Glaucoom

De opbouw en biologische functie van het glasachtig lichaam in het oog

Het glasachtig lichaam vult de ruimte tussen de lens en het netvlies aan de achterzijde van het oog. De vloeistof die wordt aangemaakt door het straalvormig lichaam vult deze ruimte met een heldere, gelachtige substantie die voor ongeveer 99% uit water bestaat. Deze transparante structuur bestaat uit een fijn netwerk van collageenvezels en hyaluronzuur, waardoor het licht ongehinderd door het oog kan reizen om uiteindelijk het netvlies te bereiken.

Naast zijn rol in de geleiding van licht draagt het glasachtig lichaam ook bij aan het behoud van de vorm en stevigheid van de oogbol. De druk binnen het oog (intra-oculaire druk) helpt de structuur van het oog te ondersteunen en voorkomt dat de wanden van de oogbol naar binnen zouden drukken. Het oogwit, een stevige bindweefsellaag aan de buitenzijde van de oogbol, biedt daarbij extra ondersteuning en bescherming.

Vanuit embryologisch perspectief bestaat het glasachtig lichaam uit verschillende weefsellagen. Een deel heeft een mesodermale oorsprong en wordt aangestuurd vanuit het hersenmerg, terwijl andere delen een ectodermale oorsprong hebben en verbonden zijn met de visuele cortex.

Net zoals het netvlies is ook het glasachtig lichaam functioneel verdeeld in twee delen: een buitenste deel aan de slaapzijde van het oog (temporaal) en een binnenste deel aan de neuszijde (nasaal). Dit toont aan dat het glasachtig lichaam nauw samenwerkt met het netvlies en deel uitmaakt van hetzelfde visuele systeem.

De beelden die door deze verschillende delen van het oog worden opgevangen, volgen een specifieke weg naar de hersenen. De informatie uit de rechter- en linker gezichtsvelden kruist gedeeltelijk ter hoogte van het chiasma opticum (de kruising van de oogzenuwen) en wordt vervolgens doorgestuurd naar de visuele cortex, het hersengebied dat verantwoordelijk is voor het verwerken en interpreteren van wat we zien.

HERSENNIVEAU: Het netvlies wordt aangestuurd vanuit de visuele cortex. De rechter helft van het netvlies van elk oog wordt aangestuurd vanuit de rechterkant van de visuele cortex; de linker helft van het netvlies van elk oog wordt aangestuurd vanuit de linker hersenhelft. Er is geen kruislings verband tussen de hersenen en het orgaan.

OPMERKING: De controlecentra van het netvlies bevinden zich naast de hersenrelais van het glasachtig lichaam.

Het biologisch conflict

Het biologische conflict dat verband houdt met het glasachtig lichaam wordt binnen de Germaanse Geneeskunde beschreven als een intense “angst voor een roofdier dat van achteren nadert”. Een gevoel alsof iets of iemand voortdurend op de achtergrond aanwezig is en je niet loslaat. Het gaat vaak om een angst waarbij iemand ervaart dat er voortdurend druk, dreiging of achtervolging is, alsof iemand letterlijk of figuurlijk “in je nek hijgt”.

Deze angst is meestal gekoppeld aan een persoon of autoriteit. Dat kan bijvoorbeeld een misbruiker zijn, een stalker, een ex-partner die blijft dreigen, een familielid dat een conflict veroorzaakt, een dominante ouder, een werkgever, een leraar, een arts, een advocaat of een instantie zoals de belastingdienst, politie of gerechtsdeurwaarder.

Een voorbeeld: iemand heeft na een moeilijke scheiding voortdurend het gevoel dat de ex-partner onverwacht opnieuw zal opduiken. Elke telefoonmelding zorgt voor spanning, telkens wanneer de deurbel gaat schrikt die persoon op en zelfs in rustige momenten blijft het gevoel bestaan: “Hij of zij kan elk moment terugkomen.” Het lichaam ervaart dit alsof er een gevaar op de achtergrond blijft naderen.

Een ander voorbeeld kan iemand zijn die maandenlang onder druk staat van een werkgever of collega. Er ontstaat een voortdurend gevoel gecontroleerd of opgejaagd te worden, alsof er voortdurend iemand meekijkt en wacht op een fout. Ook een sterke angst voor honden of andere dieren kan een gelijkaardige conflictbeleving oproepen.

Opmerking: Welke helft van het glasachtig lichaam betrokken is, wordt bepaald door de handigheid (links- of rechtshandigheid) en door de relatie tot de persoon waarmee het conflict verbonden is. Net als bij het netvlies verloopt dit volgens een omgekeerd lateraliteitsprincipe. Bij een rechtshandige persoon hebben de rechterhelften betrekking op moeder en kind(eren), terwijl de linkerhelften betrekking hebben op partnerrelaties. Bij linkshandigen verloopt dit omgekeerd.

De conflictactieve fase

Voorafgaand aan glaucoom bevindt men zich volgens de Germaanse Geneeskunde eerst in een conflictactieve fase. Tijdens deze fase ontstaat er in het nieuw mesodermale deel van het glasachtig lichaam een afbraakproces (necrose), terwijl gelijktijdig het ectodermale deel een vermindering van zijn functie vertoont. Hierdoor raakt de normale overdracht van licht naar het netvlies verstoord, wat kan leiden tot een vertroebeling van het glasvocht. Dit kan enigszins worden vergeleken met wat men bij “grijze staar” ziet, waarbij de lens troebel wordt en het zicht minder helder wordt.

Omdat het licht eerst door het hoornvlies en de lens wordt gebroken voordat het het netvlies bereikt, worden beelden omgekeerd op het netvlies geprojecteerd. Wat zich bijvoorbeeld aan de buitenzijde van ons gezichtsveld bevindt, wordt geregistreerd aan de binnenzijde van het visuele systeem. Hierdoor heeft een vertroebeling van het glasvocht vooral invloed op bepaalde delen van het gezichtsveld, met name op het perifere zicht.

Vanuit biologisch perspectief wordt dit gezien als een zinvolle aanpassing: door het zicht op het waargenomen “gevaar” of “roofdier” waziger te maken, zou de aandacht minder gericht zijn op de dreiging zelf en meer op de mogelijke ontsnappingsroute. Je zou dit kunnen vergelijken met de oogkleppen bij paarden: deze beperken het perifere zicht zodat het dier minder wordt afgeleid en zich volledig kan richten op de richting waarin het beweegt.

De genezingsfase

Tijdens de helingsfase begint de vertroebeling van het glasachtig lichaam zich terug te trekken. In de eerste fase van herstel (PCL-A), de fase waarin het lichaam het beschadigde weefsel begint te herstellen, ontstaat er een tijdelijke vochtophoping (oedeem) in het betrokken gebied. Door deze extra vochtophoping neemt de druk binnen het oog toe.

Wanneer iemand daarnaast ook te maken heeft met het syndroom, een actief verlatings- of bestaansconflict waardoor extra vocht wordt vastgehouden, kan deze druk nog verder stijgen.

Halverwege de helingsfase volgt een Epileptoïde Crisis (tweede fase), een korte maar intense herstelpiek waarbij het lichaam het overtollige vocht opnieuw probeert uit te drijven. Toch blijft de druk in en rond het oog tijdens deze periode en kort daarna verhoogd. Dit gebeurt in de derde fase van herstel (PCL-B), waarin het lichaam het genezingsproces verder afrondt en stabiliseert. Deze verhoogde druk helpt biologisch gezien om de vorm en stevigheid van de oogbol te behouden.

Wanneer de genezing echter voortdurend wordt onderbroken door terugvallen in hetzelfde conflict, een zogenaamde hangende genezing, kan er op termijn schade ontstaan aan de oogzenuw. Dit risico wordt groter wanneer de vochtophoping zich uitbreidt naar de plaats waar de oogzenuw het oog verlaat.

Binnen de conventionele geneeskunde wordt schade aan de oogzenuw aangeduid als glaucoom of “groene staar” (ter vergelijking: “grijze staar” heeft betrekking op een vertroebeling van de lens).

Wanneer iemand herhaaldelijk in dezelfde herstelcyclus terechtkomt en opnieuw Epileptoïde Crisissen doormaakt (ook wel glaucoomaanvallen genoemd), kan geleidelijk het perifere zicht verminderen. Hierdoor ontstaat een steeds smaller gezichtsveld, wat bekendstaat als tunnelvisie. In ernstige gevallen kan dit uiteindelijk leiden tot blindheid.

Toelichting

Het straalvormig lichaam (corpus ciliare) produceert voortdurend een heldere waterige vloeistof (kamerwater) die de voorste en achterste oogkamer vult. Deze vloeistof helpt de intra-oculaire druk (de druk binnen het oog) op peil te houden zodat de oogbol zijn vorm behoudt. Een deel van deze vloeistof stroomt ook door naar het glasachtig lichaam.

Wanneer er, volgens de Germaanse Geneeskunde, sprake is van een actief visueel brokconflict, kunnen in het straalvormig lichaam extra cellen worden aangemaakt (celproliferatie, een vermeerdering van cellen). Hierdoor wordt ook meer vloeistof geproduceerd die zich verder verspreidt in het oog. Wanneer deze conflictactiviteit lange tijd blijft bestaan, kan de verhoogde intra-oculaire druk (oogdruk) de oogzenuw geleidelijk beschadigen. In de conventionele geneeskunde noemt men dit secundair glaucoom, een vorm van glaucoom die ontstaat als gevolg van een andere onderliggende verandering in het oog. Het glaucoom komt in dit geval voor in de conflictactieve fase en is gerelateerd aan het straalvormig lichaam!

De oogzenuw wordt voorzien van kleine bloedvaten die volgens de Germaanse Geneeskunde verband houden met een ooggerelateerd eigenwaarde-inbreukconflict. Tijdens het derde deel van de genezingsfase (PCL-B, de fase waarin het lichaam herstel afrondt en stabiliseert) kunnen de binnenwanden van deze kleine bloedvaten tijdelijk kwetsbaar zijn. Hierdoor kunnen kleine scheurtjes ontstaan die bloedingen veroorzaken. Wanneer daarnaast ook sprake is van het syndroom, vochtophoping als gevolg van een actief verlatings- of bestaansconflict (nierverzamelbyuizen), neemt dit risico nog verder toe.

Daardoor kan schade aan de oogzenuw ontstaan, zelfs wanneer de oogdruk volledig normaal blijft. Binnen de conventionele geneeskunde wordt dit normale druk glaucoom genoemd.

Rond het straalvormig lichaam bevindt zich ook het trabeculaire netwerk, een fijn afvoersysteem van bindweefsel dat verantwoordelijk is voor de uitstroom van overtollig oogvocht. Tijdens het derde deel van de genezingsfase (PCL-B) wordt eerder celverlies opnieuw aangevuld door celvermeerdering (nieuw herstelweefsel). Hierdoor kan de afvoer tijdelijk vernauwen of zelfs blokkeren.

Wanneer de vloeistof minder goed weg kan stromen, stapelt deze zich op en stijgt opnieuw de intra-oculaire druk. Door deze langdurige druk kan de oogzenuw beschadigd raken. Binnen de conventionele geneeskunde noemt men dit openkamerhoekglaucoom, de meest voorkomende vorm van glaucoom.

Een langdurig verhoogde oogdruk kan uiteindelijk een papilexcavatie veroorzaken: een uitholling van de optische schijf, de plaats waar de oogzenuw het oog verlaat. Dit verschilt van een papiloedeem, wat juist een zwelling van de oogzenuw betekent door verhoogde druk in de schedel.

Tijdens het herstelproces kunnen ook mouches volantes of oogvliegjes ontstaan. Dit zijn kleine zwevende stipjes, draadjes, spinnetjes of vlekjes die lijken mee te bewegen wanneer men de ogen beweegt. Ze worden zichtbaar doordat ze kleine schaduwen op het netvlies werpen.

Normaal verdwijnen deze oogvliegjes opnieuw wanneer het herstelproces volledig is afgerond. Bij een hangende genezing, een herstelproces dat voortdurend wordt onderbroken door terugvallen in hetzelfde conflict, kan het glasachtig lichaam geleidelijk krimpen en zich losmaken van het netvlies. Dit noemt men een glasvochtloslating.

De zogenaamde Ring van Weiss is een cirkelvormig oogvliegje dat ontstaat wanneer het achterste deel van het glasachtig lichaam zich losmaakt rond de plaats waar de oogzenuw het oog verlaat.

Wanneer door deze loslating het netvlies wordt beschadigd, kan een nieuw herstelproces op gang komen waarbij littekenweefsel ontstaat, ook wel een epiretinaal membraan genoemd. Wanneer dit littekenweefsel zich vormt op de macula, het centrale deel van het netvlies dat verantwoordelijk is voor scherp zien, kan de macula gaan plooien of vervormen. Dit noemt men een macula pucker.

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/ Dr. Geerd Ryke Hamer

Ondersteunende natuurlijke benaderingen bij glaucoom

Bepaalde leefstijl- en voedingsfactoren kunnen de gezondheid van de ogen en de oogzenuw ondersteunen. Hoewel deze benaderingen geen vervanging zijn voor een medische opvolging, kunnen ze bijdragen aan een gunstiger biologisch milieu voor herstel en behoud van de oogfunctie.

Groene bladgroenten
Groene bladgroenten zoals spinazie, rucola, boerenkool en sla bevatten veel natuurlijke nitraten. In het lichaam kunnen deze bijdragen aan de vorming van stikstofmonoxide (NO), een stof die betrokken is bij de ontspanning van bloedvaten en een goede doorbloeding, waaronder die van de oogzenuw. Sommige studies tonen een verband tussen een hogere inname van groene bladgroenten en een lager risico op bepaalde vormen van glaucoom.

Voeding rijk aan antioxidanten
Bessen, citrusvruchten, wortelen, noten en kleurrijke groenten bevatten antioxidanten die helpen bij het neutraliseren van oxidatieve stress (schade door teveel vrije radicalen). Oxidatieve belasting wordt beschouwd als één van de factoren die een rol kunnen spelen bij beschadiging van de oogzenuw.

Matige lichaamsbeweging
Regelmatige, matige beweging zoals wandelen, fietsen of zwemmen lijkt een gunstige invloed te kunnen hebben op de oogdruk en de doorbloeding. Extreem intensieve inspanningen kunnen een tegenovergesteld effect hebben.

Stressregulatie en ontspanning
Chronische stress kan invloed hebben op hormonale processen en de spanning in het lichaam. Sommige onderzoeken suggereren dat ontspanningsoefeningen, meditatie en ademhalingstechnieken indirect ondersteunend kunnen zijn voor algemene gezondheid en heilzaam zijn voor de oogdruk.

Cafeïne en vochtinname
Grote hoeveelheden cafeïne kunnen bij sommige mensen de oogdruk tijdelijk verhogen. Ook zeer grote hoeveelheden water in korte tijd drinken kan tijdelijk een stijging van de oogdruk geven. Een meer gespreide vochtinname gedurende de dag is gunstiger.

Vitamine B3 (niacine) en pyruvaat
Nieuw onderzoek onderzoekt de mogelijke rol van vitamine B3 en pyruvaat bij de ondersteuning van de energievoorziening van zenuwcellen en de bescherming van de oogzenuw. De eerste resultaten zijn interessant, maar verder onderzoek is nog nodig.

“Vanuit een biologisch perspectief kan men zich afvragen of een lichaam dat langdurig onder druk staat, emotioneel, hormonaal of fysiologisch, minder optimale omstandigheden creëert voor het herstel en het behoud van een gezonde oogfunctie.”