Bijnierkanker

Een mens heeft 2 bijnieren die deel uitmaken van het hormonale stelsel van het lichaam. De bijnieren liggen boven op de nieren. Bijnieren bestaan uit twee delen: een buitenkant of de bijnierschors en een kern of het bijniermerg. Het merg zit in de binnenkant en het schors aan de buitenkant van de bijnieren. Bijnieren bestaan uit twee verschillende weefsels.

De bijnierschors (cortex) is op zijn beurt weer opgebouwd uit drie lagen. Die lagen noemen we reticularis, fasciculata en glomerulosa. In deze drie lagen worden verschillende hormonen gemaakt. Dit zijn cortisol, aldosteron en de androgenen. Het adrenocorticotroop hormoon (ACTH) regelt de hoeveelheid cortisol die vrijkomt uit de bijnieren.

In het bijniermerg (medulla) dat in de kern van de klier ligt en omringt wordt door de bijnierschors, bestaat uit zogenaamde chromaffincellen, genoemd naar hun karakteristieke bruine kleuring met chromiumzure zouten. Het bijniermerg produceert hormonen (hormonale kwaliteit), voornamelijk stresshormonen, zoals dopamine, noradrenaline en adrenaline (ook bekend als catecholamines). Noradrenaline wordt ook geproduceerd door het sympatische zenuwstelsel.

Gepaarde bijnieren die de centrale (blauwe) medulla tonen, omgeven door cortex met drie verschillende zones van buiten naar binnen: zona glomerulosa, zona fasciculata (bleke zone in het midden) en zona reticularis.

Tumor van het bijniermerg (hulpweefsel)

Het bijniermerg bestaat uit intestinaal cilinderepitheel, is afkomstig van het endoderm en wordt daarom aangestuurd vanuit de hersenstam. Op het endodermale kiemblad heb je altijd weefseltoename tijdens de conflictactieve fase. Als het conflict is opgelost ontstaat een afbouw van de tumor door schimmels en mycobacteriën.

In de hersenstam heeft het bijniermerg twee controlecentra die zijn gepositioneerd in de onmiddellijke nabijheid van de hersenrelais van de organen van het spijsverteringskanaal.

Er is geen kruislingsverband tussen hersenen en het orgaan en de handigheid is nooit van toepassing op organen en weefsels van endodermale oorsprong. Het bijniermerg van de rechter bijnier wordt aangestuurd vanuit de rechterkant van de hersenstam; het bijniermerg van de linker bijnier wordt aangestuurd vanuit de linker hersenhelft.

Biologisch conflict

Intense stress heeft een breekpunt bereikt, ondraaglijk geworden, als een zware last die elke ademhaling verzwaart. Het voelt alsof je midden in een orkaan staat, waar extreme spanningen van alle kanten op je inbeuken, waardoor het water je niet alleen aan de lippen staat, maar je ook de adem beneemt. Deze overweldigende sensatie, dat alles teveel is, laat je verlamd achter, onzeker waar te beginnen in een zee van onafgemaakte taken. Het is alsof je jongleert met te veel ballen en er steeds meer in de lucht gegooid worden – opdrachten stapelen zich op met onrealistische deadlines, en de voortdurende druk om sneller en efficiënter te presteren, weegt zwaar.

De eisen die aan je worden gesteld, lijken elke dag te groeien: wees polyvalent, flexibel, multifunctioneel – maar tegelijkertijd verdwijnt de tijd voor ontspanning en plezier als sneeuw voor de zon. Je dagen zijn gevuld met een eindeloze reeks van verplichtingen, waardoor je je afvraagt wanneer je voor het laatst iets deed puur voor je eigen vreugde.

Voorbeeld: Stel je een dag voor waarop je van vergadering naar vergadering rent, elk met een lijst van taken die gisteren al af hadden moeten zijn. Je mobiele telefoon trilt onophoudelijk met nieuwe e-mails en berichten, elk met hun eigen dringende verzoeken. Tegen de tijd dat je thuiskomt, is er nauwelijks ruimte om adem te halen, laat staan om te genieten van een rustige maaltijd of een moment van ontspanning.

Zelfs buiten de professionele sfeer kunnen heftige persoonlijke ervaringen, zoals het overleven van een ernstig verkeersongeval of het doormaken van een extreme tegenslag, het gevoel geven dat je op het punt staat op te branden. Deze momenten van intense crisis veroorzaken niet alleen emotionele en fysieke pijn maar kunnen ook het laatste zetje zijn naar een staat waarin niets meer lijkt te helpen tegen de druk.

De conflictactieve fase

Wanneer de weerbaarheid van het lichaam tegen stress wordt overschreden, reageert het door het weefsel van het bijniermerg te laten groeien. Deze groei dient om zijn functie te versterken en de productie van stresshormonen, zoals dopamine, adrenaline en noradrenaline, te verhogen. Het biologische doel hiervan is om de prestaties tijdens perioden van extreme stress te verbeteren, om het hoofd te bieden aan extreme stress.

Bij aanhoudende stress of langdurige conflicten kan er een groei ontstaan die lijkt op een bloemkoolachtige tumor, met secretorische eigenschappen. Dit type groei wordt door de medische wetenschap gediagnosticeerd als een feochromocytoom of een neuroblastoom. Wanneer de snelheid van celdeling een bepaalde drempel overschrijdt, wordt deze door de conventionele geneeskunde als “kwaadaardig”, oftewel woekerend kankerachtig, beschouwd.

Dit gaat gepaard met symptomen zoals snelle hartslag, verhoogde bloeddruk, overmatig zweten en angst vanwege de intense staat van stress.

Opmerking: De genoemde parameters nemen in de conflictactieve fasen van alle biologische speciaalprogramma’s tot op zekere hoogte toe. Of het conflict de bijniermerg van de rechter of linker bijnier beïnvloedt is willekeurig.

Helingsfase

Na de oplossing van een conflict begint het lichaam met de afbouw van het overtollig hulpweefsel (tumor). Schimmels en mycobacteriën, waaronder tuberculose (TBC), spelen een rol in het afbreken van het overtollige hulpweefsel dat niet langer nodig is. Dit proces gaat gepaard met symptomen zoals pijn, zwelling, en nachtelijk zweten. Wanneer het genezingsproces voltooid is, normaliseren de hormoonspiegels weer, wat aangeeft dat het lichaam terugkeert naar zijn natuurlijke staat van evenwicht.

Een langdurig genezingsproces als gevolg van voortdurende conflictrecidieven leidt tot chronische tuberculose in het bijniermerg. Vanwege de bruine kleuring van de chromaffiene cellen presenteert de toestand zich op een orgaan-CT als donker; wat kan worden aangezien als een bloeding in de bijnieren (bijnierapoplexie).

Na de genezing kunnen weefselholtes achterblijven. Tijdens de genezingsfase daalt de adrenalinewaarde, hetgeen we bij elk zinvol biologisch speciaalprogramma zien. Een hangende genezing kan leiden tot een bijniermergonderfucntie hetgeen we ook zien tijdens de genezingsfase van de schildklier, zie artikel over de schildklier.

Als de vereiste microben niet beschikbaar zijn bij de oplossing van het conflict, omdat ze zijn vernietigd door een overmatig gebruik van antibiotica, blijven de extra cellen achter. Uiteindelijk wordt de tumor ingekapseld, wat resulteert in een permanente overproductie van stresshormonen.

Affirmaties: “Waarom zou ik me laten opwinden?” “Ik kies mijn lichaam rust te geven als mijn lichaam dit wenst.”

Als de tumor te groot is en problemen veroorzaakt, kun je de tumor door een operatie laten verwijderen.

Bijnierschorskanker (aanvullingsweefsel)

In evolutionaire zin is de bijnierschors ontwikkeld uit lymfatisch weefsel en is afkomstig van het nieuw mesoderm. De bijnierschors wordt aangestuurd vanuit het hersenmerg. Hier geldt wel een kruislingsverband: de bijnierschors van de rechterbijnier wordt aangestuurd door de linkerkant van de hersenen; de bijnierschors van de linkerbijnier wordt aangestuurd door de rechterhersenhelft. De handigheid speelt hier wel een rol om te weten of het conflict gerelateerd is aan moeder/kind zijde of partnerzijde.

Binnen de structuur van het menselijk lichaam, reageren verschillende weefsels, afhankelijk van hun oorsprong uit de embryonale kiembladen, op verschillende manieren op stress en conflict. Specifiek het nieuw mesodermale weefsel, dat tijdens de conflictactieve fase een afname in weefsel vertoont, contrasteert met het weefsel van het bijniermerg, dat deel uitmaakt van het endodermale kiemblad en juist een toename van weefsel laat zien in deze conflictactieve fase.

Interessant is dat, wanneer het conflict dat gelinkt is aan de bijnierschors is opgelost, er een toename van weefsel plaatsvindt. Deze toename moet echter niet worden verward met kanker; het is eerder een vorm van aanvullingsweefsel. Dit fenomeen en de verschillende reacties van weefseltypen op stress en conflict kunnen volledig worden verklaard en begrepen binnen het kader van de vijf biologische natuurwetten. Deze wetten bieden een logische verklaring voor hoe en waarom ons lichaam reageert zoals het doet op de uitdagingen die het tegenkomt, door aan te tonen dat er een diep biologisch doel zit achter deze reacties.

Biologisch conflict

Het biologische conflict dat verband houdt met de bijnierschors is “het verkeerde pad hebben gekozen”, “op het verkeerde paard gewed hebben”, “de verkeerde richting in zijn geslagen” of “de verkeerde beslissing of de verkeerde keuze gemaakt hebben”. Zich op glad ijs begeven.

Enkele voorbeelden:

Carrièrekeuze: Stel je voor dat iemand na jaren van studie en hard werken beseft dat zijn huidige carrièrepad niet vervullend is. Deze persoon heeft wellicht genegeerd wat zijn hart hem ingaf en koos in plaats daarvan voor een baan met meer prestige of een hoger salaris. Het besef en de erkenning dat hij “op het verkeerde paard gewed heeft”, kan leiden tot een intens innerlijk conflict, met als mogelijke gevolgen stress en onvrede die hun weerslag vinden op het lichaam.

Relatiebeslissingen: Een individu kan voelen dat hij “de verkeerde keuze heeft gemaakt” door een relatie aan te gaan met iemand die achteraf gezien niet compatibel blijkt. Het conflict tussen de investering in de relatie en het erkennen dat deze niet voldoet aan de verwachtingen of behoeften, kan intense stress veroorzaken, waarbij het lichaam reageert op de emotionele turbulentie. Het conflict van op de verkeerde partner gewed te hebben.

Financiële investeringen: Iemand kan zijn spaargeld investeren in een project of onderneming die beloofde lucratief te zijn, maar uiteindelijk niet succesvol blijkt. De realisatie dat men “het verkeerde pad heeft gekozen” kan een diepgaand gevoel van verlies en stress veroorzaken, wat fysieke reacties zoals slaapproblemen of spijsverteringsstoornissen kan uitlokken.

Persoonlijke ambitie en verwachtingen: Het nastreven van een persoonlijk doel of ambitie, zoals het bereiken van een bepaald niveau van bekendheid, vaardigheid in een hobby, of zelfs fysieke fitheid, en dan erkennen dat je misschien “de verkeerde richting ingeslagen bent” of je doelen niet realistisch waren, kan leiden tot een crisis van zelfinzicht en stress.

In al deze voorbeelden is het belangrijk op te merken dat de stressreactie niet alleen psychologisch is, maar ook fysiologische gevolgen kan hebben. Het lichaam reageert op deze diepe conflicten met aanpassingen die bedoeld zijn om het individu door de crisis heen te helpen, maar die op lange termijn tot gezondheidsproblemen kunnen leiden als ze niet worden aangepakt. Het proces van herstel of genezing begint vaak met het erkennen van het conflict en het zoeken naar manieren om de situatie te veranderen of anders te interpreteren.

De conflictactieve fase gaat met weefselafname

De mate van weefselafname, of necrose, in de bijnierschors is direct evenredig aan zowel de duur als de intensiteit van het onderliggende conflict. Deze biologische doelstelling dient een specifiek doel: de afgifte van cortisol en aldosteron te verminderen. Deze afname in hormoonproductie werkt remmend op het individu dat, metaforisch gesproken, “de verkeerde keuze heeft gemaakt”. Het is een mechanisme van het lichaam om het individu te dwingen om een pas op de plaats te maken en te voorkomen dat het te snel en mogelijk ondoordacht weer “het verkeerde pad” op gaat.

Het dientengevolge symptoom: zich gestrest en moe voelen vanwege het lage gehalte cortisol en aldosteron. Dit verschilt van iedere andere conflictactieve fase, met juist een toename van de energie als gevolg van de afgifte van cortisol (vecht/vluchtreactie). De toestand van onvoldoende productie van steroïde hormonen, meestal als gevolg van hangende conflictactiviteit, wordt bijnierschorsinsufficiëntie of de ziekte van Addison genoemd.

Een acute bijnieronderfunctie wordt door de medische wetenschap gediagnosticeerd als het Waterhouse-Friderichsen syndroom genoemd. Er ontstaan symptomen van zwakte, vermoeidheid, verlies van eetlust, braken en/of misselijkheid, lage bloeddruk, ondersuikering en bruine verkleuring van de huid.

Genezingsfase

Herstel van het weefsel met verhoogde productie van cortisol en aldosteron. Er ontwikkelt zich een BIJNIERSCHORSCYSTE op de plek van de necrose. Tijdens het eerste deel van de genezingsfase vermenigvuldigen de bijniercellen zich in de cyste om het weefselverlies dat zich in de conflictactieve fase heeft voorgedaan weer aan te vullen. Op dat moment wordt de cyste gediagnosticeerd als een “bijnierschorskanker”. Op basis van de Vijf Biologische Wetten kunnen de nieuwe cellen niet worden beschouwd als “kankercellen”, omdat de toename van de cellen in werkelijkheid een proces van wederaanvulling is.

Binnen negen maanden hardt de cyste uit, mits er geen sprake is van conflictrecidieven en wordt een integraal onderdeel van de hormoonproducerende functie van de bijnieren. De verhoogde productie van stresshormonen dient het biologische doel om het organisme te helpen op het juiste pad te komen en te blijven, en de achterstand in te halen.

Een opvallend kenmerk van weefsels en organen die ontstaan uit het nieuw mesodermale kiemblad is dat, na afronding van het genezingsproces, ze sterker worden dan voorheen. Dit fenomeen stelt het weefsel of orgaan in staat om in de toekomst beter bestand te zijn tegen conflicten van een vergelijkbare aard. Het is alsof het lichaam leert van de ervaring en zichzelf fysiek aanpast om efficiënter om te gaan met soortgelijke stressfactoren of uitdagingen in de toekomst.

Als de conflictactieve fase intens was kan een bijniercyste behoorlijk groot worden, wat resulteert in een overmatige productie van bijnierhormonen (hyperadrenalisme).

Het syndroom van Conn resulteert in een overproductie van aldosteron. Symptomen zijn verhoogde bloeddruk, daling van de kaliumspiegels met spierzwakte tot gevolg, soms hartritmestoornissen, veel dorst en grote drang om te urineren, vooral tijdens de nacht.

Het syndroom van Cushing resulteert in een overproductie van cortisol

De symptomen van het syndroom van Cushing zijn een rond gevormd gezicht (‘vollemaansgezicht’) en gewichtstoename, met name op de romp, nek en bovenrug. Het gezwollen gezicht en de gewichtstoename worden veroorzaakt door het vasthouden van vocht, als de persoon tegelijkertijd een verlatings- of bestaansconflict heeft ​​(Zie artikel over de nierverzamelbuizen). De waterretentie neemt ook toe door de overproductie van cortisol.

OPMERKING: De symptomen van ‘Cushing’ zijn ‘bijwerkingen’ van corticosteroïden. Daarom is het zogenaamde “Iatrogeen syndroom van Cushing” heel gebruikelijk vanwege het wijdverbreide gebruik van deze geneesmiddelen.

Beide syndromen zijn het gevolg van hangende genezing, belangrijk het conflict en zijn sporen op te lossen zodat aan de hangende genezing een einde komt.

Informatie: “Alles is weer goed.” “God helpt mij op weg.” “Ik ben opnieuw op koers en kan mijn tempo hervatten.”

De bijnieren produceren ook androgenen, een hormoon dat verantwoordelijk is voor de haargroei op locaties zoals het gezicht en de borst. Vrouwen met het syndroom van Cushing hebben daarom meestal extra gezichts- en lichaamshaar. Een grote bijniercyste kan overmatige haargroei veroorzaken als gevolg van de verhoogde productie van androgenen. Deze aandoening wordt hirsutisme genoemd.

Therapie: zie het artikel over bijnieruitputting in categorie index ziekten.

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com

Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/

Dr. Geerd Ryke Hamer

Gepubliceerd op 21/04/2024

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • BorstkankerVeel vrouwen worden geconfronteerd met angst bij de diagnose borstkanker. Het woord 'borstkanker' roept vaak een negatieve associatie op, terwijl het eigenlijk een natuurlijk biologisch proces is dat kan ontstaan als gevolg van conflictsituaties of trauma's. Bovendien zijn veel vrouwen zich niet bewust van het specifieke type kanker waarmee ze te maken hebben. Er bestaat borstkanker die gerelateerd is aan de borstklieren, dat weefsel behoort tot oud mesoderm, en er is ook een vorm van "kanker" in de melkgangen, die eigenlijk geen kanker is omdat dit weefsel tot het ectodermale kiemblad behoort. De medische wetenschap maakt vaak geen onderscheid tussen [...]

    By Published On: 25/03/2024
  • Leukemie Leukemie is een zinvol biologisch speciaalprogramma om jou te helpen je zware eigenwaarde-inbreuk te transformeren. Deze aandoening is door de medische wetenschap totaal verkeerd begrepen. Het is een programma van het nieuw mesoderm, het jongste kiemblad. In dit nieuwe mesodermale kiemblad ontstaat de versterking van het bot en is er meer beenmerg dan voorheen op het einde van de genezingsfase, waarbij er ook een normalisatie van de bloedcelproductie optreedt. Bloed bestaat uit bloedcellen, plasma en bloedserum en stroomt door het hart, de slagaderen en aders die samen het bloedvatenstelsel vormen. Bloed transporteert zuurstof, koolstofdioxide, metabole afvalstoffen, voedingsstoffen, hormonen, enzymen, [...]

    By Published On: 07/03/2024
  • Maagontsteking, maagzweren Functie van de maagVoedsel gaat door de slokdarm naar de maag, waar het voedsel verteerd wordt. De maag zit links in de buik, vlak onder het middenrif en is rekbaar. Als je gegeten hebt, ziet de maag er ongeveer uit als een omgekeerde peer. Er zit een sluitspier, een soort klepje, tussen de slokdarm en de maag en deze sluitspier voorkomt dat er maaginhoud of maagsappen terug in de slokdarm terecht komen. De uitgang van de maag gaat via de maagportiersluitspier over naar het begin van de dunne darm of de Bulbus duodeni. De maagportiersluitspier ziet eruit als [...]

    By Published On: 07/03/2024