Het verhaal van de antibiotica

Antibiotica = tegen het leven

Antibiotica zijn niet zo onschuldig als vaak wordt gedacht. Een belangrijk, maar onderbelicht aspect is hoe antibiotica de celademhaling en energieproductie in het lichaam verstoren. Dit cruciale punt wordt vaak over het hoofd gezien door de medische wereld.

Om energie te produceren, hebben we zuurstof en voedingsstoffen nodig. Dit proces, waarbij voeding met behulp van zuurstof wordt omgezet in energie, vindt plaats in de mitochondriën van de weefsels. Deze ‘energiefabriekjes’ zijn essentieel voor de stofwisseling en energieproductie. Zonder goed functionerende mitochondriën kan het lichaam niet optimaal werken en daalt de energielevering aanzienlijk.

Wist je dat mitochondriën – de organellen in het cytoplasma van elke lichaamsweefsel – eigenlijk niet lichaamseigen zijn? Mitochondriën zijn bacteriën die een deel van hun DNA hebben afgestoten en in een symbiotische relatie leven met ons lichaam. Dit geldt ook voor dieren. We hebben dus zowel ons eigen lichaams-DNA in de weefsels als bacterieel DNA in de weefsels.

Omdat mitochondriën van bacteriële oorsprong zijn, zijn ze ook gevoelig voor antibiotica. Dit is de reden waarom we ons na een antibioticakuur zo uitgeput en energieloos kunnen voelen, soms maandenlang. Het kan jaren duren voordat de door antibiotica veroorzaakte schade aan de mitochondriën volledig hersteld is.

Antibiotica kunnen namelijk grote aantallen bacteriën doden, zowel in de darmflora als in de mitochondriën. Daarom zou antibiotica alleen voorgeschreven moeten worden bij levensbedreigende situaties, zoals ernstige symptomen die gepaard gaan met gevaarlijke cytokine-stormen.

Antibiotica zouden alleen gebruikt moeten worden bij acute, levensbedreigende ziekten, zodat het leven van de patiënt gered kan worden. Deze ernstige aandoeningen ontstaan vaak door extreme intoxicatie van het lichaam, waarbij grote hoeveelheden lichaamsweefsels vergiftigd raken. Bijvoorbeeld medicijnvergiftiging behoort tot de iatrogene aandoeningen die cytokine stormen kunnen veroorzaken.

Weefsels die herstellen en ontgiften, trekken als magneten opportunistische bacteriën aan. Deze bacteriën scheiden afvalstoffen uit (excrement) die op hun beurt giftig zijn voor het lichaam. Wanneer bacteriën te actief worden, kan de situatie levensbedreigend escaleren. Maar de werkelijke oorzaak ligt bij de intoxicatie en de gevolgen van biologische schokken, niet bij de bacterie zelf. De bacterie is slechts een gevolg van deze processen.

Lichamelijke schade door antibiotica

Een enkele dosis breedspectrumantibiotica kan de natuurlijke darmflora tot wel vier jaar ernstig verstoren, wat kan leiden tot tekorten aan vitamine B12 en vitamine K. Deze vitaminen worden normaal gesproken door een gezonde darmflora aangemaakt. Bovendien is een evenwichtige darmflora cruciaal voor de opname van mineralen zoals ijzer, calcium en magnesium. Antibioticagebruik kan ervoor zorgen dat deze mineralen onvoldoende worden opgenomen.

Niet alleen de darmflora wordt aangetast; ook het rode beenmerg kan jarenlang beschadigd raken door antibiotica. Het is belangrijk om de bijsluiter goed te lezen en aandacht te besteden aan de bijwerkingen. Deze bijwerkingen kunnen symptomen van ziekten en zelfs chronische aandoeningen veroorzaken. Bespreek het gebruik van antibiotica altijd met je arts voordat je ze besluit in te nemen.

In sommige gevallen, wanneer een bacteriële aandoening levensbedreigend is, is antibiotica onvermijdelijk, niet om het symptoom te bestrijden, alleen om het symptoom af te vlakken zodat men kan overleven. het symptoom is noodzakelijk voor het lichaam om weefsels te herstellen en te ontgiften

Overgroei van microben, wat kan leiden tot cytokine stormen, is vaak een gevolg van eerdere symptomatische behandelingen die aandoeningen verergeren en uiteindelijk gevaarlijk en levensbedreigend maken. Bijna altijd vormen biologische conflicten, zoals trauma’s en langdurige angsten door geweld of honger die tot uitputting leiden, de onderliggende oorzaak van ernstige ziekten.

De algemene gezondheid met zijn detox- recyclingsysteem verzwakt door interne vervuiling

Antibiotica tast de zogenaamde “immuniteit” aan — een concept dat in werkelijkheid misleidend is. Wat antibiotica werkelijk doet, is het ondermijnen van de algemene gezondheid en het verstoren van het detox- en recyclingsysteem van het lichaam. Mitochondriën, die essentieel zijn voor energieproductie, worden door antibiotica beschadigd, wat leidt tot energietekort en een verminderde capaciteit van het lichaam om goed te ontgiften en te zuiveren. Hoewel antibiotica levens kan redden, blijft de onderliggende oorzaak van de ziekte vaak bestaan.

Elke ziekte of aandoening heeft zijn oorsprong in biologische schokken, die het ontgiftingsproces van het lichaam bemoeilijken. Afvalstoffen, toxines en de daaruit voortvloeiende verzuring stapelen zich op totdat de tolerantiegrens van het lichaam wordt overschreden, wat een intoxicatieschok veroorzaakt.

Dit soort biologische schokken leidt tot irritatie en schade aan lichaamsweefsels. De verzuring, die het gevolg is van deze oorzaak, wordt echter nooit echt opgelost, omdat het lichaam verzwakt is door de antibioticakuur. Hierdoor raakt het lichaam verstrikt in een vicieuze cirkel van onopgeloste conflicten en voortdurende intoxicatieschokken.

Wanneer het lichaam wordt belast met een psychologische schok, investeert het energie om deze schok in de geest op te lossen. Dit gaat ten koste van metabole processen en de spijsvertering. Tijdens deze conflictactieve fase kan het lichaam zich daarom niet goed ontgiften, wat leidt tot verzuring en intoxicatie.

Voor het lichaam heeft het ondersteunen van de geest op dat moment prioriteit boven ontgifting en een optimale spijsvertering. Overleven is altijd het belangrijkste, ook in conflictsituaties. Verzuring en intoxicatie gaan dan ook hand in hand met de aandoening, omdat ze dezelfde oorzaak hebben: biologische schokken.

Het is zorgwekkend dat er bij verkoudheid of griep antibiotica wordt voorgeschreven. “Virussen” — die eigenlijk exosomen zijn — worden namelijk niet vernietigd door antibiotica. Sterker nog, antibiotica verzwakt de weefsels doordat mitochondriën, de energiecentrales van de weefsels, worden vernietigd. Dit verhoogt het risico op weefselbeschadiging.

Aangedaan weefsel met zijn kernen kiezen vervolgens vaak voor apoptose, oftewel geregelde celdood. Hierdoor trekken deze weefsels exosomen aan, die onterecht worden gezien als gevaarlijke virussen. Exosomen worden zonder weerstand naar de kern gebracht, waar ze worden gerepliceerd om het beschadigde deel van het weefsel van binnenuit af te breken en op te ruimen. In feite fungeren exosomen als de natuurlijke ontgifters van het lichaam.

Een aanhoudende intoxicatie van het lichaam kan leiden tot ernstige degeneratieve ziekten. Exosomen zijn altijd latent aanwezig in ons lichaam en maken deel uit van het menselijk DNA/RNA. Ze zijn wetenschappelijk erkend als lichaamseigen eiwitten met erfelijk materiaal.

Het lichaam repliceert exosomen en activeert microben om beschadigde weefsels te herstellen en afvalstoffen op te ruimen. Dit is hoe de ecologie en biologie van het menselijke lichaam werkt. Antibiotica vernietigt echter veel bacteriën, die vervolgens ook moeten worden opgeruimd door het lichaam, wat de algehele gezondheid extra belast.

Wanneer giftig weefselafval en de uitscheidingsproducten van microben door een overbelast detoxsysteem niet tijdig worden afgevoerd, kunnen chemische reacties ontstaan die gevaarlijke cytokine stormen veroorzaken. Bacteriën staan altijd ten dienste van hogere levensvormen en ondersteunen het herstel van het lichaam.

Bij aanhoudende verzuring en intoxicatie kunnen ze echter overactief worden, vooral wanneer frequent antibiotica misbruik de natuurlijke flora van het lichaam ernstig heeft aangetast. Na het stoppen met antibiotica vermenigvuldigen bacteriën zich vaak sneller dan verwacht, omdat het lichaam al het dode bacteriële materiaal — het giftige afval — moet opruimen.

Een verkoudheid of griep geneest je lichaam van vergiftiging

Een verkoudheid of griep is eigenlijk een zegen voor je lichaam, ook al voelt het niet prettig. Het helpt het lichaam om afvalstoffen, toxines en verzuring af te voeren via pus, slijm of bloed. Het exosoom — vaak onterecht beschouwd als een virus — of een bacterie fungeert als een natuurlijke trigger om het reinigingsproces van het lichaam te activeren.

In feite zijn het de toxines en de gevolgen van biologische schokken en trauma’s die de echte trigger vormen. Lichaamsweefsels veranderen als reactie op deze schokken, zodat het lichaam kan overleven tijdens de conflictactieve fase na het ervaren van een biologische schok.

Ziekte wordt vaak gezien als het probleem, maar eigenlijk ligt de echte ziekte in de verwarring of desoriëntatie van de geest na een biologische schok. De symptomen die wij als ziekte beschouwen, zijn in werkelijkheid het genezingsproces van het lichaam. Daarom is het belangrijk om, zoals onze grootouders al zeiden, een ziekte uit te zieken. Geef je lichaam de tijd om te herstellen.

Tijdens dit proces activeert het lichaam micro-organismen en exosomen om het herstel en de schoonmaakoperatie te ondersteunen. Dit is hoe natuurlijke genezing plaatsvindt.

Als een ziekte echter levensbedreigend wordt, is medische behandeling noodzakelijk. Tegelijkertijd is het belangrijk om het lichaam te ondersteunen bij ontgifting en zuivering, en om de onderliggende metafysische problemen aan te pakken. Dit aspect wordt vaak vergeten. Door alleen symptomen te onderdrukken of te verwijderen, leg je de basis voor terugkerende problemen.

De meeste mensen kiezen liever voor een snelle oplossing dan de tijd te nemen om een ziekte op natuurlijke wijze uit te zieken. Maar bedenk dat het minstens 24 uur duurt om te bepalen welke bacterie betrokken is bij het genezingsproces (dat vaak onterecht als ziekte wordt gezien). Daarom worden vaak breedspectrumantibiotica voorgeschreven, wat de algemene gezondheid ernstig kan schaden.

Het is belangrijk te begrijpen dat een ontsteking geen ziekte is, maar een natuurlijke reactie van het lichaam om zich te ontdoen van opgehoopte toxines, afvalstoffen en verzuring, terwijl het weefsels herstelt naar hun oorspronkelijke staat. Probeer dit proces te respecteren en te ondersteunen in plaats van het te onderdrukken.

De microbiële flora in de mens

Het probleem met antibiotica is dat ze niet alleen de microbiële overgroei, maar alle nuttige bacteriën doden die essentieel zijn voor onze gezondheid. Deze bacteriën helpen bij de vertering van voedsel, het afvoeren van giftige stoffen en de productie van belangrijke vitaminen zoals B12 en K. De term ‘ziekteverwekker’ is misleidend en komt voort uit dualistisch denken.

Zogenaamde ziekteverwekkers bestaan eigenlijk niet, omdat ze altijd slechts een correlatie vertonen met de aandoening en geen oorzaak zijn. De echte oorzaken liggen in de subjectieve beleving van schokken of trauma’s in de geest.

Deze zogenoemde ‘ziekteverwekkers’ hebben zelfs een belangrijke functie. Ze kunnen beschadigde eiwitten en kankerweefsel afbreken wanneer het lichaam deze niet meer nodig heeft. Deze bacteriën bevinden zich in de darmflora en de lymfe en worden door het lichaam gekweekt om te helpen bij herstel- en ontgiftingsprocessen.

De grootste concentratie bacteriën bevindt zich in de darmen, en ongeveer 80% van het lymfesysteem is verbonden met de darm. Bij gezonde mensen wordt nooit gezocht naar deze bacteriën, hoewel zij ook grote hoeveelheden van deze bacteriën in zich dragen. Ons lichaam bevat zelfs meer bacteriën dan we ons kunnen voorstellen, en deze microbiële flora is essentieel voor een goed functioneren van ons systeem.

Alle soorten bacteriën spelen een cruciale rol bij het voorkomen van overgroei van bepaalde bacteriën in ons lichaam. Samen met witte bloedcellen zorgen ze ervoor dat, na het herstel van weefsels en het opruimen van toxines, kankereiwitten en beschadigde eiwitten, alles weer in balans komt. Ze maken dus deel uit van het detox- en recyclingsysteem van ons lichaam en zijn essentieel voor onze algehele gezondheid.

Wanneer de darmflora ernstig wordt beschadigd door antibiotica, kunnen bepaalde bacteriën, die normaal in balans worden gehouden, zich overmatig gaan vermenigvuldigen en een overgroei veroorzaken. Deze bacteriën kunnen zich razendsnel voortplanten en zelfs gezonde voeding omzetten in toxisch materiaal. Dit gebeurt vaak na een antibioticakuur.

Bedenk dat na het gebruik van antibiotica triljoenen bacteriën zijn gedood, zowel de zogenaamde ziekteverwekkers als de biotische bacteriën. Dit laat een enorme hoeveelheid dode bacteriële resten achter in het lichaam, die snel moeten worden opgeruimd. Als dit niet gebeurt, kan dit leiden tot verdere intoxicatie van het lichaam en extra belasting voor het detoxsysteem.

Een antibioticakuur verzwakt het detox- en recyclingsysteem van het lichaam aanzienlijk, vooral omdat de algehele gezondheid van de gastheer al in een kwetsbare toestand verkeert. De dode bacteriële omhulsels die achterblijven na een antibioticabehandeling zijn giftig en kunnen de lymfe, lever en galwegen verstoppen.

Bovendien vormen deze triljoenen dode bacteriële resten een ideale voedingsbodem voor een ongecontroleerde overgroei van microben, wat uiteindelijk schadelijk kan zijn voor het lichaam. Microben hebben een natuurlijke taak uit te voeren: afval en toxines opruimen. Dit kan leiden tot meer cytokinestormen en verhoogt het risico op levensbedreigende ziekten, waardoor frequent gebruik van antibiotica de gezondheid nog verder ondermijnt.

Je bent moe en lijdt aan energietekort na een antibioticakuur

De darmflora, die goed is voor 70% van onze algehele gezondheid en ons detox- en recyclingsysteem, kan ernstig beschadigd worden door antibiotica. Hoewel de symptomen van een ziekte na een antibioticakuur kunnen verdwijnen, blijven de onderliggende afvalstoffen en toxines, die de ziekte hebben verergerd, aanwezig.

Symptomen zijn eigenlijk signalen van genezing en zouden niet bestreden moeten worden, omdat dit het lichaam uitput. Alleen wanneer een symptoom levensbedreigend is, kan het zinvol zijn om het enigszins te verlichten, zoals: ‘Beste bacteriën, doe het iets rustiger aan, jullie vergiftigen de gastheer.’

In werkelijkheid word je door antibiotica alleen maar zieker, omdat je merkt dat je energie mist. Antibiotica onderdrukken de acute ziekte, maar pakken de onderliggende oorzaak niet aan, wat uiteindelijk leidt tot de ontwikkeling van chronische of zich herhalende ziekten. De echte oorzaak zijn altijd biologische schokken die leiden tot intoxicatie en verzuring, waardoor onze lichaamsweefsels vergiftigd raken.

Exosomen en microben, die latent aanwezig zijn in ons lichaam, worden geactiveerd om aangedane weefsels te ontgiften en te herstellen naar hun oorspronkelijke staat. Antibiotica verstoren dit natuurlijke herstelproces echter. Wanneer er vervolgens een nieuw emotioneel trauma optreedt, zoals motorische conflicten, kunnen deze geactiveerde exosomen en microben het zenuw- en hormoonweefsel ernstig irriteren, wat leidt tot langdurige ontstekingsreacties. Dit is een typisch kenmerk van veel mysterieuze ziekten en aandoeningen.

Ook ik heb exosomen latent in mijn lichaam, zoals bijvoorbeeld klierkoorts of griep dat bijna iedereen heeft gehad. Maar omdat mijn lichaam volledig gezuiverd en ontgift is, wordt dat specifieke exosoom nooit geactiveerd. Exosomen zijn lichaamseigen en hebben specifieke functies om het lichaam te helpen overleven en te ontgiften in moeilijke situaties.

Wat vaak wordt gezien als gevaarlijke virussen zijn in werkelijkheid pakketjes met genetische informatie die het genezingsproces ondersteunen. Het idee van ‘besmetting’ is een misvatting, want het gaat eigenlijk om de overdracht van informatie van individu tot individu. Daarmee kan de natuur zelfs de soort in stand houden.

De natuur creëert exosomen om het detox- en recyclingsysteem van het lichaam te activeren; dit is een natuurwet. Exosomen en microben zijn essentieel voor het herstel en de ontgifting van weefsels. Wanneer het lichaam besluit deze zogenoemde “pathogenen” te activeren, zorgt het er ook voor dat je je tijdelijk beroerd voelt.

Zolang de microben voeding vinden in de vorm van afvalstoffen tijdens het herstelproces, zul je je ongemakkelijk blijven voelen. Het is daarom essentieel om de ontgiftingsorganen te ondersteunen en de onderliggende biologische conflicten, hun sporen en trauma’s op te lossen.

Maar dat is nog niet alles: antibiotica blijven achter in de galwegen van de lever, waar ze de samenstelling van de galflora verstoren. Dit kan leiden tot de vorming van galstenen in de galwegen van de lever en in de galblaas. Hierdoor ontstaat een omgeving waarin bepaalde microben destructief in overgroei overgaan en zich door het lichaam verspreiden, omdat ze overal afvalstoffen en toxines vinden om zich te vermenigvuldigen.

Dit komt doordat er onvoldoende wordt gedaan om het lichaam te zuiveren en te ontgiften. Tegelijkertijd verzwakt de spijsvertering door de slechte kwaliteit van de gal en de invloed van de biologische schok met zijn conflictactiviteit. Dit is niet de schuld van bacteriën; hun natuurlijke taak is juist om afvalstoffen en gifstoffen op te ruimen.

Door regelmatig gebruik van antibiotica raakt het detox- en recyclingsysteem van het lichaam zo verzwakt en passief dat het niet langer in staat is om het lichaam te beschermen tegen levensbedreigende gifstoffen en andere schadelijke invloeden. Hierdoor kan zelfs een simpele verkoudheid fataal aflopen.

Nu zien we dat er een keerpunt is ontstaan in de effectiviteit van antibiotica.

Alle bacteriën die met succes zijn bestreden, kunnen ‘terugvechten’ door resistentie tegen antibiotica te ontwikkelen, zoals bij de zogenaamde superbacteriën, waaronder de ziekenhuisbacterie. De natuurwet van overleven geldt voor elk levend organisme, ook voor bacteriën en schimmels. Ze passen zich aan en vinden manieren om te overleven, zelfs in de meest ongunstige omstandigheden. Recente ontwikkelingen, zoals de opkomst van ‘vleesetende’ bacteriën die resistent zijn tegen antibiotica, illustreren dit. Microben zijn slimmer dan de mens, ze kennen hun plaats in de natuur.

Bacteriën beschikken over geavanceerde verdedigingsstrategieën die vergelijkbaar zijn met onze eigen reacties op intoxicatieschokken en andere biologische conflicten. Ze zijn voortdurend in staat om zich aan te passen en te evolueren. Maar onze algemene gezondheid, met zijn detox- en recyclingsysteem, is ook zeer veerkrachtig en intelligent. Door verbinding te maken met de kracht van de natuur, zoals de zon en natuurlijke leefomstandigheden, kunnen we dit systeem ondersteunen en versterken.

Bacteriën ontwijken de aanval van antibiotica door hun genen te muteren, waardoor ze resistentie ontwikkelen tegen het actieve bestanddeel van de medicijnen. Dit is de reden dat sommige antibiotica slechts kort op de markt zijn, omdat bacteriën zich snel aanpassen. Steeds krachtigere antibiotica worden ontwikkeld, maar deze hebben ernstigere bijwerkingen, wat uiteindelijk leidt tot een verdere verzwakking van het lichaam.

Bovendien overleven er altijd enkele bacteriën een antibioticabehandeling. Eén enkele overlevende bacterie kan zich binnen 24 uur vermenigvuldigen tot 16 miljoen nakomelingen, allemaal resistent tegen de antibiotica. Ondertussen is de oorzaak van de intoxicatie in het lichaam nog steeds niet opgelost.

Het probleem wordt nog groter doordat deze resistente bacteriën hun genetische informatie kunnen delen met andere, niet-verwante bacteriën, waardoor ook zij resistent worden. Dit proces heeft geleid tot de opkomst van de ziekenhuisbacterie, waarvoor we momenteel weinig effectieve behandelingen hebben. Dit onderstreept hoe belangrijk het is om de onderliggende oorzaken van ziekte aan te pakken en niet alleen de symptomen te bestrijden.

Bacteriën zijn ongelooflijk slim en opportunistisch. Ze spelen een essentiële rol als opruimers in de natuur en helpen het lichaam te herstellen en te reinigen. We kunnen ons alleen effectief verdedigen tegen resistente bacteriën door onze algehele gezondheid te versterken, vooral nadat zij hun herstel- en schoonmaakwerk in het lichaam hebben voltooid. In plaats van onze gezondheid te ondermijnen met antibiotica, zonnebrandmiddelen, vaccins, geraffineerde oliën, E-nummers en emotionele instabiliteit, zouden we ons moeten richten op het ondersteunen van ons detox- en recyclingsysteem.

Dit betekent het lichaam echt zuiveren en ontgiften. Het enige wat ons lichaam werkelijk wil, is van binnen schoon zijn. Dat is de sleutel tot gezondheid: een lichaam dat vrij is van toxines en afvalstoffen kan zichzelf beter herstellen en beschermen tegen invloeden van buitenaf. Het is zo simpel, maar toch zo belangrijk.

Het is geen toeval dat zoveel jonge kinderen astma ontwikkelen, en antibiotica tijdens het eerste levensjaar speelt daarin een grote rol. De navelstreng doorknippen terwijl de hartslag erin slaat is de causaliteit van de meeste vormen van astma. De navelstreng te vroeg doorknippen veroorzaakt een uiterst zwaar conflict bij de baby.

Door antibiotica te gebruiken, verliezen we de strijd tegen bacteriën, omdat resistente bacteriën niet uitgeroeid kunnen worden. Hun voortplanting neemt op natuurlijke wijze af wanneer er een gebrek aan voedsel is, zoals toxines, afvalstoffen en beschadigde lichaamscellen.

Het zijn eigenlijk de hersenen die een signaal geven aan bacteriën om te stoppen zodra het lichaam ze niet meer nodig heeft. Ze worden uitgehongerd en beginnen fagen te produceren. Fagen kunnen honderden jaren overleven en wachten geduldig tot het lichaam ze weer activeert wanneer deze bacteriën opnieuw nodig zijn. Deze fagen worden via het laatste bloed van de placenta doorgegeven aan de pasgeboren baby. Daarom mag men de navelstreng pas doorknippen als de baby het laatste bloed heeft ontvangen uit de placenta.

Het is cruciaal om je lichaam van binnen schoon te houden! Dagelijkse zuivering en ontgifting zouden een levensstijl moeten zijn. Een schoon lichaam heeft minder behoefte aan deze bacteriën, en zo creëren we een omgeving waarin onze gezondheid optimaal kan blijven. Deze omgeving zorgt voor mentale energie waardoor we juist beter bestand zijn tegen biologische schokken.

Een proper lichaam is een alkalisch lichaam en wordt niet ziek

Het ecosysteem van ons lichaam volgt dezelfde natuurwetten als de rest van de natuur. Geen enkele bacterie zal een gezonde lichaamsweefsel ‘aanvallen’, omdat dat tegen de natuurwet indruist. Louis Pasteur erkende dit op zijn sterfbed: “De bacterie is niets, maar de bodem waarop hij valt is alles.” Zijn tijdgenoot Antoine Béchamp benadrukte hetzelfde, namelijk dat er altijd een onderliggende oorzaak is bij elke ziekte of ontsteking.

Onze overtuiging dat we deze krachtige natuurwet kunnen omzeilen door antibiotica te gebruiken voor ongevaarlijke ziekten, wordt tenietgedaan door een paar ‘ontsnapte bacteriën’ die we niet eens met het blote oog kunnen zien.

Als we stoppen met het misbruik van antibiotica om bacteriën te bestrijden, zullen ze minder gevaarlijk worden. De natuur laat zich niet dwingen door de arrogantie van de mens. Uiteindelijk zal de mens moeten leren om in harmonie met deze natuurwetten te leven om te kunnen overleven op deze planeet. Ik kies er bewust voor om de natuurwetten te respecteren en het lichaam op een natuurlijke manier te ondersteunen.

Na een antibioticakuur raakt de darmflora ernstig beschadigd en wordt het ruggenmerg verzwakt. Ook de mitochondriën, die verantwoordelijk zijn voor de energielevering in het lichaam, krijgen een zware klap te verduren. Hoewel vaak wordt aanbevolen om probiotica te nemen, stuiten we op het probleem dat veel van deze probiotica de zure omgeving in de maag niet overleven en de dunne darm niet bereiken. Dit is problematisch, omdat ze vooral in het laatste deel van de dunne darm (het ileum) nodig zijn om onder andere te helpen bij de aanmaak en opname van vitamine B12.

Om deze uitdaging te overwinnen, is het belangrijk om probiotica te kiezen die maagzuurbestendig zijn, zoals die met een speciale coating of in de vorm van sporenprobiotica. Daarnaast kan het nuttig zijn om de darmgezondheid te ondersteunen met prebiotische vezels en een gevarieerd dieet, rijk aan fermentatieproducten, om de natuurlijke darmflora te helpen herstellen en de opname van essentiële voedingsstoffen te bevorderen. En de natuur helpt ons ook, zie het volgende hoofdstuk: verheven biotica

Verheven probiotica gratis door de natuur geschonken

Er zijn inderdaad biotica die wel degelijk het spijsverteringskanaal overleven en een opmerkelijk krachtig effect hebben op de gezondheid, vooral na een verstoring van de darmflora door antibiotica. Na zo’n aanval kan het herstel van de darmflora minstens een jaar duren. Daarom is krachtige probiotische ondersteuning essentieel.

Gelukkig biedt de natuur ons deze krachtige biotica aan op een eenvoudige manier: op verse, zongerijpte, biologisch geteelde gewassen. Het dunne waslaagje dat je ziet op biologisch kleinfruit, druiven en groenten zit vol met waardevolle biotica. Deze biotica hebben de energie van de zon in zich opgenomen en zijn niet afgewassen, waardoor ze veel krachtiger zijn dan de meeste commerciële probioticasupplementen.

De termen ‘antibiotica’ en ‘probiotica’ weerspiegelen inderdaad een dualistische manier van denken. Beide begrippen zijn eigenlijk misleidend, maar worden gebruikt om het concept duidelijk te maken. In werkelijkheid bestaan er geen schadelijke bacteriën; alle bacteriën hebben een functie in het ondersteunen van hogere levensvormen. Ze helpen bij het herstel en onderhoud van het lichaam, en hun rol moet niet onderschat worden. Het is belangrijk om deze natuurlijke balans te respecteren en te voeden, zodat het lichaam optimaal kan functioneren.

De verheven biotica op biologische, zongerijpte gewassen zijn buitengewoon krachtig en kunnen in belangrijke mate voorzien in de behoefte aan vitamine B12. Deze vorm van B12, geproduceerd door verheven biotica op groenten en fruit, wordt door de lichaamsweefsels en hersenen veel beter herkend dan synthetische vitamine B12, die bij verzwakte mensen zelfs giftig kan zijn. Kiemen zijn daarnaast een fantastische bron van biotica, kosteloos beschikbaar gesteld door de natuur.

Deze verheven micro-organismen, die als natuurlijke biotica fungeren, bevinden zich altijd boven de grond, niet in de grond. Ze zijn te vinden op de schil van fruit en groenten. Daarom is het belangrijk om biologisch, zongerijpt voedsel niet te spoelen met water, omdat je dan deze waardevolle biotica wegspoelt.

Het is essentieel om te weten waar je voedsel vandaan komt en ervoor te zorgen dat het niet besproeid is met schadelijke chemicaliën. Zo behouden we de kracht van deze verheven biotica, die de gezondheid van ons lichaam optimaal kunnen ondersteunen.

Wanneer je biologische besjes eet, of een stukje kool met de nerven van het buitenste blad, of wilde bramen en cranberries, krullen de velletjes van de bessen en de nerven van het blad zich op dankzij het goed kauwen. Hierdoor kunnen de verheven biotica de maag passeren en in de darmen vrijkomen, waar ze een fenomenaal effect hebben op de spijsvertering en de algehele gezondheid.

Deze natuurlijke biotica zorgen voor voldoende vitamine B12, zoals ook gebeurt bij de spijsvertering van planteneters, die nooit een tekort aan deze vitamine ontwikkelen.

Idealiter eet je biologisch fruit tussen de maaltijden door, of neem je een stukje rauwkost voor de bereide maaltijd, zoals een blad vol nerven van een koolsoort, sla, of selderij. Het is echter belangrijk te beseffen dat onze spijsvertering niet krachtig genoeg is om uitsluitend op rauwkost te functioneren; dit kan op de lange termijn juist onze algemene gezondheid en ons detox- en recyclingsysteem uitputten.

Een klein stukje rauwkost van biologische afkomst voor de maaltijd, of ongewassen kleinfruit of kiemen tussen de maaltijden door, is ideaal om de darmflora te herstellen na een antibioticakuur. Het biedt het lichaam natuurlijke ondersteuning zonder de verzwakkende effecten van overmatige rauwvoeding, en helpt de spijsvertering te versterken en de darmflora in balans te brengen.

Biologisch, zongerijpt fruit hoeft inderdaad niet gekookt te worden, omdat de plant de salicylaten en enzymeblokkers al uit de vrucht heeft verwijderd. De plant produceert fruit om zaden te verspreiden en biedt daarom specifieke essentiële voeding voor dieren die helpen bij deze verspreiding. Tegelijkertijd beschermt de plant zichzelf tegen vraat door dierlijke organismen met enzymeblokkers in andere delen, zoals bladeren en zaden. Dit is een slimme overlevingsstrategie van de natuur.

Na elke antibioticakuur is het essentieel om de spijsvertering te herstellen. Dit kan worden ondersteund met specerijen, die eveneens natuurlijke middelen zijn die de gezondheid bevorderen. Specerijen zoals gember, kurkuma, kaneel en kardemom kunnen de spijsvertering stimuleren, ontstekingen verminderen en helpen bij het herstel van de darmflora. Door deze richtlijnen te volgen, kun je veel doen om de schade die door antibiotica is veroorzaakt aan de darmflora, het ruggenmerg en de mitochondriën te herstellen. Het herstel zal echter tijd kosten en geduld vereisen.

Nogmaals, antibiotica is alleen gerechtvaardigd als de ziekte acuut en levensbedreigend is. Het is belangrijk om het lichaam te ondersteunen bij het zuiveren en ontgiften, in plaats van steeds weer de darmflora te vernietigen. Het respecteren van deze natuurlijke balans helpt niet alleen bij herstel, maar versterkt ook de algehele gezondheid op lange termijn.

Antibiotica is ook een oorzaak van verslavingen.

Antibiotica kunnen de darmflora zo ernstig aantasten dat het slijmvlies van de dikke darm niet goed in staat is om het aminozuur tryptofaan uit onze voeding om te zetten in serotonine, het zogenaamde gelukshormoon. Bovendien kunnen de receptoren in ons lichaam, die als een soort slot op een deur functioneren, verstoord raken door externe middelen zoals antibiotica en medicijnen. Hierdoor kunnen deze receptoren niet goed reageren op lichaamseigen hormonen en stoffen, wat de opname belemmert.

Als gevolg daarvan kan de productie van belangrijke neurotransmitters en hormonen in de hersenen, zoals dopamine, endorfine, oxytocine, interleukine, serotonine (dat voornamelijk in de dikke darm wordt geproduceerd), en melatonine, verminderen. Dit betekent dat niet alleen ons emotionele welzijn wordt beïnvloed, maar ook ons vermogen om te herstellen en genezen. Zelfs één enkele antibioticakuur kan dit delicate evenwicht verstoren en leiden tot een verminderde productie van deze essentiële gelukshormonen en genezende stoffen.

Wanneer het lichaam door het gebruik van antibiotica niet langer in staat is om de natuurlijke gelukshormonen zoals serotonine, dopamine en endorfine voldoende aan te maken, ontstaat er een diepgewortelde behoefte aan deze gevoelens. Omdat het lichaam deze niet meer op natuurlijke wijze kan produceren, gaan we op zoek naar externe vervangers zoals geraffineerde suikers, koffie, tabak, en in ernstige gevallen zelfs stimulerende middelen en drugs.

Een onweerstaanbare drang naar bijvoorbeeld cola of alcohol is vaak een signaal dat de natuurlijke productie van gelukshormonen in de hersenen is verstoord. Dit kan inderdaad het gevolg zijn van antibiotica, die de balans in het lichaam ontregelen. Het herstellen van deze balans is essentieel om deze cravings te verminderen en het natuurlijke vermogen van het lichaam om gelukshormonen aan te maken te herstellen.

Dat betekent niet alleen aandacht besteden aan het herstellen van de darmflora en het ontgiften van het lichaam, maar ook het ondersteunen van het emotionele welzijn en het vermijden van middelen die de verstoring verergeren.

Een ander groot gevaar van antibioticamisbruik bij kinderen in de leeftijd van 1 tot 2 jaar is dat het hun ontwikkeling negatief kan beïnvloeden. Observaties tonen aan dat sommige kinderen na het gebruik van antibiotica een achteruitgang in hun spraakvermogen vertoonden, zich in zichzelf terugtrokken en gedragsproblemen ontwikkelden. Bij oudere kinderen leidde het gebruik van antibiotica vaak tot rusteloosheid, verveling, angst, verhoogde prikkelbaarheid en zelfs woede-uitbarstingen.

Deze gedragsveranderingen wijzen erop dat antibiotica niet alleen de fysieke gezondheid, maar ook de emotionele en neurologische ontwikkeling van kinderen kan verstoren. Dit kan later in het leven leiden tot een verhoogde behoefte aan externe middelen, zoals koffie, stimulerende middelen, alcohol of zelfs medicatie, om een gevoel van rust en balans te vinden. Het misbruik van deze middelen kan dan weer een gevolg zijn van het onderdrukken van de natuurlijke productie van neurotransmitters en hormonen die door antibiotica is verstoord.

Het is daarom van cruciaal belang om het gebruik van antibiotica bij jonge kinderen zorgvuldig te overwegen en alleen te gebruiken wanneer het absoluut noodzakelijk is. Het ondersteunen van het herstel van de darmflora en de algehele gezondheid na een antibioticakuur kan helpen om deze negatieve gevolgen te minimaliseren en de natuurlijke balans van het lichaam te herstellen.

Conclusie:

Probeer het gebruik van antibiotica echt te vermijden, omdat het zeer schadelijk kan zijn voor je welzijn en gezondheid. Het is alleen gerechtvaardigd wanneer de aandoening levensbedreigend is en dient altijd te gebeuren onder nauw toezicht van je arts. Vertrouw op de wijsheid van de natuur; die heeft ons altijd geleid en ondersteund.

De natuur heeft altijd een remedie voor elke kwaal

Ja, dat is inderdaad een fascinerend verschijnsel. In de natuur zie je vaak dat waar een giftige plant groeit, er in de nabijheid ook een plant te vinden is die het tegengif biedt. Dit is een prachtig voorbeeld van de balans en harmonie die de natuur handhaaft. Voor elke kwaal biedt de natuur een oplossing; dat is een fundamentele natuurwet die nodig is om al het leven in stand te houden. Als de natuur niet in staat zou zijn om zichzelf te genezen van ziekte en toxiciteit, zou het leven op aarde al lang geleden zijn uitgestorven.

Elk levend wezen, of het nu een plant, boom, bacterie, insect, dier of mens is, beschikt over geavanceerde mechanismen om zijn voortbestaan en dat van de aarde te waarborgen. De natuur maakt gebruik van exosomen (informatieoverdracht) om deze balans te ondersteunen; ze zijn essentieel voor het behoud van leven.

De natuur creëert geen ziektes om soorten uit te roeien, maar juist om de algemene gezondheid en het detox- en recyclingsysteem te versterken na een biologische schok. Ziekte is dus een natuurlijk herstelmechanisme, bedoeld om het evenwicht te herstellen en de vitaliteit van het leven te behouden.

Als het lichaam niet goed kan ontgiften of zuiveren, kunnen toxines zich ophopen tot het punt waarop er een oncontroleerbare overgroei van microben ontstaat, wat zelfs acute levensbedreigende situaties kan veroorzaken. Daarom is het essentieel om bij de behandeling van elke ernstige ziekte of aandoening het lichaam te zuiveren en te ontgiften. Helaas wordt dit vaak over het hoofd gezien in de reguliere geneeskunde, ondanks de waardevolle kennis die deze discipline biedt.

Het lichaam reinigen en ontgiften is cruciaal voor een duurzame gezondheid en welzijn op de lange termijn. Hiervoor heb je geen antibiotica nodig! Een evenwichtige aanpak die zich richt op het zuiveren van het lichaam, gecombineerd met een gezonde levensstijl, is veel effectiever en minder belastend.

Daarnaast is emotionele stabiliteit minstens zo belangrijk. Ons genezingssysteem wordt beïnvloed door onze gedachten, gevoelens en emoties, het voedsel dat we eten, onze levensstijl, de lucht die we inademen, het water dat we drinken en de mensen om ons heen. Zelfs een sombere gedachte, onzekerheid of angstige emotie kan de darmflora verzwakken en de algehele gezondheid negatief beïnvloeden, waardoor het lichaam moeite krijgt om toxines effectief af te voeren.

Bewust omgaan met zowel fysieke als emotionele gezondheid is de sleutel tot een krachtig gezondheidssysteem en een lichaam dat zichzelf kan herstellen en in balans kan blijven.

Antibiotica houdt de hypothese van de virologie in stand

Virussen worden inderdaad beschouwd als niet-levende organismen omdat ze geen eigen voortplantings- of stofwisselingssysteem hebben en niet in staat zijn zich zelfstandig voort te bewegen, zoals eukaryoten dat wel kunnen. In tegenstelling tot virussen zijn exosomen wel geïsoleerd en geïdentificeerd als eiwitmoleculen met DNA/RNA, die ook in menselijk DNA voorkomen.

De term ‘virus’ is misleidend, aangezien het woord oorspronkelijk ‘ziekmakend gif’ betekent in het Latijn. Wat vaak als een virus wordt aangeduid, zijn in werkelijkheid exosomen of globulines, die een rol spelen in communicatie en herstelprocessen binnen het lichaam waarin het lichaam zich kan ontgiften = ziektegif.

In laboratoriumonderzoeken worden virussen vaak bestudeerd in petrischaaltjes met weefselculturen. Wanneer deze weefsels afsterven, wordt vaak gedacht dat virussen deze weefsels aanvallen en vernietigen.

Wat echter over het hoofd wordt gezien, is dat de krachtige antibiotica die worden gebruikt om de weefsels in de petrischaaltjes bacterievrij te houden, ook de mitochondriën van de weefsels beschadigen. Mitochondriën zijn cruciaal voor de energieproductie en het functioneren van de weefsels. Door hun vernietiging kunnen de weefsels afsterven, wat ten onrechte wordt toegeschreven aan de aanwezigheid van virussen.

Dit misverstand leidt tot de verkeerde interpretatie dat virussen de oorzaak zijn van weefselschade, terwijl het vaak de gebruikte antibiotica en de verstoring van het milieu in het lichaam zijn die de werkelijke schade aanrichten. Deze inzichten benadrukken het belang van het herzien van onze benadering van virussen en de manier waarop we de oorzaken van ziekten interpreteren.

Wanneer de mitochondriën in weefsels beschadigd of vernietigd zijn, kunnen de weefsels niet langer energie produceren, wat leidt tot afsterven van het weefsel. In reactie daarop activeren de weefsels het proces van apoptose, waarbij ze zichzelf gecontroleerd afbreken. Wat men vervolgens ziet, is dat de structuur van binnenuit wordt verteerd, en men interpreteert dit ten onrechte als een aanval van virussen die het weefsel zouden vernietigen. In werkelijkheid zijn het de exosomen — vaak verward met virussen — die worden gerepliceerd om het afbraakproces te ondersteunen en het weefsel afval op te ruimen.

Het gebruik van antibiotica bij weefselculturen vernietigt de mitochondriën en de integriteit van het weefsel, wat leidt tot het vrijkomen van exosomen. Hierdoor lijkt het alsof de zogenaamde virussen verantwoordelijk zijn voor het afsterven van het weefsel, wat de hypothese van de virologie in stand houdt. Deze interpretatie wordt echter niet ondersteund door solide wetenschappelijk bewijs.

De virologie is gebaseerd op een hypothese en niet op een wetenschappelijk onderbouwde theorie die voldoet aan de criteria van wetenschappelijke validatie. Virussen zijn nog nooit rechtstreeks gefotografeerd of biochemisch volledig ontleed, wat een fundamenteel probleem vormt in hun identificatie en karakterisering. Het menselijke genoom is ook nog niet volledig ontrafeld, wat aangeeft hoe complex en onbekend het gebied van de microbiologie en virologie nog is.

In tegenstelling tot virussen zijn bacteriën en hun fagen wel goed gedocumenteerd. Er bestaan gedetailleerde microscopische foto’s en volledige biochemische ontledingen van deze micro-organismen, wat hun bestaan en rol in biologische processen bevestigt. Deze discrepantie tussen de kennis over bacteriën en de speculaties rondom virussen roept vragen op over de geldigheid van de huidige virologische theorieën en nodigt uit tot een herziening van onze benadering van wat ziekteverwekkers werkelijk zijn.