Alzheimer en dementie

Wat is de ziekte van Alzheimer?

De ziekte van Alzheimer is een vorm van dementie die veel voorkomt. Dementie is de verzamelnaam voor een combinatie van symptomen of- een syndroom. Naast Alzheimer heb je ook vasculaire dementie, lewy body dementie en fronto-temporale dementie, die eveneens veel voorkomen. Dementie is een ingewikkelde en zeer ingrijpende aandoening die veel vragen oproept. De eerste verschijnselen van dementie verschillen van persoon tot persoon en zijn afhankelijk van het type ziekte. Zo merkt de partner of een familielid meestal dat er iets niet in orde is. Vaak zijn er subtiele en terugkerende problemen, zoals geheugenklachten, gedragsproblemen en veranderingen in karakter. De hersenen kunnen prikkels en informatie niet goed meer verwerken.

In het begin van de ziekte van Alzheimer ontwikkelen zich vooral geheugenstoornissen in het kortetermijngeheugen. De persoon met Alzheimer weet bepaalde zaken uit zijn jeugd nog heel goed, maar bijvoorbeeld niet meer wat hij gisteren gedaan heeft. Zo ontstaan er problemen met het onthouden van verjaardagen of de namen van kleinkinderen en het opslaan van nieuwe informatie. In het begin zijn de signalen zeer subtiel, moeilijk te herkennen door vrienden en familieleden. Naarmate de ziekte erger wordt, verliest iemand met dementie steeds meer de regie over zijn eigen leven. De persoon wordt steeds afhankelijker van de hulp van anderen. Dagelijkse handelingen worden steeds moeilijker zoals het doorslikken van voedsel. Naarmate het dementieproces vordert, komen er ook stoornissen in het langetermijngeheugen.

Lichte vorm

Hierbij zal de persoon met Alzheimer dementie proberen zijn klachten te verbergen of te ontkennen. De persoon is er zich bewust van dat er iets scheelt.

  • Samen met het geheugen vermindert ook de taalvaardigheid (afasie). het wordt moeilijker om dingen te benoemen, en er ontstaan problemen bij het vinden van woorden. De mens gebruikt dan vervangwoorden, zoals ‘klok’ voor ‘uur’ en ‘drink’ voor ‘water’. De mens begrijpt geen abstracte dingen meer.
  • In zijn vertrouwde omgeving zal hij geen grote problemen ervaren, maar in een vreemde omgeving verliest hij gemakkelijk de weg.
  • Naast de cognitieve veranderingen kan ook de persoonlijkheid veranderen. Bij mensen die bijvoorbeeld eerder gesloten en introvert zijn, kan het voorkomen dat zij plots openheid en geen geremdheid vertonen. Daarnaast kunnen sommige personen met Alzheimer zich gaan afzonderen of heel angstig of prikkelbaar worden. Stemmingswisselingen komen erg vaak voor. Zo kan de mens met dementie plots beginnen huilen en een half uur later weer vrolijk zijn. Soms treedt agressie op, bijvoorbeeld wanneer een handeling door de omgeving als vernederend ervaren wordt.
  • Het tijdsbesef vermindert en het uitvoeren van taken wordt moeilijker. dat komt doordat de mens soms niet goed meer weet waarvoor dingen, zoals werktuigen dienen. In het begin zullen alleen complexe taken niet meer lukken.

Matige vorm

Hierbij groeit het besef van de mens met Alzheimer dementie dat er iets misloopt.

  • De mens met dementie krijgt moeite om handelingen uit te voeren die hij eerst wel zelf kon (apraxis).
  • Er is steeds meer nood aan hulp voor dagelijkse bezigheden zoals aankleden of wassen en toiletbezoek.
  • De mens verliest zijn weg in de vertrouwde omgeving. De mens weet niet meer hoe en in welke volgorde hij bepaalde handelingen moet uitvoeren zoals het bedienen van huishoudelijke apparaten.
  • De mens verwaarloosd zijn voeding, waarbij vermagering optreedt.
  • Daarnaast krijgt de mens met Alzheimer problemen met de herkenning van voorwerpen, geluiden en geuren. Er ontstaat agnosie en hij begrijpt niet meer waar ze voor dienen of wat ze betekenen. Een voorbeeld daarvan is het rinkelen van een telefoon. De mens met dementie kan de rinkelende telefoon wel horen, maar het signaal niet herkennen als verzoek tot communicatie. Ook kan het zijn dat hij het signaal wel herkent, maar de telefoon niet herkent als toestel.

Ernstige vorm

  • Er ontstaan oriëntatiestoornissen. Eerst in de tijd. De mens met dementie of Alzheimer weet niet goed meer welke dag, maand of jaar het is. Er ontstaat een verlies van tijdsgevoel over het verloop van dag- en nachtritme. Die desoriëntatie in tijd leidt vaak tot nachtelijke onrust. Wanneer iemand niet meer weet waar hij woont en waar hij zich nu bevindt, ontstaat desoriëntatie in ruimte of plaats. Uiteindelijk treedt de desoriëntatie in de mens zelf op en mensen herkennen uit hun omgeving lukt dan niet meer

  • Praten en woorden begrijpen, gaat niet meer goed. De mens wordt zorgafhankelijk.
  • Er treden problemen op met het denken en beoordelen van situaties. De mens met dementie weet niet meer goed wat gepast is. Hij kan zich bijvoorbeeld gaan uitkleden in gezelschap of hij is bang van de televisie, omdat hij de beelden voor waar aanneemt. Meestal heeft dat verminderde oordeelsvermogen ook tot gevolg dat de mens met dementie zelf niet inziet dat hij ziek is.
  • Door de afname van zenuwweefsel functioneren de hersenen steeds minder goed. Bij sommige mensen verloopt de achteruitgang heel snel en verhoogt het risico op epilepsie. Anderen kunnen nog jarenlang een redelijk normaal leven leiden.
  • Uiteindelijk raakt iemand door de gevolgen van dementie erg verzwakt.
  • De spieren worden stijf, en stappen en bewegen gaan achteruit. Deze functies kunnen ook helemaal verloren gaan. Vaak treedt er ongewild urine- of stoelgangverlies op.

Cofactoren die Alzheimer en dementie in de hand werken

Daarmee bedoel ik niet dat elke cofactor specifiek zal leiden tot de ontwikkeling van Alzheimer. Maar de combinatie van biologische conflicten met verschillende cofactoren kunnen wel leiden tot de ontwikkeling van Alzheimer. Het is belangrijk deze nuance te begrijpen. Net zoals gifstoffen niet ziekmakend zijn (hooguit verzwakkend) kan een opstapeling van gifstoffen wel een intoxicatieschok veroorzaken en deze is wel ziekmakend.

1- Galstenen in de galwegen van de lever

De lever is een belangrijk orgaan dat instaat voor mentale helderheid en emotionele stabiliteit. De sterkste verstoring van deze functie wordt veroorzaakt door galstenen in de galwegen van de lever en de galblaas. De hersenen bevatten, net als de bijnieren, hoge concentraties cholesterol. Cholesterol is een belangrijke bouwsteen van steroïde hormonen. Voor de productie van gal is eveneens cholesterol nodig. Gal is een stroperige vloeistof die zeer bitter is en speelt een belangrijke rol bij het activeren van de enzymen van de pancreas en het verteren van voeding. Daarnaast produceert de lever ook eiwitten en hormonen die invloed hebben op de manier waarop het lichaam functioneert, groeit en geneest. Zo zuivert de lever het bloed in de hersenen tijdens de nacht onder invloed van melatonine en groeihormonen. Een vervuilde lever is vaak de oorzaak van slapeloosheid waarbij het lichaam extra vocht transporteert naar de hersenen om gifstoffen te verdunnen en hersenschade te voorkomen. Precies het extra vocht in de hersenen houdt je wakker. Galstenen die de lever verstoppen maken de gal giftig en dat leidt tot verstoring van de spijsvertering, hoge niveaus van toxiciteit in de lever en uiteindelijk ook in de rest van het lichaam.

Gal speelt een belangrijke rol bij het beschermen en te reinigen van de darmen. Gal zorgt immers voor een betere opname van vet, dat helpt bij de opname van calcium en andere mineralen. Het lichaam gebruikt ook vet om voldoende cholesterol (mevalonaat, ook voor steroïde hormonen en vitamine D) te produceren dat een beschermende werking heeft op… jawel het hersen- en zenuwweefsel.

Galstenen zijn een direct gevolg van een ongezond voedingspatroon, slechte levensstijl en biologische conflicten of trauma’s. Galstenen in de lever of de galblaas zijn een veelvoorkomende maar weinig erkende oorzaak van vele aandoeningen, ziekten en ook stoornissen in de hersenen en het zenuwweefsel. Het veroorzaakt eveneens vroegtijdige veroudering.

2- Onvoldoende water drinken

De meeste mensen in onze maatschappij vervangen hun drinkwater door alcohol, kunstmatige dranken, koffie of andere cafeïnehoudende dranken. Velen realiseren zich niet dat het lichaam puur en schoon drinkwater nodig heeft wanneer het een dorstsignaal geeft. Het klopt volledig dat koffie, wijn, bier, frisdrank, sportdrank en andere kunstmatige dranken water bevatten. Maar ze bevatten ook cafeïne, alcohol, geraffineerde suiker, kunstmatige zoetstoffen en andere chemische stoffen die in werkelijkheid een sterk vochtafdrijvend effect hebben. Dit betekent: hoe meer je van deze dranken je gebruikt, hoe meer vocht je verliest. Enkele voorbeelden: cafeïne roept in het lichaam stressreacties op waardoor je vaker naar het toilet moet. Toegevoegde geraffineerde suiker leidt tot een verhoogde bloedsuikerspiegel en zorgt ervoor dat het lichaam veel vocht verliest. Regelmatig gebruik zorgt voor een voortdurende uitdroging waarbij het lichaam hinder ondervindt om zich te ontgiften en te zuiveren. Intoxicatie neemt toe. Tussen haakjes, te veel water drinken is ook niet gezond, omdat het lichaam zich ook niet voldoende kan ontgiften en zuiveren. Dit heeft te maken met de wet van osmose die vervolgens sterker wordt. In feite heeft het niet veel zin om een ziekte te behandelen als het lichaam niet eerst schoon drinkwater krijgt.

In vele gevallen worden Alzheimer, dementie en andere chronische aandoeningen voorafgegaan door jarenlange -lichaamsuitdroging- via het drinken van vochtafdrijvende dranken. Vermindering van de hoeveelheid water binnen in de cel heeft altijd een negatief effect op alle celactiviteiten, het maakt niet uit of het spier-, lever-, hersen-, huid- of darmcellen zijn. De perfecte osmotische druk die nodig is voor de voeding van de cel en de productie van energie wordt verstoord door het drinken van vochtafdrijvende dranken. Dit leidt uiteindelijk tot beschadiging van de neuronen (zenuwcellen) in het geval van dementie en Alzheimer.

Ik dien ook te zeggen dat het gebruik van geraffineerd zout eveneens de waterhuishouding en osmotische druk in het lichaam ernstig verstoort. Geraffineerd zout is chemisch bewerkt en droog. Geraffineerd zout bevat aluminiumsilicaat dat een belangrijke co-factor is bij Alzheimer. Dit in tegenstelling tot natuurlijke zouten zoals zeezout of bergzout die de doorstroming van water in het lichaam stimuleren en bovendien waardevolle mineralen bevatten. Een duidelijk signaal van het lichaam op uitdroging is pijn. De neurotransmitter histamine is noodzakelijk om water naar die zones in het lichaam te sturen waar het nodig is om de essentiële stofwisselingstaken uit te voeren om in leven te blijven. Zo is hoofdpijn bij een kater het gevolg van het vochtafdrijvende effect van alcohol.

Gebrek aan schoon drinkwater verstoort vele biologische processen en creëert opeenstapeling van toxische stoffen. Als de tolerantie van het lichaam tegen deze toxische stoffen wordt overschreden, ontstaat er een toxinecrisis. Dat roept ontstekingsreacties op in het lichaam, wat we ook bij Alzheimer zien. Inflammatie komt van het Latijnse woord -inflammatio- ofwel in brand steken. Dit is een complexe biologische reactie van weefsels op beschadiging door toxische, irriterende stoffen en beschadigde cellen, ook als gevolg van biologische schokken, die verschillende biologische processen in het lichaam zullen verstoren. Als het lichaam jarenlang overweldigd wordt door een constante irritatie wordt de ontsteking blijvend. Dit soort chronische ontsteking bij Alzheimer begint heel stilletjes en de symptomen, zoals het verminderen van het geheugen en verlies van taalvaardigheid worden pas een hele tijd later zichtbaar.

3- Lymfoedeem in de relatief grote cisterna chyli vaten

De grote cisterna chyli vaten bevinden zich middenin de buik (ter hoogte van de navel en de bovenste lendenwervels). Verstopping als gevolg van een aanhoudende slechte spijsvertering zorgt voor het opzwellen van de buik. Als er meer gifstoffen zich gaan ophopen in de cisterna chyli vaten dan dat ze kunnen geneutraliseerd en verwijderd worden, is dit naar mijn idee een belangrijke co-oorzaak van chronische aandoeningen waaronder Alzheimer. Lymfoedeem in de cisterna chyli vaten veroorzaakt verstopping in de borstbuis, het belangrijkste en grootste lymfe kanaal van het lichaam. De borstbuis is verantwoordelijk voor de afvoer van bijna 90% van het dagelijkse verzamelde zure stofwisselingsafval, celafval, dode cellen, bacteriën en ander toxisch materiaal. Als dit afval niet onmiddellijk opgenomen wordt door het lymfesysteem, vergiftigt het alle weefsels, organen en hersenen. Het lichaam neemt maatregelen om zichzelf te beschermen tegen deze zuurvergiftiging. Deze zijn dus herkenbaar als symptomen waarbij de hulp van een dokter wordt ingeroepen.

Al het afval dat niet eindigt in het lymfesysteem, vervolgt zijn weg doorheen het lichaam en begint zich op te stapelen. Net zoals water zich verspreid in een zinkend schip, verspreid toxisch materiaal en verzuring zich in elk hoekje en gaatje van het lichaam, inclusief de hersenen. Hersen- en zenuwweefsel bevatten veel vet en- het lichaam zal proberen om zoveel mogelijk toxiciteit in dit vet te isoleren wanneer de galwegen van de lever en de lymfe niet meer in staat zijn hun werk naar behoren uit te voeren door verstoppingen. Dit leidt tot een vicieuze cirkel en uiteindelijke beschadiging van zenuw- en hersencellen. Een gezonde voeding en levensstijl en een emotioneel evenwicht cultiveren, is zo belangrijk om veel gezondheidsproblemen te voorkomen.

Wanneer het lichaam deze toxische belasting sneller opslaat dan afvoert, zal het op een gegeven moment leren -verdragen-. Met andere woorden: je kunt -gewend raken- aan het drinken van alcohol, roken, jezelf uitputten zonder enig teken van belangrijke symptomen te ontwikkelen. Dit wordt eveneens in de hand gewerkt door symptomen zoals een gewone verkoudheid, steeds te onderdrukken met medicijnen. Het lichaam stopt met reageren en zal geen verdere toxine crisissen meer ondergaan. Geen verkoudheden en geen koorts meer. Maar zoals je begrijpt is dit het moment waarop het echt gevaarlijk begint te worden. Het lichaam is niet meer in staat om toxische stoffen op te ruimen en raakt steeds verder verstopt. Het verdedigingssysteem van het lichaam functioneert niet goed meer en kan niet meer waarschuwen wanneer er een grote kans is op blijvende schade. Dit is het begin van een chronische ziekte zoals Alzheimer. Onthou: mensen die de opruim mechanismen van hun lichaam zoals ontsteking, eenvoudige verkoudheden of griep blijven onderdrukken in plaats van uit te zieken, realiseren zich niet dat ze zichzelf meer schade toebrengen dan ze beseffen. Ze leggen de kiem voor een vicieuze cirkel van een zwakke gezondheid en gebrek aan energie. Het is altijd verstandig uit te zieken en het lichaam te ondersteunen bij zijn pogingen om toxines kwijt te raken. Enkel als het symptoom levensbedreigend wordt is het de taak van de arts om dit symptoom af te vlakken zodat de patiënt goed kan uitzieken waarbij beschadigde weefsels worden hersteld en ontgift- dit gebeurt in samenwerking met microben en exosomen).

4- Het schadelijk effect van zware metalen

Het is belangrijk op te merken dat patiënten met dementie en Alzheimer vaak kwik en andere zware metalen in hun hersenen kunnen hebben dan normaal. Hierbij kunnen we in eerste instantie denken aan amalgaamvullingen en de jaarlijkse griepprik. Er zijn verschillende bronnen van vervuiling met zware metalen zoals pesticiden, deodorants, verven, porselein, vaccins, vis uit de oceaan, maagzuurremmers, aluminium pannen, bakpoeder, antitranspiratiemiddelen, verpakkingsmateriaal enz. Bij velen is amalgaam een grote bron van vervuiling. Amalgaam bevat kwik, thallium, nikkel (gouden kronen), cadmium (kunstgebitten) en chroom. Metaal in je mond is een constante bron van vergiftiging en allergische reacties in je lichaam, zeker als je dan nog eens melk of zuivel consumeert. Elk soort metaal gaat uiteindelijk oxideren en dat gebeurt voornamelijk in de mond. De mond is namelijk de plaats waar zich een hoge concentratie aan vocht en lucht bevindt. Door inademen komen er kwikdampen in de longen terecht en deze bereiken het spijsverteringstelsel door het consumeren van voedsel en drank.

Uiteindelijk komen ze in de lymfe en het bloed terecht. Daar gaan ze zich geleidelijkaan opstapelen, en wanneer de tolerantie van het lichaam is overschreden, gaan deze zware metalen schade aanrichten in het lichaam, voornamelijk in het zenuwstelsel. De geleidelijke maar voortdurende afgifte van kwik en andere giftige metalen in het lichaam, door bv. metalen vullingen, heeft vooral een schadelijk effect op de nieren, de lever, de lymfe, de longen en de hersenen. Bij zwangere vrouwen komen veel van deze zware metalen in de foetus terecht die er geïsoleerd raken in de vetcellen en die zich vooral in het hersen- en zenuwweefsel bevinden.

Vaccins bevatten eveneens zware metalen. Doordat deze rechtstreeks in de bloedbaan komen zonder tussenkomst van de spijsvertering en/of de longen, ondervindt het lichaam grote problemen bij het metaboliseren van deze schadelijke stoffen. Het lichaam zal proberen deze schadelijke stoffen zoveel mogelijk in de vetcellen op te slaan en te isoleren. In vaccins zitten vaak stoffen zoals polysorbaat 80 dat de beschermingslaag (myeline) van de zenuwen en de bloedhersenbarrière weker maakt. Zo komen zware metalen nog sneller in de hersenen terecht. Er wordt nooit een verband gelegd tussen mysterieuze hersenaandoeningen en vaccins die 30 of 40 jaar geleden zijn toegediend. Om nog maar te zwijgen over de jaarlijkse griepprik. Zware metalen zijn in eerste instantie niet ziekmakend, maar door jarenlange blootstelling, kan de tolerantie van het lichaam plots overschreden worden, waarbij een intoxicatieschok ontstaat met veel schade aan het hersenweefsel tot gevolg. Bij Alzheimer en andere vormen van dementie is een sterke ontgifting van zware metalen aan te raden.

5- Het aparte verhaal van deodoranten

Om bacteriën te bestrijden gebruiken vele mensen deodorants. En om een overmaat aan zweet onder de armen tegen te gaan gebruiken ze antitranspiratiemiddelen. Maar de twee meest gebruikte actieve ingrediënten in deodorants en antitranspiratiemiddelen zijn aluminium chloorhydraat en aluminium zirkonium chloorhydraat. Stoffen die je zeker niet op je bord zou willen. Beide chemische stoffen reageren op eiwitten in het zweet en bacteriën. Daarbij wordt er een soort gel gevormd die het de zweetklieren bijna onmogelijk maakt om vocht af te scheiden- (waarmee je de ontgifting via de huid verstoort, en dat is zeer schadelijk). Beide chemische stoffen worden gemakkelijk door de huid opgenomen en aangezien zweten wordt tegengehouden, komen ze in de bloedbaan terecht. De deodorants zijn dan ook een belangrijke factor in de vervuiling met zware metalen.

Het is bekend dat ook aluminium en andere metalen voorkomen in groenten en fruit. Maar er is een groot verschil. Planten gaan van nature deze mineralen opnemen en door middel van fotosynthese en zonlicht ionisch mineralen synthetiseren. Dus aluminium dat in planten voorkomt is ionisch van aard (angström), waarbij deze mineralen essentieel zijn voor dier en mens. Maar synthetisch verkregen aluminium of andere metalen (niet in hun biologische vorm) zijn zeer giftig voor het lichaam en komen uiteindelijk in de nieren, lymfe, lever en hersenen terecht. Deodorants en antitranspiratiemiddelen zitten vol met zware metalen en andere giftige chemicaliën. In combinatie met andere bronnen van zware metaalvervuiling zijn deodorants en antitranspiratiemiddelen belangrijke co-factoren bij de ontwikkeling van dementie en Alzheimer.

Een natuurlijke deodorant steen werkt fantastisch en heeft geen bijwerkingen. Maak je dus niet ongerust over het woord aluin op de ingrediëntenlijst. Aluin is een natuurlijk mineraalzout en is niet gerelateerd aan aluminium chloorhydraat of aluminium zirkonium chloorhydraat. De minerale zouten in de deodorant steen blokkeren de transpiratie niet, ze maskeren enkel de geuren.

6- Transvetten als oorzaak van overdadige toevloed van vrije radicalen

Meervoudig onverzadigde vetzuren in geraffineerde producten zonder vitamine E leveren een hoger risico tot ontwikkeling van dementie en Alzheimer. Ik denk hierbij aan saladedressing, dunne plantaardige olie, mayonaise en de meeste soorten margarine. Meervoudig onverzadigde vetzuren worden veel sneller ranzig dan enkelvoudig onverzadigde vetzuren. Meervoudig onverzadigde vetzuren trekken veel sneller vrije radicalen uit zuurstof aan en gaan oxideren. Vrije radicalen ontstaan als een zuurstofmolecuul een elektron kwijtraakt. Dat roept sterke reacties op in het lichaam waarbij cellen, organen en weefsels snel beschadigd raken.

Meervoudig onverzadigde vetzuren zoals omegavetzuren in geraffineerde olie verteren zeer slecht. Dit komt omdat ze hun natuurlijke massa kwijt zijn en niet langer beschermd worden tegen vrije radicalen door hun natuurlijke beschermer zoals vitamine E. In natuurlijke, onbehandelde oliën heb je zowel meervoudig onverzadigde als enkelvoudig onverzadigde vetzuren die vergezeld zijn van vitamine E. Beide vetzuren zijn goed voor het lichaam. Vitamine E verstoort het oxidatieproces. Belangrijk is om onbehandelde oliën koel en donker te bewaren.

De meeste mensen hebben geen idee wat er met de olie gebeurt als die uit noten of zaden is gehaald. Vitamine E en vele andere waardevolle stoffen werden weggefilterd of vernietigd tijdens het raffinageproces. Als je een hamburger eet met friet, wordt je lichaam letterlijk overspoeld door vrije radicalen. Beide soorten voedsel zijn behandeld met geraffineerde olie en wanneer deze olie nog een keer verhit wordt, versnelt het oxidatieproces wat het nog schadelijker maakt voor het lichaam en het hersen- en zenuwweefsel.

Geraffineerde olie en margarine krijgen chemische behandelingen om ze langer houdbaar te maken, een heldere kleur te geven en de natuurlijke geur te verwijderen. Natuurlijke plantaardige oliën worden bij dit proces -ontslijmd- met een petroleum oplosmiddel of onder heet water gemengd en vervolgens onder zeer hoge snelheid gecentrifugeerd om de verschillende stoffen van elkaar te scheiden. Daarna wordt de olie verder geraffineerd door er alkalische stoffen aan toe te voegen zoals loog of natriumhydroxide. Daarna wordt alles opnieuw geschud, verhit, gebleekt en gehydrogeneerd om de olie te stabiliseren en ten slotte wordt de olie ontgeurd. Geraffineerde olie is uiteindelijk maar weinig natuurlijk meer. Het label natuurlijke oliën is daarom misleidend voor de consument. Deze chemische behandeling verhult het feit dat de olie al ranzig is geworden en dat maakt het zo gevaarlijk voor de nietsvermoedende consument.

Verzadigde vetten zoals boter of kokosolie stollen bij kamertemperatuur en bevatten vele natuurlijke antioxidanten waardoor ze beter beschermd zijn tegen oxidatie door vrije radicalen. Ze zijn ook licht verteerbaar. Dit in tegenstelling tot meervoudig onverzadigde vetzuren in geraffineerde olie die zeer slecht verteren en negatieve effecten hebben op het lichaam. Tijdens het raffinageproces ondergaan sommige meervoudig onverzadigde vetten (bijvoorbeeld de omegavetzuren) chemische structurele veranderingen, die ze in transvetzuren veranderen. Transvetten verstoren de zuurstofopname door de cel om voeding te verbranden tot energie, koolstofdioxide en water. Deze transvetten worden ook wel gehydrogeneerde plantaardige vetten genoemd. Niet kopen!

Vrije radicalen zijn de natuurlijke schoonmakers in het lichaam. Het lichaam verhoogt de productie van vrije radicalen om te voorkomen dat deze geraffineerde meervoudig onverzadigde oliën zich aan de celwanden vasthechten. Door aanhoudende consumptie van industrieel bewerkt voedsel met geraffineerde oliën en margarine ontstaan toch verstoppingen aan de celwand. Vrije radicalen proberen deze vette boosdoeners te verteren waarbij tegelijkertijd beschadiging op de celwand ontstaat. Dit is een belangrijke oorzaak van veroudering en van degeneratieve ziekten zoals Alzheimer en dementie. Dit voorbeeld laat zien hoe goede voeding, die nuttig is voor het lichaam, door raffinage en chemische stoffen vernietigd wordt. Het laat ook zien hoe de nuttige zuurstofradicalen schadelijk worden als we het lichaam blootstellen aan industrieel bewerkt geraffineerd voedsel.

Natuurlijke, onbewerkte gezonde vetten kunnen het risico op Alzheimer enorm verminderen. Het is belangrijk om te weten of de vetsoort in kwestie een chemische behandeling heeft ondergaan of niet. Producten die veel gehydrogeneerde plantaardige oliën bevatten zijn: koekjes, diepvriesgroenten, kant-en-klaar maaltijden, chips, donuts, brood, crackers, friet (tenzij in dierlijk vet gebakken), cake-mix, alle soorten gebakken voedsel in olie, sauzen, ontbijtgranen enzovoort. Mijn tip: lees de etiketten.

7- De leugens over cholesterol en het gebruik van cholesterolverlagende medicijnen

Statines en cholesterolverlagende medicijnen zijn stoffen die de productie van mevalonaat kinase remmen. Mevalonaat kinase is een onmisbaar enzym voor het cholesterolmetabolisme (mevalonaatpad). De vorming van mevalonaat is een tussenstap voor de productie van cholesterol, steroïde hormonen, vitamine D, Q10, selenoproteïnen en nog heel wat andere stoffen met biologische functies die je absoluut niet wilt verstoren.

Er wordt nog elke dag gezegd dat cholesterol ons leven in gevaar kan brengen. Het klinkt voor sommigen als muziek in de oren om met statines een teveel aan cholesterol kwijt te raken. Maar deze simplistische manier van denken brengt vele mensen echt in de problemen. In werkelijkheid hebben alle lichaamscellen cholesterol nodig om ze waterdicht te maken en te voorkomen dat ze poreus worden en gaan lekken. De belangrijkste taak van cholesterol is immers het herstellen van beschadigde weefsels en wonden. Cholesterol transporteert eveneens de omegavetzuren tot aan de cel.

Het lichaam reguleert zelf de cholesterolwaarden, en het is normaal dat naarmate de leeftijd vordert de cholesterolspiegel in het bloed stijgt. Kijk maar naar culturen met een hoge leeftijd, ze hebben allemaal hoge cholesterolwaarden in het bloed. Er zijn gebieden in onze hersenen die tot wel 60% cholesterol bevatten. Vele vormen van hersenschade worden veroorzaakt door langdurig gebruik van cholesterolverlagende medicijnen. Cholesterol is belangrijk voor de ontwikkeling van de hersenen en beschermt de zenuwen tegen beschadiging of irritatie.

Bijwerkingen van cholesterolverlagende medicijnen zijn verstoringen in de spijsvertering, denk aan diarree, constipatie en winderigheid. Een middel dat constant invloed heeft op de vertering van ons voedsel en het metabolisme kan praktisch iedere soort ziekte veroorzaken. Het lichaam heeft altijd een reden wanneer het om de cholesterolwaarde te verhogen, het gaat nooit zelfmoord plegen. Het verhoogt die waarde bijvoorbeeld bij stress, verwondingen en ontstekingsreacties. Het is altijd beter om de oorzaak van hoge cholesterolwaarden aan te pakken, dan om te proberen het gehalte van het levensnoodzakelijke cholesterol te verlagen.

8- Insulineresistentie

Een verhoogd insuline niveau (insulineresistentie) kan ontstekingen in de hersenen veroorzaken. Volgens onderzoekers van de Northwestern University in Chicago (2005), werd een toxisch eiwit ontdekt in de hersenen van Alzheimerpatiënten. Het gaat om ADDL ofwel amyloid b-derived -diffusible ligand, oplosbare amyloïde oligomeren die insulinereceptoren van het zenuwweefsel verwijderen. Daarbij werd ontdekt dat bij mensen met Alzheimer zowel minder insuline als minder insulinereceptoren aanwezig waren. Op deze manier worden neuronen insulineresistent gemaakt. Insuline en insuline-receptoren zijn van cruciaal belang bij o.a. het leervermogen en de herinnering. Bij te weinig insuline kan het hersenweefsel niet genoeg glucose opnemen, waarna ze degenereren en de herinneringsfunctie blokkeren.

In de hersenen hecht insuline zich aan een insulinereceptor bij een synaps, die een mechanisme triggert, dat zenuwcellen in staat stelt om te overleven en om herinneringen te vormen. Je kunt je afvragen of bij diabetespatiënten dit hoger risico op Alzheimer veroorzaakt wordt door de ziekte zelf of door de behandeling van diabetes. Het is bekend dat een hoge dosis insuline giftig is voor het lichaam en de hersenen. Als een patiënt met niet- insulineafhankelijke diabetes type 2 een insuline-injectie ontvangt, kan dat ernstige schade toebrengen of zelfs dodelijk zijn. Volgens mij persoonlijk is diabetes een gevaarlijke ziekte omdat men de symptomen behandeld in plaats van de oorzaak. Voeding die insulineresistentie veroorzaakt zijn geraffineerde suikers en zetmelen, overconsumptie van dierlijke eiwitten en geraffineerde oliën en vetten. In het kort: industrieel bewerkt voedsel.

9- Andere oorzaken die het risico op Alzheimer verhogen

Het gebruik van extra mineralen. De meeste mineralensupplementen zijn anorganisch van aard en het gebruik ervan kan serieuze problemen veroorzaken. Anorganische mineralen zijn mineralen die niet door planten zijn verwerkt onder invloed van fotosynthese en zonlicht. Mineralen uit groenten, zaden en fruit zijn ionisch mineralen en zeer goed opneembaar via het metabolisme. Anorganische mineralen, de zogenaamde metaalhoudende mineralen, kunnen heel moeilijk worden opgenomen door ons spijsverteringsstelsel, en zeker nog moeilijker als er verstoppingen in de darmen aanwezig zijn door industrieel voedsel of een verkeerde levenswijze.

Veel anorganische mineralen zijn nu in chelaatvorm beschikbaar, dat betekent dat ze een coating hebben van aminozuren of eiwitten om de opname te verbeteren. Ondanks dit gegeven blijven ze anorganisch van aard en hebben ze weinig nut voor de lichaamscellen. Bijgevolg kunnen ze niet goed opgenomen en gemetaboliseerd worden door de lichaamscellen en worden ze gewoon opgeslagen in de weefsels. Dit kan eveneens Alzheimer en dementie versnellen. Zo worden bij Alzheimerpatiënten abnormale hoeveelheden aluminium in de hersenen aangetroffen. Een gebrek aan organisch calcium kan de hormonale balans ernstig verstoren waardoor aluminium in de hersenen kan doordringen.

Per definitie zijn mineralensupplementen niet echt nuttig. Ionische mineralen in hun organische -angström- grootte zijn beter geschikt voor de menselijke fysiologie. Deze vind je alleen in planten. Specerijen zijn een belangrijke bron van deze zeer nuttige mineralen.

Aspartaam kan de symptomen van dementie en Alzheimer aanzienlijk verergeren. Hersenen zijn gevoelig voor de prikkelende, geïsoleerde aminozuren (fenylalanine en asparaginezuur) en hun afbraakproduct methanol. Aspartaam zou zeker vermeden moeten worden bij Alzheimer. Maar ook vergiftiging door andere additieven zoals glutamaat, conserveringsmiddelen, kleurstoffen en chemisch verkregen citroenzuur of chronische vergiftiging door medicijnen (bij iatrogene aandoeningen), zoals bijvoorbeeld psychofarmaca, bloedverdunners, bloeddrukverlagers en vaccinaties, zijn te mijden. Een chronische elektrosmog-belasting is eveneens een cofactor bij Alzheimer.

Overdreven alcoholgebruik vernietigt hersencellen en leidt eveneens tot geheugenverlies. Een ongezonde levensstijl in combinatie met sociale afzondering, is ook een belangrijke factor die dementie en Alzheimer in de hand werkt en die vaak onderschat wordt. Te weinig beweging, te weinig verstandelijke activiteit, vereenzaming, een hoge bloeddruk en depressiviteit zijn eveneens cofactoren.

Moeder natuur helpt een handje

Ondersteunende planten en kruiden bij Alzheimer en dementie

Ter preventie en vertraging van de evolutie:

  • Verbeteren de doorbloeding in de hersenen: Ginkgo biloba, Allium sativum (knoflook), Rosmarinus officinalis (rozemarijn) en Vinca minor (maagdenpalm).
  • Stimuleren de prikkeloverdracht in de synapsen: Linum usitatissimum (lijnzaadolie, omega 3, niet overdrijven met basis omega 3 ofwel alfa-linoleenzuur), Perilla frutescens (perilla olie).
  • Stimuleren de hersenfuncties: Bacopa monnieri (Alzheimer plant), Camellia sinensis (groene thee), Centella asiatica (Aziatische waternavel), Cinnamomum verum (kaneel), Eleutherococcus senticosus (Siberische ginseng), Huperzia serrata (wolfsklauw), Hyssopus officinalis (hyssop), Lepidium peruvianum (maca), Ocinum vasilicum (basilicum), panax ginseng ‘ginseng), Panax quinquefolium (ginseng), Paullinia cupana (guarana), Rhodiola rosea (rozenwortel), Salvia officinalis (salie), Spirulina platensis (spirulina), Syzygium aromaicum (kruidnagel), Thymus vulgaris (tijm), Withania somnifera (waterkers, ashwagandha).
  • Beschermen de hersencellen door een krachtig antioxiderend vermogen: Curcuma xanthorrhiza (Javaanse gember verwant aan de geelwortel), Garcinia mangostana (mangosteen), Hordeum vulgare (gerst-grs), Punica granatum (totaalsap granaatappel), Theobroma cacao (pure cacao), Triticum aestivum (gewone tarwe – gras), Uncaria tomentosa (kattenklauw), Vitis vinifera (druif).

Het wonder van kokosolie

Kokosolie heeft heel wat gezondheidsvoordelen en wordt miskend door de conventionele geneeskunde. Het is wel zo dat je kokosolie best in zijn pure vorm consumeert, dat betekent dat ontgeurde kokosolie een industriële bewerking heeft ondergaan en niet meer geschikt is voor menselijke consumptie. Kokosolie biedt bescherming tegen o.a. de ziekte van Alzheimer, autisme, Parkinson en vele andere degeneratieve -en neurologische stoornissen. Kokosolie bevat triglyceriden die door de spijsvertering omgezet worden naar monoglyceriden en vrije vetzuren. Elke dag 3 keer 15 tot 30 ml kokosolie consumeren brengt het ketonengehalte in het bloed hoger. Ketonen kunnen door het hersen- en zenuwweefsel ook gebruikt worden bij de productie van energie. Het is hierbij belangrijk dat je zongerijpte voeding in oorspronkelijke staat consumeert om een effectieve verbetering te krijgen. Geen industrieel bewerkt voedsel dus.

Wat zegt de Germaanse geneeskunde?

Neurologische aandoeningen houden eveneens verband met conflicten

Dat betekent dat twee of meerdere conflicten een constellatie vormen links en rechts in de hersenen. In de Germaanse geneeskunde is te zien hoe er zich bij elk conflict een Hamerse haard vormt. Een Hamerse haard is een soort waterzak met concentrische cirkels die dient om de getroffen regio te beschermen (dit is het gebied waar de inslag van het conflict of trauma heeft plaatsgevonden). Waar het conflict precies inslaat in de hersenen is afhankelijk van het geslacht, de handigheid, de leeftijd, het hormoongehalte en eerdere conflicten.

Als er in beide hersenhelften een conflict inslaat, krijg je in elke hersenhelft een Hamerse Haard die vervolgens gaan samenspelen. Dit noemt men in de Germaanse geneeskunde een constellatie.

Als ik spreek over hersenschors-constellaties bij rechtshandigen, betekent dit niet dat linkshandigen niet door constellaties kunnen worden getroffen. Bij linkshandigen is de conflict-ervaring en de volgorde anders omdat zij in principe vanuit de andere hersenhelft reageren. Als het gaat over hersen constellaties, is het belangrijk te vermelden dat de opbouw van de conflictmassa (of massa vorming door de zwaarte en de duur van het conflict), evenals de ontwikkelingsrijping van het conflict is gestopt. Dit is de reden dat men bij een hersen-constellatie wel een soort waterzak (Hamerse haard), maar geen symptomen elders in het lichaam dat overeenkomstig is met het getroffen gebied in de hersenen waar de inslag van het conflict heeft plaatsgehad. Bijvoorbeeld een Hamerse haard in het relais van de bronchiën, maar geen symptomen in de bronchiën.

Bij de ziekte van alzheimer gaat het over een constellatie van conflicten in de grote hersenen gecombineerd met een constellatie die betrekking hebben op de nieren en de nierverzamelbuizen. Nierverzamelbuizen zijn lange kronkelige nierbuisjes waar de voorurine doorheen stroomt richting nierbekken en blaas. In deze buisjes worden nog belangrijke stoffen onttrokken uit de voorurine en terug aan het bloed afgegeven.

Conflicten die in de beide zijden van de hersenstam inslaan treffen de nierverzamelbuizen van beide nieren. De nierverzamelbuizen van de rechternier worden aangestuurd vanuit de rechterkant van de hersenstam; de nierverzamelbuizen van de linkernier worden bediend door de linkerzijde van de hersenstam. Er is geen kruiselings verband tussen de hersenstam en de nieren. Er is wel een kruiselings verband met organen die betrekking hebben op de hersenschors. Conflicten die op de hersenstam (en de nieren) inslaan zijn verlatings- , bestaans- of vluchtelingconflicten en deze gaan gepaard met desoriëntatie, verlies van tijdsbesef en verwardheid die typisch zijn bij dementie en Alzheimer. Men kan de realiteit niet meer hanteren, men herkent geen mensen of objecten meer, men gelooft dat men ergens anders is of leeft en men leeft vaak in het verleden.

Alzheimer ontwikkelt zich alleen bij een nierverzamelbuizen constellatie, niet bij een hersenstam-constellatie waarbij slechts één van de twee nierverzamelbuizen betrokken is. Beide nierverzamelbuizen zijn dus betrokken:

In de conventionele geneeskunde wordt aangenomen dat de ziekte van Alzheimer genetisch is bepaald of wordt veroorzaakt door een vitamine B12-tekort, hypothyreoïdie, systemische infecties of als gevolg van een beroerte. Het onderzoek van Dr. Hamer toont aan dat de geestelijke toestand van Alzheimer het gevolg is van voortdurende verlatings-, bestaans- ​​of vluchtelingconflicten. Men staat niet meer in het leven, men heeft geen doel meer, alles wordt door anderen gedaan. Het toenemend aantal mensen met de ziekte van Alzheimer in de vergrijzende bevolking van vandaag heeft niets te maken met defecte genen, vitaminetekorten en dergelijke, maar houdt rechtstreeks verband met een samenleving waarin steeds meer mensen in armoede leven (bestaansconflicten) en waar veel ouderen alleen moeten leven in rusthuizen (verlatingsconflicten, scheidingsconflicten en vluchtelingconflicten). In samenlevingen waar ouderen worden vereerd met een integrale leefwijze binnen de gemeenschap, is de ziekte van Alzheimer niet bekend. -Eenzaamheid op latere leeftijd verdubbelt het risico op dementie en de ziekte van Alzheimer-.

De zin van de biologische speciaalprogramma’s van de nierverzamelbuizen begrijpen

Een constellatie met betrekking tot de nierverzamelbuizen (bij Alzheimer is dit het geval), creëert de dwang om dicht bij huis te blijven. Dit vanuit het archaïsch doel om te kunnen overleven. De oorsprong van dit conflict ligt bij de evolutie van het leven toen -we uit het water- zijn gekomen. Het conflict hierbij is: -vanuit de vertrouwde wateromgeving op het land te worden geworpen-. Vandaar de instinctieve reactie van -blijven waar je bent- zodat je bij de volgende golf wordt opgenomen en als het ware weer naar huis wordt gedragen. Ondertussen zullen de nierverzamelbuizen dichtslaan door celvermeerdering om het eigen vocht en de waardevolle stoffen in de urine te kunnen vasthouden, met als doel het organisme te laten overleven op het droge. Dus zowel de fysieke als de geestelijke symptomen dienen om deze reden een belangrijk doel. Zo ontstaat de desoriëntatie.

Men voelt zich als een vis op het droge. Men komt terecht in een totaal vreemde omgeving, weggerukt uit de eigen setting. Alles wat dierbaar is, is ineens weg. In de grote hersenen wordt dit ervaren als een vluchtelingenconflict. Weg van de familie en dierbaren wordt ervaren als een scheidingsconflict. De angst om in wezen niet meer thuis te kunnen komen, wat ook kan voortkomen uit een eerder gevoel van ‘alleen-achtergelaten-te-worden’, wordt ervaren als een bestaansconflict. Dit is een ervaring die voelt als verdwaald te zijn in de woestijn, je bestaan wordt als het ware bedreigd. Daarbij dien ik te zeggen dat het onderbewuste denken niet in staat is te nuanceren. Het kan geen verschil maken tussen: -als een vis op het droge liggen- of -verlaten zijn in een eenzaam kamertje weg van dierbaren, totaal vervreemd en weg van de eigen thuisomgeving-. Het onderbewuste weet ook niet of de situatie reëel is of opgeroepen wordt door een eigen gedachte of perceptie. Dezelfde zinvolle speciaalprogramma’s worden opgestart.

De biologische speciaalprogramma’s in de hersenen lopen samen op orgaanniveau. In dit geval zijn dat de nieren en hun nierverzamelbuizen. Hoe intenser de constellatie, des te intenser de verwardheid, vergeetachtigheid, verlies van tijdsbesef en de desoriëntatie zal zijn. Bij oudere mensen worden nierverzamelbuizen-constellaties veroorzaakt door een ziekenhuisopname, het eerste vluchtelingconflict. Direct daarna gevolgd door het overgebracht naar een rusthuis, dit is het tweede vluchtelingconflict. Daar voelen deze mensen zich als een vis op het droge, weg van hun thuis, haard en familie. De biologische zin van dementie en de ziekte van Alzheimer is: -het vergeten van scheidingsconflicten, bestaansconflicten en verlatingsconflicten zodat het individu niet verder lijdt-. -Het vergeten van een scheidingsconflict wanneer na vele jaren samenzijn de levenspartner sterft-. Als de reguliere geneeskunde dit eens zou willen begrijpen. Tijdens het conflict ontstaat dus een beperking van het kortetermijngeheugen, verlies van het denkvermogen en problemen met het uitvoeren van eenvoudige opdrachten.

Het geestelijk niveau

Op geestelijk niveau presenteert een nierverzamelbuizen constellatie als desoriëntatie. Een verlatingsconflict, vluchtelingconflict en bestaansconflict houden verband met de nierverzamelbuizen. Een nierverzamelbuizen constellatie treedt in werking op het moment dat beide relais van de nierverzamelbuizen zijn aangedaan. Bij de hersenstam is er geen kruiselings verband met de nieren. Dit betekent dat de nierverzamelbuizen van de rechternier aangestuurd worden door de rechterkant van de hersenstam. Het eerste conflict kan willekeurig zijn impact hebben op de linker- of rechterhersenhelft (hersenschors) afhankelijk van de lateraliteit, hormoonstatus enz.

Om het effect van een verlatingsconflict, vluchtelingconflict en bestaansconflict op het onderbewuste te begrijpen, is het interessant om het volgende bekende fenomeen te begrijpen. Een persoon die verdwaalt in de woestijn gaat in lussen lopen, terwijl hij standvastig gelooft dat hij in een rechte lijn gaat. Onderzoek suggereert dat het gebrek aan externe referentiepunten ervoor zorgt dat iemand in cirkels loopt. De bevindingen van Dr. Hamer laten zien dat een gebrek aan interne of emotionele referentiepunten, wat wordt ervaren als een verlatings-, bestaans- ​​of vluchtelingconflict, hetzelfde gedrag genereert. Dieren gedragen zich op een vergelijkbare manier. Een verdwaald jong hert verlaat bijvoorbeeld het gebied niet, want als het zou rondrennen, zou de moeder het niet meer kunnen vinden.

Twee of meerdere conflicten die in de hersenschors neerslaan veroorzaken een sensorische constellatie. Deze sensorische constellatie, samen met een nierverzamelbuizensyndroom (met als doel te kunnen overleven) dat zich presenteert als desoriëntatie ziet men bij dementie en Alzheimer.

Mensen met een nierverzamelbuizen-constellatie hebben een slecht oriëntatiegevoel en verdwalen gemakkelijk op onbekende plaatsen. Ze halen links en rechts door elkaar. In grote, vreemde gebouwen zoals luchthavens, kantoorgebouwen of hotels hebben ze het moeilijk om hun weg te vinden. Deze mensen zijn vaak ruim op tijd op de luchthaven als ze het vliegtuig nemen. Zij zijn de eersten die instappen. Ze gaan meestal rechtstreeks naar de gate en zitten dicht in de buurt van de balie, met instapkaart en paspoort in de aanslag. Deze mensen vinden het niet leuk om alleen te reizen, laat staan om nieuwe gebieden te verkennen. In vreemde gebieden rondrijden brengt deze mensen in paniek als er bv. omleidingen zijn of als ze een verkeerde afslag hebben genomen. Afgesloten wegen kunnen dan letterlijk schokken veroorzaken. Minder dramatisch zijn grote winkelcentra waar ze in cirkels rondlopen totdat ze eindelijk hun weg naar buiten hebben gevonden. Dit is meestal niet dezelfde als de weg waarlangs ze binnenkwamen. Dit alles is het gevolg van de instinctieve reactie -blijven waar je bent-, dicht bij de zee die je weer opneemt in een veilige thuishaven (archaïsch).

Verhaal uit het archief van dr. Geerd Ryke hamer

Toen de vrouw in deze casestudy vijf jaar oud was, kreeg ze het volgende te horen: ‘Als je niet lief bent, ga je naar tante Clara.’ Inderdaad, deze laatste wilde het kind graag adopteren, wat geen zeldzaamheid was in gezinnen met kinderen in die tijd. Even voor de duidelijkheid: tante Clara was geen monster, ze was heel aardig. Maar het idee om gescheiden te zijn van haar ouders, broers en zussen, speelkameraadjes, het huis van haar ouders en de buren was voor het meisje heel beangstigend. Het kind leed aan een vluchtelingconflict, veroorzaakt door de angst om te moeten verhuizen. We weten niet precies wanneer en bij welke gelegenheid het tweede conflict plaatshad, maar het was hoogstwaarschijnlijk tijdens een bezoek aan tante Clara. Het kind wilde graag naar huis en was bang achter te moeten blijven bij haar tante. Omdat ze keer op keer hoorde: ‘Als je niet lief bent, ga je naar tante Clara’, leefde het kind voortdurend in angst om naar haar tante te worden gestuurd. Vanaf dat moment had ze twee conflictsporen: de eerste, ze zou niet lief zijn en de tweede, reizen. Dit is zo gebleven tot de tijd van de huidige opnames (1994). Hoewel de patiënt nu 50 jaar oud is, moeder is van een volwassen dochter en de vrouw van een dokter, probeert ze nog steeds lief te zijn en, zo mogelijk, niet te reizen. Een ander conflictspoor is haar moeder en die ene zin met zware gevolgen. De patiënt hoeft maar een brief of een telefoontje van haar moeder te krijgen en ze valt onmiddellijk terug in haar vluchtelingconflict! Als ze op dat moment zou reizen, zou ze aan twee vluchtelingconflicten lijden die de nierverzamelbuizen van beide nieren zou treffen.

Op een bepaald moment gebeurde het dat beide conflictsporen tegelijkertijd werden geactiveerd, toen ze, na een ruzie met haar moeder, door haar man werd overhaald om met hem naar Beieren (Duitsland) te reizen voor een korte vakantie. Zodra ze een paar honderd kilometer hadden gereden realiseerde de man zich verbaasd dat zijn vrouw totaal gedesoriënteerd was. Misschien, dacht hij, zou het beter worden als ze op hun bestemming waren. Maar daar werd het alleen maar erger. Keer op keer vroeg zijn vrouw waar ze was, kon de hotelkamer niet vinden en dwaalde volledig gedesoriënteerd door het hotel. Omdat haar man de Nieuwe Geneeskunde kende begreep hij meteen dat zijn vrouw in een NVB-constellatie verkeerde. Zoals hij ons later tijdens een seminarie vertelde, vroeg hij zich af: -Wat zou Dr. Hamer nu doen of adviseren?- Hij zou het advies gegeven hebben: -Ga met je vrouw naar huis!- Dus dat is wat hij deed. De dokter nam zijn gedesoriënteerde vrouw bij de hand, begeleidde haar terug naar de auto, pakte de bagage weer in en ging zo snel mogelijk naar huis, waar ze laat in de middag arriveerden. Zijn vrouw herkende haar eigen huis echter niet en vroeg haar man waar ze waren. Opnieuw vroeg de man zich af: ‘Wat zou Dr. Hamer nu doen of adviseren?’ Antwoord: ‘Hij zou het advies gegeven hebben: -Ga met je vrouw naar waar ze het liefste is.- Nou, ook dat was gemakkelijk. Het kippen- en ganzenhok aan het einde van de tuin, op ongeveer 50 meter van het huis, was de favoriete plek van zijn vrouw. Weer pakte hij haar bij de hand en liep samen met haar naar het kippenhok. Daar zaten ze een tijdje en keken naar de kippen. Uiteindelijk draaide zijn vrouw zich om en zei: -Horst, we zijn thuis!- (Bron: Ryke Geerd Hamer, Vermächtnis einer Neuen Medizin, Vol.2).

Het wordt hoog tijd dat we biologisch gaan nadenken om de vergeetachtigheid te kunnen begrijpen dat bij zovele mensen een probleem vormt. Ik heb het niet alleen over dementie bij oudere mensen, maar ook bij kinderen. Bij ouderen wordt dit proces van vergeetachtigheid in gang gezet door chronisch actieve of recidiverende scheidingsconflicten in de trend van “na zovele jaren sterft de levenspartner” of “men moet naar een rusthuis, en alles wat dierbaar is, is plotseling weg”. Het gaat hier letterlijk over een beperking van het korte termijngeheugen, al dan niet samengaand met verlies van denkvermogen of problemen bij eenvoudige taken zoals de dag plannen, boodschappen doen. Biologisch gezien heeft dit een doelstelling: het vergeten van de scheidingen, zodanig dat de mens niet verder lijdt. Ikzelf heb de ervaren gewelddadige bloedige mishandeling in mijn jonge jeugd letterlijk vergeten om te kunnen overleven.

Het korte termijn geheugenverlies heeft dus dienst als het tijdelijk kunnen “vergeten” van degene die “van de huid zijn weggerukt” dat een betere omschrijving is van het scheidingsconflict. Geweld is ook een scheidingsconflict voor het onbewuste. Het geheugen wordt geblokkeerd. Bij kinderen wordt een slecht geheugen aangeduid als leermoeilijkheden en aandachtsproblemen onder de moeilijke term attention deficit disorder (ADD). Het wordt door de onwetendheid van onze geniale medische wetenschap gezien als een stoornis bij kinderen. Terwijl er feitelijk een evolutionair overlevingsprogramma afloopt! De diagnose zelf kan door het kind worden ervaren als “er is iets niet goed met mij”, met het gevaar van (iatrogene) vervolg conflicten en aandoeningen.

We gaan even naar de dieren kijken om deze vergeetachtigheid beter te begrijpen

Wanneer je een nest kittens te vroeg weghaalt en je zou het even later weer terugplaatsen dan herkent de moederpoes haar jongen niet meer. De natuur heeft bij zogenaamde “scheidingsconflicten” nl. een verlies van het korte termijngeheugen geïmplementeerd. De biologische zin van deze “vergeetachtigheid”, die wordt AANGESTUURD vanuit de sensorische cortex, is dat het moederdier niet wegkwijnt van verdriet, maar juist eerder klaar is voor een nieuw nest. Aristoteles zei: “Nature does nothing uselessly”.

Onze kinderen “kittens” kunnen plotseling gescheiden worden van het nest. De angst of dreigement om gescheiden te zijn van het nest geeft een existentieel bestaansconflict. Het kind kan daar niet mee leven. Wanneer de ouders uit elkaar gaan, wanneer ze hun vrienden niet mogen zien, wanneer ze een favoriete pop, teddybeer, knuffeldier of huisdier die ze graag knuffelen kwijtraken; maar ook wanneer de moeder weer aan het werk gaat of wanneer ze bij de kinderopvang, kleuterschool of bij familieleden of oppas worden achtergelaten. Een plotseling overlijden in het gezin of huiselijk geweld kan dus ook ADD veroorzaken. Op dat moment werkt onze sensorische cortex op dezelfde manier, met in de post-stressfase een lage bloedsuiker met mogelijk absences tot gevolg.

Bij volwassenen en ouderen kunnen langdurige scheidingsconflicten van hun levensgezel, dierbaren dus leiden naar vergeetachtigheid. De angst om contact te verliezen of contact te maken met iemand (de dreiging van een scheiding, een moeilijke lange afstands- of weekendrelatie, de angst dat een geliefde kan weggaan of sterven) of zich afgewezen voelen door een persoon, bijvoorbeeld vanwege een meningsverschil, kan het conflict ook oproepen. In deze leeftijdscategorie noemen we dat anders, nl. tekenen van de ziekte van Alzheimer. Huisdieren kunnen ook aan scheidingsconflicten lijden, bijvoorbeeld wanneer hun baasje vertrekt of sterft of wanneer ze in een kennel worden achtergelaten.

Opnieuw gaan we even kijken naar de dieren in de natuur om dit te begrijpen. Wanneer een dier de kudde uit het oog verliest of verdwaalt (uit de vertrouwde omgeving geraakt) houdt het, AANGESTUURD vanuit de relais van de nierverzamelbuizen, die liggen in de hersenstam, onmiddellijk vocht vast. Met meer vocht heeft het dier nl. meer tijd om de kudde terug te vinden, maar de uroloog kijkt zo niet en diagnosticeert “anurie of oligurie”. Wanneer beide relais betrokken zijn raakt het dier gedesoriënteerd en begint instinctief rondjes te lopen, met het BIOLOGISCHE DOEL om gevonden te kunnen worden maar niet nóg verder te verdwalen. Zie daar de reden waarom zoveel bejaarden met een Alzheimer-indicatie, eenmaal opgenomen in een verzorgingstehuis (een totaal vreemde omgeving), plotseling rondjes beginnen te lopen. De geriater zegt: “De situatie verslechtert nu wel heel snel. We denken aan dementie”. O onze geniale medische wetenschap toch.

Ook bij oudere “leden van de roedel” die plotseling gescheiden raken van hun levensgezel, dierbare vriend(in) of familielid zien we dit “geheugenverlies”, alleen in deze leeftijdscategorie noemen we dat anders, nl. tekenen van de ziekte van Alzheimer. De vaak levenslange angst maakt dat de diagnose als een additioneel scheidingsconflict kan worden ervaren, immers, nu verlies ik het contact met mijn geliefden. Ook deze angst doet de situatie vaak geen goed, maar daar komt nog iets bij.

Wanneer wij biologisch leren denken en gaan leven naar de code van onze hersenen dan is the sky voor onze kinderen the limit en stijgt de kwaliteit én duur van ons leven SPECTACULAIR. Maar dat leren we niet. De standaardboekjes van de gecontroleerde uitgeverijen en de standaard protocollen van de gecontroleerde verzekeraars houden ons collectief in een wurggreep. Zolang dat zo is dweilen we in de jeugd- en ouderenzorg met de kraan open en is het kassa voor de farmaceuten.

Met dank aan: Caroline Markolin https: //LearningGNM.com Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/ voor diepgang in de Germaanse geneeskunde.
Björn Eybl, zielsoorzaken van ziekte: ISBN: 978-3-85052-299-1 Ik kan dit boek aanbevelen om zelfstudie te doen.
Dr. Geerd Ryke Hamer

Dr. Andreas Moritz, Dr. Geerd Verhelst

 

Gepubliceerd op 15/04/2024

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • BijnierkankerEen mens heeft 2 bijnieren die deel uitmaken van het hormonale stelsel van het lichaam. De bijnieren liggen boven op de nieren. Bijnieren bestaan uit twee delen: een buitenkant of de bijnierschors en een kern of het bijniermerg. Het merg zit in de binnenkant en het schors aan de buitenkant van de bijnieren. Bijnieren bestaan uit twee verschillende weefsels.De bijnierschors (cortex) is op zijn beurt weer opgebouwd uit drie lagen. Die lagen noemen we reticularis, fasciculata en glomerulosa. In deze drie lagen worden verschillende hormonen gemaakt. Dit zijn cortisol, aldosteron en de androgenen. Het adrenocorticotroop hormoon (ACTH) regelt de hoeveelheid [...]

    By Published On: 04/04/2024
  • BorstkankerVeel vrouwen worden geconfronteerd met angst bij de diagnose borstkanker. Het woord 'borstkanker' roept vaak een negatieve associatie op, terwijl het eigenlijk een natuurlijk biologisch proces is dat kan ontstaan als gevolg van conflictsituaties of trauma's. Bovendien zijn veel vrouwen zich niet bewust van het specifieke type kanker waarmee ze te maken hebben. Er bestaat borstkanker die gerelateerd is aan de borstklieren, dat weefsel behoort tot oud mesoderm, en er is ook een vorm van "kanker" in de melkgangen, die eigenlijk geen kanker is omdat dit weefsel tot het ectodermale kiemblad behoort. De medische wetenschap maakt vaak geen onderscheid tussen [...]

    By Published On: 25/03/2024
  • Leukemie Leukemie is een zinvol biologisch speciaalprogramma om jou te helpen je zware eigenwaarde-inbreuk te transformeren. Deze aandoening is door de medische wetenschap totaal verkeerd begrepen. Het is een programma van het nieuw mesoderm, het jongste kiemblad. In dit nieuwe mesodermale kiemblad ontstaat de versterking van het bot en is er meer beenmerg dan voorheen op het einde van de genezingsfase, waarbij er ook een normalisatie van de bloedcelproductie optreedt. Bloed bestaat uit bloedcellen, plasma en bloedserum en stroomt door het hart, de slagaderen en aders die samen het bloedvatenstelsel vormen. Bloed transporteert zuurstof, koolstofdioxide, metabole afvalstoffen, voedingsstoffen, hormonen, enzymen, [...]

    By Published On: 07/03/2024