Psoriasis of schubvlechtziekte: een huidaandoening die verkeerd begrepen wordt

Psoriasis of de schubvlechtziekte op de opperhuid

De opperhuid of epidermis bedekt de onderliggende dermis of lederhuid. De opperhuid behoort tot het ectodermale kiemblad, terwijl de lederhuid bij het oud mesodermale kiemblad hoort. De functie van de opperhuid ligt voornamelijk in de sensorische waarneming: het waarnemen van warmte, druk of aanraking. Veel conflicten met de opperhuid hebben te maken met scheiding of territorium.

Bij psoriasis gaat het om twee scheidingsconflicten die door elkaar heen lopen. Het ene conflict is in de genezing, het andere is nog conflictactief. Het meeste weefsel van de opperhuid bestaat uit keratinocyten die hun oorsprong hebben in de diepste laag van de opperhuid of de kiemlaag. Vanuit de kiemlaag migreren de keratinocyten doorheen de stekellaag en de korrellaag naar de hoornlaag.

Zodra ze het oppervlak van de huid bereiken worden ze geleidelijk losgelaten en vervangen door nieuw weefsel dat van onderen uit omhoog wordt geduwd. Keratine is ook het belangrijkste bestanddeel van haren en nagels, waarbij de opperhuid constant vernieuwt.

Psoriasis is het gevolg van scheidingsconflicten

Het scheidingsconflict betrokken bij psoriasis heeft te maken met ‘huidcontact willen hebben of niet’. Het huidcontact kan verbroken worden door bv. het verlies van een dierbaar mens of dier, of het niet kunnen of mogen omhelzen of vasthouden van een geliefde. In de steek gelaten worden is eveneens mogelijk. Soms leidt het ‘niet kunnen opmerken of iets niet kunnen voelen’ ook tot een scheidingsconflict omdat de opperhuid sensorisch waarneemt.

Algemeen kun je stellen dat men met de binnenzijden van het lichaam zoals de borst en de buik, en de binnenzijden van armen en benen, kan ‘omarmen of omhelzen’. Zo maken we huidcontact als we iemand graag hebben. Hierbij gaat het conflict betrokken bij psoriasis vooral om het gemis van dit huidcontact. Als het een scheidingsconflict betreft in de zin van ‘geen huidcontact willen hebben’, zoals mensen die te dichtbij komen waarbij je territorium geschonden wordt, dan zullen voornamelijk de buitenzijden van het lichaam betrokken zijn.

De rug, het zitvlak, en vooral de buitenzijden van armen en benen, ellebogen, polsen, kniegewrichten en enkelgewrichten gebruiken we als verdediging tegen ongewenste mensen of dingen. Scheidingsconflicten met betrekking op het gezicht en hoofd gaan meestal om het gemiste strelen, knuffelen en kussen. Bij kinderen gaat het vaak om het gemiste strelen van hun ouders (ouder-kindcontact).

Zoals eerder gezegd heeft psoriasis met twee door elkaar lopende scheidingsconflicten te maken. Het ene scheidingsconflict zit in de helingsfase en laat een rode huid (= ontsteking-inflammatie) zien. De andere bevindt zich in de conflictactieve fase en vertoont schubvorming met schilfering, wat zich presenteert als zilverachtige schubben op een dik roodachtig oppervlak.

De locatie onthult welk deel van het lichaam werd geassocieerd met het conflict. Wat wordt aangeduid als ‘artritis psoriatica’ is, in GNM-termen, een combinatie van scheidingsconflicten en eigenwaarde-inbreukconflicten (zie ook de gewrichten) die tegelijkertijd plaatsvonden. De lateraliteit (links- of rechtshandigheid ofwel moeder/kind of partnerzijde) is van toepassing. De lelijke plekken kunnen bezoedelings- of misvormingsconflicten met zich meebrengen.

Psoriasis beïnvloedt de twee bovenste lagen van de opperhuid, namelijk de korrellaag, waar plaveiselepitheelcellen worden omgezet in keratine en de hoornlaag, waar de opbouw van keratine witte plaques vormen op het huidoppervlak.

Conflictactieve fase

Tijdens de conflictactieve fase gaat de opperhuid ulcereren op de plaats die met de scheiding geassocieerd is. Deze ulceraties zijn microscopisch klein en zien we niet, want een ulceratie van de opperhuid verloopt meestal onopgemerkt. Als de conflictactiviteit aanhoudt zal door de verminderde bloedtoevoer de huid droog, ruw en schilferig worden. De huid ziet ook bleek.

Na een tijdje begint de huid te barsten en te schilferen. De biologische zin van deze ulceratie van het epidermale weefsel is om de gevoeligheid (sensorische waarneming) te verminderen, zodat het scheidingsconflict niet meer zo intens wordt gevoeld. Dit vanuit de filosofie dat het leven self-protecting is. Deze verminderde gevoeligheid noemt men ook hypesthesie.

Helingsfase

Tijdens de helingsfase ontstaat een ontsteking en wordt het opperhuidweefsel weer aangevuld, met zwelling, roodheid, irritatie en jeuk tot gevolg. Er ontwikkelen zich zeer kleine oedemen en de huid wordt overgevoelig (hyperesthesie).

Bij psoriasis speelt er een actief scheidingsconflict dat zich kenmerkt door een schilferige huid en een ander scheidingsconflict dat reeds opgelost is. Dit kenmerkt zich door een helingsfase met ontsteking en roodheid. Deze twee fasen overlappen elkaar op dezelfde plaats. Dit is duidelijk te zien op de foto: schilferachtige schubben op een dik roodachtig oppervlak.

Op de foto is psoriasis te zien op de beide ellebogen, wat twee verschillende scheidingsconflicten impliceert. De locatie van de ellebogen betekent dat de persoon iemand wil wegduwen om meer elleboogruimte te creëren. Dit kan een terroriserende collega zijn op het werk of een vervelend familielid thuis. Het ene conflict is in genezing, en het andere is nog conflictactief.

De handigheid is van toepassing, zoals moeder/kindzijde of partnerzijde. De witte plaques verraden de opbouw van keratine in de hoornlaag die begint af te schilferen. De korrellaag en de hoornlaag van de opperhuid zijn eveneens betrokken.

VOORBEELDEN

Psoriasis van kinds af aan, archief van Dr. Hamer

Ik kwam te vroeg ter wereld: met zeven maanden was ik ook te klein en te licht. Toch ben ik hier dapper doorgekomen en heb geen merkbare schade opgelopen. Deze geboorte was voor mij te vroeg en ik heb lang geborgenheid en beschutting moeten missen. Niemand was in die eerste uren bij mij. Na ongeveer een half jaar bracht mijn moeder mij naar het kindertehuis.

Ik had intussen een gebroken arm, omdat mijn oudere zus mij van de bank had geduwd. Voordien wilde ze mij met een kussen stikken. Ik ben niet lang in het kindertehuis geweest en werd snel geadopteerd. Mijn vader was een bijzonder liefdevol mens, terwijl mijn moeder eerder rationeel was. Na 5 jaar scheidden mijn adoptieouders en moest ik bij de moeder blijven. Alles draaide om haar en niemand gaf mij aandacht.

Mijn grootouders waren er enkel voor mijn moeder, een alleenstaande vrouw met een kind, die had het moeilijk. Dat mijn hart bloedde, interesseerde niemand. Opnieuw voelde ik me zeer alleen. Kort daarop leerde mijn moeder een andere man kennen. Zij waren een jaar samen en wilden trouwen. Hij verliet haar één dag voor de plechtigheid. Ik had hem reeds ‘papa’ genoemd (waar ik al veel voor moest overwinnen).

Daarna kwam de derde man die ik vandaag de dag als mijn vader beschouw en hij was het langst als ‘mijn vader’ in mijn leven. Dit huwelijk eindigde echter ook in een scheiding. Gelukkig was ik toen al het huis uit en had ik mijn eigen leven.Toch heeft dit impact op mij. Drie maanden geleden heb ik mijn baby in de tiende week verloren (scheidingsconflicten reeds in de baarmoeder: enkele in inactiviteit, enkele in de genezing).

Een 64-jarige, rechtshandige gescheiden patiënt heeft een volwassen dochter met wie hij een zeer goede relatie heeft. Op een dag leert deze dochter een man kennen, die de patiënt helemaal niet graag heeft. Daardoor distantieert de dochter zich van haar vader. Dit leidt tot een scheidingsconflict: de gedachte ‘ik wil de vriend van mijn dochter weg’. Met als gevolg: sterke psoriasis aan beide onderbenen, aan de buitenzijde (sterk recidiverend conflict) (eigen archief Dr. Hamer).

Therapie

Het is belangrijk om ervoor te zorgen dat het conflict en eventuele sporen opgelost worden om de helingsfase en het herstel van de opperhuid volledig af te ronden.

Natuurlijke prikkels zoals zonlicht zijn aan te raden. Zonnebaden zonder zonnebrandmiddelen of de huid te laten verbranden, want te veel overdadig zonnen, leidt tot huidbeschadiging. Maar een gebrek aan rechtstreeks zonlicht is voor onze gezondheid ook niet goed.

Het is belangrijk om te beseffen dat een gematigd leven in alle opzichten een gezond leven is, met een optimale hoeveelheid zonneschijn. De huid heeft zonlicht nodig om goed te kunnen functioneren, waardoor deze er gezond en fris blijft uitzien. Van het ultraviolet licht is het bekend dat het het huidhormoon solitrol activeert. Solitrol heeft een positieve werking op de algemene gezondheid met zijn detox- en recyclingsysteem en het ondersteunt de ontgiftingsorganen.

Dr. Hamer adviseert eveneens vitamine A en vitamine E via koudgeperste plantaardige oliën (lijnzaadolie of ongeraffineerde rode palmolie). Voeding die rijk is aan het vitamine B-complex is ook aan te raden. Consumeer basische voeding (er bestaan veel blogs over voeding op de website en de tijdlijn). Dr. Hamer adviseert ook thee van berberis, berkenblaadjes, braambladeren, salie, kamille, ereprijs en cichorei, met zowel een inwendig als uitwendig gebruik.

Middeltjes van moeder natuur

Lapachothee is een verbazingwekkende kruidenremedie van de Inca’s en heeft een sterk ontgiftend vermogen. Deze thee is afkomstig van de Lapacho Colorado boom of de Pau d’Arco, die in de warmere streken van Zuid-Amerika groeit. De binnenkant van de schors (bast) van de Lapacho Colorado boom wordt hierbij gebruikt en deze heeft geneeskrachtige eigenschappen.

Tabebuia impetiginosa is de wetenschappelijke naam van deze boom. De thee versterkt de immuniteit en ontgift het lichaam op een krachtige wijze en heeft voornamelijk effect op de lever, nieren en het gehele spijsverteringsstelsel. Het helpt bij baby’s met voedselallergieën en darmkrampen, en vermindert de bijwerkingen van antibiotica. Lapacho thee bestrijdt zowel de oorzaak als het symptoom en dat is de verklaring voor de afwezigheid van bijwerkingen.

Groene thee is ook een hulpmiddel tegen acne, couperose en andere huidaandoeningen. Je kan de thee drinken en uitwendig op de huid aanbrengen. Groene thee is sterk alkalisch. Na het opstaan kan je je gezicht zelfs inwrijven met groene thee.

Aloë vera en A. praecox: al eeuwenlang staat deze plant bekend als het hulpmiddel voor huid- en brandwonden. Ideaal om brandwonden te behandelen en wondjes en kwaaltjes te genezen. Bij vele kruidengeneeswijzen wordt Aloë vera aangeraden bij de behandeling van psoriasis. Het regelmatig gebruik zal het schilferen en jeuken verminderen, waarbij de huid er veel beter zal uitzien.

Tegenwoordig is Aloë zo populair dat het veel in cosmetica en gezondheidsproducten wordt verwerkt. Bij inwendig gebruik is het sap van Aloë effectief bij verschillende ziekten en aandoeningen, zoals ziektes i.v.m. de spijsvertering en kanker. Er is eigenlijk geen ziekte te bedenken waar Aloë niet goed voor is. Aloë werkt het best als het zowel inwendig als uitwendig gebruikt wordt en dit geldt zeker bij huidziekten.

Het bevat zeer veel vitamines die door de huid en het spijsverteringsstelsel kunnen worden opgenomen, zoals vitamine B1, B2, B3, B6, B11 of foliumzuur, vitamine C en E. Daarnaast bevat het mineralen zoals calcium, barium, koper, ijzer, mangaan, magnesium en zink. Aloë bevat tevens belangrijke enzymen, glycosiden, polysacchariden (lange complexe suikerketens) en aminozuren. De helende eigenschappen van de Aloë plant zijn te wijten aan de afwezigheid van toxische bijwerkingen.

Om de huid van binnenuit goed te verzorgen kan je een thee maken van 2 delen koriander en 1 deel komijn. Zoeten met 2 delen ongeraffineerde suiker of ahornsiroop. Laat een halve theelepel in een kopje gekookte plantaardige melk trekken en drink deze thee twee tot drie maal daags.

Extra kruiden om de genezing te bevorderen (en het actief conflict op te lossen):

Uitwendig ondersteunend: Arctium lappa, Aspalathus linearis, Borago officinalis (olie), Carica papaya (papaïne), Calendula officinalis, Centella asiatica, Cinnamomum camphora, Commiphora molmol, Hippophae rhamnoides, Melaleuca alternifolia, Oenothera biennis (olie), Plantago lanceolata, Ribes nigrum (olie), Symphytum officinale, Thymus vulgaris, Trifolium pratense, Viola tricolor.

Bronnen van onverzadigde meervoudige vetzuren (omega 3 & 6): Borago officinalis (olie), Oenothera biennis (olie), Ribes nigrum (olie), Linum usitatissimum (lijnzaadolie), Perilla frutescens (olie).

Verminderen stressfactoren: Eschscholzia californica, Melissa officinalis, Passiflora incarnata, Tilia cordata, Valeriana officinalis.

Ontstekingswerend: Garcinia mangostana, Ginkgo biloba, Punica granatum (totaalsap), Ribes nigrum (knoppen).

Specifieke huidreinigers: Arctium lappa, Scrophularia nodosa, Smilax officinalis, Urtica dioica, Viola tricolor.

Bevorderen de leverontgifting: Allium sativum, Bupleurum falcatum, Curcuma xanthorrhiza, Cynara scolymus, Picrorhiza kurroa, Raphanus sativus var. nigra, Rosmarinus officinalis, Silybum marianum, Taraxacum officinalis.

Met dank aan: Caroline Markolin https: //LearningGNM.com Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/ voor diepgang in de Germaanse geneeskunde.
Björn Eybl, zielsoorzaken van ziekte: ISBN: 978-3-85052-299-1 Ik kan dit boek aanbevelen om zelfstudie te doen.
Dr. Geerd Ryke Hamer