Verziekt weefsel?

Je hebt eerst aangedaan of verziekt weefsel, dan pas verschijnen de ziekteverwekkers

Wanneer iemand een biologische schok ervaart, kunnen de weefsels worden aangedaan door structurele veranderingen. In de kiembladen ectoderm en nieuw mesoderm treedt vaak weefselafname op, zoals ulceratie, atrofie of necrose. In het endoderm en oud mesoderm daarentegen, ontstaat weefseltoename in de vorm van kanker of tumorgroei. Dit proces blijft voortduren zolang het conflict in de geest actief blijft. Het lichaam probeert met deze weefselveranderingen te overleven en de geest te ondersteunen bij het oplossen van het conflict.

Zodra het lichaam en de geest het conflict hebben opgelost, verandert de situatie. In de kiembladen ectoderm en nieuw mesoderm begint het lichaam verloren weefsel tijdens de conflictactiviteit weer aan te vullen. Dit is geen kanker, maar herstelweefsel, wat vaak verkeerd wordt geïnterpreteerd door de medische wetenschap. In de kiembladen endoderm en oud mesoderm stopt de groei van kanker of tumor, en wordt het kankerweefsel afgebroken.

Het is interessant om te begrijpen dat het lichaam dit herstelproces niet alleen uitvoert. Het opbouwen van nieuw weefsel en het afbreken van kankerweefsel gebeurt in samenwerking met microben, zoals bacteriën die helpen bij het herstellen en ontgiften van weefsel (zoals globulines of eiwitten met erfelijk materiaal), en schimmels of bacteriën die verantwoordelijk zijn voor het afbreken van kankerweefsel. Deze micro-organismen werken zelfs onder een hiërarchie die door de hersenen wordt aangestuurd. Het is een symbiotische samenwerking waarin zowel weefsels worden hersteld als het lichaam wordt ontgift.

Op deze manier zijn er twee belangrijke fasen in het ziekteproces: de conflictactieve fase, waarin weefselveranderingen ontstaan, en de genezingsfase, waarin deze veranderingen weer ongedaan worden gemaakt en het weefsel in zijn oorspronkelijke staat herstelt. Zolang iemand conflictactief is, zal het lichaam niet snel symptomen of beroerdheid veroorzaken, omdat het individu al genoeg moeite heeft met het conflict zelf. Het draait immers om overleven, wat steeds urgent is. Maar zodra het conflict is opgelost, creëert het lichaam wel symptomen en beroerdheid om je aan te zetten tot rust, zodat de weefsels goed kunnen herstellen.

Tijdens de genezingsfase, wat vaak de ziekte wordt genoemd, is het voor het lichaam cruciaal dat je je energie niet verspilt aan allerlei activiteiten. Het lichaam heeft deze energie nodig om goed te kunnen herstellen. Daarom zei Hippocrates dat ‘uitzieken’ het meest liefdevolle is wat je voor jezelf en je lichaam kunt doen. Uitzieken is tegelijkertijd een manier waarop het lichaam zichzelf ontgift en herstelt.

De beroerdheid tijdens de genezingsfase is natuurlijk onaangenaam en gaat vaak gepaard met pijn, en dat is precies het moment waarop de medische wereld meestal ingrijpt om deze symptomen te bestrijden. Dit is echter schadelijk voor het lichaam, dat juist bezig is met herstellen. In de conflictactieve fase, wanneer iemand bijna geen symptomen ervaart, behalve ongemakken zoals koude vingers, verminderde eetlust, slaapproblemen of lichte hoofdpijn, doet de medische wetenschap vaak niets. Ze is zich er zelfs niet van bewust dat het lichaam in deze fase structurele weefselveranderingen ondergaat. Een uitzondering hierop is kanker, die juist in de conflictactieve fase groeit. Maar ook kanker heeft altijd een biologisch doel; het is er niet zomaar.

Microben worden geactiveerd door de hersenen

Tijdens de conflictactieve fase functioneert de spijsvertering niet optimaal, omdat dit op dat moment minder prioriteit heeft voor het lichaam. Overleven is belangrijker. Hierdoor werkt de ontgifting van het lichaam ook niet goed, waardoor je gevoeliger wordt voor intoxicaties, milieuvervuiling, chemtrails, straling, en dergelijke. Gifstoffen stapelen zich op, en zodra de tolerantiegrens van het lichaam wordt overschreden, kan er een intoxicatieschok optreden. Dit is op zich een biologische schok en kan dus ook ziekmakend zijn. Gifstoffen zelf zijn niet per se ziekmakend; het is de concentratie die telt, zoals Paracelsus al stelde.

Het lichaam heeft van nature manieren om intoxicatieschokken te vermijden, zoals het aanmaken van vetweefsel waarin gifstoffen kunnen worden ingekapseld. Bij kanker ontstaan er ook bloedvaten doorheen de tumor, waardoor schimmels in de tumor kunnen beginnen met het afbreken van gifstoffen en schadelijke stoffen, zoals geraffineerde suikers. Dit beschermt de gezonde weefsels tegen irritatie door deze schadelijke stoffen. Tumoren vervullen dus twee belangrijke functies: ze ondersteunen het lichaam en de geest bij het oplossen van het conflict én helpen bij het ontgiften, waardoor een intoxicatieschok wordt voorkomen.

Soms verloopt de ontgifting echter niet zoals het zou moeten, en kan er toch een intoxicatieschok optreden, wat ziekmakend is. Dit maakt het genezingsproces zwaarder, waarbij microben overactief kunnen worden. Microben hebben van nature de taak om afvalstoffen en gifstoffen af te breken, maar wanneer ze te actief worden, kan er een cytokinestorm ontstaan, en dat is altijd gevaarlijk.

Dr. Hamer benadrukte dat er alles aan gedaan moet worden om dit te voorkomen. In zo’n geval kan het afvlakken van symptomen, bijvoorbeeld met antibiotica, gerechtvaardigd zijn om een cytokinestorm te voorkomen. Het idee is meer: “Rustig aan, microben, je vergiftigt de gastheer.” Maar het bestrijden van het symptoom zelf is schadelijk voor het lichaam en dat gebeurt helaas te vaak, met negatieve gevolgen.

Het is vergelijkbaar met een verstopte waterkraan waar geen druppel water meer uit komt – dat vinden we allemaal logisch. Maar wanneer een haarvaatje of lymfevat in het lichaam verstopt raakt door toxines en afvalstoffen, gebeurt er hetzelfde: de doorstroming wordt gehinderd. Hierdoor krijgen alle lichaamsdelen in het bindweefsel rondom dat verstopte vaatje geen toegang meer tot water, voedingsstoffen en zuurstof. Bovendien kunnen deze weefsels hun afvalstoffen niet meer afvoeren, wat leidt tot een biologische toxinecrisis en cytokinestormen.

Het lichaam heeft geen andere keuze dan de natuurlijke helpers, de microben, te activeren om dit probleem op te lossen. De weefsels die lijden onder een gebrek aan water, voedingsstoffen en zuurstof, scheiden hormonen zoals histamine af om het hele lichaam en het zenuwstelsel te waarschuwen dat er een probleem is. Wanneer histamine in het bindweefsel een zenuwcel bereikt, ontstaat er pijn. Deze pijn heeft als doel om je stil te houden, zodat het lichaam alle beschikbare energie kan gebruiken om het probleem op te lossen en om cytokinenstormen te voorkomen.

Wat veel mensen niet weten, is dat verzuring juist essentieel is om het genezings- en ontgiftingsproces goed te laten verlopen. Onze vrienden, de microben, gedijen het beste in een zuurder milieu. Verzuring is niet de oorzaak van symptomen of kanker, maar een correlatie met deze processen. Hierin maken mensen vaak hun grootste denkfout. In de natuur zien we hetzelfde: waar schimmels en bacteriën actief zijn, is het milieu ook lokaal zuurder. Zodra het herstel- en ontgiftingsproces in het lichaam is afgerond, herstelt het zuur-base-evenwicht zich vanzelf. Een gezond lichaam heeft een pH-waarde die schommelt tussen 7,35 en 7,45.

Het lichaam kiest automatisch voor overlevingsmechanismen en past deze toe wanneer dat nodig is. Het meest voor de hand liggende mechanisme is ontsteking of inflammatie. Wanneer de gezondheid verzwakt is door intoxicatieschokken, vaak in verband met psychologische factoren, toxines en afvalstoffen, activeert het lichaam microben of de zogenoemde “ziekteverwekkers” om deze problemen aan te pakken.

Tijdens deze schoonmaakactie worden toxines, afvalstoffen, dode microben of dood weefselafval opgeruimd. Weefsels worden hersteld en ontgift door middel van ontstekingen, waarbij bacteriën een cruciale rol spelen. Afhankelijk van de situatie kan het lichaam ervoor kiezen om nieuwe bloedvaatjes te laten groeien om het herstel te ondersteunen. Dit is de reden waarom je je na het overwinnen van een ziekte vaak plotseling veel gezonder en energieker voelt. Het lichaam heeft de doorstroming hersteld en kan zichzelf weer optimaal ontgiften en zuiveren.

Het is een eeuwenoude wijsheid dat het uitzieken van een ziekte op natuurlijke wijze bijdraagt aan de gezondheid van de bevolking. Dit is altijd zo geweest. Na elke ziekte creëert het lichaam een soort geheugencel, feitelijk een gespecialiseerde witte bloedcel, die helpt om een specifiek probleem in de toekomst op te lossen.

Wanneer het lichaam zich volledig kan ontgiften en zuiveren, zijn microben niet langer nodig. De geheugencellen zorgen ervoor dat deze microben weer in een latente staat worden teruggedrongen zodra het herstel- en ontgiftingsproces is afgerond. Microben staan altijd in dienst van hogere levensvormen en ondersteunen het lichaam waar nodig.

Miljoenen jaren van evolutie tussen mens, dier en plant in symbiose met microben hebben het vermogen van al het leven op deze planeet gevormd om te overleven. Een ziekte wordt alleen dodelijk wanneer de oorzaken van intoxicatie in het lichaam niet worden aangepakt.

Grote ziekten uit het verleden, zoals de pest of de Spaanse griep, waren niet het gevolg van zogenoemde “ziekteverwekkers”, maar van angstpsychoses en andere biologische conflicten op collectief niveau. Toen deze collectieve conflicten ten einde kwamen, begon het lichaam te herstellen, maar was vaak sterk verzwakt. Dit leidde tot veel sterfgevallen, niet door de ziekte zelf, maar door een tekort aan essentiële voedingsstoffen, zoals eiwitten die microben nodig hadden om het genezingsproces in het lichaam te ondersteunen.

Deze situatie werd verergerd door ondervoeding, slechte leefomstandigheden, vergiftiging en andere biologische conflictsituaties, zoals de doodsangsten tijdens oorlogen, die altijd invloed hebben op de longen. Met andere woorden, als de vergiftiging van het lichaam niet wordt opgelost, kan dit uiteindelijk fataal worden. Dit is echter niet de schuld van de microben. Biologische schokken en trauma’s in de geest veroorzaken weefselveranderingen die juist noodzakelijk zijn om te overleven tijdens de conflictactieve fase.

Conclusie:

Wanneer het conflict is opgelost, worden microben geactiveerd om de weefsels te herstellen naar hun oorspronkelijke staat en ze te ontgiften. Dit is een fundamenteel biologisch proces. Het principe dat weefselveranderingen eerst ontstaan door biologische schokken en dat de microben pas daarna verschijnen om het herstel te ondersteunen, wordt erkend in vele oude medische tradities. Dit omvat de wijsheid van Hippocrates, de grondlegger van de westerse geneeskunde, maar ook zienswijzen zoals Ayurveda, Germaanse geneeskunde en Chinese geneeskunde. Zelfs Louis Pasteur erkende op zijn sterfbed dit principe: microben zijn niet de primaire oorzaak van ziekte, maar volgen de weefselveranderingen die voortkomen uit conflicten en trauma’s om deze te herstellen in oorspronkelijke staat.