Boezemfibrilleren en de hartspier

Tijdens de conflictactieve fase van de atriale hartspier is er hypertonus van de boezemspieren.

In de genezingsfase zien we boezemfibrilleren en tachycardie.

Volgens Dr. Hamer worden de atriale hartspieren (boezemspieren) door de middenhersenen aangestuurd via de sinusknopen. De rechter- en linkerboezem (atrium) vormen samen de twee bovenste hartkamers. De rechterboezem ontvangt zuurstofarm bloed via de bovenste en onderste holle ader, terwijl de linkerboezem zuurstofrijk bloed uit de longen binnenkrijgt via de longaderen. Vervolgens transporteren de boezems het bloed door naar de rechter- en linkerventrikels: de rechterventrikel stuurt het naar de longen via de longslagader (longcirculatie), terwijl de linkerventrikel het via de aorta (systemische circulatie) naar de rest van het lichaam leidt.

De boezemwand bestaat uit gladde spieren, in tegenstelling tot de ventrikelwand die voornamelijk uit dwarsgestreepte spieren bestaat. Net zoals de darmspieren de ‘voedselbrok’ peristaltisch door het darmkanaal voortbewegen, trekt de gladde hartspier continu samen om de ‘bloedbrok’ naar de ventrikels te verplaatsen. Het ritmische samentrekken van de atriale hartspieren wordt aangestuurd door de sinusknoop (Nodus sinuatrialis of SA-knoop), gelegen in het bovenste gedeelte van de rechterboezem.

Deze sinusknoop genereert een elektrische impuls die de hartslag initieert en het ritme van de puls instelt op ongeveer 50 tot 90 keer per minuut in rust. Vervolgens bereikt dit elektrische signaal de AV-knoop en de bundel van His, die de impuls via de bundeltakken naar de ventrikels geleiden. Ook het autonome zenuwstelsel speelt een rol bij de hartslagregeling: de sympathische zenuwen versnellen de hartslag tijdens opwinding, stress, conflictactiviteit of een epileptoïde crisis (tijdens sympathicotonie), terwijl de parasympathische zenuwen de hartslag vertragen tijdens rust en slaap (gedurende vagotonie). Beide zenuwstelsels beïnvloeden de sinusknoop, waar zij gezamenlijk de hartslagfrequentie bepalen. Tenslotte zijn de gladde spieren van de boezems afkomstig van het endodermale kiemblad en worden zij aangestuurd vanuit de middenhersenen.

De gladde spieren van de boezems worden aangestuurd vanuit de middenhersenen, gelegen aan het buitenste deel van de hersenstam.

Opmerking: oorspronkelijk bezat het hart twee sinusknopen, één in elke boezem. De rechtersinusknoop, aangestuurd vanuit de rechterzijde van de hersenstam, regelde de ‘inname en het transport’ van de bloedbrok (vergelijkbaar met de inname en het transport van de voedselbrok in de darmen), terwijl de linkersinusknoop, aangestuurd vanuit de linkerkant van de hersenstam, verantwoordelijk was voor de eliminatie ervan.

Door de draaiing van de hartbuizen veranderde de innervatie vanuit de hersenen naar de sinusknopen. De linkersinusknoop, nu aangestuurd vanuit de rechterzijde van de hersenstam, kreeg de taak de uitstoot van het bloed te regelen (zoals in de huidige aorta), terwijl de rechtersinusknoop, aangestuurd vanuit de linkerkant van de hersenstam, verantwoordelijk werd voor het aanzuigen van het bloed (in de huidige holle aderen) in de rechterboezem.

Na verloop van tijd verloor de linkersinusknoop echter aan kracht, waardoor de rechtersinusknoop, gelegen in de rechterboezem, tegenwoordig de enige geleider is die deze functie voor beide boezems vervult.

Het biologisch conflict

Opmerkingen zoals “Niet in staat zijn om het bloed (de bloedbrok) voort te stuwen” verwijzen naar een biologisch conflict dat verband houdt met de boezems van het hart. Dit conflict draait om de noodzaak van het hart om de bloedstroom op peil te houden en het lichaam van voldoende bloed te voorzien.

Het conflict kan worden uitgelokt door diagnoses die wijzen op een verstoorde bloedcirculatie, zoals “Je bloedvaten zijn verstopt”, “Je halsslagader is geblokkeerd”, of “Je bloedstroom is niet in orde”. Angst voor een hartaanval of beroerte versterkt dit conflict verder. Ook zelf opgelegde zorgen, zoals een familiegeschiedenis met hartziekten, kunnen een rol spelen. Bovendien houdt het gebruik van bloedverdunners het conflict in stand, omdat het de overtuiging bevestigt dat er een probleem is met de bloedcirculatie.

Dit voortdurende gevoel van dreiging houdt het biologische conflict in stand of verergert het zelfs, waardoor een vicieuze cirkel ontstaat. Wanneer iemand bijvoorbeeld te horen krijgt dat de aderen verstopt zijn, kan dit gevoelens van onmacht en angst oproepen over het vermogen van het hart om voldoende bloed rond te pompen. Wat opnieuw het conflict versterkt en in stand houdt.

Hierdoor raakt een lichamelijk proces nauw verbonden met een psychologische of emotionele beleving, die de hartspier blijft beïnvloeden totdat het onderliggende conflict wordt opgelost.

Als een patiënt herhaaldelijk de diagnose krijgt dat de bloedstroom onvoldoende is, kan dit leiden tot een diepgeworteld geloof dat er een constante dreiging is. Deze angst kan overmatig gebruik van bloedverdunners uitlokken, wat dan weer het conflict versterkt, omdat het idee wordt bevestigd dat de bloedcirculatie niet optimaal is.

Zo wordt het conflict niet alleen een medische kwestie, maar ook een samenspel tussen lichamelijke processen en psychische stress, waarbij zelfopgelegde angsten en overtuigingen de situatie verder verergeren.

De conflictactieve fase

Tijdens de conflictactieve fase is er een abnormale toename van de spierspanning in de boezemspieren, oftewel hypertonus, wat gepaard gaat met een verminderd vermogen tot ontspanning. Het biologisch doel van deze verhoogde spierspanning is het optimaliseren van de bloedcirculatie, zodat het bloed beter wordt getransporteerd op een peristaltische manier.

De genezingsfase

Zodra het conflict is opgelost, keert de spierspanning terug naar normaal. Tijdens de epileptoïde crisis treedt aanvalsgewijs een versnelde peristaltiek op, wat boezemfibrilleren veroorzaakt, vaak gepaard met tachycardie (versnelde hartslag). Dit wordt ook wel hartkloppingen genoemd en kan een gevoel van rusteloosheid geven.

Boezemfibrilleren, of voorkamerfibrillatie, is op zichzelf niet levensbedreigend. Echter, vicieuze cirkels kunnen leiden tot terugkerende episoden en hernieuwde conflicten. Een innerlijke dwang om het hart voortdurend te controleren, vanuit de overtuiging ‘Er is iets mis met mijn hart’, kan deze vicieuze cirkels versterken. Na de voltooiing van de genezingsfase herstelt de hartslag zich weer naar normaal.

In tegenstelling tot de ventrikelspieren manifesteert de epileptoïde crisis van de gladde atriale hartspieren zich niet als een hartaanval, maar eerder als een soort hartkoliek, vergelijkbaar met darmkolieken.

Een pacemaker, die is ontworpen om de hartslag te stabiliseren door de taak van het verzenden van elektrische impulsen over te nemen, is volgens Dr. Hamer alleen nuttig wanneer deze zowel de sinusknoop als de AV-knoop activeert, omdat de twee elektrische relaisstations samenwerken. Als de onregelmatige hartslag afkomstig is van het bradycardiale of tachycardiale hartritmecentrum (zie kransslagaderen en kransaderen), dan volstaat het om enkel de AV-knoop te stimuleren.

Hartritmestoornissen kunnen ook het gevolg zijn van een epileptoïde crisis van de ventrikels, wat samenhangt met de genezingsfase van een sociaal overbelastingsconflict. Daarnaast kunnen hartritmestoornissen optreden als onderdeel van de genezingscrisis van de kransslagaders en/of kransaders. In beide gevallen is het een tijdelijk fenomeen dat optreedt tijdens het herstelproces, waarbij het lichaam werkt aan het normaliseren van de doorbloeding en de hartfunctie.

Het hartzakje: pericardiaal mesothelioom

Tijdens de conflictactieve fase van het hartzakje ontstaat er een pericardiaal mesothelioom.

In de genezingsfase zien we pericarditis (kan zowel droog als nat zijn), pijn achter het borstbeen, nachtelijk zweten, exsudatieve pericardiale effusie, circulaire pericardiale effusie, transudatieve pericardiale effusie, ernstige ademhalingsmoeilijkheden, druk op de borst, hartstilstand en longklepstenose.

Het hartzakje, of pericard (van het Latijnse pericardium, wat ‘rond het hart’ betekent), is een stevig, ondoorzichtig vlies dat het hart in de thorax omhult. Bij de mens ontwikkelt het pericard zich in de vierde week na de bevruchting uit het mesoderm.

Het hartzakje (of pericardium) is een tweelaags membraan dat het hart omhult en beschermt. De binnenste laag, het Viscerale pericardium (epicardium omgeeft het hartspierweefsel), ligt direct tegen het hart aan, terwijl de buitenste laag, het pariëtale pericardium, bevestigd is aan het borstbeen en aan de onderkant versmolten is met het middenrif. Aan de zijkanten hecht het pericard zich aan het longvlies.

Het viscerale pericardium is bedekt met een laag mesotheelcellen, die een kleine hoeveelheid sereusvocht afscheiden. Dit vocht vult de pericardiale holte en helpt wrijving tussen de pericardiale membranen te verminderen.

In evolutionaire termen ontwikkelde het hartzakje zich gelijktijdig met het longvlies, het buikvlies en de lederhuid. Het pericardium is afkomstig uit het oud mesoderm en wordt neurologisch aangestuurd vanuit de kleine hersenen.

In de kleine hersenen wordt het rechterhartzakje aangestuurd vanuit de rechterkant van de hersenen, terwijl het linkerhartzakje wordt aangestuurd vanuit de linkerhersenhelft. Vanwege de 180 graden draaiing van de embryonale hartbuizen is er geen kruislings verband tussen de hersenen en het orgaan.

Het biologisch conflict

Het biologisch conflict dat verband houdt met het hartzakje of pericardium is een aanvalsconflict, specifiek gericht op het hart. Dit conflict behoort tot dezelfde categorie als aanvalsconflicten die betrekking hebben op het longvlies, buikvlies en de lederhuid.

Een aanval op het hart kan je fysiek ervaren, bijvoorbeeld door een harde slag of stomp op de borst, een steek of een impact op het bovenlichaam tijdens een gevecht of ongeval. In overdrachtelijke zin kunnen ook scherpe woorden, beledigingen of kwetsende opmerkingen worden geïnterpreteerd als ‘een dolksteek in het hart’, wat een vergelijkbare biologische reactie uitlokt.

Daarnaast kan het medisch ingrijpen, zoals hartchirurgie (bijvoorbeeld een bypassoperatie of het vervangen van een hartklep), worden ervaren als een inbreuk op de fysieke integriteit van het hart. Zelfs de aankondiging van een hartoperatie, of de gedachte aan opengesneden te worden, kan het aanvalsconflict activeren.

Ook medische diagnoses en uitspraken van artsen kunnen het conflict uitlokken, vooral als ze angst oproepen over de gezondheid van het hart. Bijvoorbeeld opmerkingen als “Je hart werkt niet goed”, “Je ECG-resultaten zijn afwijkend”, of “Je bloeddruk is te hoog”, kunnen worden geassocieerd met het risico op een hartaanval en zo een diep biologisch conflict veroorzaken. Dit kan bovendien leiden tot een eigenwaarde-inbreukconflict, dat specifiek de hartkleppen beïnvloedt.

Het conflict kan niet alleen persoonlijk worden ervaren, maar ook indirect, bijvoorbeeld wanneer een geliefde een hartaanval krijgt en dit een diepe schok veroorzaakt.

Aanvalsconflicten met betrekking tot het hart komen ook voor in de borststreek, bijvoorbeeld bij pijn op de borst als gevolg van angina pectoris of tijdens een daadwerkelijke hartaanval. De intense lichamelijke sensaties vergroten het gevoel van bedreiging en versterken de aanval, waardoor een vicieuze cirkel van stress en spanning ontstaat.

De conflictactieve fase

Vanaf het DHS (Dirk Hamer Syndroom of het moment van de conflictinslag) beginnen de pericardiale weefsels zich te vermenigvuldigen tijdens de conflictactieve fase, in verhouding tot de intensiteit en duur van het conflict. Het biologisch doel van deze celvermeerdering is het creëren van een interne versterking om het hart beter te beschermen tegen verdere aanvallen en deze te kunnen afweren.

Bij een langdurige conflictactiviteit kan zich op die plek een vlakgroeiende of compacte tumor ontwikkelen. In de reguliere geneeskunde wordt deze verdikking van het hartzakje vaak gediagnosticeerd als een pericardiaal mesothelioom. Omdat er tijdens de conflictactieve fase meestal geen symptomen optreden, blijft de tumor vaak onopgemerkt en wordt hij doorgaans pas ontdekt bij een routinecontrole of herhalingsonderzoek.

De genezingsfase

Na de oplossing van het conflict (CL of Conflictolyse) wordt het overtollige pericardiale weefsel dat niet langer nodig is, opgeruimd door schimmels, TBC-bacteriën of andere bacteriën. Dit natuurlijke genezingsproces gaat gepaard met typische helingssymptomen, zoals pijn achter het borstbeen, veroorzaakt door zwelling, en nachtelijk zweten als gevolg van een verhoogde metabole activiteit.

Wanneer de vereiste microben niet beschikbaar zijn, bijvoorbeeld door het overmatig gebruik van antibiotica waardoor ze zijn vernietigd, blijft het extra weefsel achter. In dat geval wordt de tumor ingekapseld, in plaats van volledig afgebroken en verwijderd.

Pericarditis en vochtophoping

Als de genezing gepaard gaat met een ontstekingsreactie, ontstaat er pericarditis. Tijdens de helingsfase wordt de overtollige vloeistof in het hartzakje normaal gesproken geabsorbeerd door het pericardiale membraan, wat bekendstaat als droge pericarditis.

Wanneer echter waterretentie optreedt als gevolg van het Syndroom (conflictactieve fase van een bestaansconflict met betrekking tot de nierverzamelbuizen), kan de vochtophoping toenemen. Dit leidt tot natte pericarditis, waarbij zich een grotere hoeveelheid vloeistof ophoopt tussen de pericardiale lagen.

Natte pericarditis wordt vaak waargenomen na een hartoperatie, vooral tijdens een ziekenhuisopname, waar emotionele en fysieke stress de waterretentie kunnen versterken.

Pericardiale effusie en harttamponade

Overmatige vochtretentie, bijvoorbeeld als gevolg van een bestaansconflict (zoals de intense stress tijdens een hartaanval), kan leiden tot een exsudatieve pericardiale effusie of een ophoping van vocht rond het hart.

Bij sommige mensen is het hartzakje (pericardium) gescheiden op de middellijn, waardoor de effusie zich alleen aan één kant ontwikkelt (vergelijkbaar met een pleurale effusie in de longen). Als het pericardium niet verdeeld is, verspreid de vochtophoping zich rondom het gehele hart, wat bekendstaat als een circulaire pericardiale effusie.

De precieze manier waarop het aanvalsconflict wordt waargenomen, en dus hoe het Biologische speciaalprogramma wordt aangestuurd, kan worden afgeleid uit de locatie van de Hamerse Haard in de hersenen. Dit bepaalt vanuit welke hersenhelft de biologische respons wordt gecoördineerd.

Harttamponade: een kritische complicatie

Een acute pericardiale effusie kan gevaarlijk worden wanneer de vochtophoping te groot is en het hart in verdrukking brengt. Dit wordt medisch aangeduid als een harttamponade.

Een harttamponade belemmert de normale bewegingsvrijheid van het hart, wat kan leiden tot:

• Ernstige ademhalingsmoeilijkheden
• Druk op de borst
• Een mogelijk levensbedreigende hartstilstand

Deze toestand is te vergelijken met een hartstilstand die optreedt door verstoringen in de hartspier of kransslagaders. Dit verklaart waarom een harttamponade een van de meest gevreesde complicaties is na een hartaanval of een hartoperatie.

Transudatieve pericardiale effusie en de invloed op de hartkleppen

Vocht kan ook het hartzakje binnendringen wanneer de aangrenzende ribben of het borstbeen zich in een helingsfase bevinden. Dit gebeurt bijvoorbeeld als gevolg van een eigenwaarde-inbreukconflict, dat kan worden veroorzaakt door een ingrijpende diagnose zoals longkanker of borstkanker. Deze diagnose kan eveneens een bestaansconflict veroorzaken met extra waterretentie.

In deze situatie lekt het ontstane oedeem via het botvlies naar het hartzakje, wat resulteert in een transudatieve pericardiale effusie (vochtoverloop zonder ontstekingscomponent).

Daarnaast kan een transudatieve pericardiale effusie ook optreden wanneer de hartspier scheurt, waarbij bloed in het hartzakje lekt.

Effect op de hartkleppen

Wanneer er zich een aanzienlijke hoeveelheid vocht in het hartzakje ophoopt, kan dit de hartkleppen tijdelijk misvormen. Na de voltooiing van de genezingsfase herstellen de kleppen doorgaans hun normale functie.

Dit is een omkeerbaar proces, in tegenstelling tot een aandoening zoals mitralisklepinsufficiëntie, waarbij de schade aan de klep blijvend is en de normale klepfunctie niet spontaan herstelt.

Advies

Het is essentieel om eerst het bestaansconflict op te lossen, aangezien dit een verergerend effect heeft op de genezingsfase van het hart. Dit geldt niet alleen voor de hartspier, maar ook voor het hartzakje (pericardium), de boezemspieren (atria) en de ventriculaire spieren (ventrikels).

Wanneer het bestaansconflict blijft voortduren, kan het leiden tot waterretentie (of het Syndroom), wat de zwelling in de genezingsfase versterkt en de symptomen verergert. Door het onderliggende conflict op te lossen, kan het lichaam het herstelproces effectiever en met minder complicaties doorlopen.

Knoflook, kurkuma, gember en kaneel staan bekend om hun gunstige effecten op het hart en de bloedvaten. Ze werken als krachtige antioxidanten, helpen bij het beschermen van cellen en weefsels en ondersteunen een gezonde bloedcirculatie.

Daarnaast kunnen kruidentheeën, op basis van hartgespan, meidoorn en gember, een waardevolle aanvulling zijn op een evenwichtige levensstijl. Deze kruiden staan erom bekend het hart te versterken, de bloeddruk te reguleren en de algehele hartgezondheid te bevorderen.

Kruiden tegen hartkloppingen

Verschillende kruiden staan bekend om hun kalmerende effect op het hart en kunnen helpen om het hartritme in balans te brengen. Met name de volgende kruidentheeën bieden ondersteuning:

• Kamille: bevordert ontspanning en helpt stress en spanning te verminderen, wat gunstig kan zijn bij stressgerelateerde hartkloppingen.
• Citroenmelisse: werkt kalmerend op het zenuwstelsel en helpt een onregelmatige hartslag te reguleren.
• Salie: ondersteunt de bloedsomloop en heeft een rustgevend effect op het hart.

Daarnaast kan meidoorn een krachtige bondgenoot zijn voor de hartgezondheid. Meidoorn staat bekend om zijn ondersteunende werking bij hartritmestoornissen en helpt bij het verbeteren van de doorbloeding.

Naast kruiden kan ook magnesium een belangrijke rol spelen bij het reguleren van het hartritme. Dit mineraal is essentieel voor de elektrische geleiding in het hart en kan helpen overslagen en hartkloppingen te verminderen. Magnesiumrijke voeding, zoals donkere bladgroenten, noten, zaden en cacao, of een magnesiumsupplement zijn daarom een waardevolle aanvulling.

Polyfenolen in groene thee en hartgezondheid

Groene thee zit boordevol antioxidanten, waaronder polyfenolen en catechines, die een krachtige beschermende werking hebben op het hart en de bloedvaten. Deze bioactieve stoffen helpen oxidatieve stress te verminderen en ondersteunen een gezonde bloedcirculatie.

Daarnaast draagt groene thee bij aan het reguleren van de bloeddruk, wat de belasting op het hart verlaagt en de algehele hartfunctie ondersteunt. Dit maakt het een uitstekend drankje om je dag mee te beginnen. Een kopje groene thee is niet alleen verfrissend, maar ook een natuurlijke boost voor je hartgezondheid.

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com

Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/

Dr. Geerd Ryke Hamer