met overvloedig of gevaarlijk water. Toen het leven zich naar het land verplaatste, kon water door overstromingen of verdrinking een levensbedreiging vormen. Daarom is het gerelateerde conflict van het nierparenchym een water- of vloeistofconflict.

Voorbeelden van waterconflicten:

• Bijna verdrinking, een ongeluk in of op het water.
• Een gebarsten waterleiding, lekkage, een ondergelopen huis of rioolproblemen.
• Niet-gerepareerde waterschade die voortdurend zichtbaar blijft, kan een blijvende herinnering zijn en het conflict actief houden.
• Weergerelateerde situaties: zware regen, onweer, hagel, overstromingen, sneeuw- of ijsstormen. Zelfs een weersvoorspelling of de geur van regen kan als spoor fungeren en terugkerende conflictactieve symptomen veroorzaken.

Voorbeelden van vloeistofconflicten

Het begrip “vloeistof” gaat verder dan enkel water. Ook andere vloeistoffen kunnen in verband staan met een biologisch conflict, bijvoorbeeld:

• Chemische stoffen: schadelijke vloeistoffen, cytostatica, drugs, vaccins, infusies of injecties.
• Olie en brandstoffen: een olieramp, benzinegebrek, stijgende brandstofprijzen.
• Alcohol: zowel overmatig gebruik als ontwenning.
• Voedsel en schoonmaakmiddelen: vloeibare producten met chemicaliën, additieven of stoffen die als kankerverwekkend worden gezien.

Daarnaast kunnen conflicten betrekking hebben op lichaamseigen vloeistoffen:

• Urine (incontinentie, schaamte of angst),
• Sperma (ongewenste seksuele ervaringen, misbruik),
• Vruchtwater (scheuren van de vliezen tijdens zwangerschap),
• Vaginale afscheiding (als bron van schaamte of afwijzing).

Opmerking

• Voor iemand die niet vertrouwd is met GNM, kan een conflict van de nierverzamelbuizen (waterretentie, “opzwellen”) zelf een waterconflict activeren.
• Bloed wordt in biologische zin niet tot het water- of vloeistofconflict gerekend, maar valt onder een bloedconflict, waarbij de milt betrokken is.

Casus: Cysten in het nierparenchym

In mijn praktijk ontmoette ik eens een vrouw bij wie cysten in het nierparenchym waren vastgesteld. De medische diagnose was hard: de nier zou volledig verwijderd moeten worden, omdat ze “ernstig aangetast” zou zijn.

In plaats van deze beslissing zomaar te aanvaarden, zijn we samen op zoek gegaan naar de oorsprong van haar conflict. Na een intensief proces van teruggaan in haar levensgeschiedenis kwamen we bij een gebeurtenis uit haar kindertijd.

Als jong meisje kon ze niet zwemmen. Op een dag stond ze angstig aan de rand van een zwembad, toen haar leraar haar plotseling van achteren in het diepe duwde. Ze ging kopje onder, kreeg geen lucht meer en dacht dat ze zou verdrinken. Dit moment sloeg zich als een DHS (biologische conflictschok) in haar psyche vast: een waterconflict in de zin van de Germaanse Geneeskunde.

Wat het verhaal nog complexer maakte, was dat ze haar hele volwassen leven had gewoond naast een waterloop. Elke dag keek ze uit op stromend water – en telkens werd, vaak onbewust, het oude trauma opnieuw geactiveerd. Deze sporen in haar traumahologram hielden het conflict levend, waardoor er steeds weer nieuwe necrosehaarden in het nierparenchym ontstonden. Haar lichaam probeerde dit telkens te compenseren met de vorming van cysten.

Pas toen ze verhuisde en letterlijk afstand nam van het water, kon het biologische programma tot rust komen. De genezing die toen inzette was intens en heftig: het weefsel begon zich te herstellen en de cysten moesten worden afgebouwd. Dit ging gepaard met de typische genezingssymptomen die voor buitenstaanders alarmerend kunnen lijken, maar die in werkelijkheid deel uitmaken van het herstelproces.

Het verhaal van deze vrouw laat zien hoe een vroeg kindertrauma in combinatie met herhaalde sporen decennia later kan leiden tot ernstige symptomen. Het benadrukt tegelijk hoe wijs en doelgericht het lichaam werkt: het orgaan volgt slechts de oorspronkelijke logica van overleven in relatie tot water.

Conflictactieve fase en hypertensie of hoge bloeddruk

Tijdens een vloeistofconflict treedt er in het nierparenchym celverlies (necrose) op. Dit kan zich voordoen in één nier, maar bij meerdere conflicten ook op verschillende plaatsen in beide nieren.

In de conflictactieve fase stijgt de arteriële bloeddruk, wat leidt tot hypertensie. Dit heeft een duidelijk biologisch doel: door de druk in het vaatstelsel te verhogen kan de nier ondanks het verlies van glomerulair weefsel toch zijn functie – de productie van urine – blijven uitvoeren. Op deze manier wordt het verlies van werkzame niercellen gecompenseerd.

De hoogte van de bloeddruk wordt bepaald door de mate van weefselverlies. Hoe intenser het conflict, hoe groter het celverlies en hoe sterker de bloeddrukstijging. Daarom kan hypertensie tijdens een actief conflict of zelfs tijdens de Epileptoïde Crisis aanzienlijk toenemen.

Belangrijk is dat hypertensie geen reden tot paniek is. In tegenstelling tot de opvatting in de reguliere geneeskunde veroorzaakt verhoogde bloeddruk geen hartaanval of beroerte. Het is juist een biologisch back-up programma dat de nierfunctie ondersteunt.

Het toedienen van bloeddrukverlagende medicijnen (zoals ACE-remmers) grijpt in op deze natuurlijke aanpassing. Een langdurig of overmatig gebruik kan de nieren zwaar belasten en in sommige gevallen zelfs leiden tot nierfalen.

Omdat de glomerulaire filtratiesnelheid (GFR) tijdens de conflictactieve fase vermindert, stijgen in het bloed de waarden van urinezuur, ureum en creatinine. (Vergelijk dit met verhoogde waarden bij conflicten die de nierverzamelbuizen betreffen.)

Chronisch celverlies in het nierparenchym

Wanneer het celverlies in het nierparenchym aanhoudt, ontstaat er een cirrotische nier. Dit leidt tot een steeds groter onvermogen om voldoende urine te produceren. (Vergelijkbaar met de cirrotische veranderingen van de nierverzamelbuizen, die eveneens resulteren in onvoldoende urineafscheiding.)

Zonder oplossing van het conflict ontwikkelt zich uiteindelijk een toestand van glomerulaire nierinsufficiëntie – in tegenstelling tot de tubulaire nierinsufficiëntie die bij de verzamelbuizen optreedt – en uiteindelijk nierfalen.

Zijn beide nieren aangetast, dan wordt dialyse onvermijdelijk.

Wanneer een zieke nier chirurgisch wordt verwijderd, normaliseert de bloeddruk doorgaans, omdat de oorzaak van het verhoogde drukniveau wegvalt. Komt er echter een nieuw of opnieuw geactiveerd water- of vloeistofconflict, dan registreert het DHS zich in het hersenrelais van de overblijvende nier. In dat geval stijgt de bloeddruk opnieuw.

De genezingsfase

Na de conflictoplossing (CL) wordt het celverlies in het nierparenchym opnieuw aangevuld met nieuwe cellen, idealiter met ondersteuning van bacteriën.

Helingssymptomen: Pijn, veroorzaakt door zwelling van het nierweefsel. Mogelijk bloed in de urine. Tijdens de genezingsfase normaliseren zowel de bloeddruk als de waarden van de urinebestanddelen.

Toch kan bij elke terugval in het conflict de bloeddruk tijdelijk weer stijgen, wat zich uit in “instabiele hypertensie”. (De term “chronische hypertensie” verwijst naar langdurige conflictactiviteit.) Ook tijdens de Epileptoïde Crisis (EC) kan de bloeddruk kort en soms aanzienlijk omhoogschieten.

Wanneer de glomeruli bij de genezing betrokken zijn, spreekt men van glomerulonefritis (ter vergelijking: nefritis bij de nierverzamelbuizen). Bij terugkerende helingsfasen vormt zich littekenweefsel in het filtergedeelte van de nier (PCL-B). Dit staat bekend als focale segmentale glomerulosclerose (FSGS).

Vorming van een niercyste

Een kenmerkend aspect van de genezing van het nierparenchym is de vorming van een niercyste. Zonder terugval in het conflict duurt dit proces gemiddeld negen maanden. Vergelijkbare processen zien we bij bijniercysten, eierstokcysten en testiculaire cysten.

De ontwikkeling van een niercyste verloopt in fasen:

1. PCL-A: Er vormt zich op de plaats van de necrose een met vocht gevulde capsule of cyste. De cyste kan naar buiten uitpuilen of naar binnen groeien. De grootte wordt bepaald door de intensiteit en duur van de voorafgaande conflictactieve fase.

1. Indien sprake is van vochtretentie (het SYNDROOM), bijvoorbeeld door een actief verlatings- of bestaansconflict, kan de cyste aanzienlijk groter worden omdat het overtollige vocht in het genezingsgebied wordt opgeslagen. Grote cysten kunnen hierdoor veel pijn veroorzaken. Wanneer meerdere conflicten actief zijn, ontstaan meerdere cysten. Dit staat in de reguliere geneeskunde bekend als polycysteuze nierziekte (PKD), maar de veronderstelde “genetische” oorzaak is puur hypothetisch.
2. Celvermeerdering en vascularisatie. Vascularisatie betekent letterlijk: voorzien worden van bloedvaten. Om het celverlies uit de conflictactieve fase te compenseren, vermenigvuldigen de resterende niercellen zich in de cyste. De cyste hecht zich tijdelijk aan naburig weefsel om voldoende bloedtoevoer te krijgen en steun te vinden.

1. Dit proces wordt in de conventionele geneeskunde vaak gediagnosticeerd als een “invasieve of infiltrerende nierkanker” of als vermeende “metastase” (vergelijk: nierkanker vanuit de nierverzamelbuizen). Vanuit de Vijf Biologische Wetten gaat het hier echter niet om “kankercellen”, maar om een proces van wederaanvulling.
2. Na de Epileptoïde Crisis (PCL-B): De cyste verliest het grootste deel van zijn vocht. Op dit punt wordt de aandoening in de reguliere geneeskunde vaak verkeerd geïnterpreteerd als een Wilmstumor of nefroblastoom. Geen paniek: na de volledige duur van negen maanden verhardt de cyste, laat zij los van het naburige weefsel, wordt zij voorzien van eigen bloedvaten en integreert als een volwaardig onderdeel van de nierfunctie. In feite ontstaat er een “derde nier” die alle functies van het oorspronkelijke orgaan kan vervullen.

Biologische zin

Zoals voor alle organen van het nieuw mesoderm (de “luxegroep”) geldt, wordt de biologische zin pas duidelijk aan het einde van de helingsfase: toename van de urineuitscheiding. Het orgaan of weefsel is dan sterker dan voorheen, en beter voorbereid op een soortgelijk conflict in de toekomst.

Niercysten en waterretentie

Bij waterretentie als gevolg van het SYNDROOM kan een niercyste zeer groot worden, zoals goed zichtbaar is op een orgaan-CT. Wanneer de druk in een vloeibare of half-vloeibare cyste te hoog oploopt, bestaat het risico dat de cyste barst. Dit kan gebeuren door:

• een klap tegen de nier,
• een punctie ter diagnostiek, of een preventieve chirurgische ingreep.

Wanneer een cyste scheurt, verspreidt de vloeistof zich in het retroperitoneum en het buikgebied. De vrijgekomen nierparenchymcellen kunnen zich daar hechten aan de buikwand of aan omliggende organen, zoals de maag, twaalfvingerige darm (duodenum), dikke darm, lever of alvleesklier (pancreas). In zo’n geval voltooit de cyste zijn ontwikkelingsproces buiten de nier.

Worden deze cysten in het buikgebied aangetroffen, dan worden zij in de conventionele geneeskunde vaak verkeerd geïnterpreteerd en gediagnosticeerd als:

• “bobbeltjes op de lymfeklieren”,
• “liposarcomen” (vermeend uit vetcellen ontstaan),
• of “leiomyosarcomen” (vermeend uit gladde spiercellen ontstaan).

In de reguliere zienswijze worden dergelijke gezwellen vervolgens als kwaadaardig beschouwd.

Dr. Hamer over chirurgie bij niercysten

Volgens Dr. Hamer mag de chirurgische verwijdering van een niercyste alleen worden uitgevoerd wanneer de cyste volledig is gerijpt (uitgehard).

Een operatie op een half-vloeibare cyste brengt het gevaar met zich mee dat de parenchymcellen zich verspreiden in de omgeving, wat tot onnodige complicaties kan leiden. Een vergelijkbaar principe geldt voor eierstokcysten en bij endometriose.

Bij gelijktijdig vochtvasthouden, veroorzaakt door een bestaansconflict (bijvoorbeeld getriggerd door de diagnose “nierkanker” of de angst voor ziekenhuisopname), verhardt de cyste slechts gedeeltelijk. Daarom verdient het oplossen van het nierverzamelbuizen-conflict in deze gevallen de hoogste prioriteit.

Algemene adviezen voor niergezondheid

Hoewel specifiek evidence voor natuurlijk behandelen van niercysten schaars is, kunnen deze gezonde leefstijlfactoren de nierfunctie ondersteunen:

• Goed gehydrateerd blijven (1,5–2 L per dag) om de nieren te ontlasten
• Evenwichtig dieet, met voldoende groenten, fruit, volle granen en magere eiwitten
• Geraffineerd zout is uit de boze
• Ayurvedische Kruiden zoals Punarnava (bevordert nierfunctie en vermindert vochtretentie), Gokshura (urinesysteem ondersteuning), en Varuna (bevordert nierfiltratie)

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com

Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/

Dr. Geerd Ryke Hamer