Kinkhoest of Whooping cough

De Engelse term voor kinkhoest is ‘Whooping cough’, wat verwijst naar het specifieke geluid dat bij het hoesten wordt gemaakt. Het klinkt beangstigend, maar het zijn in feite herstelsignalen. Kinkhoest is een gecombineerd genezingsproces gerelateerd aan de dwarsgestreepte spieren van de bronchiën en de strottenhoofdspieren.

Opmerking: biologisch gezien is hoesten altijd zinvol, want hierdoor wordt het ontstekingsslijm naar boven gebracht.

Anatomische situering en biologische doelstelling

Het dwarsgestreept spierweefsel van de bronchiën en het strottenhoofd behoort tot het nieuw mesodermaal kiemblad dat aangestuurd wordt door het nieuw mesoderm. De bronchiën hebben ook gladde spieren en deze zijn van endodermale oorsprong en worden aangestuurd vanuit de hersenstam.

Het epitheel slijmvlies dat tot het ectodermaal kiemblad behoort, bedekt de wand van de bronchiën. Het slijmvlies is bekleed met trilhaarepitheel dat het slijm naar buiten transporteert. Bekercellen hebben de functie om de ingeademde lucht te bevochtigen, het stof en vuil eruit te halen en de lucht op temperatuur te brengen en behoren tot het endodermaal kiemblad.

De functie van de bronchiale spieren is om het lumen van de bronchiën te veranderen en de luchtstroom gedurende de ademhaling te bevorderen (vergelijkbaar met het middenrif). De belangrijkste functie van de strottenhoofdspieren is het reguleren van de uitzetting en samentrekking van de glottis, het vocale apparaat van het strottenhoofd met de twee stembanden. De strottenhoofdspieren houden de glottis open tijdens de ademhaling en meer gesloten tijdens het produceren van geluiden.

Het conflict met betrekking tot kinkhoest houdt verband met de dwarsgestreepte spieren van de bronchiën en het strottenhoofd.

Het dwarsgestreept spierweefsel van de bronchiën en het strottenhoofd heeft twee controlecentra in de hersenen. De voedende (trofische) functie van de spier wordt vanuit het hersenmerg aangestuurd. De samentrekking van de spieren wordt aangestuurd vanuit de hersenschors. Het hersenrelais van de bronchiale spieren ligt rechts in de motorische cortex in de temporale kwab. Het hersenrelais van de strottenhoofdspieren ligt precies tegenovergesteld, links in de motorische cortex.

Dit geldt ook voor het slijmvlies: het hersenrelais van het bronchiaal slijmvlies is gelegen in de rechterkant van de motorische cortex, naast het hersenrelais van de bronchiale spieren. Het hersenrelais van het strottenhoofdslijmvlies is gelegen in de linkerkant van de motorische cortex, naast het hersenrelais van de strottenhoofdspieren (zie afbeelding).

Let op: bij kinkhoest is het dwarsgestreept spierweefsel van de bronchiën en het strottenhoofd betrokken. Dit behoort tot het nieuw mesoderm met een zenuwvoorziening die tot het ectodermaal kiemblad behoort. Het gaat niet om het gladde spierweefsel.

Bij het ademhalen zijn zowel de bronchiale spieren als de strottenhoofdspieren betrokken. De bronchiale spieren zijn actief bij het inademen en worden aangestuurd vanuit het hersenrelais gelegen in de rechterkant van de motorische cortex. De strottenhoofdspieren zijn betrokken bij het uitademen en worden aangestuurd vanuit het hersenrelais gelegen in de linkerkant van de motorische cortex.

Normaal gesproken zijn deze twee ademhalingsbewegingen in balans. Maar als een biologisch conflict één van de twee hersenrelais of beide treft, ontstaat er een verstoring in de ademhaling. Dat betekent dat er twee verschillende reacties zijn tijdens de conflictactieve fase.

Het biologisch conflict met betrekking tot kinkhoest

Het biologisch conflict met betrekking tot de spieren van de bronchiën en het strottenhoofd is van dezelfde orde als dit van het slijmvlies van de bronchiën en het strottenhoofd. Algemeen gaat het om een mannelijk territoriumangst-conflict of een vrouwelijk schrikangst-conflict. Het is afhankelijk van iemands geslacht, handigheid of lateraliteit en hormoonstatus.

Het onderliggend conflict bij kinkhoest is motorisch van aard (hersenschors) waarop het spierweefsel reageert. Een gevoel van ‘niet kunnen ontsnappen’ of ‘niet kunnen reageren’, ‘aan de grond genageld zijn’ of ‘versteend zijn’ en het gevoel van ‘vastzitten, niet weg kunnen’ waardoor er verlammingsverschijnselen ontstaan in de bronchiale spieren of in de strottenhoofdspieren (zie tabel).

NHS = Normale hormoonstatus

LTS = Lage testosteronstatus

LOS = Lage oestrogeenstatus

Bij linkshandigen wordt het conflict overgeheveld naar de andere hersenhelft.

Het territoriumangst-conflict is de mannelijk actieve reactie op een bedreiging van het territorium. Het schrikangst-conflict is de vrouwelijke passieve reactie daarop. In de natuur reageert het mannetje met aanvallen, het vrouwtje reageert met passief terugtrekken. De hormoonstatus kan tijdens het leven veranderen, bv. een oudere man met een laag testosterongehalte kan op een vrouwelijke passieve wijze reageren.

De conflictactieve fase

Er ontstaat weefselnecrose van de bronchiale spieren en de strottenhoofdspieren en dit is evenredig aan de intensiteit en duur van het conflict. Bij hevige conflictactiviteit is er een toenemende verlamming van de bronchiale spieren of strottenhoofdspieren. Dit heeft te maken met een zogenaamde ‘freeze’ of ‘nepdoodligreflex’, zie einde van dit artikel.

Er zijn dus twee centra in de hersenen betrokken en dat veroorzaakt twee verschillende reacties tijdens de conflictactieve fase. Op de dwarsgestreepte spieren ontstaat weefselafname en deze zijn voorzien van zenuwen uit de motorische cortex die reageren met functieverlies, wat leidt tot verlamming.

De verlamming op de bronchiale spieren veroorzaakt moeilijkheden bij het ademhalen, er ontstaan meer bepaald moeilijkheden bij de inademing. Het uitademen wordt verlengd vanwege de verminderde functie van de bronchiale spieren die de inademing regelen.

De verlamming op de strottenhoofdspieren veroorzaakt moeilijkheden bij het ademhalen, er ontstaan hierbij problemen bij de uitademing. Het inademen wordt verlengd vanwege de verminderde functie van de strottenhoofdspieren die de uitademing regelen.

Bij een intens conflict kunnen de stembanden aangedaan zijn waardoor er een stemverandering ontstaat. Soms is het conflict zo heftig dat de stembanden volledig verlamd zijn en er geen geluid meer kan geproduceerd worden, tot het conflict is opgelost.

De genezingsfase

Tijdens de genezingsfase ontstaat er een inflammatie van de luchtwegen. De bronchiale spieren en de strottenhoofdspieren worden tijdens de helingsfase gereconstrueerd. De hoest is droog wanneer het zinvol biologisch programma alleen betrekking heeft op de bronchiale spieren. Er is bijna geen slijm bij dit herstelproces, omdat de slijmvliezen niet betrokken zijn. Kinkhoest gaat dan ook gepaard met een droge hoest.

De slijmvliezen kunnen wel irriterend jeuken tijdens de genezingscrisis, ook wel de epileptoïde crisis of epicrisis genoemd.

De verlamming van zowel de bronchiale spieren en/of strottenhoofdspieren reikt tot in het eerste deel van de genezingsfase. Tijdens de epicrisis presenteren de symptomen zich als hoestbuien met spasmen en spiersamentrekkingen in het strottenhoofd en de bronchiale spieren.

Dit is gelijkaardig aan een focale aanval of genezing van een motorisch conflict, zie ook epilepsie. Het zijn de spastische bewegingen die de lucht naar buiten duwen, tot je bijna zonder lucht zit. Na een tijd kun je niets anders dan zwaar vanuit de diepte ademhalen, vandaar het bekende woooooooh-geluid bij het inademen. Tijdens het derde deel van de genezingsfase keert de functie van de bronchiale spieren terug naar normaal.

Vaak is het conflict echter van invloed op zowel de bronchiale spieren als op het bronchiaal slijmvlies. Dat heeft een voordeel tijdens de epicrisis, want er is een snellere uitscheiding van slijm uit de bronchiën. Deze aandoening wordt ook wel ‘spastische bronchitis’ genoemd, en is onderdeel van het genezingsproces.

De hoest die uit een genezend strottenhoofd komt klinkt als blaffen. De uitdrukking “kennelhoest” duidt op een schrikangst-conflict die dieren in een kennel lijden. Tijdens het derde deel van de genezingsfase keert de functie van de strottenhoofdspieren weer terug naar normaal. Het komt voor dat het conflict invloed heeft op zowel het strottenhoofdslijmvlies als op de strottenhoofdspieren. Deze aandoening wordt aangeduid als ‘spasmodische dysfonie’, en is ook onderdeel van het genezingsproces.

Terugkerende symptomen of ‘een zogenaamde allergiehoest’ kunnen ontstaan door terug te vallen in het conflict. Dit wordt veroorzaakt door sporen die onbewust zijn ingesteld toen het oorspronkelijke conflict plaatsvond. Dit heeft betrekking op zowel de bronchiale spieren als de strottenhoofdspieren.

Codeïne-bevattende medicijnen onderdrukken de hoest. Codeïne is net als morfine een opiumderivaat, en dit kan het onderliggende conflict weer doen oplaaien. Wees altijd voorzichtig met farmaceutische medicijnen.

Opmerking: het spraakcentrum of gebied van Broca is ingebed in het hersenrelais van de strottenhoofdspieren, zie afbeelding. Een sprakeloosheidsconflict, zoals ‘aan de grond genageld zijn’, waarbij men een acute angst ervaart zal de stembanden verlammen. Deze verlamming reikt ook tot in het eerste deel van de genezingsfase, maar normaliseert na de epicrisis of de epileptoïde crisis.

Kinkhoestaanvallen kunnen bijzonder ernstig zijn in combinatie met een bestaansconflict dat betrekking heeft op de nierverzamelbuizen. Het oedeem verergert de genezingsfase en de Hamerse haard. Het is dan ook belangrijk om eerst het bestaansconflict op te lossen.

Wees niet bang wanneer je kind kinkhoest heeft. Het ziet er angstwekkend uit om je kind zo heftig te zien hoesten, maar onthoud dat het om een genezingsfase gaat.

De biologische zin van kinkhoest ligt aan het einde van de helingsfase. Dan is het orgaan of weefsel sterker dan voorheen, wat het mogelijk maakt om beter voorbereid te zijn op een conflict van dezelfde soort.

Therapie: het is belangrijk om het conflict en de sporen op te lossen en de genezing te begeleiden.

Bij een aanval: ga rechtop staan, schouders naar achteren, zoek koelte op en drink koude dranken.

Als het conflict recidiveert: doe ademhalingsoefeningen, neem zonnebaden, ga naar de sauna of infraroodcabine, neem vochtige borstcompressen.

Is er sprake van een bestaansconflict? Dan is de hot tub de oplossing zodat je weer goed kan plassen.

De boosdoener van kinkhoest volgens de reguliere geneeskunde

Volgens de moderne geneeskunde is Bordetella pertussis de grote boosdoener. Deze bacterie veroorzaakt de ziekte door het afscheiden van verschillende toxines (pertussis toxine of PT, adenylaatcyclase, hemagglutinine, pertactine en tracheale toxine).

Vanuit de Germaanse geneeskunde zijn bacteriën burgers van ons lichaam en ondersteunen ze genezingsprocessen. Het is logisch dat bacteriën bij hun herstelwerkzaamheden afvalstoffen produceren. Het lichaam heeft een detox-systeem dat het excrement van bacteriën opruimt.

Deze afvalstoffen of toxines zijn afbraakproducten bij het herstel en de wederopbouw van de dwarsgestreepte spieren. Wanneer bv. een tuberculose bacterie kankerweefsel aan het opeten is, dan scheidt deze excrement uit. Het is gewoon een klinisch feit dat tuberculosepatiënten een zeer dense, eiwitrijke urine hebben, wat de moderne medische theorie niet kan uitleggen.

Wat ik wil zeggen is dat de bacterie Bordetella pertussis, die men bij kinkhoest waarneemt, in feite de correlatie is. De causaliteit van kinkhoest is een territoriumangst- of schrikangstconflict. De Germaanse geneeskunde houdt zich met de causaliteit van aandoeningen bezig, wat de psychologische relevantie is met betrekking tot de aandoening.

Historisch feit

St- Theresa, een katholieke school in Texas. Iedereen is ingeënt tegen kinkhoest, wat een 100% vaccinatiegraad betekent. Op 18 december 2019 sloot de school vanwege een uitbraak van kinkhoest. Hoe komt dit?

Op deze school vond er een collectieve conflictoplossing plaats van een territoriumangst- of schrikangstconflict. Dat is plausibel, want de school was een strenge katholieke school met een extreem strenge leerkracht waardoor er een paralyse is ontstaan bij de kinderen. Kinderen die zo bang waren van de strenge juf dat deze een verlamming kregen aan de luchtwegen. Dit is perfect mogelijk.

Men zou moeten nagaan of er iemand ontslagen werd, of op pensioen ging. Misschien zijn er strenge opvoedkundige regels versoepeld. In elk geval is er een indicatie te vinden dat tot een collectieve conflict-oplossing heeft geleid bij al deze kinderen, een opluchting. En dan begint de herstelfase, wat leidt tot kinkhoest.

Volgens de reguliere geneeskunde is het enorm besmettelijk, maar niet iedereen van deze school ontwikkelde kinkhoest. Slechts een derde van alle gevaccineerde kinderen kreeg kinkhoest. Dit is een grote contradictie, want iedereen was gevaccineerd tegen kinkhoest.

Pittig detail rond vaccinatie

Waarom had je in Duitsland na de Tweede Wereldoorlog zoveel kinkhoest? Welk evenement kan in Duitsland vanaf het jaar 1945 collectieve territoriumangst conflicten veroorzaakt hebben? Het heeft te maken met een algemene angst, van ‘niet weg kunnen’, ‘vastzitten’, ‘overrompeld worden’ op eigen Duits grondgebied door de geallieerden en vreemde mogendheden. Verder wil ik ook opmerken dat de invoering van het vaccin is gebeurd op het moment dat kinkhoest al op de terugweg was.

De biologische doelstelling van de ‘freeze-‘ of ‘nepdoodreflex’

Ook bij mensen is de ‘fight or flight’ modus niet altijd mogelijk. Soms zit je echt vast en biologisch gezien is de oplossing dan doen alsof je dood bent. Je staat dan letterlijk aan de grond genageld, wat ook wel de ‘freeze-‘ of ‘nepdoodreflex’ wordt genoemd.

Het gevoel van ‘niet kunnen ontsnappen’, ‘niet kunnen reageren’, ‘aan de grond genageld zijn’, ‘versteend zijn’, het overheersend gevoel van ‘vast te zitten’ en alles rond je immobiliteit te voelen. Dat is de beschrijving van een mannelijk territoriumangst-conflict of een vrouwelijk schrikangst-conflict, afhankelijk van iemands geslacht, lateraliteit en hormoonstatus.

Een voorbeeld uit de natuur: video https://youtube.be/UPr_Eh647hg

Hier zien wij een impala in een redelijk precaire situatie met een jachtluipaard. Het jachtluipaard wil de dodelijke beet zetten en wacht eventjes om de beet toe te dienen, want er is een probleem. Het jachtluipaard heeft kapers gezien die zijn prooi willen afnemen. Daar zijn hyena’s, die aaseters zijn, en zelden een dier doden. Hyena’s zullen pas een dier opeten als het al dood is, terwijl katachtigen dit dan weer niet doen.

Het jachtluipaard vertrouwt het niet echt en jaagt de hyena’s weg. Hij kijkt nog een beetje rond. Maar ondertussen merkt het jachtluipaard dat zijn impala al dood is. Hij probeert de impala te activeren zodat hij deze kan doodbijten, maar blijkbaar is de impala al dood, en reageert hij niet meer. Interessant om te weten is dat katachtigen enkel vers levend vlees eten.

Als het jachtluipaard merkt dat zijn prooi niet meer beweegt, wil hij deze niet meer hebben. Waarom speelt een kat met een muis? Om de vitaliteit van de muis te testen en dan dood te bijten.

Maar als die impala daar dood neerligt, volgens de nepdoodligreflex, kan de impala overleven omdat het jachtluipaard dan weg gaat. In de natuur zijn er slechts drie mogelijkheden bij conflictsituaties: fight, flight or freeze. Een impala kan moeilijk vechten tegen een jachtluipaard.

De vlucht is ook duidelijk mislukt want hij is gevangen door het jachtluipaard. Dus de enige oplossing is nu nog freeze. Je ziet duidelijk hoe het jachtluipaard de impala tot leven en beweging probeert te brengen, maar op een gegeven moment is het jachtluipaard dat beu en gaat er vandoor.

Kijk nu eens wat er gebeurt met de impala. Die ligt daar zogezegd dood, er is zelfs geen ademhaling. Want als je een ademhaling ziet bij een dier, zie je dat het middenrif zich uitzet naar beneden waardoor de buik opzwelt.

En dan merk je plots spastische bewegingen bij de ‘dode impala’. Je ziet dat de ademhaling langzaam opstart. De ademhaling verloopt via de longblaasjes en heeft met het endodermale kiemblad te maken. Dit is een archaïsch programma dat noodzakelijk is om te overleven. Kort daarna zie je dat de ogen van de impala beginnen te knipperen.

Het bewustzijn komt terug. De situatie is eigenlijk heel comfortabel geweest voor de impala, die heeft daar niets van gemerkt. Die heeft eventjes een dutje gedaan terwijl het jachtluipaard probeerde zijn keel door te bijten. De impala weet zelfs niet meer dat hij gevangen was door het jachtluipaard.

De natuur beschermt ons tegen dergelijke zware schokken. Op een bepaald moment ontwaak je uit de ‘freezereflex’: de impala begint met de ogen te knipperen, de neusgaten ontvangen terug lucht en je ziet hoe binnen ettelijke minuten het hele systeem van de impala terug op gang komt. Ook de bloedsomloop begint terug te lopen, en er gaat zuurstof naar de spieren.

Het belangrijkste zijn de spastische bewegingen die we nu beginnen te zien. De impala is niet ziek, want hij gaat in herstel. Hij ondergaat een epileptoïde crisis, wat de tweede fase is van het herstelproces. Het oedeem dat in de hersenen is ontstaan toen de impala gevangen werd door het jachtluipaard, wordt op dit moment uitgeduwd.

De impala springt recht, gaat eens goed plassen en dan nog wat verder bekomen. Hij begint al te kauwen en te likken, want hij heeft waarschijnlijk een droge mond van alle spanning, en hup, weg is de impala.

Aan de hand van deze video ontdek je de zin van een biologisch zinvol speciaalprogramma. Dergelijke programma’s van dieren zitten ook bij mensen. Dr. Hamer heeft 122 zinvolle biologische speciaalprogramma’s bij de mens beschreven.

Het gaat altijd om evolutionaire voordelen gericht op overleven. In onze maatschappij zijn we dit vergeten en waarderen we het niet. We leggen ziektebeelden uit als vijanden van onze gezondheid, ze zijn besmettelijk en gevaarlijk. Ik hoop dat je kinkhoest nu beter begrijpt, en weet waarom je niet bang hoeft te zijn.

Even recapituleren

Kinkhoest gaat expliciet over een motorisch conflict waarbij het spierweefsel van de bronchiën en het strottenhoofd betrokken is. Hierbij is het conflict neergeslagen in de motorische cortex van de hersenschors. Indien het conflict neerslaat in de sensorische cortex van de hersenschors, zullen de slijmvliezen van de bronchiën en het strottenhoofd ook betrokken zijn.

Met dank aan: Caroline Markolin https: //LearningGNM.com Arjen Lievers, Brecht Arnaert https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/ voor diepgang in de Germaanse geneeskunde.
Björn Eybl, zielsoorzaken van ziekte: ISBN: 978-3-85052-299-1 Ik kan dit boek aanbevelen om zelfstudie te doen.
Dr. Geerd Ryke Hamer

Gepubliceerd op 19/07/2024

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • Pancreaskanker of alvleesklierkanker De pancreas of alvleesklier is een langwerpig orgaan dat zich achter de maag bevindt, met de kop in de kromming van de twaalfvingerige darm en de staart tegen de milt. De pancreas produceert verteringsenzymen en scheidt deze uit via de pancreaskanalen. De pancreas is een gemengde klier met zowel een endocriene functie voor de koolhydraatstofwisseling (insuline en glucagon) als een exocriene functie voor de spijsvertering. De alvleesklier produceert ongeveer 1,5 tot 3 liter verteringssap per dag. Goed en veel kauwen stimuleert de productie van verteringssappen in de pancreas. Het endodermale klierweefsel dat verteringssappen produceert, bestaat uit [...]

    By Published On: 30/06/2024
  • Cataract of grauwe staar Het oog is het meest complexe orgaan van het lichaam. In dit kleine orgaan bevinden zich drie kiembladen: het endoderm, het nieuwe mesoderm en het ectoderm. Deze drie structuren dienen slechts één doel: kijken en zien. Dr. Hamer heeft veel ontdekt over het oog en dankzij zijn onderzoek kunnen we vele oogaandoeningen beter begrijpen. Emotioneel actieve conflicten spelen zich af in het binnenste gebied van het oog. Volgens de reguliere geneeskunde takelen eiwitten in het oog af, waardoor de transparantie van de ooglens langzaam afneemt. Hierdoor krijg je wazig zicht, wat het scherp zien belemmert. [...]

    By Published On: 10/06/2024
  • De functie van de galblaas De galblaas of vesica biliaris is een klein, peervormig zakje waarin gal kan worden opgeslagen. Ze bevindt zich rechtsboven in de buikholte, tegen de onderkant van de lever. De galblaas is verbonden met het hepatische systeem via de ductus cysticus, die direct in de ductus choledochus uitmondt. De galblaas heeft een wateronttrekkende werking op de gal die zodoende wordt ingedikt en een typische groene kleur krijgt. Gal is een vrij dikke, geelgroene vloeistof die in de lever wordt geproduceerd. Gal wordt verzameld in de galblaas, waar het wordt opgeslagen totdat het nodig is voor [...]

    By Published On: 27/05/2024