Blaasontsteking, blaaskanker

Blaasontsteking en/of -kanker volgens de reguliere wetenschap

Wat zegt de reguliere geneeskunde?

Een blaasontsteking is een veelvoorkomende infectie of ontsteking van de blaas, veroorzaakt door microben die via de plasbuis in de blaas terechtkomen. Een blaasontsteking treft vaker vrouwen doordat zij een kortere plasbuis hebben dan mannen. Bij mannen heb je vaak ook blaasstenen of wordt de blaasontsteking veroorzaakt door een vergrote prostaat. De schuldige van een blaasontsteking is in veel gevallen Escherichia coli, een bacterie die afkomstig is uit de darmen.

Een blaasontsteking ontstaat vaak plots met volgende klachten: je voelt meer aandrang om te plassen, maar als je naar het toilet gaat, plas je minder. Het plassen gaat vaak gepaard met een brandend gevoel. Soms heb je ook bloed in je urine of is je urine troebel.

Blaaskanker wordt ook een urotheelcarcinoom genoemd. Dat is een kwaadaardige tumor in de blaas en komt vaker voor bij mannen. Blaaskanker wordt meestal bij toeval ontdekt.

Wat zegt de Germaanse geneeskunde over de blaas?

De blaas ligt onder in de buik en vangt de urine op via de urineleiders die aan het nierbekken zijn verbonden. De blaas verzamelt de urine en als hij vol is, ontstaat de aandrang om te plassen. Dit kan men meestal willekeurig beïnvloeden. Als men gaat plassen trekt de blaasspier zich samen waarbij de blaassluitspier ontspant. De urine stroomt via de plasbuis of urethra naar buiten.

Het grootste gedeelte van de blaas is met ectodermaal weefsel bekleed. In een klein gebied, de blaasdriehoek of trigonum versicum, zit een eilandje endodermaal slijmvlies voor het urotheel. De blaas heeft twee sluitspieren in de overgang naar de urethra. De binnenste sluitspier bestaat uit glad spierweefsel en behoort tot het endodermale kiemblad, terwijl de buitenste sluitspier uit dwarsgestreept spierweefsel bestaat, dat tot het nieuw mesodermale kiemblad behoort.

Noot: waarschijnlijk verloopt de urine-uitscheiding in de vorm van een genezingscrisis van de blaasspieren.

1- De blaasdriehoek

De blaasdriehoek behoort tot het endodermale kiemblad. Dit gebied is gelegen tussen de openingen van de urineleiders en de urinebuis. Wanneer de blaasspier samentrekt, drijft de blaasdriehoek de urine, die tijdelijk wordt opgeslagen in de blaas, in de urinebuis. Het diepliggende slijmvlies van de blaasdriehoek bestaat uit intestinaal cilinderepitheel, is afkomstig van het endoderm en wordt daarom aangestuurd vanuit de hersenstam.

De biologische functie van het diepliggende blaasslijmvlies is om eiwitten (van secretoire kwaliteit) en urine (vergelijkbaar met de endodermale nierverzamelbuizen) te ‘verteren’ (absorptiekwaliteit). Het weefsel van het diepliggende blaasslijmvlies behoort tot hetzelfde weefsel als het endodermale darmslijmvliesweefsel dat voedsel verteert en absorbeert.

Op bovenstaande afbeelding zie je de doorsnede van de hersenstam die het endodermale kiemblad aanstuurt. Het relais van de blaasdriehoek ligt rechts naast het relais van het diepliggende rectumslijmvlies op de linkerzijde van de hersenstam.

Brokconflicten zijn de primaire conflictthema’s met betrekking tot het endodermale kiemblad. Het onderbewuste kan geen onderscheid maken tussen een fysieke brok zoals een stuk voedsel dat te groot is, of een mentale brok die je geest niet kan oplossen. Het lichaam en de hersenen reageren op het gevoel dat men ervaart en dit is altijd subjectief.

Het biologisch conflict met betrekking tot de blaasdriehoek

Het biologisch conflict met betrekking tot de blaasdriehoek gaat over een nauwelijks te verdragen, lelijke en smerige situatie. Dat kan een valse manipulatie zijn waarmee men jou opgelicht heeft, een vuile oneerlijke zaak, smerige trucs, enz. Te vergelijken met een smerig ‘schijtconflict’, gerelateerd aan het diepliggende slijmvlies van het rectum.

Voorbeeld: een werknemer bereidt zich voor op een beloofde promotie. Een collega die hij niet kan verdragen snoept de promotie onder zijn neus weg.

Je hebt een bepaalde status bereikt op je werk dankzij jarenlange inspanningen. Plots word je door de directie voor het feit gesteld dat je jouw positie moet inleveren aan een nieuweling en moet je je daaraan aanpassen.

De conflictactieve fase

Van zodra het conflict is neergeslagen in de psyché, hersenen en het betrokken orgaan, gaan de cellen van het dieperliggende blaasslijmvlies zich evenredig vermeerderen aan de intensiteit en duur van het conflict waardoor endodermale blaaskanker zich ontwikkelt.

Het biologisch doel van de weefseltoename is het bevorderen van het vermogen om de smerige brok te verteren of te absorberen. Bij langdurige conflictactiviteit vormt zich een vlakgroeiende (absorberend type) of bloemkoolvormige tumor (secretoire type) in de blaasdriehoek. Het secretorisch type dient om de smerige situatie te kunnen verteren en het resorptieve type is voor het absorberen van de lelijke, valse situatie, waar bij het resorptieve type de urineresorptie analoog is aan de nierverzamelbuizen.

In de conventionele geneeskunde wordt dit gediagnosticeerd als blaaskanker, vergelijkbaar met ‘blaaskanker gerelateerd aan het oppervlakkige slijmvlies van de blaas’, zie verder in dit artikel.

Als de snelheid van de celdeling een bepaalde limiet overschrijdt, wordt de kanker als kwaadaardig beschouwd; onder die limiet wordt de groei beschouwd als goedaardig of gediagnosticeerd als een blaaspoliep (zie ook de helingsfase).

De genezingsfase

Na de conflictoplossing gaan schimmelbacteriën zoals TBC of schimmels, het extra weefsel dat zich tijdens de confictactieve fase heeft gevormd, afbouwen. Dat veroorzaakt een etterende, tuberculeuze cystitis of bacteriële blaasontsteking.

Er is vastgesteld dat de Escherichia coli bacterie (E. coli) ook in de blaas voorkomt. We weten vanuit de Germaanse geneeskunde dat een infectie in feite een vals concept is, en dat bacteriën hogere levensvormen ondersteunen tijdens de genezingsprocessen. Als E. coli wordt gediagnosticeerd, heeft dit met het genezingsproces van de endodermale blaasdriehoek te maken. Want deze bacterie komt ook voor in de darmen die eveneens behoren tot het endodermale kiemblad. Beide zijn het gevolg van lelijke, smerige en valse brokconflicten.

Indien andere bacteriën betrokken zijn bij de genezing van een blaasontsteking in het blaasslijmvlies en de blaasspier, gaat het over het ectodermale kiemblad gekoppeld aan een markeringsconflict, zie verder in dit artikel.

Helingssymptomen: branderige pijn, etter, pus, bloedverlies in de urine en nachtelijk zweten. De symptomen variëren van mild tot ernstig, afhankelijk van de duur en intensiteit tijdens de conflictactieve fase.

Als schimmels deelnemen aan het genezingsproces van de blaasdriehoek, spreekt men van een Candida cystitis. Dit kan tot iets chronisch evolueren wanneer het individu zich in een hangende genezing bevindt vanwege conflictrecidieven. Schimmels zijn alleen actief op weefsels en organen van endodermale afkomst en overschrijden de drempel van een kiemlaag niet. De reguliere geneeskunde beweert dat schimmels zich verspreiden langs de urinewegen, wat onjuist is.

Indien de schimmelbacteriën of schimmels niet meer aanwezig zijn in het lichaam, meestal als gevolg van veelvuldig antibioticamisbruik, blijft het extra weefsel achter. Dit extra weefsel wordt uiteindelijk ingekapseld met bindweefsel en wordt meestal gediagnosticeerd als een blaaspoliep of goedaardige blaaskanker.

Het oppervlakkig blaasslijmvlies en urinebuis

Het oppervlakkig blaasslijmvlies en de urinebuis vormen de onderste urinewegen. De blaas is een holle spier waar de urine, afkomstig van het nierbekken, via de urineleiders verzameld wordt. De blaas heeft de functie van tijdelijke opslag van urine en eens de blaas vol is, ontstaat de aandrang om te gaan plassen. Via de urinebuis verlaat de urine de blaas.

Bij vrouwen ligt de blaas voor de baarmoeder zodat de urinebuis uitmondt nabij de voorwand van de vagina. Bij mannen strekt de urinebuis zich uit tot het einde van de penis waar zowel urine als sperma doorstroomt tijdens de zaadlozing.

De binnenwand van de urinebuis is voorzien van gladde en gestreepte spieren. Net als de darmspieren die de ‘voedselbrok’ langs het darmkanaal via een peristaltische beweging voortbewegen, maken de gladde spieren van de urinebuis de doorstroming en de eliminatie van de ‘urinebrok’ mogelijk. De bekleding van de blaas en urinebuis bestaat uit plaveiselepitheel, is afkomstig van het ectoderm en wordt daarom aangestuurd vanuit de hersenschors.

Opmerking: oorspronkelijk bestond het urinesysteem uit twee blazen. Na verloop van tijd groeiden de twee blazen samen en vormden één enkel orgaan. Omgekeerd waren de nieren eerst één orgaan, dat later in twee nieren werd verdeeld. Dit is de reden waarom de blaas en de urinebuis twee hersencontrolecentra hebben, één in elke hersenhelft.

Het oppervlakkig slijmvlies van de blaas en de urinebuis wordt aangestuurd vanuit de temporale kwabben ter hoogte van de post-sensorische cortex. De rechtertemporale kwab omvat de mannelijke territoriumconflicten, terwijl de linkertemporale kwab de vrouwelijke conflicten omvat.

Het mannelijk territoriumconflict met betrekking tot de blaas en de urinebuis gaat over een territorium-markeringsconflict. Het vrouwelijk conflict met betrekking tot de blaas en de urinebuis gaat over een markeringsconflict.

Biologisch gezien is urine het middel om je grenzen aan te geven zoals een hond zijn pootje opheft om zijn territorium af te bakenen.

Er is een kruiselings verband tussen de hersenen en het lichaam. De rechterhelft van de hersenen stuurt de linkerzijde van de blaas en urinebuis aan, terwijl de linkerhelft van de hersenen de rechterzijde van de blaas en urinebuis aanstuurt.

Het hersenrelais van het oppervlakkig slijmvlies van de blaas en urinebuis, delen ook het nierbekken, de urineleiders en, bij de man, de prostaatgangen en het ejaculatiekanaal.

Het biologisch conflict met betrekking tot het blaasslijmvlies en de urinebuis

Je grenzen worden niet gerespecteerd of je kunt je grenzen niet stellen. Het gaat over een mannelijk territorium-markeringsconflict of vrouwelijk markeringsconflict, afhankelijk van de handigheid (lateraliteit), hormoonstatus en het geslacht, zie volgende tabel.

Het is belangrijk om te begrijpen dat de conflictthema’s met betrekking tot organen of weefsels van ectodermale oorsprong zijn en steeds gaan over territoriumconflicten, scheidingsconflicten of seksuele conflicten.

Een patiënte herinnert zich nog zeer goed wat de meest verschrikkelijke gebeurtenis was in haar dertiende levensjaar. Haar vader doodde zonder reden haar geliefde konijn. Haar lievelingsdier dat tot haar territorium behoorde, kon ze niet verdedigen en beschermen omdat ze haar eigen grenzen niet kon aangeven. Haar vader overschrijdt regelmatig ook in andere situaties haar grenzen. De conflictactiviteit heeft betrekking op het niet kunnen verdedigen of markeren van haar grenzen. Er treedt een blaasontsteking op tijdens de genezingsfase nadat het conflict is opgelost. Telkens wanneer ze zenuwachtig is, krijgt ze de drang om te plassen als gevolg van een geïrriteerde blaas.

Een volwassen, alleenstaande man wordt telkens geconfronteerd met het feit dat zijn ouders zonder aankloppen zijn huis binnenkomen en dit zonder vooraf af te spreken. De man is niet in staat om zijn huis te begrenzen tegenover zijn ouders en hij is geïrriteerd omdat zijn territorium geschonden wordt. Telkens wanneer zijn ouders zich bemoeien met zijn leven wordt hij conflictactief, wat eindigt met een blaasontsteking als genezingsfase. De ouders zijn het spoor in zijn onderbewuste.

Het Biologisch speciaalprogramma van het blaasslijmvlies en de urinebuis volgt het Buitenste-huid-sensibiliteitsschema met hypesthesie (verminderde gevoeligheid) in de conflictactieve fase en de epileptoïde crisis, en hyperesthesie (overgevoeligheid) in de helingsfase.

De conflictactieve fase

Vanaf de conflictinslag ontstaat er weefselafname van het blaasslijmvlies en de binnenbekleding van de urinebuis. Het biologisch doel is om de inhoud van de blaas te vergroten en de urinebuis te verwijden en zo de urinestroom te stimuleren. Biologisch gezien staat dit in het teken van je eigen territorium of gebied beter te markeren. De urine-uitscheiding wordt hierdoor gestimuleerd.

Deze CT-scan toont twee Hamerse haarden in de linkertemporale kwab: één in het hersenrelais van het blaasslijmvlies (onderste rode pijlen – bekijk het GNM-diagram), de andere in het rectumrelais (bovenste rode pijlen). De scherpe randen laten zien dat de persoon conflictactief is, met een markeringsconflict (‘Het niet in staat zijn om grenzen te stellen’) en een identiteitsconflict (‘Waar hoor ik thuis’).

De genezingsfase

Na de conflictoplossing wordt het weefselverlies weer aangevuld met weefseltoename. Een ontsteking is altijd een genezingsproces, ook bij de blaas, en er ontstaat een zwelling als gevolg van vochtophoping in het genezingsgebied. Volgens de reguliere geneeskunde kan dit worden gediagnosticeerd als blaaskanker of een urotheelcarcinoom. Een kleine, wratachtige groei in het slijmvlies van de urinewegen, inclusief het nierbekken en de urineleiders, wordt een ‘urotheel papilloom’ genoemd en wordt meestal als goedaardig beschouwd.

Dit is in feite geen kanker, maar herstelweefsel of wederaanvullingsweefsel. De medische wetenschap weet niet dat symptomen steeds voorafgegaan worden door een conflictactieve fase waarbij op het ectodermale kiemblad weefselafname ontstaat.

Het slijmvlies zwelt op tijdens de genezingsfase en dit gaat gepaard met pijn, een branderig gevoel bij het plassen, verhoogde drang om te plassen met vaak kleine hoeveelheden en eventueel bloed in de urine. Typisch is het vaak moeten plassen en het gevoel hebben van een onvolledige lediging van de blaas. Soms is er ook incontinentie.

In het geval men naast het territorium-markeringconflict of markeringsconflict ook lijdt aan een bestaans- of vluchtelingenconflict (in GNM het nierverzamelbuizensyndroom), wordt er extreem veel vocht vastgehouden in het genezingsgebied, waardoor de zwelling de urinestroom in de urinebuis kan blokkeren. Dit is een acute medische situatie! In dit geval beveelt Dr. Hamer een tijdelijke blaaskatheter aan (zie ook urinewegobstructie bij mannen veroorzaakt door een vergrote prostaat of een prostaattumor).

Tijdens de epileptoïde crisis (epicrisis) ontstaat een acute pijn met blaaskrampen of spasmen als de omringende dwarsgestreepte spieren van de binnenwand van de urinebuis tegelijkertijd een epicrisis ondergaan. Soms treedt er ook rilkoorts op.

Opmerking: elke epileptoïde crisis die wordt aangestuurd vanuit de sensorische, post-sensorische of pre-motorisch sensorische cortex (hersenschors) gaat gepaard met een ontregelde bloedcirculatie, duizeligheid, korte bewustzijnsstoornissen of een volledig bewustzijnsverlies (= flauwvallen of ‘absence’), afhankelijk van de intensiteit van het conflict. Een ander kenmerkend symptoom is een lage bloedsuikerspiegel, die wordt veroorzaakt door het overmatig gebruik van glucose door de hersencellen (vergelijkbaar met hypoglycemie gerelateerd aan de eilandcellen van Langerhans van de alvleesklier).

Een chronische blaasontsteking ontstaat als gevolg van sporen die recidiveren of het ‘trappen op een spoor’ dat werd ingesteld in het onbewuste toen het oorspronkelijk markeringsconflict plaatsvond. Daarbij kan littekenweefsel ontstaan: verdikking van het blaasslijmvlies of urotheelmetaplasie. Deze onschadelijke overblijfselen of blaaswratten worden ten onrechte geïnterpreteerd als kanker. Blaaswratten komen vaak voor bij dieren zoals honden en katten omwille van hun territorium-markeringsconflicten.

Bacteriën ondersteunen de weefselopbouw van het blaasslijmvlies en de binnenwand van de urinebuis (urethritis) bij de blaasontsteking (cystitis).

Quote:

“Urethrale gonorroe is een ontsteking van het slijmvlies van de urinebuis met afscheiding als gevolg van de activiteit van bacteriën (Neisseria gonorrhoeae) tijdens het genezingsproces. Als het de Chlamydia trachomatis bacteriën betreft, veroorzaakt dit een zogenaamde ‘Chlamydia infectie’; Chlamydia bacteriën zijn ook betrokken bij urethritis (Chlamydia in de mond heeft te maken met een oraal conflict; in het rectum of de anus op een identiteitsconflict).”

“In tegenstelling tot de standaardovertuiging kan gonorroe of chlamydia niet seksueel worden overgedragen, omdat de symptomen in feite helingssymptomen zijn, van een (territorium) markeringsconflict met betrekking tot de seksuele intimiteit om precies te zijn (zie ook seksueel scheidingsconflict en genitale herpes). Als de symptomen minder ernstig zijn, kan de aandoening worden gediagnosticeerd als urethritis of cystitis.”

“Wat eufemistisch ‘huwelijksreiscystitis’ wordt genoemd wordt veroorzaakt door frequente en langdurige geslachtsgemeenschap.”

“Opmerking: bij mannen dient de urinebuis ook voor de ejaculatie. Het biologisch speciaalprogramma van de urinebuis komt dus ook overeen met een zaadlozingsconflict (zie ejaculatiekanaal) zoals ‘het niet kunnen, niet mogen of niet willen ejaculeren’, bv. bij een voortijdige zaadlozing.”

3- Interne blaassluitspier

De urinebuis begint met de interne blaassluitspier en eindigt met een externe blaassluitspier. De interne blaassluitspier, een ringvormige spier die zich aan de onderkant van de blaas bevindt, behoort tot het endodermale kiemblad en bestaat uit gladde spieren. Deze spier wordt door het onvrijwillige zenuwstelsel aangestuurd. Het relais van de binnenste blaassluitspier wordt aangestuurd door de middenhersenen, gelegen aan het buitenste deel van de hersenstam.

Het biologisch conflict met betrekking tot de interne blaassluitspier (sphincter internus)

Het biologisch conflict heeft te maken met het niet in staat zijn om de urine-brok op te houden. Bv. urineverlies door iets zwaar op te tillen of het voortdurend verliezen van urine door incontinentie. Urine-incontinentie is vaak een conflict na een prostaatoperatie, waarbij het gaat over mannelijkheidsconflicten.

Eigen ervaring: toen ik als kind tijdens de grote vakantie werd ondergebracht in een klooster ben ik in een angstpsychose terechtgekomen door zeer dominante nonnen. Een horrorgebeurtenis met dreigementen door de nonnen: ‘Pas op dat je niet in je broek plast!’ Met als gevolg: op een bepaald moment de drang om te plassen niet meer kunnen weerstaan en al huppelend door de kloostergang naar het toilet constant urine verliezen. Ik ervaarde ook een panische angst voor de gemene sancties van de nonnen. Het conflict had te maken met het niet kunnen vasthouden van de urine met een enorme spanningsverhoging van de inwendige blaasspier tot gevolg.

Conflictactieve fase

Verhoging van de spierspanning (hypertonie) van de inwendige blaassluitspier waardoor plasproblemen ontstaan, zoals een zwakke straal of residuophoping, omdat de sluitspier zich niet volledig opent. De biologische zin heeft te maken met het versterken van de blaassluitspier omdat daardoor de urine beter vastgehouden kan worden.

Genezingsfase

Bij de genezingsfase is er een geleidelijke terugkeer van de normale spierspanning. De epileptoïde crisis presenteert zich als pijnlijke spasmen, met soms incontinentie en krampen van de blaasspier. Belangrijk bij het genezingsproces zijn bekkenbodemspieroefeningen: deze oefenen om wisselend te ontspannen en op te spannen.

4- De blaasspier en externe blaassluitspier

De urinebuis eindigt met een uitwendige externe blaassluitspier die uit dwarsgestreept spierweefsel bestaat. De externe blaassluitspier en blaasspier behoren tot nieuw mesoderm en worden aangestuurd door het hersenmerg en de motorische cortex in de hersenschors.

De blaas is een hol orgaan, bedoeld voor het opslaan van urine. De blaaswand bestaat uit spieren die tijdens het plassen samentrekken en de urine uit de blaas in de urinebuis dringen. Tegelijkertijd gaan de twee sluitspieren open om de urine te kunnen uitdrijven. De uitwendige sluitspier van de blaas omgeeft het onderste uiteinde van de urinebuis en is, naast de inwendige sluitspier van de blaas, een tweede spiermechanisme dat de uitscheiding van urine regelt.

De dwarsgestreepte spieren van de uitwendige blaassluitspier worden gestuurd door het willekeurige zenuwstelsel, spieren die bewust kunnen worden gecontroleerd.

De dwarsgestreepte spieren van de blaasspier en blaassluitspier hebben twee controlecentra in de grote hersenen. De voedende functie van het spierweefsel wordt aangestuurd door het hersenmerg, terwijl de samentrekking van de spier wordt aangestuurd vanuit de motorische cortex gelegen net voor het midden van de hersenschors, zie afbeelding.

Er is een kruiselings verband tussen de hersenen en het lichaam. De rechterhelft van de hersenen stuurt de linkerzijde van de blaasspier en externe blaassluitspier aan, terwijl de linkerhelft van de hersenen de rechterzijde van de blaasspier en blaassluitspier aanstuurt. De gladde spieren van de interne blaassluitspier worden aangestuurd vanuit de middenhersenen.

Opmerking: de blaasspier en uitwendige blaassluitspier, rectumspieren en uitwendige rectale sluitspier, baarmoederhalsspieren en baarmoederhalssluitspier en de vaginale spieren delen hetzelfde hersenrelais.

Het biologisch conflict met betrekking tot de blaasspier en de externe blaassluitspier

Het biologisch conflict heeft betrekking op het niet in staat zijn om zijn/ haar plaats of territorium voldoende te markeren. De blaasspieren hebben ook betrekking op een eigenwaarde-inbreuk als gevolg van urine-incontinentie of de urine niet kunnen tegenhouden. Dit houdt in dat er verlies is van kleine hoeveelheden urine bij niezen, hoesten, heffen en zelfs lachen.

Voorbeeld: een kind ervaart zijn stiefmoeder als dominant en is niet in staat om grenzen aan te geven. Het kind vreest dat er meer ruzie zal ontstaan als het zijn grenzen afbakent en lijdt aan een eigenwaarde-inbreukconflict van grenzen willen aangeven, maar niet durven. Dit geldt ook voor volwassenen ten opzichte van bv. de schoonfamilie.

Een oudere man heeft een blaasontsteking op het oppervlakkig blaasslijmvlies en kan zijn urinedrang niet bewust controleren. Er speelt een eigenwaarde-inbreukconflict door het gevoel ‘ik ben nu incontinent’.

De conflictactieve fase

Na inslag van het conflict ontstaat er weefselverlies van het blaasspierweefsel dat aangestuurd wordt vanuit het hersenmerg. Dit weefselverlies is evenredig aan de mate en de duur van het conflict. Er is geen weefselverlies van de externe blaassluitspier, waardoor deze opent en de urinestroom wordt bevorderd om het territorium beter te kunnen markeren. Tegelijkertijd is er een toenemende verlamming (functieverlies) van de blaasspier, aangestuurd vanuit de motorische cortex.

De urine kan niet volledig tegengehouden worden = blaaszwakte of belastingsincontinentie.

De helingsfase

Zodra het conflict is opgelost, wordt de blaasspier gereconstrueerd en sluit de blaassluitspier. Als bacteriën helpen bij het genezingsproces spreekt men van een bacteriële blaasontsteking, zie de blaasdriehoek en het blaasslijmvlies. Tijdens de epileptoïde crisis ontstaan pijnlijke spasmen of krampen.

Opmerking: alle organen die afkomstig zijn van het nieuw mesoderm (= luxegroep), inclusief de lymfevaten en lymfeklieren, tonen het biologisch doel aan het eind van de helingsfase. Nadat het genezingsproces is voltooid, is het orgaan of weefsel sterker dan voorheen, wat het mogelijk maakt om beter voorbereid te zijn op een gelijkaardig conflict.

Urine incontinentie

Het onvrijwillig urineverlies geeft aan dat het markeringsconflict nog actief is. Deze aandoening is afhankelijk van de intensiteit van het conflict en varieert van mild lekken bij lachen, hoesten of niezen tot oncontroleerbaar urineverlies. Tijdens de genezingscrisis kan plotseling urineverlies ontstaan, wanneer de blaassluitspier zich volledig opent. Deze ervaring kan opnieuw een eigenwaarde-inbreuk oproepen als men de vijf biologische natuurwetten niet kent, met gevaar voor vicieuze cirkels.

Incontinentie genereert eigenwaarde-inbreuken, waarbij uiteindelijk aangrenzende weefsels zoals het schaambeen en de bekkenbodemspieren betrokken raken. De bekkenbodemspieren verzwakken daardoor, maar zijn niet de oorzaak van incontinentie. Ze zijn eerder het gevolg van voortdurende eigenwaarde-inbreuken gerelateerd aan de blaas en blaasontstekingen.

Opmerking: de uitwendige sluitspieren (uitwendige sluitspier van de blaas, uitwendige rectale sluitspier, baarmoederhalssluitspier) bestaan ​​uit gestreepte spieren, terwijl de inwendige sluitspieren, zoals de inwendige sluitspier van de blaas en de inwendige sluitspier van het rectum, bestaan ​​uit gladde spieren. De uitwendige sluitspieren hebben een omgekeerde innervatie, wat wil zeggen dat ze door samentrekking sluiten gedurende vagotonie (= rusttoestand) of in de helingsfase, en openen bij ontspanning tijdens sympathicotonie, of in de conflictactieve fase en epileptoïde crisis. Wat de blaas en het rectum betreft, kunnen beide sluitspieren tegelijkertijd openen en een volledige lediging van de blaas veroorzaken, samen met een onvrijwillig verlies van ontlasting, bv. tijdens een epileptoïde crisis zoals een epileptische aanval.

Bedplassen, enuresis nocturna

Bedplassen is het onvrijwillig verlies van urine tijdens de slaap. Meestal gebeurt dit tijdens de epileptoïde crisis, die tijdens de nacht optreedt. Men is dan in een vagotone toestand. Bij de korte sympathicotone stress opent de sluitspier van de blaas zich, waardoor de urine wordt uitgescheiden. Aanhoudend of chronisch bedplassen geeft aan dat het individu voortdurend terugvalt in het conflict, met een ‘nachtelijk ongelukje’ tot gevolg.

Kinderen ondervinden territorium-markeringsconflicten met hun broers en zussen of klasgenoten of wanneer ze fysiek, verbaal of sociaal gepest worden.

Opmerking: een volledige lediging van de blaas kan optreden tijdens een intense epileptoïde crisis.

Rest-urine kan soms andere oorzaken hebben:

  • Prostaatuitvoergangen in genezing
  • Urineleiders in genezing
  • Hangende genezing van de uitwendige blaassluitspier

Therapie volgens Dr. Hamer

Bekkenbodemspieren versterken met yoga. Ook de blaasspieren worden hierdoor sterker. De levensenergie zal vergroten omdat de blaas de basis vormt van ons energetisch systeem, namelijk de chakra’s. De blaas behoort tot de muladhara of de wortelchakra.

Drink thee van paardenstaart, kamille, ereprijs, eik, venkel en salie. Bij een acute ontsteking mag je veel bier drinken.

Massage van het heiligbeen en de benen bevordert de genezing. Ook voetreflexzone- of drukpuntmassage zijn nuttig.

Zorg voor warme voeten, en neem warme voetbaden en baden.

Affirmaties: “Ik neem mijn beslissingen zelf”. “Ik laat me niet onder druk zetten”.

“Ik weet wat ik wil”. “Mijn territorium is mijn terrein”. “Ik stel mijn grenzen en zorg ervoor dat ze worden gerespecteerd”.

De beste tijd voor blaasbehandelingen volgens de orgaanklok is 15h – 17h.

Zie ook de psychologie van de blaas in de pijler ‘menselijk lichaam’.

Met dank aan: Caroline Markolin https: //LearningGNM.com Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/ voor diepgang in de Germaanse geneeskunde.

Björn Eybl, zielsoorzaken van ziekte: ISBN: 978-3-85052-299-1 Ik kan dit boek aanbevelen om zelfstudie te doen.

Dr. Geerd Ryke Hamer

 

Gepubliceerd op 13/07/2024

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • Pancreaskanker of alvleesklierkanker De pancreas of alvleesklier is een langwerpig orgaan dat zich achter de maag bevindt, met de kop in de kromming van de twaalfvingerige darm en de staart tegen de milt. De pancreas produceert verteringsenzymen en scheidt deze uit via de pancreaskanalen. De pancreas is een gemengde klier met zowel een endocriene functie voor de koolhydraatstofwisseling (insuline en glucagon) als een exocriene functie voor de spijsvertering. De alvleesklier produceert ongeveer 1,5 tot 3 liter verteringssap per dag. Goed en veel kauwen stimuleert de productie van verteringssappen in de pancreas. Het endodermale klierweefsel dat verteringssappen produceert, bestaat uit [...]

    By Published On: 30/06/2024
  • Cataract of grauwe staar Het oog is het meest complexe orgaan van het lichaam. In dit kleine orgaan bevinden zich drie kiembladen: het endoderm, het nieuwe mesoderm en het ectoderm. Deze drie structuren dienen slechts één doel: kijken en zien. Dr. Hamer heeft veel ontdekt over het oog en dankzij zijn onderzoek kunnen we vele oogaandoeningen beter begrijpen. Emotioneel actieve conflicten spelen zich af in het binnenste gebied van het oog. Volgens de reguliere geneeskunde takelen eiwitten in het oog af, waardoor de transparantie van de ooglens langzaam afneemt. Hierdoor krijg je wazig zicht, wat het scherp zien belemmert. [...]

    By Published On: 10/06/2024
  • De functie van de galblaas De galblaas of vesica biliaris is een klein, peervormig zakje waarin gal kan worden opgeslagen. Ze bevindt zich rechtsboven in de buikholte, tegen de onderkant van de lever. De galblaas is verbonden met het hepatische systeem via de ductus cysticus, die direct in de ductus choledochus uitmondt. De galblaas heeft een wateronttrekkende werking op de gal die zodoende wordt ingedikt en een typische groene kleur krijgt. Gal is een vrij dikke, geelgroene vloeistof die in de lever wordt geproduceerd. Gal wordt verzameld in de galblaas, waar het wordt opgeslagen totdat het nodig is voor [...]

    By Published On: 27/05/2024