Koortsblazen

Koortsblazen

De reguliere zienswijze

Volgens de reguliere zienswijze worden koortsblazen veroorzaakt door het Herpes simplex of Herpes labialis virus. Het virus zit in het vocht van de koortslip en is enorm besmettelijk. Via de handen, kussen, huidcontact en knuffelen kan je het virus krijgen. Door de vele zoentjes die we als kind krijgen, worden we meestal van jongs af aan al besmet.

Na besmetting blijft het virus levenslang in latente staat in het lichaam aanwezig, in de knooppunten van de zenuwcellen van de huid of lip. Een verminderde weerstand door stress, ziekte en vermoeidheid, kan het virus activeren en koortsblazen veroorzaken. De symptomen zijn een branderig, pijnlijk en tintelend gevoel dat enkele uren tot een dag voor het verschijnen van de blaasjes optreedt.

Soms gaat dit gepaard met lichte koorts, bloeden en jeuk. Waarom het virus bij sommige mensen nooit actief wordt en bij anderen frequent koortsblazen vormt, is een medisch raadsel. Tot zover de zienswijze van de reguliere geneeskunde.

Ziekteverwekkende virussen?

Tot op de dag van vandaag is het bestaan van ziekteverwekkende virussen nog nooit wetenschappelijk bewezen. Er is een duidelijk verschil tussen de sequenering van een virus of de isolatie van een virus om aan te tonen dat het virus daadwerkelijk bestaat.

Sequenering heeft te maken met het beschrijven van een eiwitdeeltje van het zogenaamde virus, niet van het hele virus. Er worden grote aantallen eiwitverbindingen die erfelijk materiaal dragen gevonden in het lichaam, en die lijken op de computeranimaties van virussen die je dagelijks in de media tegenkomt.

Er bestaat een wetenschappelijke isolatiemethode om micro-organismen te bewijzen. En om het bestaan van virussen aan te tonen, moet er dus worden voldaan aan de opeenvolgende stappen van de isolatiemethode: purificatie, biochemische determinatie, diameter en soort proteïne bepalen, , type, compositie enz., dit alles beschreven in een wetenschappelijke publicatie.

Om de besmettelijkheid vast te stellen moeten de postulaten van Koch worden vervuld. Deze zijn nog niet eens vervuld voor bacteriën, laat staan voor virussen die men niet kan aantonen. Hoe kan men dan met zekerheid zeggen dat virussen besmettelijk zijn?

In werkelijkheid dragen deze eiwitten erfelijk materiaal om de weefsels te ontgiften waardoor het weefsel beter kan herstellen. Deze eiwitten met erfelijk materiaal hebben een genoom tussen de 10 en 25 basenparen nucleotiden, terwijl het genoom van virussen gemiddeld tussen de 30.000 en 40.000 basenparen nucleotiden bevat.

Uiterst vreemd dus dat ze deze eiwitten steeds vinden, maar de virussen niet. De virustheorie kan ook niet verklaren waarom de aandoening op een bepaald deel van de huid of het mondslijmvlies voorkomt, zoals op de buiten- of binnenkant van de lip, tong of wang, en op de opperhuid van het gezicht.

Wat zegt de Germaanse geneeskunde?

In de Germaanse geneeskunde is er bewijs dat in ectodermale weefsels geen bacteriën actief zijn. De opperhuid van het gezicht, de lippen en het oppervlakkige mond- en keelslijmvlies waar dus koortsblazen kunnen ontstaan, behoren tot het ectodermale kiemblad. Er bestaan ook genitale blaasjes omdat de opperhuid en de slijmvliezen van de genitaliën ook tot het ectodermale kiemblad behoren.

Het is dus mogelijk dat de grote hersenen samenwerken met deze eiwitten die erfelijk materiaal bevatten (globulines of exosomen genoemd) om beschadigd ectodermaal weefsel weer op te bouwen. Gebaseerd op de vijf biologische natuurwetten betekent dit dat symptomen van koortsblazen in feite helingssymptomen zijn.

De biologische functie van de opperhuid van de lippen en het oppervlakkige mond- en keelslijmvlies

De opperhuid is verantwoordelijk voor de sensorische waarneming. De meeste cellen van de opperhuid zijn keratinocyten die hun oorsprong vinden in de diepste laag van de opperhuid, de kiemlaag. De sensorische waarneming m.b.t. de lippen, mond en tong heeft te maken met voedsel voelen, contact via kussen en in figuratieve zin iets willen of niet willen/durven zeggen.

De opperhuid van de lippen bestaat uit platenepitheel en behoort tot het ectodermale kiemblad, aangestuurd door de hersenschors (zie mond- en slijmvlies schema).

Het biologische conflict bij koortsblazen

Het biologische conflict dat verband houdt met de opperhuid van de lippen en het oppervlakkige mondslijmvlies van de mond en tong gaat over een gelokaliseerd scheidingsconflict dat ervaren wordt als verlies van fysiek contact. Dit scheidingsconflict kan ook te maken hebben met gescheiden willen zijn van fysiek contact.

Dit heeft ook betrekking op het eten en/of dieetvoorschriften, waarbij men bepaalde voedingsmiddelen tekortkomt. Je wil specifiek voedsel in de mond voelen dat je niet krijgt, of je eet voeding die je niet in de mond wil voelen, ook als gevolg van dieetvoorschriften.

Lipcontact met een vies glas of walgelijke sigaretten, orale seks-gerelateerde stress, gekust willen worden of niet gekust willen worden zijn allemaal scheidingsconflicten met betrekking tot de lippen en het oppervlakkige mondslijmvlies. Spijt krijgen omdat je teveel hebt gegeten is voor het onbewuste het contact met de lippen van het vele eten ongedaan willen maken.

Koortsblazen ontwikkelen zich op het gebied van de huid of het slijmvlies dat correleert met het scheidingsconflict. De handigheid of de linker- of rechterzijde, partnerzijde of kind/moederszijde spelen hierbij een rol.

Als iemand anders walgt van je koortsblaasjes en je toch zoent, kan die persoon hetzelfde scheidingsconflict krijgen en ook koortsblaasjes ontwikkelen. Dit heeft niets met besmettelijkheid van zogenaamde ‘virussen’ te maken. Het is besmettelijk in overdrachtelijke zin met het scheidingsconflict waarop het lichaam reageert met koortsblaasjes als het conflict is opgelost.

Er kunnen ook vicieuze cirkels ontstaan als je gelooft dat je besmet bent met virussen.

Figuratief kan iets niet willen of durven zeggen ook een scheidingsconflict veroorzaken. Het onderbewuste kan geen onderscheid maken tussen het voelen van voeding of andere fysieke dingen en het op figuratieve wijze uitspreken van woorden, omdat de lippen en mond een belangrijke functie hebben om woorden te vormen en deze uit te spreken.

Er zijn weinig lichaamsdelen die zo frequent deel uitmaken van zoveel uitspraken, spreekwoorden of uitdrukkingen als de mond en lippen. De mond vervult een onmiskenbare rol in het menselijke bestaan. De mond maakt deel uit van het eten en drinken van voedsel dat vervolgens naar de maag wordt getransporteerd. Maar er is meer, de mond is ook het instrument waarmee men communiceert.

Woorden zijn in feite de stolling van onze gedachten en gevoelens en in die zin vertegenwoordigt de mond de binnenkant van de mens. Daar kunnen zeer veel conflicten ontstaan, en via taal ontdekken we min of meer onze identiteit.

Enkele zegswijzen in de Nederlandse taal: “Ik krijg het niet over mijn lippen”, “Oei, ik heb mijn tong verbrand, of mijn mond voorbij gepraat”, “Ik had wel mijn tong kunnen afbijten”, “Het hart op de tong of lippen hebben”.

Voorbeelden uit het archief van Dr. Hamer

Een kind wil niet gekust worden door een tante, maar krijgt elke keer toch een dikke ‘smakkerd’ van haar. Het kind wil gescheiden zijn van dit contact.

Een vrouw merkt ineens dat ze door haar ondoordachte uitspraken haar partner heeft gekwetst. Ze ervaart het conflict ‘iets niet gezegd willen hebben’. Telkens na zulke uitlatingen krijgt ze twee dagen later een koortsblaas (= genezingsfase).

Een man drinkt een drankje met een rietje. Daarna vertelt iemand hem dat een kat aan het rietje heeft gelikt. De man walgt hiervan (= lippen – scheidingsconflict). In de genezingsfase ontstaan koortsblazen op de lippen van de man. Opmerking hierbij: het was een grapje, er had helemaal geen kat aan het rietje gelikt. Zo subjectief kunnen conflicten worden ervaren. Wat we geloven wordt waar.

Conflictactieve fase

Tijdens de conflictactieve fase ulcereert de opperhuid op de plaatsen die met de scheiding te maken hebben. Deze ulceraties zijn zo microscopisch klein dat ze meestal onopgemerkt blijven. Bij aanhoudende conflictactiviteit worden de lippen ruw en schilferig en er kunnen kloven ontstaan of fissuren, voornamelijk in de mondhoeken. Deze worden ook wel rhagaden genoemd.

De biologische zin van dit conflict is om de gevoeligheid van de huid te laten afnemen door het verlies van epidermale cellen. De buitenlippen en de opperhuid volgen het buitenstehuid sensibiliteitschema dat zich kenmerkt door hypesthesie (afname van het gevoel) tijdens de conflictactieve fase en hyperesthesie (toename van het gevoel) tijdens de helingsfase.

De genezingsfase

Tijdens het eerste deel van de genezingsfase wordt het aangedane gebied aangevuld met nieuwe cellen. Dit gaat gepaard met pijn en zwelling, en soms tintelingen. Deze zwelling is zeer gevoelig voor aanraking, we noemen dit hyperesthesie. In deze fase ontstaan koortsblazen, kleine met vocht gevulde oedemen.

Tijdens de epicrisis ontstaat er hevige pijn of branderigheid, soms met een bloeding. In het laatste deel van de genezing verdwijnt de pijn en kunnen er korstjes ontstaan.

In normale omstandigheden verdwijnt een koortsblaasje spontaan na 7 tot 10 dagen. Het gebruik van koude of warme kompressen kan eventueel de pijn verzachten.

Als de koortsblaasjes terugkeren, is het belangrijk om het conflict en de eventuele sporen te achterhalen en eerst op te lossen. Je kan de lippen invetten met propoliszalf. Kokosolie op de lippen of de huid van het gezicht heeft een afkoelend effect, waardoor de pijn ook verzacht. Bovendien voorkomt het dat er harde korstjes ontstaan.

Opmerking: als het scheidingsconflict ontstaat terwijl je in de zon bent, kan de zon een spoor vormen dat recidiverend is. Dit wordt terugkerende zonneherpes genoemd, en komt vooral voor op de lippen. Een allergie voor melk of een ander voedingsmiddel (noten of gluten) kan ook koortsblazen uitlokken, omdat het conflict onder de allergie door het onbewuste ook geassocieerd wordt met niet willen voelen in de mond.

Koortsblaasjes op de linkerwang betekenen dat het scheidingsconflict geassocieerd werd met een partner, als je linkshandig bent. Bij een rechtshandige verklaart het een scheidingsconflict dat geassocieerd is met je moeder of kind.

Pijnlijke blaasjes en aften: zweertjes in de mond

Aften zijn pijnlijke, soms puntvormige zweertjes in het mondslijmvlies. Het biologische conflict is gelijklopend met dit van koortsblaasjes zoals hierboven beschreven. Het betekent dat het scheidingsconflict conflictactief is, waardoor er kleinere of grotere mondslijmvlieszweertjes ontstaan. Hoe langer het conflict duurt, hoe dieper en pijnlijker de zweertjes worden. De biologische zin is om de mondholte te vergroten. Het Biologische Speciaalprogramma van het oppervlakkig slijmvlies van de mond- en keelholte en keel volgt het STROTSLIJMVLIES SENSIBILITEIT SCHEMA met hyperesthesie in de conflictactieve fase en de Epileptoïde Crisis en hypesthesie in de helingsfase.

Tijdens de genezingsfase is er herstel van het mondslijmvlies en ontstaat er een ontsteking met zwelling en roodheid. Tijdens de epicrisis (genezingscrisis) is er sterke pijn en dit gaat dikwijls gepaard met een bloeding, en neemt de pijn af.

Als de conflictactieve fase en genezingsfase elkaar snel afwisselen kunnen ontstekingen ontstaan in het dieperliggende mondslijmvlies dat tot het endodermale kiemblad behoort en aangestuurd wordt door de hersenstam.

Er ontstaan dan dieperliggende endodermale aften die bijna geen pijn veroorzaken. De sterke pijn ontstaat als de endodermale aften genezen door ontsteking. Men spreekt dan van mondspruw. Mondspruw is dus ook een genezingsfase.

Voorbeeld

Een man heeft sinds 40 jaar aften in de mond. Het begon toen hij als klein kind werd geslagen omdat hij tomaten at uit de tuin van de buurman. Sindsdien verdraagt hij geen tomaten meer omwille van het mondconflict dat toen is ontstaan door het fysieke geweld.

Het onbewuste van de man had de tomaat als spoor opgeslagen voor het mondconflict. Door de samenhang van het conflict te begrijpen en het besef dat tomaten hem geen kwaad meer doen, kwam het tot een conflictoplossing. De aften in zijn mond verdwijnen.

Wanneer je elke keer je woorden moet wikken en wegen vooraleer je ze uitspreekt en toch confrontaties krijgt, leidt dit tot een conflictsituatie dat bij zeer veel mensen voorkomt. Je wil niet meer met de tong in contact komen en je op passieve wijze woordeloos terugtrekken, als door de bliksem getroffen.

Je krijgt de gedachte om niets meer te zeggen, want het komt toch nooit goed over. Er ontstaat een actieve celafbouw in het tongslijmvlies. Als men na een tijdje dit conflict oplost of vergeet, ontstaat er een aft aan de linkertongpunt (= partnerzijde als men linkshandig is). Er ontstaat een pijnlijke helingsfase met zwelling om het mondslijmvlies weer op te bouwen.

Met dank aan: Caroline Markolin https: //LearningGNM.com Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/ voor diepgang in de Germaanse geneeskunde.
Dr. Geerd Ryke Hamer