De kiembladen

De verkenning van de reactie van de kiembladen op conflictsituaties biedt een fascinerende blik op hoe het menselijk lichaam omgaat met trauma’s en schokken, geworteld in de 5 biologische natuurwetten.

Het menselijk lichaam, opgebouwd uit vier verschillende kiembladen of embryonale weefsellagen, reageert op biologische wetmatigheden die door evolutie en embryologie zijn vastgelegd. Het leven is ooit vanuit het water geëvolueerd op het land. Dit begrip werkt preventief tegen wat we gewoonlijk als ziekte beschouwen, omdat elk kiemblad zijn eigen thema heeft met een biologische reden om te overleven onder alle omstandigheden.

Het eerste kiemblad: Endoderm

Endo = binnen en derm betekent huid. Men kan dus spreken over de “binnenhuid”.

Het endoderm speelt een cruciale rol in onze directe overleving door het reguleren van zuurstof, voeding en water. Als je geen zuurstof, water of voeding krijgt, dan ga je dood. Bij brokconflicten, het conflict van willen – hebben / niet willen – niet hebben,

waarbij het verkrijgen of loslaten van een ‘brok’ centraal staat, kan het endoderm reageren met de vorming van kanker- of tumorweefsel, dat eigenlijk dient als hulpweefsel om het conflict te overleven. Deze reactie wordt gestuurd door de hersenstam.

Als het conflict is opgelost worden bacteriën geactiveerd die het kanker- tumorweefsel (hulpweefsel) gaat afbouwen door middel van warme symptomen.

De longblaasjes en bekercellen zijn belangrijk bij inname van de zuurstof. Het spijsverteringskanaal is belangrijk voor de resorptie van voeding, en de nierverzamelbuizen is specifiek op het water gericht. Water is hoogst noodzakelijk om het metabolisme in stand te houden.

Verder behoort het glad spierweefsel, prostaat, speekselklieren, schildklier, lever, voorkamer van het hart, hypofyse, bijniermerg, baarmoeder en pancreas ook tot het endodermale kiemblad en dit is ook belangrijk voor het metabolisme en de voortplanting.

Het tweede kiemblad: Oud mesoderm.

Het oud mesoderm reageert op directe overlevingsuitdagingen zoals aanvallen op het lichaam, schending van je integriteit en bezoedeling door extra weefsel te vormen voor betere bescherming. De borstklier is ook oud mesoderm waarbij de conflictnuance over een nest-zorgconflict gaat.

Net als bij het endoderm wordt hier kanker- of tumorweefsel gevormd in de conflictactieve fase, dat later, na oplossing van het conflict, door bacteriën wordt afgebroken. Er ontstaan warme symptomen. Dit proces wordt aangestuurd door de kleine hersenen.

Jezelf niet tegen aanvallen kunnen verdedigen kan ook je dood betekenen. Met andere woorden zal er in de conflictactieve fase extra weefsel gevormd worden, kanker en tumorvorming, dat eigenlijk dient als hulpweefsel voor een betere bescherming met als doel overleven.

Tot oud mesoderm behoort de lederhuid of corium, die de eerste fysieke verdedigingslinie vormt. Bij elke bedreiging krijg je weefseltoename dat je kunt zien in de vorm van melanomen, lepra of pokken. Verder behoren het hartzakje, alle vliezen, de zenuwschede en de borstklieren tot oud mesoderm.

Het derde kiemblad: Nieuw mesoderm

Het nieuw mesoderm, dat verband houdt met eigenwaarde, reageert op eigenwaardeinbreuken (EWI) hierop met weefselafname of functievermindering tijdens de conflictactieve fase. Ulceratie of necrose heet dat. Er ontstaan gaten in het bot. In dit kiemblad is er absoluut geen sprake meer van kanker of tumorvorming.

Als het conflict is opgelost, ontstaat er herstelweefsel om de schade te herstellen door middel van warme symptomen, een proces aangestuurd door het hersenmerg. Vanuit de vijf biologische wetten is dit geen kanker, omdat er sprake is van aanvullingsweefsel om het verloren weefsel of necrosegaten ontstaan tijdens de conflictactieve fase weer bij te bouwen of op te vullen.

De mens heeft het vermogen om zich een eigenwaarde, zelf-bewustzijn te geven. We herkennen onszelf als we in de spiegel kijken. Dieren in de natuur hebben dit veel minder. Daarom hebben dieren minder problemen met aandoeningen op het bewegingsapparaat. Bij de mens ligt dat wat anders. Een mens kan in zijn eigenwaarde aangetast worden in relatie tot de partner, beroep, familie, sport door belediging, beschuldiging, minachting of in iets gefaald hebben.

Ik ben niet goed genoeg of ik kan het niet aan, kan ervoor zorgen dat je geïsoleerd raakt. Dit kiemblad gaat dus over het samenleven met anderen.

Tot nieuw mesoderm behoren alle botten, pezen, ligamenten, dwarsgestreept spierweefsel, bloedvatenstlsel, lymfe, eierstok, testis, hartventrikels, hartkleppen, bijnierschors, milt, en het nierbasisweefsel.

Het vierde kiemblad: Ectoderm

Ecto = buiten, derm betekent huid, de buitenhuid.

Het ectoderm, dat onze interacties met de buitenwereld en sociale bindingen reguleert, reageert op conflicten zoals scheidings- en territoriumconflicten, seksuele conflicten en bijtconflicten met weefselafname. Na oplossing van het conflict wordt herstelweefsel gevormd om deze afname te compenseren. Dit gaat gepaard met warme symptomen. Dit proces wordt gestuurd door de hersenschors.

Via huidcontact, de opperhuid en de zintuigen, bij de groep of kudde behoren en daarin je territorium (je plaats) kunnen bepalen. Op dit kiemblad is net als bij nieuw mesoderm geen sprake van kanker of tumorvorming.

De buitenhuid is op vele plaatsen naar binnen gegroeid tijdens de embryonale ontwikkeling. Op dit kiemblad behoren dus de melkgangen, slijmvlies van de bronchiën, strottenhoofd en de ademhalingswegen, nierbekken, urineleiders, de blaas, baarmoederhals, het botvlies en de afvoergangen van de prostaat, schildklier en de pancreas.

Bij dit kiemblad behoren ook de kransaders, de hartslagaders, sinusknoop en de aorta. Hier geldt een uitzondering met betrekking tot de conflictoplossing. Als het conflict intens is en 9 maanden heeft geduurd, mag dit conflict niet meer opgelost worden omdat het hoogtepunt van de genezing dodelijk zal aflopen (hartinfarct).

De binnenbekleding van de galwegen, duodenum, onderste deel van de maag en afvoergangen van de pancreas behoren ook tot het ectodermale kiemblad. Met de conflictnuance van ergernissen op je eigen territorium.

Opmerking: functieverlies op de eilandjes van Langerhans van de pancreas dat ook tot het ectodermale kiemblad behoort.

Deze inzichten tonen aan hoe elk kiemblad specifiek reageert op conflictsituaties, altijd met het doel om overleving en herstel te bevorderen. Het begrijpen van deze processen onderstreept het zelfgenezend vermogen van het lichaam, een principe dat ten grondslag ligt aan de medische wetenschap met als kerngedachte: “Primum non nocere” of “Het lichaam niet schaden.”

Dit klinkt als een subtiele herinnering dat alle medische successen uiteindelijk afhankelijk zijn van het zelfgenezend vermogen van het lichaam. Door deze kennis kunnen we conflictsituaties beter begrijpen en waarderen hoe het lichaam reageert om ons gezond te houden.

Waarom de embryologie de basis vormt van de geneeskunde

Vandaag een klein beetje studie, dit is essentieel om de Germaanse geneeskunde goed te begrijpen en te doorvoelen zodat angst voor ziekte kan verdwijnen.

Een belangrijk aspect om de betekenis van de Germaanse geneeskunde te onderstrepen, is het begrijpen van het vermogen van de celkernen in de weefsels om zich via het proces van mitose te delen. Mitose is een proces waarbij een enkele celkern zich verdeelt om twee nieuwe celkernen te vormen, die elk dezelfde genetische informatie bevatten als de oorspronkelijke celkern. Dit is een essentieel proces voor de groei, het herstel en het onderhoud van meercellige organismen.

Tijdens de mitose wordt het chromosomale DNA eerst gekopieerd en vervolgens gelijkmatig verdeeld, zodat elke nieuwe celkern exact hetzelfde genetisch materiaal ontvangt. Dit proces omvat verschillende fasen, waaronder profase, metafase, anafase, en telofase, gevolgd door cytokinese, waarbij de celkern daadwerkelijk in tweeën splitst.

Een diploïde celkern bevat twee sets chromosomen, één set van elke ouder. Het leven op aarde is oorspronkelijk begonnen met ééncellige organismen. Ook het menselijke leven begint ‘eencellig’. In de loop van de evolutie hebben diploïde cellen een cruciale rol gespeeld in de ontwikkeling van meercellige organismen, waardoor de complexiteit van het leven toenam. De meeste cellen in het lichaam van mensen en andere meercellige organismen zijn diploïd, met uitzondering van geslachtscellen, die haploïd zijn en slechts één set chromosomen bevatten. Bij mensen bevat een diploïde celkern bijvoorbeeld 46 chromosomen, oftewel 23 paar.”

Het oorspronkelijke vermogen van cellen om zich via mitose te delen, wat resulteert in diploïde cellen die twee sets chromosomen bevatten, vormde de blauwdruk voor bepaalde organen die worden gereguleerd door de oude delen van de hersenen, zoals de hersenstam, de middenhersenen en de kleine hersenen. Deze organen en weefsels zijn in staat tot weefselvermeerdering tijdens de conflictactieve fase die start nadat men een shock of trauma heeft opgelopen.

Dit is een fundamentele biologische reden waarom er een toename van weefsel plaatsvindt in het endoderm en het oude mesoderm tijdens perioden van conflictactiviteit. Deze weefsels zijn van cruciaal belang voor het overleven van het leven. Ze bestaan voornamelijk uit organen, gladde spieren en de vliezen die deze organen beschermen. Het is fascinerend om te bedenken dat de eerste meercellige organismen oorspronkelijk enkel uit ingewanden bestonden, totdat evolutionaire veranderingen (zoals het openbreken van de strot) hen in staat stelden om zich verder te ontwikkelen naar complexere vormen.

Daarom is het essentieel dat het weefsel in het endoderm en het oude mesoderm kan groeien wanneer er een dreiging is, om zo het overleven te waarborgen. Dat is de ware betekenis van kanker beste mensen, kanker is een overlevingsmechanisme. Het is beter om te spreken van hulpweefsel om te overleven, de negatieve connotatie van kanker is dan weggenomen.

Een haploïde celkern bevat slechts één enkele set chromosomen. In tegenstelling tot een diploïde celkern, die een dubbele set heeft (één van elke ouder bij de voortplanting), heeft een haploïde kern alleen de chromosomen van één ouder. Dit type celkern is typerend voor geslachtscellen, zoals sperma en eicellen bij dieren, inclusief mensen. Bij mensen bestaat een haploïde set uit 23 chromosomen. Dit zorgt ervoor dat, wanneer een spermacel en een eicel samensmelten tijdens bevruchting, het resulterende embryo de normale diploïde set chromosomen heeft, wat leidt tot een volledige genetische set van 46 chromosomen.

De zogenaamde reductiedeling (meiose), waarbij het aantal chromosomen wordt teruggebracht van diploïde tot haploïde, werd de blauwdruk voor door de grote hersenen (hersenmerg en hersenschors) aangestuurde organen die celverlies genereren tijdens de conflictactiviteit. Deze Biologische Speciaalprogramma’s zijn ingegraveerd in de genetische code van elke celkern in het menselijk organisme. Dit geldt ook bij dieren

OPMERKING: Oorspronkelijk bestonden biologische overlevingsprogramma’s alleen in de “orgaanhersenen”. Door de groeiende complexiteit van de levensvormen ontwikkelden zich echter de “hoofdhersenen” van waaruit elk Biologisch Speciaalprogramma wordt aangestuurd. De overdracht van de “orgaanhersenen” naar de “hoofhersenen” verklaart waarom, in overeenstemming met evolutionair redeneren, de besturingscentra in de hersenen in dezelfde volgorde zijn gerangschikt als de organen in het lichaam.

Endoderm → hersenstam en middenhersenen → weefselvermeerdering tijdens conflictactiviteit.

Oud mesoderm → kleine hersenen → weefselvermeerdering tijdens conflictactiviteit.

Nieuw mesoderm → hersenmerg → weefselafname tijdens conflictactiviteit.

Ectoderm → hersenschors → weefselafname tijdens conflictactiviteit.

Als het conflict is opgelost, worden deze programma’s omgedraaid en start de genezingsfase, allemaal als onderdelen van het zinvol biologisch speciaalprogramma om het leven te overleven.

Met dank aan Arjen Lievers en Caroline Markolin willen we iedereen aanmoedigen zich te verdiepen in de Germaanse geneeskunde. Door kennis en begrip van deze methoden kun je meer controle krijgen over je eigen gezondheid en angst voor ziekten omzetten in vertrouwen in het zelfhelend vermogen van je lichaam waar alle medische successen juist afhankelijk van zijn. Warme groet Daniël

Gepubliceerd op 25/07/2024

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • Voor veel mensen wordt de Germaanse geneeskunde als zweverig beschouwd. Het woord 'zweverig' wordt vaak gebruikt om te verwijzen naar iets dat ongrijpbaar of abstract is, met betrekking tot overtuigingen die niet stevig zijn geworteld in wetenschappelijke feiten. Gelukkig heeft de Germaanse geneeskunde een solide empirisch-wetenschappelijke basis. Ze kan alle ziekten verklaren en zelfs voorspellen, mits men de natuurlijke biologische wetmatigheden volgt. Mensen met een dualistisch gedachtegoed, die absoluut niet dom zijn, uiten vaak dat de Germaanse geneeskunde zweverig en gevaarlijk is. Met andere woorden, zij begrijpen het concept niet en gebruiken het label "zweverigheid" als een manier om de [...]

    By Published On: 16/04/2024
  • De tuberculose schimmelbacteriën Tuberculosebacteriën hebben een symbiotische relatie met het menselijke organisme en vervullen een vitale rol in het in stand houden van lichaamsweefsels die onmisbaar zijn voor onze overleving. Microben behoren tot de eerste levensvormen. De placenta, die de zich ontwikkelende foetus met de baarmoeder verbindt, is niet steriel, zoals eerder werd aangenomen, maar herbergt een rijke verzameling aan bacteriën. Bacteriën ondersteunen het genezingsproces al in het organisme van de foetus! “Al meer dan een eeuw gaan wetenschappers ervan uit dat baby’s na negen maanden in een steriele baarmoeder, kiemvrij, ter wereld komen. Nieuwe studies weerspreken dat: bacteriën verblijven [...]

    By Published On: 16/04/2024
  • Vergeetachtigheid Het is inderdaad van groot belang om vanuit een biologisch perspectief naar vergeetachtigheid te kijken, niet alleen bij ouderen maar ook bij kinderen. Bij ouderen kan vergeetachtigheid veroorzaakt worden door chronisch actieve of terugkerende scheidingsconflicten, zoals het verlies van een levenspartner of de overgang naar een rusthuis waarbij dierbare bezittingen plotseling weg zijn. Dit kan leiden tot beperkingen in het korte termijngeheugen en problemen met denkvermogen, de dag plannen en dagelijkse taken. Vanuit een biologisch oogpunt heeft vergeetachtigheid een doel: het vergeten van traumatische ervaringen of scheidingen om verdere emotionele pijn te voorkomen. Zelf heb ik bijvoorbeeld gewelddadige mishandeling [...]

    By Published On: 12/03/2024