Borstkanker

Veel vrouwen worden geconfronteerd met angst bij de diagnose borstkanker. Het woord ‘borstkanker’ roept vaak een negatieve associatie op, terwijl het eigenlijk een natuurlijk biologisch proces is dat kan ontstaan als gevolg van conflictsituaties of trauma’s. Bovendien zijn veel vrouwen zich niet bewust van het specifieke type kanker waarmee ze te maken hebben. Er bestaat borstkanker die gerelateerd is aan de borstklieren, het weefsel dat behoort tot oud mesoderm, en er is ook een ‘vorm van kanker’ in de melkgangen, wat in feite geen kanker is, omdat dit weefsel tot het ectodermale kiemblad behoort. De medische wetenschap maakt vaak geen onderscheid tussen deze twee en is zich niet bewust van het onderliggende oorzakelijke verband met biologische schokervaringen of trauma’s.

De vrouwelijke borst is in principe een uitstulping van huid over de borstspier of musculus pectoralis. In de borst zijn melkklieren (glandula mammaria) aanwezig die via de melkgangen of melkbuisjes (ducti lactiferi) verbonden zijn met de tepel. Om de tepel zit een rondje van donkerder gepigmenteerde huid: de tepelhof (areola). Rondom de melkklieren en de melkgangen zit vetweefsel, dat de klieren en melkgangen beschermt. De stevigheid van de borst wordt verder ondersteund door bindweefsel en achter de borstspier zitten de ribben. De borstspier is onderdeel van de borstwand.

Rondom de borstklier en de melkgangen zijn lymfevaten aanwezig die het teveel aan vocht en afvalstoffen afvoeren naar de lymfeklieren. Deze zijn op hun beurt aanwezig tussen en achter de ribben en oksels, het borstbeen en rondom het sleutelbeen.

Gemiddeld komt borstkanker vaker voor in de melkgangen dan in de borstklier zelf. De term ‘mammacarcinoom’ biedt geen specifieke informatie over het type borstkanker. Kanker die zich ontwikkelt in de borstklier wordt ‘glandulaire borstkanker’ genoemd, terwijl ‘intraductale kanker’ gerelateerd is aan de melkgangen. Het is belangrijk op te merken dat er nooit kanker ontstaat in de melkgangen. In dit artikel zal ik uitleggen waarom.

Type 1: Intraductale borstkanker

Intraductaal mammacarcinoom, lobulair carcinoma in situ (= LCIS), invasief lobulair carcinoom, ductale hyperplasie, papillair adenoom, ziekte van paget, papilloom.

De melkgangen vormen een gestructureerd netwerk dat gehecht is aan de lobben van de melkklieren die samenkomen in de hoofdmelkgang bij de tepel. Nadat de borstklieren zich hadden ontwikkeld, migreerden plaveiselepitheelcellen van de buitenste huid via de tepels inwaarts in de melkgangen. De binnenbekleding van de melkgangen bestaat dan ook uit plaveiselepitheel, dat afkomstig is van het ectoderm en wordt aangestuurd vanuit de hersenschors. De tepels zijn kleine uitsteeksels van de huid die zijn voorzien van speciale zenuwen, wat maakt dat ze gevoelig zijn voor stimuli zoals aanraking. Bij zogende vrouwen transporteren de melkgangen de melk van de borstklieren naar de tepel om het kind te kunnen voeden.

De epitheelbekleding van de melkgangen behoort tot het ectodermale kiemblad en wordt aangestuurd vanuit de sensorische cortex, een onderdeel van de hersenschors. Er is een kruislingsverband tussen de hersenen en het orgaan. De melkgangen van de rechterborst worden aangestuurd vanuit de linkerzijde van de hersenschors, terwijl de melkgangen van de linkerborst worden aangestuurd vanuit de rechterhersenschors.

Het biologisch conflict met betrekking tot de melkgangen

Het biologisch zinvolle speciaalprogramma met betrekking tot de melkgangen en de tepel heeft te maken met een scheidingsconflict in de trend van ‘Voor wie ga ik nu zorgen’? Dit is een mogelijke reactie bij vrouwen van het zorgzame type, op bv. het verlies van hun partner. Dit kan het gevoel van ‘Ik heb niemand meer om voor te zorgen’ oproepen. Dit lijkt misschien vreemd voor sommigen, maar voor vrouwen die graag zorgen voor anderen en niet meteen aan zichzelf denken, kan deze gedachte opkomen. Dit scheidingsconflict kan zich naar de partner toe manifesteren en vindt plaats in de rechterborst bij rechtshandige vrouwen.

Het zinvolle biologische speciaalprogramma (ZBS) met betrekking tot de melkgangen heeft zijn oorsprong in de evolutionaire geschiedenis van de zoogdieren. Het kan vreemd klinken, maar deze situatie heeft eigenlijk te maken met het feit dat een dier niet langer voor een ander dier hoeft te zorgen. De biologische oorsprong hiervan ligt in het niet meer hoeven zogen, waarbij overtollige melk nu moet worden afgeleid. Zelfs als dit niet langer letterlijk het geval is, kan het lichaam en het onderbewustzijn geen onderscheid maken tussen een letterlijke of symbolische situatie.

Het vreemdgaan van je partner of het verlies van je partner, moeder of kind kan door je onbewuste worden gekoppeld aan borstmelk geven aan je eigen pasgeboren kind. Dit is een enorm subjectieve ervaring en het programma wordt geactiveerd door het innerlijke gevoel van verlies dat wordt veroorzaakt door de scheiding, waarbij de melk niet langer opstuwt maar spontaan kan afvloeien. Op dat moment is de melk niet langer nodig.

Je vraagt je misschien af waarom je melk zou aanmaken voor je partner of moeder. Dat klopt, maar nogmaals, voor het onbewuste maakt het geen verschil of de situatie echt is of ingebeeld. Het gaat om het innerlijke gevoel dat het biologisch zinvolle speciaalprogramma activeert. Het gaat om het gevoel dat je niet meer kunt zorgen vanwege de scheiding.

Bij vrouwen wordt dit scheidingsconflict ervaren alsof een geliefde, eigen kind of andere dierbare van de borst is afgerukt. Dit gevoel kan ontstaan na een scheiding, een onverwachte scheiding van een kind dat bv. naar een verre stad is verhuisd, het verlies van een goede vriend of een geliefd persoon of een vrouw die merkt dat haar partner vreemdgaat. Zelfs de scheiding van een geliefd huisdier kan dit biologisch zinvolle speciaalprogramma opstarten, net als de angst voor een scheiding.

Op dezelfde manier correleren de melkgangen met het leed dat de vrouw juist wel wil scheiden van, bv. een echtgenoot of een ouder, vanwege bedrog, een constante strijd of misbruik. Er speelt jaloezie, wanneer een vrouw vindt dat haar man tegenover zijn ex te vriendelijk en meegaand is. Dit is een partner-scheidingsconflict waarbij de vrouw gescheiden wil zijn van de ex-vrouw van haar man.

De scheiding van een huis (het nest van de vrouw) correleert ook aande melkgangen (vergelijk met nest-zorgconflicten gekoppeld aan de borstklieren). Het verlies van dit nest is het equivalent van het territoriumverliesconflict bij mannen.

De handigheid is belangrijk bij het opsporen van het conflict. Een scheidingsconflict met betrekking op de moeder of het eigen kind zal zich bij een rechtshandige vrouw altijd in de linkerborst manifesteren. Terwijl andere mensen , worden beschouwd als de partnerzijde en zullen zich bij een rechtshandige vrouw in de rechterborst manifesteren. Bij linkshandigen is het net omgekeerd. Een huisdier kan emotioneel gezien door de vrouw worden geïnterpreteerd als haar eigen kind.

In overeenstemming met het evolutionair redeneren zijn territoriumconflicten, seksuele conflicten en scheidingsconflicten de primaire conflictthema’s die worden geassocieerd met organen van ectodermale oorsprong en die worden aangestuurd vanuit de sensorische, pre-motorisch sensorische en post-sensorische cortex.

Tijdens de actieve conflictfase ontstaat ulceratie van het oppervlakkige plaveiselepitheel, wat over het algemeen geen pijn veroorzaakt. Deze fase wordt niet onderzocht door de medische wetenschap. Na oplossing van het conflict ontstaat, wat vaak wordt aangeduid als ‘melkgangkanker’, hoewel het eigenlijk geen kanker is maar herstelweefsel tijdens de genezingsfase. Dit gaat gepaard met warmtesymptomen en pijn. De medische wetenschap behandelt dit herstelweefsel met een agressieve benadering (chemo en radiatie), wat het zelfgenezend vermogen van het lichaam aantast. Op de lange termijn kan dit leiden tot biologische vermoeidheid of uitputting van het lichaam, wat fataal kan zijn.

De conflictactieve fase

Tijdens de conflictactieve fase treedt er ulceratie op van de bekleding van de betrokken melkgang, wat evenredig is aan de mate en duur van de conflictactiviteit. De ulceratie vindt plaats in de aftakkingen die uit de lobben van de borstklieren ontspringen of in een van de hoofdgangen dicht bij de tepel. Een ernstig scheidingsconflict kan betrekking hebben op alle melkgangen in de conflictgerelateerde borst.

Het biologisch doel van het celverlies is om het lumen van de gangen te verwijden, zodat de melk die niet langer nodig is (vanwege de scheiding) gemakkelijker kan wegvloeien; het grotere lumen van de gangen voorkomt dat de melk zich in de borst ophoopt. De ulceratie blijft meestal onopgemerkt vanwege de ondergevoeligheid tijdens de conflictactieve fase (zie Buitenste Huid Sensibiliteit Schema). Het verlies van gevoel kan tot de tepel reiken.

Bij een aanhoudend, intens hangend conflict trekt de voortdurende ulceratie de melkgang samen, resulterend in harde fibreuze knobbels en pijnlijke intrekkingen van de borst. De samentrekking is zichtbaar als een lokale terugtrekking van de borst (zoals putjes of huidintrekkingen) en een ingetrokken tepel.

De aangetaste borst wordt aanzienlijk kleiner (terugkerende littekenvorming vanwege een hangende genezing in PCL-B maakt de borst ook kleiner). Op een mammogram heeft een fibreus knobbeltje de vorm van een compacte knobbel en kan daarom worden gediagnosticeerd als borstkanker (cirrotisch carcinoom), ook al is er in feite geen sprake van celdeling van kankercellen.

De conflictactieve fase gaat gepaard met kortetermijngeheugenverlies dat zich uitstrekt tot in de PCL-A fase. Dit is kenmerkend voor alle scheidingsconflicten (zie ook Biologische speciaalprogramma’s met betrekking tot de huid).

De helingsfase

Tijdens de heropbouw van het plaveiselepitheel van de melkgangen, ook bekend als intraductaal carcinoom, mamma-carcinoom of periductale mastitis, zwelt de borst op en reageert de opperhuid mee door roodheid te vertonen. Dit genezingsproces gaat gepaard met zwelling, warmte (ontsteking), pijn en jeuk.

Tijdens de genezingsfase keert de gevoeligheid terug, wat kan worden waargenomen als hyperesthesie, een overgevoeligheid voor aanraking, met name bij de tepel. Door de zwelling lijkt de tepel naar binnen te worden getrokken, vergelijkbaar met de ingetrokken tepel tijdens de conflictactieve fase.

In de conventionele geneeskunde wordt de celvermeerdering in de melkgang gediagnosticeerd als een intraductale borstkanker, met een ontsteking als een inflammatoire borstkanker tot gevolg (vergelijkbaar met borstkanker gerelateerd aan de borstklieren).

Op basis van de Vijf Biologische Wetten kunnen de nieuwe cellen niet als ‘kankercellen’ worden beschouwd, omdat de celvermeerdering in werkelijkheid een proces van wederaanvulling van weefsel is. Een ‘goedaardige’ borsttumor wordt meestal gediagnosticeerd als een intraductaal papilloom of papillair carcinoom.

Deze foto laat de genezingsfase zien van een intraductale borstkanker in de linkerborst. De theorie dat borstkanker wordt veroorzaakt door ‘abnormale genen’ kan niet verklaren waarom de tumor zich ontwikkelt in de linker- of rechterborst, waarom het de melkgangen of de borstklieren beïnvloedt, of waarom de zogenaamde kanker op een specifiek moment in het leven van een vrouw voorkomt.

Het nierverzamelbuizensyndroom

Het conflict met betrekking tot de nierverzamelbuizen draait om actieve bestaans-, eenzaamheids- of verlatingsconflicten en de genezingsfase van de melkgangen heeft een verergerend effect op deze conflicten. Als gevolg hiervan wordt er overmatig veel vocht vastgehouden en opgeslagen in de genezende borst, wat leidt tot extreme zwelling. Een bijkomend gevolg hiervan is dat de melkgangen kunnen afsluiten, waardoor de afscheiding tijdens het herstelproces voornamelijk achter de tepel verstopt raakt.

Biologisch gezien is deze complicatie niet voorzien, want als een vrouw borstvoeding geeft, zal de baby de borst normaal leegzuigen (volwassen zoogdieren zuigen de uier van de vrouw leeg als de melk verstopt is). Bij niet-zogende vrouwen heeft de melkproductie echter geen mogelijkheid tot afvoer, wat de zwelling en de pijn doet toenemen.

Dr. Hamer beveelt daarom aan om de vloeistof twee keer per dag af te kolven of deze uit te laten zuigen door de partner, een vriend of de vroedvrouw, omdat dit minder pijnlijk is (de afscheiding heeft een licht zoete smaak zoals melk). Als een cirrotische borst niet wordt gedraineerd tijdens de helingsfase wordt de borst klein en hard.

Het is zeer belangrijk om eerst het conflict met betrekking tot de nierverzamelbuizen definitief op te lossen.

Een lekkende borst is een aanwijzing dat de melkgang niet volledig is geblokkeerd of dat het genezingsproces dicht bij de tepel plaatsvindt. De afscheiding die uit de tepel loopt is een heldere of bloederige vloeistof (vergelijk met stinkende afscheiding wanneer een borstkliertumor geneest en melkachtige afscheiding gerelateerd aan de prolactine producerende hypofyse). Bij gelijktijdige waterretentie (actief nierverzamelbuizensyndroom) wordt de zwelling in een melkgang meestal gediagnosticeerd als een borstcyste (vergelijk met een borstcyste in de borstklieren).

Borstontsteking (mastitis) treedt op wanneer de gangen onder de tepel ontstoken raken. Moeders die gescheiden zijn van hun baby, bv. na de bevalling, ontwikkelen borstontsteking zodra ze hun baby weer ononderbroken kunnen verzorgen. Borstontsteking of een ontsteking van de tepel (thelitis) is gekoppeld aan een scheidingsconflict of bij vrouwen die borstvoeding geven, aan een zuigeling die te sterk zuigt.

De ziekte van Paget

Als de genezing van de tepel het gehele tepelhof betreft, wordt dit gediagnosticeerd als de ziekte van Paget. De medische wetenschap classificeert dit als borstkanker.

Als het scheidingsconflict met betrekking tot de melkgangen gelijktijdig gepaard gaat met scheiding van de opperhuid, het zintuig gericht op voelen, kan er een huiduitslag op de borst ontstaan, zoals eczeem.

Eczeem op de tepelhof (zie opperhuid) geeft aan dat de scheidingsconflicten van een kind of partner in verband werden gebracht met dat specifieke deel van de borst, bv. wanneer de borstvoeding werd gestaakt (ziekenhuisopname van de baby of van de moeder) of door een verlies van fysiek contact met betrekking tot dat gebied. Vandaar dat ‘de ziekte van Paget’ en een intraductale borstkanker gemakkelijk samen kunnen voorkomen.

De epileptoïde crisis manifesteert zich als acute pijn, die niet van zintuiglijke aard is, maar zich uit als een sterke, trekkende pijn. De pijn komt ook voor in de PCL-B fase; in dit geval vanwege de littekenvorming.

De epileptoïde crisis

De epileptoïde crisis die verband houdt met het buitenste-huid-sensitiviteitsschema (met betrekking op de sensorische, post-sensorische of pre-motorische sensorische cortex) gaat gepaard met symptomen variërend van absence tot volledig bewustzijnsverlies, duizeligheid, krampen, spasmen en een verstoorde bloedcirculatie, zie het schema hierboven. De intensiteit van deze symptomen hangt af van de duur en intensiteit van de conflictactieve fase.

Tijdens de epileptoïde crisis is er een sterke daling van de bloedsuikerspiegel als gevolg van overmatig glucoseverbruik in de hersenen. Na de epileptoïde crisis neemt de zwelling van de borst af.

Op een mammogram zijn microcalcificaties zichtbaar die wijzen op een voltooid genezingsproces. Deze kalkspatjes ontstaan tijdens de helingsfase als gevolg van de tijdelijke opslag van melkachtige afscheiding. Het is jammer dat de medische wetenschap dit classificeert als een voorteken van borstkanker, wat patiënten opnieuw angstig kan maken terwijl ze juist hersteld zijn.

Therapie

Het is belangrijk om het conflict en zijn sporen op te lossen en de genezing te begeleiden.

Middelen voor de borst:

– Lymfedrainage of zachte drainage.

– Indien open wonde: honing aanbrengen en regelmatig het verband vernieuwen. Fijngehakte savooikool aanbrengen.

– Schüsslerzouten nr. 3, 11 en 12.

– Bachbloesems: rode kastanje, cichorei en wilg.

– Thee-kompressen van goudsbloem, duizendblad, smeerwortel, venkel en kamille.

– Affirmaties: “Ik hou van je, ik laat je los” of “Ik laat je vrij”

– Bij stuwing: iemand (partner of kind) moet de afscheiding met de mond opzuigen, zoals een zuigeling.

– Operatie wanneer het tumorherstelweefsel wegens recidieven te groot wordt. Dikwijls komt het tot een lichte eigenwaardeinbreuk na de operatie in genezingsfase.

– Er kan een negatieve spiraal ontstaan met de groei van lymfeklieren en vervolgconflicten als men geen kennis heeft van de vijf biologische natuurwetten (eigenwaardeinbreuk).

Type 2: Glandulaire borstkanker

Mamma-adeno-carcinoom, lobulair mamma-carcinoom, lobulair carcinoma in situ = LCIS.

De vrouwelijk borst bestaat uit borstklieren die in elke borst uit 15 tot 20 lobben bestaan, die op hun beurt vele kleinere borstkliertjes bevatten. De functie van de borstklieren is om melk te produceren om de jonge nakomelingen te voeden. Tijdens de zwangerschap veranderen hormonen, zoals prolactine, het klierweefsel ter voorbereiding op de borstvoeding. Wanneer een vrouw haar baby borstvoeding geeft, vloeit de melk door een netwerk van melkgangen naar de tepel op het puntje van de borst.

De tepel wordt begrensd door een donker gedeelte van de huid, genaamd de tepelhof. In evolutionaire termen ontwikkelden de borstklieren zich vanuit de zweetklieren van de lederhuid. De tepel is een ‘binnenstebuitenkering’ van de lederhuid; dit is de reden waarom zowel de tepels als de tepelhof zeer gepigmenteerd zijn. Net zoals de lederhuid zijn de borstklieren afkomstig van het oud mesoderm en worden daarom aangestuurd vanuit de kleine hersenen.

De borstklieren van de linkerborst worden vanuit de rechterkant van de kleine hersenen aangestuurd; de borstklieren van de rechterborst worden vanuit de linkerkant van de kleine hersenen aangestuurd.

Het biologisch conflict met betrekking tot de borstklieren

Bij dit type conflict voelt de vrouw zich alsof ze er alleen voor staat, alsof ze alleen voor haar kind moet zorgen. Deze gedachte activeert het programma van de borstklieren om extra melk te produceren. Zelfs als de vrouw geen kinderen heeft, kan dit fenomeen zich voordoen, omdat het onbewuste geen onderscheid kan maken tussen letterlijke en symbolische situaties.

De vrouwelijke borst wordt symbolisch geassocieerd met verzorging, voeding en zorgzaamheid. Biologisch gezien kan het conflict dat verband houdt met de borstklieren worden beschouwd als een nest-zorgconflict, gerelateerd aan de moeder, het kind, de partner, geliefde of dierbare vriend. Dit nest-zorgconflict kan ook betrekking hebben op een geliefd huisdier.

De zorgen kunnen ook betrekking hebben op het nest zelf, wat leed kan veroorzaken met betrekking tot het huis, de tuin of de werkplek van de vrouw. Dit nest-zorgconflict kan ook worden gekoppeld aan een ruzie of strijd om het huis of een eigen plek. Een conflict met een partner, vriend, ouder of één van de kinderen kan de activatie van dit nest-zorgconflict met betrekking tot de borstklieren veroorzaken vanwege het zorgaspect dat ermee gepaard gaat.

Bedrog in relaties, puberende kinderen die het bloed onder de nagels vandaan halen, beschuldigingen ontvangen waar je niets aan kunt doen of een voortdurende ergernis, zijn ook conflicten waar een zorgaspect aan verbonden is en die het nest-zorgconflict kunnen activeren.

De conflictactieve fase

Na het conflict begint de vermeerdering van de borstkliercellen en ontstaan er één of meerdere tumoren. De duur en de intensiteit van het nest-zorgconflict bepalen de grootte van de tumor. Het is beter om te spreken van hulpweefsel, aangezien de tumor biologisch gezien ontstaat om de melkproductie te verhogen en de moeilijke periode te overbruggen. De term ‘hulpweefsel’ in plaats van ‘kanker’ heeft een positievere connotatie in de menselijke geest.

Het biologisch doel van de weefseltoename in de melkklieren is het verbeteren van de functie van de melkklieren om meer melk beschikbaar te hebben wanneer een lid van het ‘nest’ in nood is. Door dit extra voedingsaanbod kan het kind of de partner die in nood verkeert, sneller herstellen en gezond worden. In de dierenwereld verzorgen vrouwelijke zoogdieren ook volwassen mannetjes in het geval van een noodsituatie.

Zelfs als een vrouw op dat moment geen borstvoeding geeft of niet meer in de vruchtbare leeftijd is reageren haar borsten nog steeds op een zorgconflict, op deze biologisch zinvolle manier.

Opmerking: vanuit evolutionair oogpunt ontwikkelden de kleine hersenen zich met de bedoeling zich in groepen te verenigen en met elkaar te associëren. Vandaar dat dit de periode was waarin de biologische handigheid en de moeder / kind- of partner gerelateerde conflicten relevant werden. Als een rechtshandige vrouw een nest-zorgconflict of een ruzie krijgt met betrekking tot haar moeder of kind betreft dit haar linker borst; als ze het conflict associeert met haar partner zal haar rechterborst getroffen zijn. Voor linkshandige vrouwen is het omgekeerd. Als het conflict over het nest zelf gaat, betreft het de moeder- / kind-borst (linkerborst voor rechtshandige vrouwen, rechterborst voor linkshandige vrouwen).

Bij langdurige conflictactiviteit, waarbij het conflict blijft hangen, ontwikkelt zich een compacte knobbel in de borst. Wanneer tijdens deze periode een punctie wordt genomen, spreekt de medische wetenschap van een kwaadaardige tumor. Echter, met kennis van de biologische natuurwetten weten we dat kwaadaardigheid in de natuur niet bestaat; men spreekt eerder van de conflictactieve fase. De groei van de tumor stopt wanneer er een oplossing voor het conflict plaatsvindt.

Omgekeerd, wanneer het conflict is opgelost, zullen bij een punctie geen cellen worden aangetroffen die qua celdeling boven het gemiddelde zitten. In dat geval luidt de diagnose vooral goedaardig.

De medische wereld spreekt van glandulaire (lobulaire) borstkanker of mammacarcinoom wanneer de celdeling boven het gemiddelde zit. Dit wordt als kwaadaardig beschouwd, wat vrouwen vaak extra angst en zorgen brengt, waardoor negatieve vicieuze cirkels ontstaan.

Deze afbeelding toont het gezwel van een glandulaire borstkanker in de linkerborst, veroorzaakt door een nest-zorgconflict over haar moeder of kind als de vrouw rechtshandig is. De grootte van de knobbel wordt bepaald door de duur en intensiteit van het conflict.

Dr. Hamer: “Een vrouw associeert de band met haar kinderen en haar partner voornamelijk met haar borsten. Dit is de reden waarom borstaandoeningen de meest voorkomende medische aandoeningen bij vrouwen zijn.”

Borstkanker bij mannen

Mannen hebben ook borstklieren, maar de borsten van mannen blijven onderontwikkeld vanwege het hogere testosteronniveau (bij vrouwen bevordert oestrogeen de ontwikkeling van de borsten). Als een man echter een laag testosteronniveau heeft, als gevolg van een actief verliesconflict (zie testikels) of ‘een conflict-gerelateerde hormonale disbalans’, kan hij net als een vrouw aan een nest-zorgconflict lijden. Mannen letten meestal niet op borstknobbeltjes, net zo min als dat ze een mammogram laten maken, daarom is het aantal gevallen van borstkanker bij mannen erg laag. Opmerking: de mannelijke productie en afgifte van melk (lactatie) vindt plaats bij een conflict dat verband houdt met de hypofyse die prolactine afscheidt. Prolactine is het hormoon dat de borstklieren stimuleert om melk te produceren.

De helingsfase

Indien schimmelbacteriën zoals tuberculosebacteriën voorhanden zijn, ontstaat er een verkazende afbouw van het tumorweefsel dat niet langer nodig is. Hoewel de tumor niet meer groeit, zwelt de borst in het begin van de genezingsfase op. Tijdens het genezingsproces wordt de tumor opgevuld door verhoogde vochttoevoer (sereuze vloeistof en tuberculose-afscheiding). Dit kan worden gediagnosticeerd als een cyste. Symptomen van pijn, soms lichte koorts en nachtzweten kunnen optreden. Pas in het verdere verloop van de genezingsfase wordt de tumor kleiner.

Wanneer er sprake is van een actief bestaans- of verlatingsconflict, kan dit leiden tot een bijzonder sterke zwelling als gevolg van waterretentie , wat de symptomen verergert. Dit conflict dient ook opgelost te worden.

De genezing van het borstweefsel gaat gepaard met een scherpe pijn, een typisch kenmerk voor alle oud mesodermale weefsels, zie ook het artikel over gordelroos.

Tijdens de genezingsfase kunnen er intense pijnen, rillingen en gevoelens van kou optreden. De ernst van de symptomen wordt bepaald door de duur en intensiteit van de actieve fase van het conflict.

Afhankelijk van de grootte van de tumor kan het genezingsproces enkele maanden duren; bij een hangende genezing als gevolg van conflictrecidieven (terugval in het conflict waardoor het programma opnieuw begint) nog langer. Wanneer de helingsfase wordt verlengd, leidt het lopende afbraakproces tot verlies van borstkliercellen. Als een vrouw op dat moment borstvoeding geeft veroorzaakt het verlies van klierweefsel (hypoplasie van de borstklier) een vermindering of stopzetting van de melkproductie in de aangetaste borst (vergelijkbaar met een gebrek aan melkproductie gerelateerd aan de hypofyse).

Indien er geen schimmelbacteriën aanwezig zijn, kan de tumor worden ingekapseld met behulp van bindweefsel, waardoor de stofwisseling wordt afgesloten. Dit wordt door de medische wetenschap omschreven als een goedaardige tumor. Antibioticamisbruik is een belangrijke oorzaak van het verdwijnen van schimmelbacteriën. Zo’n ingekapselde tumor kan jaren later worden ontdekt tijdens een mammografie, vaak met ernstige gevolgen door een verkeerde diagnose.

Deze afbeelding toont een helende borstkliertumor in de linkerborst. De zwelling (met vocht gevuld oedeem) en ontsteking geeft aan dat het Biologische speciaalprogramma (SBS) zich in PCL-A bevindt (eerste deel van de helingsfase).

Het is volkomen normaal dat de afvalproducten van de verkazende klier tumor afgevoerd worden door het lymfatisch systeem. Het lymfevocht vloeit voornamelijk naar de okselklieren van de genezende borst. Dat is de reden waarom de lymfeklieren opzwellen tijdens de helingsfase. Dit heeft niets te maken met een uitzaaiende kanker.

Therapie

Als het conflict nog steeds actief is, is het belangrijk om de oorzaken en sporen ervan te achterhalen en op te lossen.

Affirmaties:

“Maak je geen zorgen, leef!” “Mijn zorgen helpen niemand!” “Ik laat alle mensen los!” “Het lot weet wat het beste is!” “Het leven is te kort om zich zorgen te maken over kleinigheden!” Zie ook de therapie beschreven bij intraductale borstkanker.

Een tumor kan door de huid naar buiten breken, vooral wanneer de conflictactieve fase intens en langdurig is, resulterend in de ontwikkeling van een grote tumor. Dit kan een emotioneel vervolgconflict veroorzaken als men geen kennis heeft over de vijf biologische natuurwetten.

Dr. Hamer benadrukt dat het mogelijk is om de tumor operatief te laten verwijderen om de lange genezingsfase te vermijden. Het is zwaar om een langdurige borst-tuberculose te doorstaan. Een operatie is zinvol, met name om esthetische redenen, wanneer men een begripvolle arts vindt die enkel de tumor verwijdert en de lymfeknopen intact laat.

Opmerking: na een operatie van een borsttumor kan er een genezingsfase optreden van een licht borst-eigenwaardeconflict dat is opgelost. Dit kan leiden tot de groei van lymfeknopen in de oksels, die vrij groot kunnen worden. Deze reactie hoort ook bij de genezingsfase. Zonder kennis van de vijf biologische natuurwetten kan er hierdoor een spiraal van negatieve vervolgconflicten ontstaan.

Complicaties

Wanneer de druk van een tumor de bovenliggende opperhuid doorbreekt, kan er een bloederige en stinkende afscheiding ontstaan die via een uitwendige opening naar buiten komt, zoals bv. de linkerborst in deze afbeelding. Dit is geen enkel probleem, want het betreft de helingsfase.

Een foute interpretatie en het ontbreken van kennis over de vijf biologische natuurwetten kan leiden tot gevoelens van misvorming of bezoedeling waardoor nieuwe biologische speciaalprogramma’s zullen opstarten.

Voorbeelden van nieuwe conflicten:

  • Bezoedelingsconflict: “Ik ben vuil en vies” ⇒ Verzwering van de huid.
  • Devaluatieconflict: “Ik ben niets meer waard” ⇒ Botkanker, dikwijls na de diagnoseschok.
  • Doodsangstconflict: “Ik ga dit niet overleven” ⇒ Longkanker

Bij een hangend genezingsproces kan het voorkomen dat de borst continu lekt, wat kan leiden tot gevoelens van vervuiling, verminking, misvorming of bezoedeling. Dit resulteert in een aanzienlijk verlies van eiwitten. Deze nuances treffen de lederhuid van de borst, die tot het oud-mesodermale kiemblad behoort.

Echte complicaties ontstaan wanneer de lederhuid van de aangetaste borst tegelijkertijd een genezingsfase ondergaat (huidtuberculose). Een borstbiopsie kan worden gezien als een aanval op de integriteit van het lichaam. Wanneer een vrouw een conflict ervaart vanwege de verminking van haar borst, worden nieuwe zinvolle biologische programma’s in de lederhuid geactiveerd. In dergelijke gevallen moet een operatie worden overwogen.

Nadat de tumor is ontbonden blijft er ter plaatse een holte achter. Calciumafzettingen op de wanden van de holten zien er op een mammogram uit als macrocalcificatie (vergelijk met kalkspatjes of microcalcificatie in de melkgangen). Gelijktijdige waterretentie als gevolg van ‘het Syndroom’ laat de holte uitdijen, waardoor een borstcyste ontstaat (vergelijkbaar met borstcysten in de melkgangen). Zogenaamde ‘fibrocystische borsten’ zijn het gevolg van terugkerende helings- en littekenvormingsprocessen (PCL-B) in de borst.

Het is borstkanker mevrouw

Het eerste wat iemand aan de oncoloog zou moeten vragen, is welk type borstkanker het is: intraductaal, glandulair of een borstontsteking. Naar mijn weten maken sommige oncologen mogelijk dit onderscheid, maar over het algemeen wordt dit onderscheid niet gemaakt in de moderne oncologie. Men erkent dat er verschillende types zijn, maar de focus ligt vaak meer op de anatomische kenmerken dan op de embryologische achtergrond.

Hoewel anatomie voortkomt uit embryologie, is het begrip van de oorsprong van weefsels essentieel om de connectie te begrijpen tussen het weefseltype, de locatie van de Hamerse haarden in de hersenen, de conflictnuance in de geest enz. Pas dan kan men voorspellingen doen over het herstelproces. De rol van de arts is om te begeleiden en vooral de angst weg te nemen door uit te leggen dat dit een natuurlijk proces is en door het bieden van geruststelling en ondersteuning.

Gevolgen van de diagnoseschok

Het is belangrijk dat de artsen voorzichtig zijn met wat ze tegen de patiënt zeggen. Vrouwen die borstkanker hebben, lijden vaak aan een eigenwaarde-inbreukconflict of zelfdevaluatieconflict, wat leidt tot de ontwikkeling van een lymfoom (lymfeklierkanker) in het okselknooppunt. De lymfe behoort tot het nieuw mesodermale kiemblad dat wordt aangestuurd door het hersenmerg. Het gaat om axillaire lymfeknopen.

In de conventionele geneeskunde wordt de nieuwe ‘tumor’ geïnterpreteerd als een ‘metastaserende kanker’, gebaseerd op de foutieve veronderstelling dat de lymfevaten als snelwegen dienen voor ‘zich verspreidende kankercellen’.

Als het eigenwaarde-inbreukconflict ernstig is, meestal na een borstamputatie, beïnvloedt dit ook het borstbeen of de ribben onder de geamputeerde borst (zie botkanker).

De borstamputatie kan tevens worden ervaren als een aanval, wat leidt tot een ‘aanvalsconflict’, waardoor zich een melanoom kan ontwikkelen in het gebied van het chirurgische litteken. Mogelijke complicaties treden op wanneer de vloeistof uit het oedeem in het borstvlies vloeit en aldaar een pleurale effusie (vochtuitstorting) veroorzaakt.

Het eigenwaarde-inbreukconflict (“Mijn borst ziet er lelijk uit”) kan tijdens de helingsfase ook tot een plaatselijke zwelling van het vetweefsel (lipoom) in de borst uitmonden. Het is niet ongebruikelijk dat een dergelijke tumor abusievelijk wordt gediagnosticeerd als borstkanker of ‘een uitzaaiing’.

Borstklierontsteking (mastitis) en tepelontsteking (thelitis)

Het zinvolle biologische speciaalprogramma kan zowel worden veroorzaakt door een scheidingsconflict als door een nest-zorgconflict. Deze aandoening doet zich meestal voor net na de geboorte, tijdens het kraambed. De baby wordt gezond geboren, begint te zuigen aan de tepel en alles lijkt goed te gaan. De zorgen die de zwangere vrouw tijdens de zwangerschap heeft ervaren zijn voorbij. Dit markeert het begin van de genezingsfase, wat zich kan manifesteren als een borstontsteking.

Het conflict is opgelost en het is nu belangrijk om de genezing te begeleiden. Soms kan het voorkomen dat een tepelontsteking van mechanische oorsprong is, bijvoorbeeld wanneer de baby te krachtig zuigt.

Borstmelanoom

3D illustratie van borstmelanoom (oud mesoderm)

Het biologisch conflict draait om het gevoel van misvorming, inbreuk op de integriteit, bezoedeling, vaak als gevolg van een punctie die de lederhuid treft. Een vrouw kan zich bijvoorbeeld misvormd voelen door de aanwezigheid van een tumor in haar borst, wat kan leiden tot de groei van een vlakgroeiend melanoom. Deze gevoelens kunnen verder verergerd worden door een diagnoseshock en de angst voor uitzaaiingen, waardoor een vicieuze cirkel van vervolgconflicten ontstaat.

Wanneer een vrouw naar haar borst kijkt en denkt “Wat ziet mijn hangende borst er nu toch uit!”, kan dit resulteren in de ontwikkeling van melanomen op plaatsen die zij als lelijk beschouwt. Het oplossen van dit conflict kan inhouden dat de vrouw haar borst als waardevol gaat zien en accepteert dat de huidige toestand ook oké is.

Hangende borsten worden vaak veroorzaakt door verzwakt bindweefsel, wat een teken kan zijn van verminderd zelfvertrouwen waarbij de collageenvezels uitdunnen. Dit kan voortkomen uit een licht gegeneraliseerd eigenwaarde-inbreukconflict. Soms treedt hangen van de borst op nadat een glandulaire borstkanker volledig is genezen en er een holte is ontstaan, waardoor de borst slapper wordt op die plek.

Een andere kijk op borstkanker

Dit verwijst naar de vijfde biologische natuurwet, de ‘quintessence’. Volgens deze wet verklaart Dr. Hamer dat wat wij ‘ziekte’ noemen, eigenlijk een zinvol, natuurlijk en volledig automatisch schokverwerkingsproces is. De twee specifieke programma’s die in dit artikel zijn besproken – intraductale borstkanker met ontsteking daarna, en glandulaire borstkanker met het verwijderen van de tumor daarna – zijn netjes ingekaderd in twee afbeeldingen.

Wanneer we de vijf wetten van dr. Hamer bekijken en erkennen dat ‘ziekte’ eigenlijk een zinvol proces is, wat blijft er dan nog over van het concept ‘ziekte’?

Zeg nooit: “Ik ben ziek”, zeg in plaats daarvan: “Ik ben herstellende van een conflict in de geest dat is opgelost”. Het positief formuleren is een deel van de oplossing.

Het lichaam heeft een inherent vermogen tot zelfgenezing, en het enige wat ons werkelijk doet lijden is onze onwetendheid. Pijn zal altijd aanwezig zijn, maar wanneer we begrijpen dat het herstellende pijn is, wordt het geen lijden meer. Het is nog steeds pijn, maar het wordt beter verdragen wanneer we weten dat het deel uitmaakt van het genezingsproces van de borst. Dit is een essentieel onderscheid.

Lijden ontstaat door onjuiste theorieën, en is diabolisch als gevolg van onwetendheid en angst. Het begrijpen van de natuurlijke processen van het lichaam en het genezingsproces kan ons helpen om met meer veerkracht en begrip door moeilijke periodes heen te gaan.

De rol van de dokter

  • Nog nooit heeft een dokter een mens genezen. De mens geneest dankzij het zelfgenezend vermogen van het lichaam. Alle medische successen zijn afhankelijk van het zelfgenezend vermogen van het lichaam.
  • De mens geneest zichzelf, indien men de juiste filosofie heeft. Ziekte mag men vanuit een nieuw perspectief bekijken zoals de Germaanse geneeskunde.
  • Rol van de dokter = zelfkennis (kennis van het zelf) vergroten. De dokter brengt de patiënt op een hoger niveau van kennis en bewustzijn.
  • Dokter = gids in het herstelproces (drie fasen tijdens de genezing).
  • De rol van de dokter is inderdaad cruciaal, want het stellen van een juiste diagnose is essentieel. Een verkeerde diagnose kan de situatie verergeren, maar zelfs dan zal het lichaam een speciaalprogramma op gang brengen om te proberen te genezen. Het gevaar ontstaat wanneer het genezingsproces wordt geïnterpreteerd als een ziektesymptoom in plaats van een signaal van heling. Dit kan leiden tot oneindig lijden. De dokter dient te streven naar zelfkennis, het begrijpen van het zelf, en het vergroten van de kennis van het goddelijke of de oneindigheid. De functie van de dokter is om een gids te zijn in het herstelproces. Daarvoor is het noodzakelijk om te begrijpen wat er gebeurt in de eerste en initiële herstelfase, wat te verwachten valt tijdens de epicrisis, en wat er gaat gebeuren in de definitieve herstelfase. Kennis over Pre-Crisis (PCL-a), Crisis (EPI), Post-Crisis (PCL-B) en Healing Symptoms is van cruciaal belang. Dus chemotherapie is niet nodig. Chemotherapie verkopen als een ‘therapie’ is waarschijnlijk het grootste bedrog in de geschiedenis van de geneeskunde. “Degene die deze chemo-marteling bedacht heeft, verdient een monument in de hel”, Dr. Ryke Geerd Hamer, M.D.

    Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com

    Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/
    Dr. Geerd Ryke Hamer

    Brecht Arnaert: www.arnaerteconomics.com/GEAH

Gepubliceerd op 19/07/2024

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • Pancreaskanker of alvleesklierkanker De pancreas of alvleesklier is een langwerpig orgaan dat zich achter de maag bevindt, met de kop in de kromming van de twaalfvingerige darm en de staart tegen de milt. De pancreas produceert verteringsenzymen en scheidt deze uit via de pancreaskanalen. De pancreas is een gemengde klier met zowel een endocriene functie voor de koolhydraatstofwisseling (insuline en glucagon) als een exocriene functie voor de spijsvertering. De alvleesklier produceert ongeveer 1,5 tot 3 liter verteringssap per dag. Goed en veel kauwen stimuleert de productie van verteringssappen in de pancreas. Het endodermale klierweefsel dat verteringssappen produceert, bestaat uit [...]

    By Published On: 30/06/2024
  • Cataract of grauwe staar Het oog is het meest complexe orgaan van het lichaam. In dit kleine orgaan bevinden zich drie kiembladen: het endoderm, het nieuwe mesoderm en het ectoderm. Deze drie structuren dienen slechts één doel: kijken en zien. Dr. Hamer heeft veel ontdekt over het oog en dankzij zijn onderzoek kunnen we vele oogaandoeningen beter begrijpen. Emotioneel actieve conflicten spelen zich af in het binnenste gebied van het oog. Volgens de reguliere geneeskunde takelen eiwitten in het oog af, waardoor de transparantie van de ooglens langzaam afneemt. Hierdoor krijg je wazig zicht, wat het scherp zien belemmert. [...]

    By Published On: 10/06/2024
  • De functie van de galblaas De galblaas of vesica biliaris is een klein, peervormig zakje waarin gal kan worden opgeslagen. Ze bevindt zich rechtsboven in de buikholte, tegen de onderkant van de lever. De galblaas is verbonden met het hepatische systeem via de ductus cysticus, die direct in de ductus choledochus uitmondt. De galblaas heeft een wateronttrekkende werking op de gal die zodoende wordt ingedikt en een typische groene kleur krijgt. Gal is een vrij dikke, geelgroene vloeistof die in de lever wordt geproduceerd. Gal wordt verzameld in de galblaas, waar het wordt opgeslagen totdat het nodig is voor [...]

    By Published On: 27/05/2024