Bijnierkanker

Een mens heeft 2 bijnieren die deel uitmaken van het hormonale stelsel van het lichaam. De bijnieren liggen bovenop de nieren. Bijnieren bestaan uit twee delen: een buitenkant of de bijnierschors, en een kern of het bijniermerg. Het merg zit in de binnenkant en de schors aan de buitenkant van de bijnieren. Bijnieren bestaan uit twee verschillende weefsels.

De bijnierschors (= cortex) is op zijn beurt weer opgebouwd uit drie lagen. Die lagen noemen we reticularis, fasciculata en glomerulosa. In deze drie lagen worden verschillende hormonen aangemaakt. Dit zijn cortisol, aldosteron en androgenen. Het adrenocorticotroop hormoon (ACTH) regelt de hoeveelheid cortisol die vrijkomt uit de bijnieren.

Het bijniermerg (= medulla), dat in de kern van de klier ligt en omringd wordt door de bijnierschors, bestaat uit zogenaamde chromaffincellen, genoemd naar hun karakteristieke bruine verkleuring met chromiumzure zouten. Het bijniermerg produceert hormonen (van hormonale kwaliteit), voornamelijk stresshormonen, zoals dopamine, noradrenaline en adrenaline (ook bekend als catecholamines). Noradrenaline wordt ook geproduceerd door het sympatische zenuwstelsel.

Gepaarde bijnieren die de centrale (in het blauw) medulla tonen, omgeven door de cortex met drie verschillende zones van buiten naar binnen: zona glomerulosa, zona fasciculata (bleke zone in het midden) en zona reticularis.

Tumor van het bijniermerg (= hulpweefsel)

Het bijniermerg bestaat uit intestinaal cilinderepitheel, is afkomstig van het endoderm en wordt daarom aangestuurd vanuit de hersenstam. Op het endodermale kiemblad is er altijd weefseltoename tijdens de conflictactieve fase. Als het conflict is opgelost, is er afbouw van de tumor door schimmels en mycobacteriën.

In de hersenstam heeft het bijniermerg twee controlecentra die in de onmiddellijke nabijheid van het hersenrelais van de organen van het spijsverteringskanaal zitten.

Er is geen kruislings verband tussen hersenen en het orgaan en de handigheid is nooit van toepassing op organen en weefsels van endodermale oorsprong. Het bijniermerg van de rechterbijnier wordt aangestuurd vanuit de rechterkant van de hersenstam; het bijniermerg van de linkerbijnier wordt aangestuurd vanuit de linkerhersenhelft.

Het biologische conflict

Intense stress heeft een breekpunt bereikt, is ondraaglijk geworden en voelt als een zware last die elke ademhaling verzwaart. Het is alsof je midden in een orkaan staat, waar extreme spanningen van alle kanten op je inbeuken, waardoor het water je niet alleen aan de lippen staat, maar je ook de adem beneemt. Deze overweldigende sensatie, waarbij alles teveel is, laat je verlamd achter, onzeker waar te beginnen in een zee van onafgemaakte taken. Het is alsof je jongleert met te veel ballen en er steeds meer in de lucht gegooid worden – opdrachten stapelen zich op met onrealistische deadlines, en de voortdurende druk om sneller en efficiënter te presteren, weegt zwaar.

De eisen die aan je worden gesteld, lijken elke dag te groeien: wees polyvalent, flexibel, multifunctioneel – maar tegelijkertijd verdwijnt de tijd voor ontspanning en plezier als sneeuw voor de zon. Je dagen zijn gevuld met een eindeloze reeks van verplichtingen, waardoor je je afvraagt wanneer je voor het laatst iets deed puur voor je eigen plezier.

Voorbeeld: stel je een dag voor waarop je van vergadering naar vergadering rent, telkens met een lijst van taken die gisteren al af hadden moeten zijn. Je mobiele telefoon trilt onophoudelijk met nieuwe e-mails en berichten, elk met hun eigen dringende verzoeken. Tegen de tijd dat je thuiskomt, is er nauwelijks ruimte om adem te halen, laat staan om te genieten van een rustige maaltijd of een moment van ontspanning.

Zelfs buiten de professionele sfeer kunnen heftige persoonlijke ervaringen, zoals het overleven van een ernstig verkeersongeval of het doormaken van een extreme tegenslag, het gevoel geven dat je op het punt staat op te branden. Deze momenten van intense crisis veroorzaken niet alleen emotionele en fysieke pijn maar kunnen ook het laatste zetje zijn naar een staat waarin niets meer lijkt te helpen tegen de druk.

De conflictactieve fase

Wanneer de weerbaarheid van het lichaam tegen stress wordt overschreden, reageert het door het weefsel van het bijniermerg te laten groeien. Deze groei dient om de functie van de bijnieren te versterken en de productie van stresshormonen, zoals dopamine, adrenaline en noradrenaline, te verhogen. Het biologische doel hiervan is om de prestaties tijdens perioden van extreme stress te verbeteren en om het hoofd te bieden aan deze stresstoestanden.

Bij aanhoudende stress of langdurige conflicten kan er een groei ontstaan die lijkt op een bloemkoolachtige tumor, met secretorische eigenschappen. Dit type groei wordt door de medische wetenschap gediagnosticeerd als een feochromocytoom of een neuroblastoom. Wanneer de snelheid van celdeling een bepaalde drempel overschrijdt, wordt deze door de conventionele geneeskunde als ‘kwaadaardig’ of woekerend en kankerachtig, beschouwd.

Dit gaat gepaard met symptomen zoals een snelle hartslag, verhoogde bloeddruk, overmatig zweten en angst vanwege de intense staat van stress.

Opmerking: de genoemde parameters nemen in de conflictactieve fasen van alle biologische speciaalprogramma’s tot op zekere hoogte toe. Of het conflict het bijniermerg van de rechter- of linkerbijnier beïnvloedt, is willekeurig.

De helingsfase

Na de oplossing van een conflict begint het lichaam met de afbouw van het overtollige hulpweefsel (= tumor). Schimmels en mycobacteriën, waaronder tuberculose (TBC), spelen een rol in het afbreken van het overtollige hulpweefsel dat niet langer nodig is. Dit proces gaat gepaard met symptomen zoals pijn, zwelling en nachtelijk zweten. Wanneer het genezingsproces voltooid is, normaliseren de hormoonspiegels weer, wat aangeeft dat het lichaam terugkeert naar zijn natuurlijke staat van evenwicht.

Een langdurig genezingsproces als gevolg van voortdurende conflictrecidieven leidt tot chronische tuberculose in het bijniermerg. Vanwege de bruine verkleuring van de chromaffiene cellen presenteert de toestand zich op een orgaan-CT als donker; wat kan worden aanzien als een bloeding in de bijnieren (= bijnierapoplexie).

Na de genezing kunnen weefselholtes achterblijven. Tijdens de genezingsfase daalt de adrenalinewaarde, wat we bij elk zinvol biologische speciaalprogramma zien. Een hangende genezing kan leiden tot een bijniermergonderfunctie, wat we ook zien tijdens de genezingsfase van de schildklier, zie artikel over de schildklier.

Als de vereiste microben niet beschikbaar zijn bij de oplossing van het conflict, omdat ze zijn vernietigd door een overmatig gebruik van antibiotica, blijven de extra cellen achter. Uiteindelijk wordt de tumor ingekapseld, wat resulteert in een permanente overproductie van stresshormonen.

De volgende affirmaties zijn nuttig: “Waarom zou ik me laten opwinden?”, “Ik kies ervoor om mijn lichaam rust te geven als mijn lichaam dit wenst.”

Als de tumor te groot is en problemen veroorzaakt, kan je de tumor door een operatie laten verwijderen.

Bijnierschorskanker (= aanvullingsweefsel)

In evolutionaire zin is de bijnierschors ontwikkeld uit lymfatisch weefsel en is het afkomstig van het nieuw mesoderm. De bijnierschors wordt aangestuurd vanuit het hersenmerg. Hier geldt wel een kruislings verband: de bijnierschors van de rechterbijnier wordt aangestuurd door de linkerkant van de hersenen; terwijl de bijnierschors van de linkerbijnier aangestuurd wordt door de rechterhersenhelft. De handigheid speelt hier wel een rol om te weten of het conflict gerelateerd is aan moeder- of kindzijde of partnerzijde.

Binnen de structuur van het menselijke lichaam, reageren verschillende weefsels, afhankelijk van hun oorsprong uit de embryonale kiembladen, op verschillende manieren op stress en conflicten. Zo contrasteert het nieuw mesodermale weefsel, dat tijdens de conflictactieve fase een afname in weefsel vertoont, met het weefsel van het bijniermerg, dat deel uitmaakt van het endodermale kiemblad en juist een toename van weefsel laat zien in de conflictactieve fase.

Interessant is dat, wanneer het conflict dat gelinkt is aan de bijnierschors is opgelost, er een toename van weefsel plaatsvindt. Deze toename moet echter niet worden verward met kanker; het is eerder een vorm van aanvullingsweefsel. Dit fenomeen en de verschillende reacties van weefseltypen op stress en conflicten kunnen volledig worden verklaard en begrepen binnen het kader van de vijf biologische natuurwetten. Deze wetten bieden een logische verklaring voor hoe en waarom ons lichaam reageert zoals het doet op de uitdagingen die het tegenkomt, door aan te tonen dat er een diep biologisch doel zit achter deze reacties.

Het biologische conflict

Het biologische conflict dat verband houdt met de bijnierschors heeft te maken met “het verkeerde pad gekozen hebben”, “op het verkeerde paard gewed hebben”, “de verkeerde richting ingeslagen zijn”, “de verkeerde beslissing of verkeerde keuze gemaakt hebben” of “zich op glad ijs begeven”.

Enkele voorbeelden:

Carrièrekeuze: stel je voor dat iemand na jaren van studie en hard werken beseft dat zijn huidige carrièrepad niet vervullend is. Deze persoon heeft wellicht genegeerd wat zijn hart hem ingaf en koos in plaats daarvan voor een baan met meer prestige of een hoger salaris. Het besef en de erkenning dat hij “op het verkeerde paard gewed heeft”, kan leiden tot een intens innerlijk conflict, met als mogelijke gevolgen stress en onvrede die hun weerslag vinden op het lichaam.

Relatiebeslissingen: een individu kan voelen dat hij “de verkeerde keuze heeft gemaakt” door een relatie aan te gaan met iemand die achteraf gezien niet compatibel blijkt. Het conflict tussen de investering in de relatie en het erkennen dat deze niet voldoet aan de verwachtingen of behoeften, kan intense stress veroorzaken, waarbij het lichaam reageert op de emotionele turbulentie. Het conflict van op de verkeerde partner gewed te hebben.

Financiële investeringen: iemand kan zijn spaargeld investeren in een project of onderneming die beloofde lucratief te zijn, maar uiteindelijk niet succesvol blijkt. De realisatie dat men “het verkeerde pad heeft gekozen” kan een diepgaand gevoel van verlies en stress veroorzaken, wat fysieke reacties zoals slaapproblemen of spijsverteringsstoornissen kan uitlokken.

Persoonlijke ambitie en verwachtingen: het nastreven van een persoonlijk doel of ambitie, zoals het bereiken van een bepaald niveau van bekendheid, vaardigheid in een hobby, of zelfs fysieke fitheid. En dan erkennen dat je misschien “de verkeerde richting ingeslagen bent” of je doelen niet realistisch waren. Dit kan leiden tot een crisis van zelfinzicht en stress.

In al deze voorbeelden is het belangrijk op te merken dat de stressreactie niet alleen psychologisch is, maar ook fysiologische gevolgen kan hebben. Het lichaam reageert op deze diepe conflicten met aanpassingen die bedoeld zijn om het individu door de crisis heen te helpen, maar die op lange termijn tot gezondheidsproblemen kunnen leiden als ze niet worden aangepakt. Het proces van herstel of genezing begint vaak met het erkennen van het conflict en het zoeken naar manieren om de situatie te veranderen of anders te interpreteren.

De conflictactieve fase (= weefselafname)

De mate van weefselafname, of necrose, in de bijnierschors is direct evenredig aan zowel de duur als de intensiteit van het onderliggende conflict. Deze biologische doelstelling dient een specifiek doel: de afgifte van cortisol en aldosteron te verminderen. Deze afname in hormoonproductie werkt remmend op het individu dat, metaforisch gesproken, “de verkeerde keuze heeft gemaakt”. Het is een mechanisme van het lichaam om het individu te dwingen om pas op de plaats te maken en te voorkomen dat het te snel en mogelijk ondoordacht weer “het verkeerde pad” op gaat.

Met als gevolg: de symptomen van zich gestrest en moe voelen vanwege het lage gehalte cortisol en aldosteron. Dit verschilt van elke andere conflictactieve fase, met juist een toename aan energie als gevolg van de afgifte van cortisol (vecht/vluchtreactie). De toestand van onvoldoende productie van steroïde hormonen, meestal als gevolg van een hangende conflictactiviteit, wordt bijnierschorsinsufficiëntie of de ziekte van Addison genoemd.

Een acute bijnieronderfunctie wordt door de medische wetenschap gediagnosticeerd als het Waterhouse-Friderichsen syndroom. Er ontstaan symptomen van zwakte, vermoeidheid, verlies van eetlust, braken en/of misselijkheid, lage bloeddruk, ondersuikering en bruine verkleuring van de huid.

De genezingsfase

Tijdens de genezingsfase is er herstel van het weefsel met verhoogde productie van cortisol en aldosteron. Er ontwikkelt zich een bijnierschorscyste op de plek van de necrose. Tijdens het eerste deel van de genezingsfase vermenigvuldigen de bijniercellen zich in de cyste om het weefselverlies dat ontstond in de conflictactieve fase weer aan te vullen. Op dat moment wordt de cyste gediagnosticeerd als “bijnierschorskanker”. Op basis van de vijf Biologische wetten kunnen de nieuwe cellen niet worden beschouwd als “kankercellen”, omdat de toename van de cellen in werkelijkheid een proces van wederaanvulling is.

Binnen negen maanden hardt de cyste uit, mits er geen sprake is van conflictrecidieven, en vormt deze een integraal onderdeel van de hormoonproducerende functie van de bijnieren. De verhoogde productie van stresshormonen heeft als biologische doel om het organisme te helpen op het juiste pad te komen en blijven, en de achterstand in te halen.

Een opvallend kenmerk van weefsels en organen die ontstaan uit het nieuw mesodermale kiemblad is dat, na afronding van het genezingsproces, ze sterker worden dan voorheen. Dit fenomeen stelt het weefsel of orgaan in staat om in de toekomst beter bestand te zijn tegen conflicten van een vergelijkbare aard. Het is alsof het lichaam leert van de ervaring en zichzelf fysiek aanpast om efficiënter om te gaan met soortgelijke stressfactoren of uitdagingen in de toekomst.

Als de conflictactieve fase intens was, kan een bijniercyste behoorlijk groot worden, wat resulteert in een overmatige productie van bijnierhormonen (hyperadrenalisme).

Het syndroom van Conn resulteert in een overproductie van aldosteron. Symptomen zijn verhoogde bloeddruk, daling van de kaliumspiegels met spierzwakte tot gevolg, soms hartritmestoornissen, veel dorst en een grote drang om te urineren, vooral tijdens de nacht.

Het syndroom van Cushing resulteert in een overproductie van cortisol.

De symptomen van het syndroom van Cushing zijn een rond gevormd gezicht (= vollemaansgezicht) en gewichtstoename, met name op de romp, nek en bovenrug. Het gezwollen gezicht en de gewichtstoename worden veroorzaakt door het vasthouden van vocht, als de persoon tegelijkertijd een verlatings- of bestaansconflict heeft (zie ook het artikel over de nierverzamelbuizen). De waterretentie neemt ook toe door de overproductie van cortisol.

Opmerking: de symptomen van ‘Cushing’ zijn in feite bijwerkingen van de corticosteroïden. Daarom is het zogenaamde “Iatrogeen syndroom van Cushing” heel gebruikelijk vanwege het wijdverbreide gebruik van deze geneesmiddelen.

Beide syndromen zijn het gevolg van een hangende genezing. Het is belangrijk om het conflict en zijn sporen op te lossen zodat aan de hangende genezing een einde komt.

Volgende affirmaties kunnen helpen: “Alles is weer goed., “God helpt mij op weg”, “Ik ben opnieuw op koers en kan mijn tempo hervatten”.

De bijnieren produceren ook androgenen, een hormoon dat verantwoordelijk is voor de haargroei op bepaalde locaties zoals het gezicht en de borst. Vrouwen met het syndroom van Cushing hebben daarom meestal extra gezichts- en lichaamshaar. Een grote bijniercyste kan overmatige haargroei veroorzaken als gevolg van de verhoogde productie van androgenen. Deze aandoening wordt hirsutisme genoemd.

Therapie: zie het artikel over bijnieruitputting in categorie index ziekten.

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com

Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/

Dr. Geerd Ryke Hamer