De mazelen (Morbilli)
Volgens het reguliere medische systeem is mazelen een gevaarlijke en besmettelijke huidziekte. Het wordt veroorzaakt door het kwaadaardige mazelenvirus of Morbillivirus. Meestal duurt de infectie een tweetal weken en kinderen die geïnfecteerd zijn, kunnen heel erg ziek worden met zelfs de dood tot gevolg.
Mazelen gaan gepaard met hoge koorts en rode vlekjes en voor volwassenen zijn mazelen uiterst dodelijk. Volgens Wikipedia zijn mazelen één van de belangrijkste oorzaken van kindersterfte wereldwijd. Er kunnen net als bij een verkoudheid of griep complicaties optreden zoals bijvoorbeeld een oorontsteking. Tot zover de theorie van onze reguliere geneeskunde.
Mijn ervaring als kind toen ik mazelen heb gehad
Voor zover ik het mij herinner, was het best wel heftig: een viertal dagen hevige koorts tot 40°c, die daarna zeer scherp daalde. Ik had fluwelen rode vlekjes, sommige tot wel 1 cm groot. Wat ik me nog goed herinner, is dat ik liever in het donker wilde uitzieken.
Mijn ogen hadden het moeilijk tijdens het uitzieken en hadden rust nodig. De mazelen hebben ongeveer twee weken geduurd en ik herstelde zeer snel. Mijn moeder ging niet naar de arts en liet mij uitzieken, en daar ben ik haar dankbaar voor.
Wat mij daarbij opviel is dat ik na het uitzieken van de mazelen beloond werd met veel energie en goed kon leren. De mazelen hebben aan mijn geestelijke ontwikkeling een boost gegeven.
Ik had een soort van verscherping van de geest en mijn lichaam functioneerde veel beter. Ik voelde me herboren na het uitzieken. Na het doormaken van de mazelen werd mijn algemene gezondheid alleen maar beter, het was als het ware een soort ontgiftingskuur voor mijn lichaam.
Wat zegt de Germaanse geneeskunde over de mazelen?
De huid is een orgaan dat ons zowel verbindt met, als afgrenst van, onze omgeving. De opperhuid of epidermis bedekt de onderliggende lederhuid of corium. De opperhuid is verantwoordelijk voor de sensorische waarneming zoals de aanraking met mensen en de omgeving, en het waarnemen van temperatuur.
Mazelen zijn een aandoening van de opperhuid, die tot het ectodermale kiemblad behoort dat vanuit de sensorische cortex in de hersenschors aangestuurd wordt. De ectodermale opperhuid heeft samen met de haren een verbindingsfunctie.
Gebaseerd op de vierde biologische natuurwet (het door de evolutie bepaalde systeem van de microben) zijn ‘kinderziekten’ in feite geen ‘besmettelijke virale infecties’, zoals altijd beweerd wordt. Deze kinderziekten zijn de helingsfase van scheidingsconflicten die door meerdere kinderen tegelijkertijd worden ervaren.
Het bestaan van virussen is tot op de dag van vandaag nog altijd niet wetenschappelijk aangetoond, zie verder in dit artikel.
Het biologisch conflict dat verband houdt met de opperhuid
Het biologisch conflict dat verband houdt met de opperhuid is een scheidingsconflict. Bij kinderen wordt dit voornamelijk als verlies van fysiek contact ervaren. Scheidingsconflicten behoren tot de primaire conflictthema’s die geassocieerd worden met de organen van ectodermale oorsprong.
Bij mazelen gaat het om een gegeneraliseerd scheidingsconflict waardoor de mazelen als huiduitslag het grootste deel van het lichaam bedekken. Biologisch gezien zijn baby’s en kleine kinderen veel kwetsbaarder bij scheidingen van de ‘roedel’, de veilige thuishaven waarin ze overleven.
Hoe de kinderziekte zich manifesteert, hangt af van welke laag van de opperhuid betrokken is (waterpokken gaan dieper dan de mazelen en rodehond) en van de intensiteit van de voorafgaande conflictactieve fase (zo veroorzaakt rodehond mildere symptomen dan mazelen).
Bij ‘het syndroom’, waarbij de nierverzamelbuizen betrokken zijn, ontstaat waterretentie als gevolg van een actief verlatingsconflict, en lijken de blaren van de huiduitslag dramatischer. Sowieso is het verlatingsconflict gekoppeld aan het scheidingsconflict aangezien beide te maken hebben met ‘het bij de roedel horen’ om te kunnen overleven. Door biologisch te redeneren kan men kinderziekten beter begrijpen.
Bij jonge kinderen gaat het dikwijls om collectieve scheidingsconflicten die meestal thuis gerelateerd zijn, waarbij de scheiding van broers en zussen ook een hevige impact kan hebben. Naar school gaan is nieuw voor veel kleine kinderen, waarbij ze gescheiden worden van hun roedel: mama, papa en broer of zus.
Dat is de reden dat mazelen bij jonge kinderen meestal in de herfst optreden als de kinderen gewend zijn geraakt aan de kleuterleidster of leerkracht en dagelijks door hun moeder weer opgehaald worden. Soms kan het ook school gerelateerd zijn, door een associatie met een schoolvriend of leraar.
De mazelen zijn het zichtbare teken dat het scheidingsconflict is opgelost.
Geen contact mogen of willen hebben met iemand die de infectie heeft, resulteert vaak in een verspreiding van deze scheidingsconflicten. Uitbraken van mazelen op school of bij een grotere populatie houden vaak verband met de angst om in contact te komen met een ‘besmette persoon’.
Ondertussen weten we dat ‘infectie’ en ‘besmetting’ hypothesen zijn zonder wetenschappelijk gefundeerd bewijs. De angst voor mazelen is in overdrachtelijke zin besmettelijk en dat creëert scheidingsconflicten.
De conflictactieve fase
Tijdens de conflictactieve fase ulcereert de kiemlaag van de opperhuid die met de scheiding wordt geassocieerd. Deze ulceraties of weefselafnames zijn microscopisch klein en beginnen ongemerkt. Door afname van epidermaal weefsel neemt de gevoeligheid van de huid af. Door deze hypesthesie of verminderde sensitiviteit, wordt het ontbrekende huidcontact tijdelijk vergeten.
Een typisch symptoom van de conflictactieve fase is het korte termijn geheugenverlies, dat zorgt voor het tijdelijk kunnen vergeten van degene die ‘van de huid werd weggerukt’, door het geheugen te blokkeren. Dit veroorzaakt leermoeilijkheden en aandachtsproblemen en wordt aangeduid als ADD of Attention Deficit Disorder.
De genezingsfase van mazelen
Tijdens de genezingsfase is er herstel van de opperhuid en in het eerste deel van de helingsfase wordt het zwerende gebied aangevuld met nieuw epidermaal weefsel. De stofwisseling verhoogt waarbij koorts, ontsteking, roodheid en een lichte zwelling ontstaat. De patiënt ervaart soms ook irritante jeuk.
De huid wordt nu juist overgevoelig voor aanraking, dit noemen we hyperthesie. Een intense helingsfase gaat gepaard met hoge koorts. De suikerspiegel in het bloed kan tijdelijk dalen door het verhoogde glucoseverbruik in de hersenen tijdens de genezingsfase. Er zijn veel exosomen (globulines) actief bij dit genezingsproces, dit zijn lichaamseigen eiwitten met erfelijk materiaal die instaan voor de ontgifting van het herstellende weefsel.
Kortom, de genezing van de huid manifesteert zich als huiduitslag, dermatitis, eczeem, netelroos (urticaria), mazelen, rodehond, waterpokken, rosacea, lupus, psoriasis of herpes. Op basis van GNM zien we hier steeds hetzelfde proces, namelijk de helingsfase van een scheidingsconflict.
Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com
Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/
Dr. Geerd Ryke Hamer
De Griekse arts Hippocrates
Hippocrates constateerde dat ziekte en koorts tekenen en symptomen zijn die zich van de organen en het bloed verplaatsen naar de buitenkant van het lichaam. Deze symptomen zouden vaak zichtbaar zijn als uitslag op de huid of afvoer van afvalstoffen en toxines via het bloed, slijm of pus.
Dit afwerpen van een ziekte werd beschouwd als een natuurlijke genezingsreactie waarmee het lichaam kon terugkeren naar een evenwicht of equilibrium. Hippocrates interpreteerde dit als het koken en verteren van ons innerlijk gif.
Tegenwoordig beschouwen we de ziekte als een vijand, wat een schromelijke vergissing is. Een lichaam begint pas te reageren met koortssymptomen als het biologisch conflict is opgelost.
Via koorts kan het lichaam innerlijk gif verbranden en elimineren.
Huiduitslag laat altijd iets zien dat tot op dat moment teruggedrongen is. Huiduitslag wil de grens van onderdrukking doorbreken om zichtbaar te worden.
Deze huiduitslag laat iets zien wat tot dan toe onzichtbaar was, begrijpelijk dus waarom bijna alle kinderziekten, zoals mazelen, waterpokken, roodvonk of rodehond, zich via de huid manifesteren. Bij iedere kinderziekte breekt iets nieuws in het leven van het kind door, en dit is de reden waarom iedere kinderziekte vaak een ontwikkelingsstap met zich meebrengt.
Hoe heviger de uitslag is, des te sneller is het verloop van de kinderziekte. Deze ziekten zijn dus hard nodig voor de ontwikkeling van het kind, boven op de opbouw van het weerstandsvermogen tegen trauma’s en schokken.
Wat kan je doen bij hevige koorts?
Koorts onderdrukken verzwakt het lichaam verder. Met koorts tracht het lichaam te herstellen nadat een biologische schok in de geest is opgelost. Bij een lichaamstemperatuur boven de 38°C ontstaan meer witte bloedcellen en het glycoproteïne interferon. Interferon is een lichaamseigen eiwit waar suikermoleculen aan gebonden zijn.
Interferon ondersteunt de ontsteking zodat het weefsel zich goed kan herstellen en ontgiften. Lichaamseigen interferon is niet schadelijk en met een wiskundige precisie afgestemd op het genezingsproces. Naarmate het genezingsproces vordert, neemt de koorts verder af. Het is aan te raden om de koorts af te vlakken indien deze boven 40°C stijgt.
Geef je kind bij koorts zeer veel water om uitdroging te voorkomen. Afsponzen met lauwwarm water helpt ook, alleen als het kind dat als aangenaam ervaart. Sommige delen van de huid zijn misschien te gevoelig om aan te raken.
Begin met het voorhoofd of het gezicht, het kind ervaart dit meestal als aangenaam. Hou een koortsig en rillerig kind tijdens de nacht warm door een extra deken te geven waardoor het kind extra zal zweten en daardoor de koorts zal dalen. Zweten koelt het lichaam af.
Koorts is ook een signaal dat het gevecht van het lichaam bijna voorbij is. Je kan een koortsig kind ook in een bad met lauwwarm water laten afkoelen. Gebruik je elleboog om aan het water te voelen of de temperatuur geschikt is voor je kind.
Wanneer de voeten, kuiten en handen nog koel aanvoelen bij koorts van 38,5°C is dit een teken dat de koorts nog verder zal oplopen. Deze ledematen worden pas warm als de temperatuurstijging voorbij is en het lichaam zelf de warmte van de koorts wil afstaan aan de omgeving.
Eens de ledematen warm zijn en de koortsthermometer geeft 39°C aan, is het raadzaam om sokken en een kuitwikkel te drenken in een oplossing van een halve citroen op 150 cc lauw water. Daarna de sokken aantrekken en daaroverheen wollen sokken doen en 20 minuten laten zitten. Herhaal dit proces eventueel na een uur.
Je kan ook citroenwikkels rond de polsen doen. Doe daar een droge katoenen doek omheen om alles warm te houden.
Tijdens het ziekteproces kan je kind ook symptomen vertonen van jeukende uitslag, gezwollen en soms pijnlijke klieren, en een pijnlijke hoest en ontstoken ogen. Het zal waarschijnlijk zonder complicaties goed herstellen, waarbij de algemene gezondheid met zijn detox- en recyclingsysteem zeer sterk zal evolueren.
Bij twijfel (voel het intuïtief aan) of bij ongewone symptomen, ga dan naar een ayurvedische arts, natuurgeneeskundige, homeopaat of een arts die de Chinese geneeskunde heeft gestudeerd.
Vraag om een remedie die thuis kan worden toegepast zodat je kind bij de moeder kan blijven in een vertrouwde omgeving, zodat nieuwe scheidingsconflicten worden voorkomen.
Geef geen vloeibare paracetamol of aspirine, beide onderdrukken het echte genezingswerk en dat zal alleen maar leiden tot meer niet-gerelateerde lichamelijke en emotionele problemen in de toekomst.
Wanneer met je baby of kind naar de arts?
– Als de koorts hoger is dan 38,5°C bij baby’s onder de drie maanden en langer dan 24 uur aanhoudt.
– Wanneer het kind klaagt over hevige buikpijn rond de navel, dit kan wijzen op een blindedarmontsteking.
– Als de koorts gepaard gaat met een zeer korte ademhaling, veel hoesten, een grauwe huidskleur en er weinig levenslust is, wat kan duiden op een longontsteking.
– Als de koorts drie dagen onafgebroken aanhoudt, zonder een teken van verbetering.
– Als er risico is op uitdroging, bv. als het kind veel braakt samen met een waterige diarree. Alarmerende signalen zijn weinig urineren en het verlies van de elasticiteit van de huid van de buik.
– Wanneer een baby of kind kreunend huilt, met aanhoudende hoge koorts, versuft is met blauw-paars achtige vlekjes op de huid die niet weg te drukken zijn, in lighouding zijn knieën niet zonder pijn richting de neus kan brengen, en niet meer zonder pijn de kin richting borstkas kan bewegen. Bij deze symptomen kan er sprake zijn van een hersenvliesontsteking, dan moet je meteen naar het ziekenhuis met je kind.
– Koortsstuipen zijn het gevolg van een disbalans in de temperatuurregeling van het lichaam en de hersenen kunnen de snelle opwarming niet tijdig verwerken. Als het kind koortsstuipen heeft, leg het dan op zijn zij en zorg dat het niets in zijn mond heeft. Na de koortsstuip zal het kind suf en moe zijn. Koortsstuipen zijn niet gevaarlijk, ook al ziet het er naar uit. Als koortsstuipen aanhouden, kan je best een arts raadplegen.
Het mazelenproces van Dr. Stefan Lanka
Dr. Stefan Lanka is een microbioloog en heeft Dr. Geerd Ryke Hamer gekend. Dr. Lanka wist net als Kary Mullis – de uitvinder van de PCR-test – dat virussen niet kunnen bestaan. In november 2011 schreef Dr. Lanka een prijskamp uit van 100.000 euro voor de eerste viroloog die hem het bestaan van virussen kon bewijzen. De criteria voor dit bewijs zijn de isolatie van het mazelenvirus (tweede Koch postulaat) en het aantonen van de diameter van het virus.
De claim van Dr. Lanka is dat tussen de 30.000 publicaties die over het mazelenvirus geschreven zijn, er geen enkele paper is die effectief beschrijft hoe het virus werd geïsoleerd, opgezuiverd en biochemisch gedetermineerd.
Kort daarna was er een jonge arts, Dr. David Bardens, die nog in opleiding was en met zes specifieke papers bewijs leverde voor het bestaan van het mazelenvirus.
Dr. Lanka zei dat er geen enkel bewijs was in deze zes papers, want het zijn gewoon literatuurstudies. Hij wou met zijn criteria het bewijs zien en de beschrijving hoe het mazelenvirus geïsoleerd werd.
Dr. Bardens was niet akkoord en startte op 29 september 2013 een rechtsgang voor de rechtbank van Eerste Aanleg in Ravensburg. De rechtbank in Ravensburg oordeelde Dr. Lanke tot het betalen van 100 000 euro.
Dr. Lanka verloor in Eerste Aanleg en dit vind je overal op het internet terug. De mazelenontkenner, de negationist, men gebruikte zelfs holocausttermen om iemand die niet gelooft in de pseudo-wetenschappelijke theorie van infectie en besmetting, af te schilderen als een charlatan.
Wat je niet snel vindt op het internet is dat Dr. Lanka zijn zaak twee jaar later wel degelijk met glans gewonnen heeft.
Dr. Lanka gaat in beroep
Dr. Lanka zijn argument was dat de zaak niet ten gronde werd behandeld, iets wat door de beroepsrechter aanvaard werd. Dr. David Bardens had bij zijn aanklacht in Eerste Aanleg niet eens de zes artikelen ter beschikking van de rechter gesteld. Dr. Lanka mocht deze artikelen om juridisch-technische redenen ook zelf niet aandragen.
De vraag die hier opduikt is: “Hoe kan een rechter beslissen of die artikelen voldoen aan de criteria van Dr. Lanka?”. Dr. Lanka ging voor zijn waarheid en was dus niet te intimideren. Het was voor hem gemakkelijk om in beroep te gaan met het argument dat de zaak niet ten gronde was behandeld.
De beroepsrechter geeft Dr. Lanka gelijk: het Oberlandesgericht van Stuttgart geeft Dr. Lanka gelijk op 16 februari 2016. Opgelet, het Hof van Beroep doet geen uitspraak over het al dan niet bestaan van virussen. Het Hof van Beroep doet enkel uitspraak over de vraag of Dr. Lanka volgens zijn eigen criteria de prijs had moeten betalen.
Dr. Lanka zijn criteria zijn wetenschappelijke criteria volgens de postulaten van Koch, niet volgens de postulaten van Rivers die gesponsord zijn door J. D Rockefeller. Dr. Lanka zegt: “Het virus moet geïsoleerd worden en je moet de postulaten van Koch respecteren, en dit is in geen enkele publicatie aangetoond”.
Een korte samenvatting van de zes papers
Waarom ik hier dieper op in ga, is om aan te tonen hoe onze medische wetenschap verder werkt op hypothesen, in plaats van bewezen stellingen.
Dit zijn de zes papers in detail.
- 1. Enders, J. (1954) “Propagation in tissue cultures of cytopathogenic agents from patients with measles”, proc soc exp Biol Med. 1954 jun;86 (2): 277-286.
- 2. Bech V; magnus Pv. (1959) “Studies on measles virus in monkey kidney tissue cultures”, acta pathol microbiol Scand. 1959; 42 (1): 75-85.
- 3. Nakai M, imagawa DT. (1969) “Electron microscopy of measles virus replication”. Journal of virology 1969 feb; 3v (2): 187-97.
- 4. Lund GA; Tyrell; DL; Bradley RD; Scraba DG (1984) “The molecular length of measles virus RNA and the structural organisation of measles nucleocapsids.” Journal of General Virology 1984 sep; 65 (Pt 9): 1535-42.
- 5. Horikami SM, Moyer SA. (1995) “Structure, transcription, and replication of Measles virus”. Curr Top Microbiol Immunol. 1995; 191: 35-50.
- 6. Daikoku E, Morita C, Kohno T, SanoK. (2007) “Analysis of Morphology and infectivity of Measles Virus Particles”. Bulletin of the Osaka medical College. 2007; 53 (2): 107-14.
Nog een interessant feit: toen de rechter Dr. David Bardens verhoorde moest Bardens toegeven dat hij de zes papers niet eens gelezen had. Dan kan je toch de vraag stellen: hoe komt hij dan aan die zes papers?
Wie heeft hem die zes publicaties gegeven? En hoe komt het dat een jonge arts die eigenlijk nog alles te verliezen heeft in zijn carrière, zo een high profile case aangaat, met zoveel risico? Uiteindelijk heeft hij de zaak verloren en waren de gerechtskosten voor zijn rekening.
Wie heeft dit gefinancierd? Zou het kunnen dat daar belangen achter zitten? Ik laat dit in het midden, maar we gaan die papers in detail bekijken zodat niemand nog kan zeggen dat het bestaan van virussen bewezen is.
De vier wetenschappelijk postulaten van Robert Koch (1884):
- De ziektekiem (microbe) moet in ongewoon grote hoeveelheden in de patiënt of plant worden aangetroffen, maar niet in het gezonde dier of de gezonde plant.
- De ziektekiem moet kunnen worden geïsoleerd en verder gekweekt buiten het lichaam van waaruit het gehaald is.
- Een proefdier of dezelfde soort plant die met de gekweekte kiem besmet wordt, moet dezelfde ziekte krijgen.
- De ziektekiem moet opnieuw uit het specimen geïsoleerd kunnen worden, en moet gelijk zijn aan de geïsoleerde ziektekiem in stap 1.
De paper van nobelprijswinnaar John Franklin Enders
Paper van juni 1954: John Franklin Enders (1897 – 1985)
Enders isoleerde het poliovirus niet, maar weefsel uit een patiënt die mazelen had.
Het eerste Koch postulaat is niet gerespecteerd.
Enders zette het geïsoleerde weefsel op zware antibiotica om een bacteriologische infectie uit te sluiten. We weten dat infectie in feite niet bestaat, maar hij gelooft dit wel. Enders zette een derde celcultuur op een oplossing met een zeer laag voedingsgehalte. Wat er dan gebeurt, is dat de bacterie afsterft en sporen vormt.
Enders denkt dat virussen bacteriën doden. Het geïsoleerde weefsel stierf af en Enders wees deze sterfte toe aan een infectie met het virus. Er was geen controle-experiment om te zien of de weefselcultuur ook niet zou afsterven zonder het virus.
Enders ontvangt de Nobelprijs voor het bewijs van het poliovirus zonder controle-experimenten. Later gebeurde dit nog een keer met Luc Montagnier die op dezelfde wijze een Nobelprijs in ontvangst mocht nemen voor het isoleren van het HIV-virus, waarbij hij later toegaf dit virus in feite nooit geïsoleerd te hebben.
De mythe van virale isolatie – wat deed John Franklin Enders echt?
Laten we een veelgemaakte verwarring meteen rechtzetten. John Franklin Enders, Nobelprijswinnaar van 1954, werkte aan twee verschillende ‘virussen’ in zijn carrière: het poliovirus en later het mazelenvirus. Hij ontving de Nobelprijs voor zijn werk aan polio, waarin hij beweerde het poliovirus succesvol te hebben gekweekt in celculturen. Dit gebeurde in de jaren ’40, samen met Robbins en Weller.
Maar de verwarring ontstaat vaak met zijn mazelenonderzoek uit juni 1954. In deze latere studie claimde Enders dat hij het mazelenvirus had ‘geïsoleerd’ uit het neusslijm van een ziek kind. Maar dit kind had geen polio, maar mazelen. In zijn experimenten gebruikte hij geen zuivere isolatie volgens de postulaatregels van Koch. Integendeel: hij voegde zware antibiotica toe, gebruikte ondervoede celculturen, en concludeerde dat het afsterven van cellen bewijs was van een virus – zonder ooit een controle-experiment op te zetten.
Dr. Stefan Lanka zou later precies deze paper onder de loep nemen, en aantonen dat het hier niet ging om een wetenschappelijk bewijs van een virus, maar om een speculatieve interpretatie van celdood in een kunstmatige, giftige omgeving.
Dus nee, Enders probeerde niet het poliovirus uit een mazelenpatiënt te halen – maar hij ontving zijn Nobelprijs voor polio, en legde met zijn mazelenpaper de fundering voor een hele virologische traditie die tot op vandaag nog steeds werkt met aannames, fragmenten en computermodellen – in plaats van echte isolatie en zuivere observatie.
De tweede paper van Bech en Magnus (1959)
Deze publicatie bekritiseert het experiment van John Franklin Enders en zegt dat het niet wetenschappelijk is. Dat kan onmogelijk in het voordeel spelen van Dr. David Bardens. Het is me niet echt duidelijk. Dr. Bardens schiet hiermee echt in zijn eigen voet.
De derde paper van Nakai M, Imagawa Dt (1969)
Deze paper laat enkele foto’s zien van entiteiten in de cel, typische celonderdelen in de cel en ze noemen dit ‘het virus’. Maar hoe zit het met de isolatie van dit virus? Dit is niet aangetoond. Dr. Lanka zegt: dit zijn gewoon celonderdelen die uitvergroot zijn en die men een virus noemt, dit is helemaal geen bewijs.
De vierde paper van Lund, Tyrell et al. (1984)
In deze publicatie wordt ongeveer hetzelfde gedaan als in de vorige paper: centrifugatie van celonderdelen die men dan gemakshalve virussen noemt, maar geen isolatie van het virus. Er is nergens een bewijs te zien van het virus en de tweede paper bekritiseert zelfs de eerste paper van John Franklin Enders.
De vijfde paper van Horikami & Moyer (1995)
Deze paper bespreekt het proces dat leidde tot het bepalen van het genoom van het mazelenvirus. Het genoom van een virus wordt bepaald in een laboratorium waarbij de opeenvolging van de nucleotides van het DNA of RNA wordt gemeten.
Het genoom van virussen wordt bepaald met zware computerprogramma’s en er worden debatten gevoerd over de meest probate samenstelling van dat genoom volgens de databases en software die gebruikt worden.
Dr. Bardens leverde dus zelf de paper aan die de doodsteek betekent voor de virologie!
De zesde paper van Daikoku, Morita et al. (2007)
Deze paper spreekt van polymorfe celonderdelen die men gemakshalve virussen noemt, maar er is opnieuw geen isolatie van het virus. Men ziet zogezegd mazelenvirussen, maar ze zijn niet gelijk van vorm. Men geeft toe dat de veelvormigheid te groot is en men dit niet kan isoleren.
De foto’s tonen onderdelen van een cel, die in werkelijkheid afgebroken wordt. Misschien zijn het actieve exosomen om het weefsel waarin de cel zit, te ontgiften. Maar er is geen isolatie volgens de postulaten van Koch. Polymorfisme is niet echt relevant voor discussie omdat het virus geen vaste omlijning heeft.
Conclusie: het bestaan van het mazelenvirus is onbewezen!
Paper 1 = Onwetenschappelijke paper van John Franklin Enders
Paper 2 = Terechte kritiek op John Franklin Enders
Paper 3 = Geen isolatie
Paper 4 = Geen isolatie
Paper 5 = Bewijs dat genoom van het mazelenvirus in consensus wordt gevormd
Paper 6 = Polymorfe virussen, niet relevant
De aanklager schiet in zijn eigen voet, want er is geen paper die aantoont dat het mazelenvirus is geïsoleerd, opgezuiverd en biochemisch ontleed, en er is geen diameterbepaling. En heel dit proces, wordt opgehitst door het mediacircus, die achter dit verhaal aan zit.
Wat een wetenschappelijke deceptie! En al die ‘artist impressions’ van virussen die in feite door computers zijn getekend, zorgen voor extra misleiding.
Maar de hamvraag die overblijft:
Als het mazelenvirus niet bestaat, wat spuit men decennialang in kinderen bij vaccinatie? Ondertussen is het bedrag van 100.000 euro nog steeds niet uitbetaald.
Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com
Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/
Dr. Geerd Ryke Hamer
Brecht Arnaert: https://www.safecapital.eu/een-gratis-cursus-germaanse-geneeskunde
Gerelateerde Publicaties
