Uitdroging en de pijn connectie

Het probleem met uitdroging

Als je pijn ervaart, is de kans groot dat je lichaam op weefselniveau uitdrogingsverschijnselen heeft. Uitdroging is een sluipend proces waarbij het lichaam moeite krijgt met ontgiften en zuiveren. Dit verhoogt het risico dat afvalstoffen en toxines zich ophopen in haarvaten, bindweefsel en de lymfe, wat de doorstroming belemmert. Deze belemmeringen irriteren weefsels en zullen ziekten of aandoeningen verergeren. Verzuring en intoxicatie hebben dezelfde onderliggende oorzaak als de ziekte zelf.

Veel mensen beseffen niet dat het dorstgevoel van het lichaam een signaal is dat het schoon drinkwater nodig heeft, in plaats van andere dranken.

Het lichaam bestaat voor minstens 75% uit water, en de rest uit vaste stoffen.

Water is steeds vaker vervangen door dranken zoals wijn, bier, koffie, vruchtensappen, sportdrank en thee. Hoewel deze dranken water bevatten, zitten ze ook vol alcohol, cafeïne, kunstmatige zoetstoffen, suiker en andere chemische stoffen die juist een sterk vochtafdrijvend effect hebben. Hoewel de dorst verdwijnt na het drinken van deze dranken, blijft er op weefselniveau een vochttekort bestaan.

Hoe meer van deze dranken je consumeert, hoe meer vocht je op weefselniveau verliest. In plaats van het lichaam te hydrateren zoals schoon water doet, hebben deze dranken het tegenovergestelde effect. Dranken met suiker verhogen de bloedsuikerspiegel, terwijl cafeïne- en alcoholhoudende dranken heftige stressreacties in het zenuwstelsel veroorzaken en een sterk vochtafdrijvend effect hebben.

Dranken die een reactie in het lichaam oproepen, zorgen ervoor dat je vaker naar de wc moet, waardoor je meer vocht verliest. Na verloop van tijd leidt dit tot chronische uitdroging, wat een belangrijke rol speelt in het ontstaan van toxinecrises en ziekteprocessen.

Het heeft weinig zin om ziekten te behandelen met farmaceutische of natuurlijke medicijnen als het lichaam niet eerst voldoende water heeft gekregen.

Zowel medicijnen als medische behandelingen hebben vaak ook een vochtafdrijvend effect op het lichaam.

Op weefselniveau ontstaat er een ernstig tekort aan water, waardoor de weefsels moeite hebben om stofwisselingsafval en toxines af te voeren. Vaak wordt dit als ziekte gediagnosticeerd, terwijl het probleem in feite een tekort aan water is. Wat artsen vaak diagnosticeren als een ziekte, is in veel gevallen een vergevorderd watertekort op weefselniveau, waardoor het lichaam niet meer in staat is om afvalstoffen en toxines effectief op te ruimen.

Osmotische druk in het lichaam

Osmose is een natuurverschijnsel dat in het lichaam wordt gebruikt voor het transport en vasthouden van water in de weefsels. Het is een diffusieproces waarbij een vloeistof met opgeloste stoffen door een halfdoorlatend membraan (semipermeabele wand) stroomt. Dit membraan laat wel de vloeistof, maar niet de opgeloste stoffen door.

In het lichaam betekent dit dat watermoleculen en kleine ongeladen moleculen zoals zuurstof, stikstof en koolstofdioxide het membraan kunnen passeren.

De osmotische waarde van een oplossing wordt bepaald door de hoeveelheid opgeloste stoffen in het water. Hoe meer opgeloste stoffen, hoe hoger de osmotische waarde. Wanneer water met een hoge osmotische waarde zich aan de ene kant van het membraan bevindt, heeft het een sterkere zuigkracht ten opzichte van water met een lagere osmotische waarde aan de andere kant van het membraan.

Er is ook een andere manier om naar osmose en de osmotische waarde te kijken, namelijk door te kijken naar hoeveel watermoleculen nog vrij zijn, dus niet gebonden aan opgeloste stoffen. Aan de zijde met de hoogste osmotische waarde zijn er meer watermoleculen gebonden aan de opgeloste stoffen, waardoor er minder vrije watermoleculen overblijven. Aan de zijde met de laagste osmotische waarde zijn er juist minder watermoleculen gebonden aan opgeloste stoffen, waardoor er meer vrije watermoleculen beschikbaar zijn, omdat de concentratie opgeloste stoffen lager is.

Conclusie: Aan de kant van het membraan met de hoogste concentratie opgeloste stoffen (de hoogste osmotische waarde) zijn de meeste watermoleculen gebonden aan deze stoffen, waardoor er minder vrije watermoleculen zijn. Aan de kant met de laagste concentratie opgeloste stoffen (de laagste osmotische waarde) zijn de meeste watermoleculen vrij, omdat er minder opgeloste stoffen aanwezig zijn.

Wanneer de osmotische waarde aan beide zijden van een halfdoorlatend membraan verschilt, verplaatst water zich naar de zijde met de hoogste osmotische waarde, totdat er evenwicht is bereikt. Met andere woorden: vrije watermoleculen aan de kant met de meeste vrije watermoleculen verplaatsen zich door het membraan naar de kant met de minste vrije watermoleculen.

Dit ingenieuze proces stelt de lichaamscellen in staat om vocht vast te houden, zodat het niet verloren gaat. Osmose speelt een cruciale rol in veel lichaamsprocessen, waarbij het draait om concentratieverschillen van opgeloste stoffen in water.

Passief transport van stoffen in het lichaam gebeurt op twee manieren:

Diffusie: de opgeloste stof verspreidt zich in het water.

Osmose: als de opgeloste stof zich niet kan verspreiden, verspreidt het water zich om de concentratie gelijk te maken. De onderstaande afbeelding toont hoe dit proces werkt.

Het membraan in het midden laat alleen water en kleine, ongeladen moleculen zoals zuurstof, stikstof en koolstofdioxide door, maar geen vaste stoffen. Dit is vergelijkbaar met hoe het membraan rond elke lichaamsonderdeel functioneert. In de situatie op de afbeelding (before) is de concentratie opgeloste stoffen rechts hoger dan links, wat betekent dat de osmotische waarde rechts hoger is.

De osmotische krachten proberen dit concentratieverschil op te heffen, maar de opgeloste stoffen kunnen niet van rechts naar links bewegen, zoals bij diffusie het geval zou zijn. Daarom ontstaat er een waterstroom van links naar rechts. Hierdoor stijgt de concentratie opgeloste stoffen links en daalt deze rechts, totdat beide kanten dezelfde osmotische waarde hebben bereikt. Afbeelding (after).

Een tekort of teveel aan water in het lichaam kan de normale osmose ernstig verstoren.

Het membraan is waterdoorlaatbaar, waardoor water het weefsel kan verlaten. Omdat er echter opgeloste stoffen in het water van het weefsel aanwezig zijn, heeft het weefsel een osmotische waarde die water naar binnen trekt. Dit zorgt ervoor dat het weefsel zijn vorm en stevigheid behoudt en niet inzakt.

De waterstroom die via osmose het weefsel binnenkomt, genereert als het ware ‘hydro-elektrische energie’, vergelijkbaar met de kracht van een bergstroom. Deze energie wordt vervolgens opgeslagen in de vorm van ATP-moleculen (Adenosinetrifosfaat), die een sleutelrol spelen in de stofwisseling en dienen als de belangrijkste energiebron voor de mitochondriën, de energiecentrales van het weefsel. Mitochondriën hebben, net als weefsels, ook een semipermeabel membraan.

In feite houdt het drinken van schoon water en het eten van zongerijpte vruchten het niveau in de weefsels in balans en het zout dat we eten via onze voeding houdt het water buiten het weefsel in balans en in beweging. Dit veroorzaakt de perfecte osmotische druk dat zo belangrijk is voor de voeding van de weefsels, afgifte van zuurstof door de rode bloedcellen en voor de productie van energie.

Dit proces is eveneens belangrijk voor de afvoer van stofwisselingsafval van het weefsel zoals urinezuur en koolstofdioxide. Dit uiterst accuraat mechanisme raakt verstoord als we te weinig schoon water drinken, waardoor we uitdrogen en dat leidt tot ernstige irritatie van het weefsel.

Hier zie je hoe zuurstofmoleculen doorheen het membraan heen gaan

Het semipermeabele membraan van het weefsel laat watermoleculen en kleine, ongeladen moleculen zoals zuurstof, stikstof en koolstofdioxide door. Semipermeabiliteit verwijst naar de eigenschap van een membraan om bepaalde moleculen door te laten en andere niet, wat ook wel halfdoorlaatbaarheid wordt genoemd.

Osmose kan optreden als gevolg van concentratieverschillen en is essentieel voor de stevigheid van het weefsel. Dit proces is vooral zichtbaar in plantenweefsels van niet-verhoute plantendelen. Omdat de hoge concentratie opgeloste stoffen in het weefsel het membraan niet kan passeren, maar watermoleculen wel, stroomt water van buiten naar binnen. Dit veroorzaakt een druk die het weefsel zijn stevigheid geeft.

Het is ook waar dat sommige lichaamseigen hormonen, mineralen zoals ongeraffineerd zout, natrium, eiwitten en andere regelmechanismen de wet van osmose enigszins kunnen omzeilen. Het lichaam doet dit altijd met een geldige reden, zoals bijvoorbeeld de werking van histamine bij verstoppingen in bindweefsel of haarvaten.

Dit betekent echter niet dat je twee tot drie liter water per dag moet drinken. Het is belangrijk om te drinken wanneer je lichaam dat aangeeft. Het eiwit albumine in het bloed zorgt ervoor dat de osmotische druk in het lichaam constant blijft, en voorkomt dat al het water uit het bloedplasma naar de weefsels stroomt. Te veel drinken kan dit mechanisme verstoren, waardoor waardevolle zouten en mineralen verloren gaan. Dit versterkt het effect van osmose op de lichaamsweefsels.

Herkennen van uitdroging

Het menselijk lichaam bestaat voor bijna negentig procent uit water, en een bepaalde hoeveelheid vocht is nodig om goed te kunnen functioneren. Bij vochtverlies kunnen uitdrogingsverschijnselen optreden, zoals vermoeidheid, hoofdpijn, duizeligheid en misselijkheid. Daarnaast kan het zijn dat je weinig plast en veel dorst hebt. In ernstige gevallen kunnen de volgende symptomen optreden:

1. Een versnelde of vertraagde hartslag.
2. Dof uitziende ogen, ingezonken ogen.
3. Je krijgt last van spierkrampen en vaatkrampen.
4. Je krijgt moeilijkheden met praten, soms stemverlies.
5. Je urine wordt donkerder geel, soms met een penetrerende geur.
6. Je lijdt aan energieverlies. Verminderde spierkracht.
7. Droge ogen, huid, lippen, mond en groeven in de tong.
8. Verwardheid en gevoeligheid voor stress.
9. Bij veel vochtverlies kun je bewusteloos worden.
10. Constipatie. Lage bloeddruk.

Normaal gesproken bevindt zich meer water in de weefsels dan erbuiten. Maar door uitdroging en verlaagde cholesterolspiegels kunnen weefsels wel 25 à 30% van hun waterinhoud verliezen. Het is duidelijk dat dit de stofwisselingsactiviteiten verstoort, of het nu hartweefsel, hersenweefsel of orgaanweefsel betreft.

Cholesterol speelt een belangrijke rol bij het beschermen van lichaamsweefsels tegen uitdroging. Wanneer weefsels uitdrogen, kunnen afvalstoffen van de stofwisseling niet effectief worden afgevoerd, wat leidt tot opstapeling en verzuring. In deze toestand raken weefsels geïrriteerd, wat symptomen veroorzaakt die lijken op ziekte, maar in werkelijkheid wijzen op een verstoorde waterhuishouding.

Bij verzuring kan het lichaam ontstekingen creëren, waarbij het hormoon histamine een rol speelt in het herstellen van de waterhuishouding. Voor meer informatie hierover, zie het artikel over ontsteking en omegavetzuren.

Mensen die jarenlang onvoldoende schoon water drinken en in plaats daarvan stimulerende dranken en voeding gebruiken, zullen uiteindelijk bezwijken onder de grote hoeveelheid opgeslagen toxines in hun lichaam. Elke chronische ziekte die we kennen, gaat gepaard met uitdroging op weefselniveau en wordt in veel gevallen zelfs veroorzaakt door een tekort aan water.

Hoe ernstiger het watertekort, hoe meer schadelijke stoffen zich ophopen. Veel chronische ziekten worden voorafgegaan door jaren van weefseluitdroging. In een goed gehydrateerd lichaam kunnen microben geen overgroei vertonen, omdat schadelijke stoffen effectief worden afgevoerd. Voldoende schoon water drinken is essentieel om ziekte te voorkomen.

Mensen die onvoldoende schoon water drinken en daarmee de waterreserves van hun lichaam uitputten, vooral door te veel van hun lichaam te vragen, verlagen geleidelijk de hoeveelheid water in hun weefsels ten opzichte van het water buiten de weefsels. Schoon water drinken is daarom een essentiële preventieve maatregel om ziekte te voorkomen.

Wanneer er ophopingen van afvalstoffen en toxines ontstaan in het collageenweefsel, de haarvaten en de lymfe, zal het lichaam meer water uit de weefsels onttrekken om deze giftigheid te verdunnen en eventueel te neutraliseren. Vaak merkt iemand niet dat hij een ernstig watertekort op weefselniveau heeft.

In plaats daarvan merkt hij dat hij vocht begint vast te houden in zijn benen, armen, voeten en soms zelfs in het gezicht. Zelfs de nieren kunnen water vasthouden, waardoor er minder urine wordt geproduceerd. Dit kan het risico vergroten dat afvalstoffen zich in de nieren ophopen, wat uiteindelijk tot nierbeschadiging kan leiden.

Enzymen in weefsels met acuut watertekort kunnen hun functie niet meer goed vervullen.

Hierdoor zijn ze niet in staat om het uitdrogingssignaal door te geven aan de hersenen, die normaal gesproken een dorstsignaal zouden afgeven. Dit betekent dat het natuurlijke dorstmechanisme niet meer goed functioneert, wat onvermijdelijk leidt tot oververmoeidheid in het lichaam.

In normale omstandigheden geven bepaalde enzymen in de weefsels een signaal aan de hersenen wanneer er een tekort aan water is. Dit resulteert in een dorstsignaal, waarna je schoon water kunt drinken. Op deze manier wordt de osmotische druk in het lichaam in balans gehouden en kan het lichaam afvalstoffen en toxines effectief verwijderen.

Teveel water drinken is ook schadelijk!

Het is tegenwoordig populair om altijd een flesje water bij je te hebben, maar het is belangrijk om niet te overdrijven. Net zoals te weinig drinken schadelijk is, kan te veel drinken ook schadelijk zijn voor je stofwisseling en gezondheid. Het kan je nieren en bijnieren ernstig belasten. Water is gezond omdat het hydrateert zonder extra calorieën toe te voegen. Als je lichaam een dorstsignaal geeft, vraagt het alleen om water, niet om calorieën. Dat is logisch!

Gevolgen en het gevaar van teveel drinken

Te veel water drinken, vooral later op de dag, kan je slaap verstoren. Wanneer we in slaap vallen, produceren de hersenen een hormoon dat de nierfunctie vertraagt, waardoor je minder vaak moet plassen en beter doorslaapt. Als je echter ’s avonds meer dan drie glazen water drinkt, kan dit hormoon te veel verdund raken, waardoor het minder effectief is. Hierdoor moet je ’s nachts alsnog opstaan om te plassen. Dit onderbreekt niet alleen je slaap, maar versnelt ook je hartslag, waardoor het moeilijker kan zijn om weer in slaap te vallen. Daarom is het beter om enkele uren voor het slapengaan niet te veel te drinken, tenzij je echt dorst hebt of het erg warm is.

Wanneer je een grote hoeveelheid water in korte tijd drinkt, kunnen je nieren het overtollige vocht niet snel genoeg uit het bloed filteren, wat de osmotische druk verstoort. Hierdoor wordt het bloed dunner dan normaal, met een lage concentratie zouten en glucose als gevolg. Onder normale omstandigheden is het zoutgehalte in het bloed gelijk aan dat van de lichaamsweefsels. Maar als het bloed plots dunner wordt, gaan de weefsels opzwellen, ook in de hersenen. Dit kan druk op de schedel veroorzaken, wat hoofdpijn en misselijkheid tot gevolg heeft, omdat hersenweefsel weinig ruimte heeft om uit te zetten. Te veel drinken zorgt er ook voor dat lichaamsweefsels moeite krijgen met het afvoeren van hun stofwisselingsafval, wat kan leiden tot intoxicatie van de weefsels.

Overmatig water drinken is vaak gelinkt aan overmatig zweten, omdat het lichaam probeert het overtollige vocht via de huid kwijt te raken. Sommige mensen drinken meer water om zweten te compenseren, maar dit is niet de juiste aanpak. Wanneer je meer water drinkt dan nodig is, probeert je lichaam het via de huid uit te scheiden, wat een vicieuze cirkel creëert.

Als je lange tijd te veel water drinkt, kunnen je hersenen zich aanpassen en belachelijk grote hoeveelheden water gaan verwachten, met alle gevolgen van dien. Door het overtollige vocht in het bloed raakt de hormoonhuishouding verstoord, omdat de hormonen te veel verdund raken en hun signalen moeilijker kunnen doorgeven aan weefsels. Meer dan drie liter water per dag drinken kan leiden tot een gevaarlijk lage bloeddruk en, in extreme gevallen, tot hyponatriëmie of watervergiftiging, wat dodelijk kan zijn.

De werking van de nieren

Het probleem dat hierbij ontstaat, is dat de nieren niet in staat zijn om alle zouten en mineralen volledig te herabsorberen tijdens het zuiveren van het bloed. De belangrijkste taak van de nieren is het verwijderen van overtollige enzymen, ureum (een afbraakproduct van eiwitten door de lever), urinezuur, vitaminen, hormonen en door de lever geneutraliseerde afvalstoffen uit het bloed.

Elke nier bevat miljoenen kleine filters, die zo klein zijn dat ze alleen onder een microscoop zichtbaar zijn. Grotere bestanddelen in het bloed, zoals bloedcellen, kunnen niet door deze filters heen. Na het filteren blijft er water over met daarin opgeloste zouten, mineralen en afvalstoffen, die samen urine vormen. Vervolgens absorberen de nieren (via de nierverzamelbuizen) zouten, mineralen en soms ook water terug in het bloed. De resterende urine stroomt van het nierbekken via de urineleiders naar de blaas.

Je kunt de nieren vergelijken met een vergiet. Stel, je kookt spaghetti en voegt een snufje zout toe aan het kookwater. Als de spaghetti gaar is, giet je alles door het vergiet en blijft de spaghetti achter, maar het zout blijft in het kookwater. Dit is precies wat de nieren elke dag doen: ze filteren het bloed en moeten daarbij de zouten en mineralen uit het water halen.

Wat ik wil benadrukken is dat de nieren een enorme taak hebben om continu zout en mineralen te herabsorberen. Dit doen ze vrij goed, maar er gaat altijd een klein beetje verloren. Als je te veel water drinkt, moeten de nieren veel meer zout en mineralen herwinnen, waardoor het verlies aan deze waardevolle stoffen toeneemt. Bovendien verlies je door overmatig zweten ook extra mineralen en zout via de huid.

Dit verlies van zout en mineralen leidt tot tekorten in het lichaam, wat problemen veroorzaakt voor het hormonale evenwicht, de algemene gezondheid en de osmotische druk in het lichaam. Zout helpt water buiten de weefsels in balans te houden en in beweging te houden. Het is daarom essentieel dat er altijd een evenwicht is tussen het water en de opgeloste stoffen binnen en buiten de weefsels.

De osmotische waarde in het lichaam raakt verstoord bij zowel te weinig als te veel drinken.

In beide gevallen kunnen er problemen ontstaan met het afvoeren van afvalstoffen en toxines. Bovendien zorgt overmatig drinken voor extra afkoeling van de nieren en de bijnieren, zelfs als het water warm wordt gedronken.

Te veel drinken kan leiden tot verzwakking van de bijnieren, wat een cofactor is voor bijnieruitputting. Bijnieren hebben veel mineralen nodig, en het verlies van mineralen en zout verzwakt de hormoonhuishouding en de algemene gezondheid. Hierdoor krijgt het lichaam moeite om toxines, afvalstoffen en verzuring op natuurlijke wijze te elimineren, en kunnen er problemen ontstaan met verschillende stofwisselingsprocessen.

Daarnaast kan de vorming van gezonde stoelgang problematisch worden bij overmatig drinken. Andere risico’s van te veel drinken zijn het ontregelen van de waterhuishouding, waardoor het lichaam op den duur geen dorstprikkel meer kan afgeven. Dit wordt gevaarlijk wanneer je een dag niet drinkt. Overmatig water drinken draagt ook bij aan de ontwikkeling van overgewicht, obesitas, nierziekten en een algemeen verlies van zout en mineralen.

Hoeveel glazen moeten we drinken per dag?

De juiste hoeveelheid water die je nodig hebt, hangt af van verschillende factoren, zoals de temperatuur, luchtvochtigheid, lichaamsactiviteit, lengte en gewicht. Hoe groter en actiever je bent, hoe meer vocht je nodig hebt. Onder normale omstandigheden zijn vier tot acht glazen water per dag meer dan voldoende. Hierdoor kun je je beter concentreren, verbetert je huid en voel je je vitaler en energieker.

Het is belangrijk om naar je lichaam te luisteren. De beste indicator of je genoeg drinkt, is je dorst. Als je dorst hebt, moet je drinken – zo simpel is het. Wanneer je waterbalans in evenwicht is, heeft je urine een lichte, strogele kleur zonder sterke geur. Een lichtere, bijna transparante kleur wijst erop dat je te veel drinkt en dat je minder moet drinken.

Als je geen dorstprikkel krijgt, hoe kun je dan toch vaststellen of er sprake is van acuut watertekort? Bij acuut watertekort, waarbij je lichaam geen dorstsignaal geeft – bijvoorbeeld door hevige stress – kun je dit herkennen aan de kleur van je urine, die donkergeel wordt. Dit is een teken van uitdroging, en je moet dan dringend schoon water drinken.

Dit signaal mag je niet negeren; als je urine echt geel of donkergeel is, moet je direct water drinken.

Andere tekenen van acuut watertekort zijn: constipatie (voeg een klein beetje zout toe aan je water), hoofdpijn, duizeligheid, spierkrampen, een droge mond, weinig traanvocht als je huilt, een versnelde hartslag en lage bloeddruk. Lage bloeddruk kan ook ontstaan door te veel water drinken.

Mensen die alcohol, cafeïne of suikerhoudende dranken consumeren, zullen in eerste instantie waterige urine hebben door het vochtafdrijvende effect van deze dranken. Maar ze zullen snel donkergele urine produceren als er acuut watertekort in de lichaamscellen ontstaat door deze dranken.

Logisch nadenken helpt je ook verder. Er is geen standaardformule voor hoeveel water je per dag moet drinken, omdat levensomstandigheden voortdurend veranderen. De ene dag kan het regenen met een luchtvochtigheid van 100% en een temperatuur van 15°C of kouder. In zulke omstandigheden verlies je nauwelijks vocht via ademhaling en zweet je niet.

Op een andere dag is het 32°C met een luchtvochtigheid van 50%, waardoor je veel vocht verliest door ademhaling en zweten. Water werkt dan afkoelend door verdamping op je huid, zodat je lichaamstemperatuur stabiel blijft. Het is dus logisch dat je bij koud en nat weer niet twee of drie liter water hoeft te drinken, terwijl je bij warm en droog weer soms wel meer dan drie liter nodig hebt.

Bij zware arbeid of competitieve sport verliest je lichaam meer vocht dan wanneer je een hele dag ontspannen een boek leest of televisie kijkt. Het is belangrijk om te leren luisteren naar je lichaam, zodat je een acuut watertekort voorkomt en je dorstsignaal behouden blijft.

Verslaafd aan water drinken

Het is verbazingwekkend dat sommige experts blijven aanraden om ons watergebruik te verhogen tot twee à drie liter per dag. In normale omstandigheden is anderhalve tot twee liter water per dag echter meer dan genoeg. Te veel drinken kan juist nadelige, zelfs levensbedreigende gevolgen hebben voor het lichaam.

Steeds meer mensen geven toe verslaafd te zijn aan water drinken. Deze ‘aquaholics’ geloven de belofte dat ze een mooiere huid, een gedetoxificeerd lichaam en meer energie krijgen door veel water te drinken. Sommigen voelen zich zelfs angstig als ze korte tijd zonder water zitten.

Toch blijven veel experts volhouden dat we minstens twee tot drie liter water per dag moeten drinken. In werkelijkheid ligt die aanbevolen hoeveelheid echter lager. Vrouwen zouden onder normale omstandigheden ongeveer 1,6 liter en mannen rond de 2 liter moeten drinken om het lichaam optimaal te laten functioneren.

Deze maatstaf verwijst trouwens niet alleen naar water, maar naar vloeistoffen in het algemeen, zoals soep, versgeperst vruchtensap, thee, en zongerijpt fruit en groenten. Eigenlijk zijn zongerijpte groenten en fruit, samen met af en toe een glas schoon water, al voldoende om je lichaam goed gehydrateerd te houden.

Zongerijpte vruchten hebben een sterk hydraterend vermogen.

Vocht is vocht voor het lichaam, met uitzondering van alcohol, stimulerende dranken, frisdranken en cafeïne, die een uitdrogend effect hebben. Te veel drinken kan ook het dorstsignaal doen verdwijnen, wat gevaarlijk kan zijn als je dan een keer door omstandigheden niet drinkt. Dit zijn valkuilen die vaak niet verteld worden.

Gefilterd schoon water op kamertemperatuur is ideaal. Het beste is om een half uur voor de maaltijd, vooral voor het ontbijt, een glas lauwwarm water te drinken en twee uur na de maaltijd nog een glas. Dit stimuleert het spijsverteringsvuur. De maag maakt zich binnen ongeveer een half uur leeg van water voordat je gaat eten, dus het is beter om dan pas te beginnen met eten.

Het is niet aan te raden om tijdens de maaltijd te drinken, tenzij het voedsel erg droog is, zoals brood. Drinken tijdens de maaltijd vermindert de speekselproductie, en speeksel bevat enzymen zoals amylase, die de eerste vertering van koolhydraten ondersteunen. Als je tijdens de maaltijd drinkt, worden de spijsverteringsenzymen en -sappen in de maag en twaalfvingerige darm te veel verdund, wat de spijsvertering verstoort. Aan de andere kant is droog voedsel ook niet bevorderlijk voor de spijsvertering, dus in dat geval is het belangrijk om een beetje bij te drinken.

Het lichaam hydrateren

Schoon water is wat het lichaam vraagt als het dorst heeft. Drink elke dag schoon water, afgestemd op weersomstandigheden en fysieke inspanning! Bij uitdrogingsverschijnselen is het verstandig om de zon tijdelijk te mijden. Geïoniseerd water is ook zeer goed voor hydratatie, maar de toestellen om water te ioniseren zijn vaak erg duur.

De natuur biedt ons echter zongerijpte groenten en fruit die van nature een sterk hydraterende werking hebben. Denk aan vruchten uit de komkommerfamilie, zoals komkommer, meloen, courgette, pompoen en watermeloen. Deze hebben een sterk hydraterend vermogen en ondersteunen het lichaam bij het ontgiften.

Andere vruchten zoals tomaten, ananas, pompelmoes, aardbeien, kersen, bessen, papaja, citroenen, appels en peren – kortom, alle verse, sappige, zongerijpte vruchten – hebben uitstekende hydraterende eigenschappen. Het is belangrijk dat ze natuurlijk gerijpt zijn aan de plant, zonder industriële bewerking of toevoegingen zoals E-nummers en pesticiden. Kokoswater is ook een sterke hydrator en vormt een uitzondering op schoon water.

Drink niet te veel water, want dat is ook niet gezond. Hier zijn enkele richtlijnen om goed gehydrateerd te blijven:

Begin je dag met een glas schoon water en drink verder alleen schoon water wanneer je dorst hebt.

Neem bij mooi weer altijd een flesje water mee. Of je nu de natuur in gaat of de stad bezoekt, zorg dat je een flesje water in je tas of rugzak hebt en drink hier regelmatig van.

Drink een glas schoon water ongeveer een half uur voor de maaltijd, zodat je maag leeg is en de spijsverteringsenzymen niet onnodig verdund worden tijdens de vertering. Wacht na de maaltijd ongeveer twee uur met drinken, tenzij je droog voedsel eet zoals brood.

Drink meer water op dagen dat je sport of fysieke arbeid verricht.

Zorg voor extra hydratatie als je veel zweet of in warme omstandigheden bent, zoals tijdens een hittegolf.

Pijn Connectie watertekort als signaal dat je schoon water moet drinken!

Bij aanhoudend watertekort of uitdrogingsverschijnselen in het lichaam activeren de hersenen als reactie de levensbelangrijke neurotransmitter histamine. Histamine, een eiwit dat de pijnprikkel veroorzaakt, zorgt er samen met andere stoffen voor dat water wordt verdeeld naar de delen van het lichaam die lijden aan watertekort, zodat essentiële stofwisselingstaken uitgevoerd kunnen worden om het lichaam in leven te houden.

Wanneer histamine (en ook prostaglandines) in contact komt met de pijnzenuwen, kan dit hevige, constante pijn veroorzaken. We realiseren ons vaak niet dat pijn een belangrijke functie heeft: het waarschuwt voor een beperkt of algemeen watertekort in het lichaam. Deze pijn kan zich manifesteren als migraine, hoofdpijn, neuralgie, indigestie, angina, lage rugpijn, reumatoïde artritis, fibromyalgie, enzovoort.

Het gebruik van pijnstillers of andere medicijnen, zoals maagzuurremmers en antihistaminica, kan onherstelbare schade aanrichten. Ze nemen het symptoom weg, maar niet de oorzaak van de pijn, die vaak uitdroging kan zijn.

Bovendien verstoren medicijnen en pijnstillers de cruciale verbinding tussen de neurotransmitter histamine en andere waardevolle stoffen en eiwitten die essentieel zijn voor de verdeling van water in het lichaam. Denk hierbij aan prostaglandines, kinines, vasopressine en het renine-angiotensinesysteem.

Het gevolg is dat pijnstillers weliswaar de pijn onderdrukken, maar tegelijkertijd het lichaam verhinderen om vast te stellen waar het watertekort zich bevindt. Hierdoor kan het lichaam geen extra water naar dat gebied sturen. Dit belemmert ook het natuurlijke ontgiftingsproces van het lichaam, waardoor er nog meer afvalstoffen en toxines ophopen en het uitdrogingsproces verder verergert.

Dit is gevaarlijk, want het verstoort het interne communicatiesysteem van het lichaam en veroorzaakt algemene chaos en oxidatieve stress, met alle gevolgen van dien. Pijnstillers zorgen voor ‘kortsluiting’ bij de overdracht van neurotransmitters in de zenuwen, vooral bij de noodmaatregelen die het lichaam treft om water naar de uitgedroogde gebieden te sturen.

Antihistaminica blokkeert de productie van histamine, een stof die essentieel is voor de waterverdeling in het lichaam. Hoewel het vaak wordt gebruikt als allergiemedicijn, verergeren de problemen als het lichaam een bepaalde pijngrens bereikt. Pijnstillers ontregelen de mechanismen die de waterhuishouding reguleren, verstoren de afvoer van afvalstoffen en toxines, en dragen vaak bij aan chronische ziekten.

Wanneer de pijn aanhoudt, nemen de hersenen de regie over en verliezen pijnstillers hun effectiviteit. Dit kan leiden tot chronische pijn, tenzij je voldoende schoon water drinkt en je lichaam helpt met zuivering en ontgifting. Drink eerst schoon water als je zonder duidelijke aanleiding aanhoudende pijn ervaart, vooral wanneer deze niet door een verwonding is veroorzaakt.

Pijnstillers verstoren het primaire signaal van uitdroging, waardoor de uitdroging in stand blijft en dit leidt tot nog meer pijn. Aanhoudende pijn is vaak een noodkreet van het lichaam om de verstoorde waterhuishouding te herstellen, iets wat je kunt doen door schoon water te drinken.

Lees de bijsluiters van pijnstillers goed, want ze kunnen ernstige bijwerkingen hebben, zoals maagbloedingen, die zelfs fataal kunnen zijn. Bedenk dat wanneer je begint met een ‘onschuldige’ pijnstiller voor bijvoorbeeld hoofdpijn, je ongemerkt de eerste stap zet naar afhankelijkheid van deze medicijnen.

Het gebruik van pijnstillers evolueert vaak naar een leven van afhankelijkheid. Begrijp dat wanneer je begint met deze vochtafdrijvende pijnstillers of medicijnen, de pijn waarschijnlijk blijft of zelfs erger wordt zodra de pijnstiller is uitgewerkt, omdat de oorzaak vaak een watertekort op weefselniveau is. Denk daarom twee keer na!

Een ‘onschuldig’ pijnstillertje kan je binnen enkele minuten beter laten voelen, waardoor je weer verder kunt met je dag. MAAR het droogt je lichaam verder uit, vervuilt het en kan vitale organen beschadigen.

Misschien is het een beter idee om de pijn even te verdragen, een paar glazen schoon water te drinken, en de komende tijd alles op alles te zetten om je lichaam te ontgiften en te zuiveren.

De vervuiling van het lichaam

Om pijn te verlichten, is het essentieel om de onderliggende oorzaak aan te pakken. Het gebruik van pijnstillers en medicijnen is alleen gerechtvaardigd als de pijn onhoudbaar is, maar onthoud dat deze middelen zelf de oorzaak kunnen worden van onhoudbare pijnen. Dit komt doordat ze het lichaam verder vervuilen en vochtafdrijvend werken.

Het is belangrijk te begrijpen dat het natuurlijke pijnsignaal van het lichaam een normale reactie is op een abnormale situatie, namelijk een watertekort op weefselniveau. Pijn gaat vaak gepaard met verstoppingen in de lymfe en lymfeklieren, de galwegen van de lever, het collageen in de wanden van de bloedvaten, organen, de spijsverteringsorganen en andere systemen die betrokken zijn bij de afvoer en ontgifting van het lichaam.

Deze verstoppingen verergeren de pijn. De beste manier om je gezondheid terug te winnen is door je lichaam te zuiveren en te ontgiften, gecombineerd met het drinken van schoon water. Het is belangrijk om alle factoren die het lichaam uitdrogen te vermijden.

Wanneer lichaamssappen zoals bloed en lymfe worden gehinderd in hun stroming, ontstaat er pijn. Er is een weerstand die de vlotte doorstroming belemmert, zoals obstipatie, verstoppingen in haarvaatjes, ophoping van schadelijke stoffen in de lymfe, of zelfs emotionele weerstand tegen een persoon of situatie. Het vasthouden van negatieve emoties, zonder deze op te lossen in je comfortzone, kan ook leiden tot pijn.

Negatieve emoties creëren de giftigste toxines in het lichaam – vergeet dat niet. In plaats van de pijn symptoomgericht aan te pakken, is het zinvoller om de onderliggende oorzaak te vinden en te behandelen, zodat de weerstand kan worden weggenomen. Vechten tegen de pijn leidt alleen maar tot meer pijn, terwijl het loslaten van weerstand verlichting brengt. Dit zijn de wetten van aantrekking.

Het is belangrijk te beseffen dat ontgiften en zuiveren van het lichaam vaak gepaard gaat met pijn en symptomen. Probeer dit proces niet tegen te werken, maar help je lichaam herstellen uit liefde voor jezelf door voldoende rust te nemen, gezonde voeding, schoon water, zonlicht en frisse lucht. Deze natuurlijke elementen helpen om de pijn en ongemakken te verlichten en het herstel te versnellen.

Als je pijn en symptomen toelaat in plaats van ze te onderdrukken met pijnstillers of medicijnen, zul je merken dat deze symptomen op een natuurlijke manier verminderen, binnen een paar uur of enkele dagen, afhankelijk van de mate van vervuiling in je lichaam.

Elke poging om symptomen en pijn te onderdrukken leidt alleen maar tot meer vervuiling in het lichaam, wat op zijn beurt kan leiden tot angsten, medicijnverslaving en nog meer pijn die uiteindelijk een vicieuze cirkel vormt. Als je in staat bent de pijn en symptomen te accepteren, verdwijnen angsten uit je leven.

Het lichaam leert door de ervaring van pijn en symptomen om de productie van genezende stoffen en hormonen, zoals endorfine en oxytocine, te stimuleren. Wanneer je de oorzaak van de pijn hebt gevonden en er op de juiste manier mee omgaat, zullen de pijn en andere symptomen snel verdwijnen.

Uitdroging veroorzaakt een stressreactie in het lichaam

De werking van onze hersenen hangt in grote mate af van zelfopgewekte energie. Enerzijds door de omzetting van glucose, en anderzijds door hydro-elektrische energie die wordt opgewekt door osmose, waarbij water de weefsels in- en uitstroomt. Deze energie is essentieel voor de vele complexe processen die zich elke minuut in de hersenen afspelen.

De hersenen werken 24 uur per dag en hebben daarom veel water nodig. Ze bevatten ongeveer 20% van al het bloed dat door het lichaam stroomt. Een tekort aan water in het hersenweefsel vermindert de energievoorziening (door een gebrek aan hydro-elektrische energie), waardoor de vitale hersenfuncties worden getemperd.

Wanneer de hersenfunctie vermindert door een gebrek aan energie, ben je niet meer in staat om de uitdagingen van het leven aan te gaan. Geleidelijk kunnen angst, boosheid, overbezorgdheid, negatieve emoties en depressie toenemen. Lethargie en uitputting zullen sterker worden. Hersenmist, bekend als myalgische encefalomyelitis en chronisch vermoeidheidssyndroom, is vaak een symptoom van uitdroging in de hersenen. Dit beperkt het vermogen om stofwisselingsafval (verbrandingsafval) op natuurlijke wijze uit de cellen en vitale delen van de hersenen af te voeren.

Hersenmist kan plots verdwijnen wanneer de patiënt stopt met het constant stimuleren van de hersenen met cafeïnehoudende dranken, roken en overconsumptie van dierlijke eiwitten. Door te starten met een zuiveringsprogramma, het eten van zongerijpte natuurvoeding en het drinken van schoon water, kunnen de symptomen verminderen.

Bij uitdroging wordt het lichaam gedwongen om te overleven, vergelijkbaar met een gevecht dat het moet leveren tijdens een hongersnood of de bekende vlucht-of-vechtreactie. De bijnieren en andere endocriene klieren reageren in crisissituaties door extra productie van hormonen zoals cortisol, endorfine, adrenaline, noradrenaline, vasopressine, renine-angiotensine en prolactine.

Adrenaline helpt de bloedvaten uit te zetten en verbetert zo de waterdistributie. De ademhaling en hartslag versnellen om het lichaam beter te laten functioneren. Cortisol zorgt ervoor dat opgeslagen voedingsstoffen en energie vrijkomen om het lichaam van energie en noodzakelijke voeding te voorzien tijdens de crisis. Endorfines maken de toegenomen pijn beter verdraagbaar, zodat het lichaam door kan gaan met zijn activiteiten.

Prolactine speelt een belangrijke rol bij de regulering van de water- en zouthuishouding in het lichaam. Vasopressine, een antidiuretisch hormoon, helpt niet alleen bij de regulatie van water, maar heeft ook vaatvernauwende eigenschappen en speelt een rol in agressie. Renine-angiotensine is cruciaal voor het reguleren van de bloeddruk en stimuleert de bijnieren om aldosteron te produceren, wat de water- en zouthuishouding van het circulerende bloedvolume reguleert.

Dit alles veroorzaakt stress in het lichaam, wat schadelijk is voor de gezondheid. Uitdrukkingen zoals ‘dit vreet aan mij’ of ‘ik kan dit gewoon niet meer aan’ zijn treffend. Het medicijn cortison, dat vaak aan mensen met degeneratieve aandoeningen wordt voorgeschreven, kan tijdelijk meer energie en levenslust geven. Maar dit effect is van korte duur, omdat de energie- en voedingsreserves van het lichaam snel worden uitgeput door het medicijn.

Wanneer deze reserves uitgeput zijn, zal het lichaam nauwelijks nog kunnen functioneren en zal de ziekte verergeren. Cortison verstoort het ontgiftingsproces van het lichaam, waardoor het verder vervuilt en uitdroogt. Zelfs bij lichte uitdroging kan de stofwisseling al met 3% vertragen en oververmoeidheid veroorzaken. Als de hoeveelheid water in het lichaam met slechts 2% afneemt, kan dit leiden tot lichte geheugenproblemen, moeite met concentreren op computerschermen of het lezen van een boek.

Misschien een goed idee om meer schoon water te drinken?

Samentrekkende bloedvaten

De achterkwab van de hypofyse speelt een belangrijke rol bij de waterregulatie in het lichaam. Het dient als opslagplaats voor hormonen die door de hypothalamus worden geproduceerd, zoals vasopressine. Via neurale verbindingen wordt vasopressine afgegeven in de achterkwab van de hypofyse, vanwaar het in de bloedbaan terechtkomt. De afgifte van vasopressine wordt gereguleerd door osmotische receptoren in de hypothalamus en bloeddrukreceptoren in het hart, de longvaten, de sinus caroticus en door de aanwezigheid van angiotensine II.

Vasopressine is zowel een hormoon als een neurotransmitter. Het helpt de bloedvaten te vernauwen in gebieden waar weefsels te weinig water hebben. Bij uitdroging is het noodzakelijk om de bloedvaten te vernauwen, zodat de hoeveelheid vloeistof die erdoorheen gaat vermindert. Dit zorgt ervoor dat er voldoende druk in het bloedvatenstelsel blijft om een constante filtering van water naar de weefsels te garanderen. Met andere woorden, bij uitdroging daalt de hoeveelheid water in het bloed, wat leidt tot een stijging van de bloeddruk. Hoge bloeddruk komt dan ook vaak voor bij mensen die onvoldoende schoon water drinken.

Bij uitdroging op weefselniveau zullen om dezelfde reden de galwegen van de lever zich meer samentrekken als reactie op het watertekort in het lichaam. Dit kan leiden tot een toename van galstenen. Het is dus beter om meer schoon water te drinken voor het algemene welzijn van je lichaam.

Het lichaam is niet gemaakt om alcohol te drinken

De typische kater na het consumeren van alcohol is in feite een ernstige vorm van uitdroging. Alcohol heeft een sterk vochtafdrijvend effect, wat leidt tot extreme uitdroging op weefselniveau. Deze uitdroging veroorzaakt een sterke stressreactie, met een verhoogde productie van stresshormonen, waaronder verslavende endorfinen.

Regelmatig alcoholgebruik vergroot het watertekort in de weefsels, wat de productie van endorfinen versterkt en zo de alcoholverslaving aanwakkert. Bovendien remt alcohol de productie van vasopressine, wat direct bijdraagt aan uitdroging. Bij overmatige consumptie kan het watertekort in de weefsels zelfs levensbedreigend worden.

Deze situatie versnelt de veroudering. Alcoholverslaving heeft verwoestende gevolgen voor zowel het persoonlijke als sociale leven. Om één glas bier te verwerken, heeft je lichaam drie glazen water nodig. Overmatig alcoholgebruik leidt tot een ernstig tekort aan water in de hersenen. Dit kan irritatie en zelfs afsterving van hersenweefsel veroorzaken, resulterend in tragere en onderdrukte hersenfuncties.

Herstel is mogelijk, maar het vereist dat je onmiddellijk stopt met alcohol, cafeïne en andere stimulerende middelen. Dit moet worden gecombineerd met een zuiveringsprogramma en goede voeding.

Het zenuwgif cafeïne

Veel dranken bevatten cafeïne, zoals koffie, sommige theesoorten, energiedrankjes en frisdrank. Cafeïne stimuleert het centrale zenuwstelsel op een manier die niet vriendelijk is voor het lichaam en heeft een sterk vochtafdrijvend effect. Wist je dat je lichaam voor elk kopje koffie of cafeïnehoudende thee dat je drinkt, 2 tot 3 kopjes water nodig heeft om de giftige cafeïne te verwijderen?

Dit geldt ook voor alcoholhoudende dranken. Het is dan ook niet moeilijk te begrijpen dat dit waterverlies in je lichaam schade kan veroorzaken op weefselniveau en grote problemen kan opleveren voor het ontgiftings- en zuiveringsproces. Logisch, toch?

Daarnaast stimuleert cafeïne de bijnieren om stresshormonen te produceren en af te scheiden, wat een sterke reactie oproept. Dit kan bedrieglijk zijn, omdat je ten onrechte denkt dat je hernieuwde vitaliteit en energie te danken zijn aan dat heerlijke kopje koffie, thee of frisdrank. Ondertussen droogt je lichaam op celniveau verder uit en neemt de vervuiling toe.

Cafeïne heeft een sterk uitdrogend effect en werkt ook verslavend. Om de cafeïne uit je bloed te verwijderen, dwingt je lichaam zich om water uit de cellen te halen en te gebruiken. Dit leidt tot uitdroging van de cellen en maakt het bloed dunner. Deze bloedverdunning kan ervoor zorgen dat je je goed voelt, waardoor je niet merkt dat je lichaam ernstig uitgedroogd is.

Het geheim achter deze werking is dat de stimulering van je lichamelijke verdedigingsreacties voortdurend energie mobiliseert, zodat je je actief en alert voelt, vooral in je hoofd, zolang je gestimuleerd blijft. Dit is de oorzaak van de verslaving aan cafeïne. Het drinken van enkele glazen schoon water kan je hersenen beter laten functioneren, zonder het uitdrogende effect.

Het uitdrogende effect van cafeïne in dranken is een goede reden om ze te vermijden.

Frisdranken veroorzaken ernstige schade aan je gezondheid

Niet alleen de cafeïne in sommige frisdranken heeft een uitdrogend effect op het lichaam, maar ook de toegevoegde geraffineerde suikers, synthetische zoetstoffen, kleurstoffen en conserveermiddelen, evenals lightversies, dragen bij aan het vochtafdrijvende effect en houden uitdroging op weefselniveau in stand.

Frisdranken kunnen ernstige schade aanrichten op weefselniveau. Conserveermiddelen hebben het vermogen om vitale onderdelen van ons DNA uit te schakelen, wat problemen kan veroorzaken die geassocieerd worden met alcoholconsumptie en versnelde veroudering. Net als alcohol kunnen conserveermiddelen in frisdranken leiden tot levercirrose en degeneratieve neurologische aandoeningen.

Het is een langzaam en sluipend proces, waardoor we vaak niet opmerken wat er in ons lichaam gebeurt bij regelmatige consumptie van frisdranken. Veel conserveermiddelen zijn indirect kankerverwekkend, omdat ze schade toebrengen aan de mitochondriën van de cellen. Wanneer de mitochondriën beschadigd zijn, ontstaan er problemen met de energiewinning, waardoor de weefsels hun normale functies niet meer kunnen uitoefenen.

Op lange termijn hebben zuren, conserveermiddelen en de toegevoegde suikers of kunstmatige zoetstoffen een verwoestend effect op je lichaam. Bij frisdranken komt daar een extra groot probleem bij: het overdreven verzurend effect op het lichaam.

Verzuring van het bloed leidt tot meer weefselbeschadiging. Wist je dat je lichaam tot wel 30 glazen basisch water (met een pH-waarde van 9) nodig heeft om het zuur (voornamelijk fosforzuur en geraffineerde suikers) uit één glas cola of andere frisdrank te neutraliseren? Bij het neutraliseren van de zure geraffineerde suikers en fosforzuur verliest het lichaam enorme hoeveelheden water, wat leidt tot ernstig watertekort op weefselniveau.

Door het sterke vochtafdrijvende effect van cafeïne (in sommige frisdranken), geraffineerde suikers, kunstmatige zoetstoffen, zuren en conserveermiddelen verliest het lichaam sneller water dan het kan opnemen. Dit is de reden dat mensen die regelmatig frisdrank drinken vaak niet meer in staat zijn om hun dorst te lessen, omdat hun lichaam lijdt aan een acuut en voortdurend watertekort.

Bovendien worden de alkalische reserves van het lichaam aangesproken om het verzuurde effect van frisdranken te neutraliseren. Dit is een mechanisme van het lichaam om de zuuraanval van één glas frisdrank te neutraliseren en te overleven, aangezien één glas frisdrank genoeg zuur bevat om schadelijk te zijn. Wanneer deze calciumbuffers volledig zijn uitgeput, komt je leven in gevaar, omdat geïntoxiceerd verzuurd bloed een belangrijke doodsoorzaak kan zijn.

Veel mensen, zoals studenten, drinken soms tot wel 10 blikjes cola of andere frisdranken per dag. Dit leidt ertoe dat er geen onderscheid meer is tussen het dorstsignaal en het hongersignaal, wat kan resulteren in overeten. Dit zorgt ervoor dat ze zich opgeblazen voelen en aankomen. Daarnaast veroorzaakt de combinatie van cafeïne, conserveermiddelen, geraffineerde suikers en kunstmatige zoetstoffen een overstimulering van de hartspieren, wat kan leiden tot uitputting en hartziekten.

Andere schadelijke bijwerkingen van frisdranken zijn:

25% meer kans op het ontwikkelen van verhoogde triglyceriden of bloedvetten en verhoogde bloedsuikerspiegel.

30% meer kans op het ontwikkelen van obesitas.

30% meer kans op een vergrote tailleomvang

35% meer kans dat LDL cholesterol de hoogte ingaat ten opzichte van HDL, waarbij cholesterol geoxideerd wordt door de geraffineerde suikers. Oxycholesterol is wel een belangrijke oorzaak van diabetes en hart- en vaatziekten.

Verlies van grote hoeveelheden calcium, magnesium en andere sporenelementen. Veel frisdrank wordt gemaakt met gedistilleerd water dat eveneens veel mineralen onttrekt aan het lichaam.

Conclusie: als je dorst hebt, drink uit liefde voor je lichaam en jezelf een glas schoon water.

Het ontstaan van nierschade

Het renine-angiotensine (RA)-systeem wordt geactiveerd wanneer er een tekort aan water in het lichaam is. Dit systeem reguleert de bloeddruk. Renine is een enzym dat door de nieren wordt geproduceerd en speelt een cruciale rol in het renine-angiotensine-aldosteronsysteem (RAAS). Dit verfijnde systeem stimuleert het lichaam om zoveel mogelijk water vast te houden.

Uitdroging kan optreden na het verlies van veel mineralen en zouten door overmatig drinken of door hevig transpireren (zweten), hoge koorts, bloedverlies, vochtverlies door brandwonden, ernstige diarree, medicijnen, cafeïne, alcohol, stimulerende middelen, te weinig schoon water drinken of extreme hitte.

Wanneer het lichaam uitdroogt, ontstaat er een lagere bloeddruk. Uitdroging verstoort de osmotische werking, waardoor het bloed nog meer water uit de weefsels onttrekt, wat niet mag gebeuren. Dit leidt tot acuut watertekort in het lichaam. Het lichaam activeert vervolgens het renine-angiotensine (RA)-systeem om de bloeddruk te verhogen.

Een te lage bloeddruk wordt geregistreerd op verschillende plaatsen in het lichaam, zoals in het hart, de omliggende vaten, de nieren en de lever. Deze sensoren sturen een signaal naar de nieren, waar weefsels renine produceren. Renine is een enzym dat in het bloed het plasmaproteïne angiotensinogeen omzet in angiotensine I. Angiotensine I wordt vervolgens door het angiotensine-converterend enzym (ACE) omgezet in angiotensine II, voornamelijk in de longcapillairen.

Angiotensine II heeft verschillende effecten die allemaal bijdragen aan de verhoging van de bloeddruk. Het zorgt voor vernauwing van de vaatwanden en stimuleert de bijnierschors tot de productie van aldosteron. Aldosteron bevordert de terugresorptie van water en natrium door activatie van natriumkanalen aan het apicale weefselmembraan in de distale tubuli van de nieren.

De antidiuretische werking vergroot het bloedvolume en doet de bloeddruk stijgen. De hartwanden meten zowel de bloeddruk als het bloedvolume. Wanneer deze waarden te hoog worden, produceren de atria van het hart het hormoon atriaal natriuretisch peptide (ANP). ANP heeft een negatieve terugkoppeling op de aanmaak van het enzym renine in de nieren, waardoor er minder renine wordt geproduceerd en de bloeddruk kan dalen.

Het renine-angiotensine (RA)-systeem geeft de nieren de opdracht om de urineproductie te verminderen en zorgt voor de vernauwing van haarvaten en het vaatstelsel, voornamelijk in gebieden die minder essentieel zijn dan het hart en de hersenen. Tegelijkertijd stimuleert het de opname van zout, zodat het lichaam vocht kan vasthouden.

Het renine-angiotensine (RA)-systeem blijft geactiveerd totdat het lichaam weer voldoende schoon water krijgt. Er is echter een probleem: door de aanhoudende hoge bloeddruk tegen de wanden van de bloedvaten kan schade ontstaan in de vorm van hart- en vaatziekten. Het vasthouden van urine en hoge bloeddruk in de nieren leidt ook tot nierschade. Door schoon water te drinken kunnen deze problemen eenvoudig en goedkoop worden opgelost.

Het wordt pas echt gevaarlijk wanneer vochtafdrijvende medicijnen worden voorgeschreven in combinatie met het advies om geen zout te gebruiken. Deze twee factoren hebben ernstige gevolgen. Het verminderen van zoutinname en het innemen van vochtafdrijvende medicijnen om de verhoogde bloeddruk te normaliseren, onderdrukken de noodzakelijke maatregelen die het lichaam neemt om het beperkte beschikbare water te gebruiken voor normale weefselactiviteit en voor het ontgiften en zuiveren van het lichaam.

Hierdoor ontstaat een grote stressreactie die de vicieuze cirkel compleet maakt. Het is logisch dat de nieren ernstig beschadigd raken, waardoor veel mensen een niertransplantatie moeten ondergaan. Ernstige nierbeschadiging door chronische uitdroging kan eenvoudig worden voorkomen door voldoende schoon water te drinken, het zenuwstelsel niet te overstimuleren, de consumptie van dierlijke eiwitten te beperken, en zeker geen alcohol of andere dranken te gebruiken die telkens reacties in het lichaam oproepen.

Bronnen: Andreas Moritz, Wikipedia, Deepak Chopra, Hans Moolenburgh, Laurens De Meyer, Eigen opleiding Ayurveda.