Diabetes is een overlevingsmechanisme van het lichaam
Steeds meer mensen krijgen te maken met diabetes. Toch doet het lichaam niets verkeerd wanneer het deze toestand ontwikkelt: het probeert zich niet te vernietigen en het wil je evenmin laten lijden. Integendeel: het lichaam handelt altijd met een doel in jouw voordeel.
Het is daarom zinvoller om diabetes te bekijken vanuit een ander perspectief. In plaats van te denken dat er iets fout gaat, kan je je afvragen welke omstandigheden het lichaam nodig had om deze toestand te creëren. Wanneer je de biologische en psychische betekenis van diabetes begrijpt, krijg je inzicht in het waarom en ook in de weg naar herstel.
Heb je je ooit afgevraagd waarom het lichaam de productie van insuline of glucagon vermindert? Dat gebeurt niet zomaar. Het lichaam volgt altijd een intelligente logica, ook wanneer het je confronteert met diabetes. Je mag er dus op vertrouwen dat je lichaam altijd aan jouw kant staat en zichzelf nooit tegenwerkt.
Het idee dat diabetes type 1 een ‘auto-immuunziekte’ zou zijn, is misleidend. Het lichaam valt zichzelf nooit aan. Net als het concept ‘immuniteit’ berust ook het idee van auto-immuniteit op een academisch construct zonder werkelijke basis. De bewering dat de eilandjes van Langerhans vernietigd worden, is dan ook twijfelachtig. Wat werkelijk gebeurt, is dat het lichaam zich aanpast met een biologische bedoeling.
Elke ziekte, ook diabetes, is een overlevingsmechanisme, een zinvolle reactie op een conflict of spanning die in de psyche ontstaat. Dat betekent niet dat iemand schuld heeft. Het betekent wel dat er een uitnodiging is om zich bewust te worden van wat onbewust speelde. Het lichaam spreekt in symbolen en via symptomen wijst het op wat innerlijk gezien of begrepen wil worden.
Diabetes uit zich als een stofwisselingsverstoring met verschillende verschijnselen: verhoogde triglyceriden- en cholesterolwaarden, overgewicht, verhoogde bloeddruk, beroertes, hartfalen of neuropathie. Ook klachten als impotentie, nier- of leverproblemen, polycysteus-ovariumsyndroom, oogproblemen, slechte wondgenezing of het afsterven van weefsels gaan hiermee gepaard.
Al deze symptomen worden in de moderne geneeskunde afzonderlijk behandeld, waardoor het verband met de oorspronkelijke oorzaak verloren gaat. Vaak wordt zelfs beweerd dat erfelijke factoren verantwoordelijk zijn, maar dat verklaart niet waarom de pancreas plots stopt met de aanmaak van insuline of glucagon, of waarom cellen geen suiker meer opnemen.
Het lichaam heeft altijd een reden om diabetes te ontwikkelen. Wie die reden begrijpt, kent ook de weg naar herstel.
Wat zegt de Germaanse geneeskunde over diabetes?
Functieverlies van de insulineproducerende bétacellen veroorzaakt een voortdurend verhoogde bloedsuikerspiegel. Bij deze hoge suikerwaarden wordt glucose via de urine uitgescheiden, vandaar de naam “diabetes mellitus” of honingzoete doorstroming als letterlijke vertaling. Dat is diabetes type 1 of 2.
De pancreas bevat vele clusters met hormoonproducerend weefsel, die de eilandjes van Langerhans worden genoemd. Deze eilandjes spelen een belangrijke rol bij de regulatie van de bloedsuikerspiegel.
Glucose is de voornaamste voedingsbron voor het zenuwweefsel, en dient ook om verschillende andere processen op te starten, zoals het opwekken van energie om je lichaam in beweging te brengen.
De béta- eilandcellen produceren insuline, die zich koppelt aan glucose en getransporteerd wordt naar de rest van het lichaam. Deze glucose dient om energie te leveren bij alle normale lichaamsprocessen en de motoriek van het lichaam.
Insuline verlaagt de bloedsuikerspiegel. Daarnaast kan het hormoon adrenaline ook glucose transporteren naar alle weefsels, maar dit dient om energie te leveren voor de vecht- en vluchtreactie met als doel te overleven.
De alfa-eilandcellen produceren glucagon. Glucagon is een hormoon dat lichaamseigen suiker, namelijk glycogeen, vrijmaakt en omzet in glucose, dat door de lichaamsweefsels kan opgenomen worden. Glucagon verhoogt de bloedsuikerspiegel.
De delta-eilandcellen produceren gastrine. Dit is een hormoon dat niets te maken heeft met de regulatie van de bloedsuikerspiegel en dat de maag stimuleert om spijsverteringsappen en -enzymen te produceren.
De alfa-, bèta- en delta-eilandcellen zijn afkomstig van het ectodermale kiemblad en worden aangestuurd vanuit de tussenhersenen, het diencephalon. Het diencephalon bevindt zich in het centrale deel van de grote hersenen, gelegen net boven de middenhersenen.
De alfa-eilandcellen worden vanuit de linkerkant van het diencephalon (glucagoncentrum) aangestuurd. De bèta-eilandcellen worden vanuit de rechterkant (insulinecentrum) aangestuurd. De twee hersencontrolecentra liggen precies tegenover elkaar waarmee de bloedsuikerspiegel gereguleerd wordt.
1. Constant verhoogde bloedsuiker: bèta-eilandcellen
Tijdens de conflictactieve fase is er weefselafname bij de weefsels en organen die behoren tot het ectodermale kiemblad. De eilandjes van Langerhans vormen een uitzondering, er is geen ulceratie of necrose, maar functieverlies.
De vraag die zich hier stelt, is: ‘Waarom beslissen de bèta-eilandcellen om minder insuline te produceren waardoor het bloedsuikergehalte constant verhoogd is?’ Dit is de juiste vraag om de causaliteit te zoeken van diabetes.
Het biologisch conflict
Het biologisch conflict dat verband houdt met de bèta-eilandcellen is een mannelijk weerstandsconflict of een vrouwelijk angst-walgingsconflict, afhankelijk van iemands geslacht, lateraliteit en hormoonstatus.
NHS = Normale hormoonstatus LTS = Lage testosteronstatus LOS = Lage oestrogeenstatus
*Bij linkshandigen wordt het conflict overgeheveld naar de andere hersenhelft
Een weerstandsconflict is een sterk verzet, weerstand of oordeel tegen een persoon, zoals een ouder, stiefouder, broer / zus, familielid, echtgenoot, leraar, collega, supervisor of arts, tegen een situatie op het werk, thuis, op school of in een relatie, tegen een instelling zoals een school, kerk, ziekenhuis, overheid of politiek regime, tegen beslissingen die over iemands hoofd worden genomen, of tegen gedwongen worden om iets tegen je wil te doen.
De mannelijke reactie op weerstand is aanvallen, zich verweren of vechten.
In de natuur reageert het mannetje met aanvallen, het vrouwtje reageert met zich passief terug te trekken. De hormoonstatus kan tijdens het leven veranderen: zo kan een oudere man met laag testosterongehalte op een vrouwelijke passieve wijze reageren.
Kinderen kunnen op jonge leeftijd een enorme weerstand ontwikkelen en daaraan lijden. Zo kunnen baby’s zich verzetten tegen een crèche omdat ze bij mama willen blijven, of tegen wat hen opgedragen wordt, wat ze moeten doen en niet willen doen. Baby’s en kinderen ervaren weerstandsconflicten als gevolg van inbreuken op hun integriteit en hun afgenomen vrije wil.
Kinderen en pubers die zichzelf niet kunnen zijn, uiten hun weerstand in rebelsheid om te kunnen zijn wie ze echt zijn. Daarom staat hun bloedsuiker constant hoog. In de kinderopvang, kleuterschool of school zijn er regeltjes en eisen die soms ook een inbreuk zijn op de integriteit van de kinderen en hiertegen kunnen zij zich sterk verzetten. Tegenwoordig zijn er zeer veel kinderen met diabetes.
Andere oorzaken van diabetes
Overvoeding waarbij de energiebalans tussen toevoer en verbruik is verstoord, kan ook leiden tot diabetes. Dit wil niet zeggen dat iedereen met overgewicht een verhoogd suikergehalte in het bloed heeft.
Veel medicijnen maken het lichaam sympathicotoon en verhogen indirect de bloedsuikerspiegel, zoals antibiotica, cortisone en catecholamine.
Als men in een stressvolle situatie belandt, wordt de suikerspiegel in het bloed hormonaal verhoogd door insulinereductie. Hierdoor beschikken we over voldoende energie om de strijd aan te gaan.
Maar bij de stress die de moderne mens ervaart, bijvoorbeeld zittend in de auto in de file voor de kennedytunnel die een deadline moet halen, leidt niet tot een actie en bijgevolg is er ook geen energieafbouw.
Ook thuis of op kantoor, voor je pc, is er geen energieontlading als je in een stressvolle situatie zit. Dit niet kunnen afreageren is zeer schadelijk voor het organisme.
Naar mijn ervaring is diabetes type 1 moeilijker te behandelen dan diabetes type 2. Beide types hebben dezelfde conflictinhoud, maar bij diabetes type 1 is deze conflictinhoud door de foetus overgenomen van de moeder en dus veel moeilijker op te lossen.
Dit wil niet altijd zeggen dat je diabetes type 1 al vanaf de geboorte ontwikkelt. Dat gebeurt soms decennia later wanneer het onderbewustzijn gelijkaardige sporen naar het oorspronkelijk conflict van je moeder herkent.
De conflictactieve fase
Tijdens de conflictactieve fase ontstaat er functieverlies van de bèta-eilandcellen, met een hoge bloedsuikerspiegel of hyperglykemie, het gevolg. Het biologisch doel van het opslaan van glucose in het bloed is om het individu voor te bereiden op de conflictoplossing door het organisme, met name de spieren, van voldoende bloedsuiker te voorzien om met volle kracht te kunnen vechten.
De mate van hyperglykemie wordt bepaald door de ernst en duur van het conflict: ‘Hoeveel brandstof moet er beschikbaar zijn?’ Voor extra ondersteuning scheidt de lever ook glucose af, een proces dat gluconeogenese wordt genoemd.
Bètacellen in de pancreas produceren insuline en liggen dicht bij de haarvaten.
Biologisch gezien is de confrontatie of het verzet tegen iets, een typisch mannelijk antwoord op een weerstandsconflict. Het gaat niet over de sekse, maar over animus en anima die niet in evenwicht zijn. Mannelijk actief reageren is animus terwijl vrouwelijk passief terugtrekken anima is. Beide polariteiten zijn uit evenwicht.
Dit verklaart waarom vrouwen mannelijk kunnen reageren en mannen vrouwelijk kunnen reageren. Door het principe van geslacht, lateraliteit en de hormoonstatus te begrijpen, kunnen we het ontstaan van diabetes beter verklaren, zie voorgaande tabel. De vrouwelijke reactie op een angst-walgingsconflict is zich terugtrekken of flauwvallen.
Typerend voor diabetes is extreme dorst, wat als doel heeft om de hoge bloedsuikerspiegel te verdunnen , net zoals het verlangen naar snoep dient om het lage glucosegehalte in evenwicht te brengen in geval van hypoglykemie.
Wat bekend is als diabetische ketoacidose is een aandoening waarbij de lever hoge doses ketonlichamen produceert, door vetzuren af te breken, als reactie op het tekort aan insuline. De functie van ketonen is om de lichaamsweefsels van energie te voorzien wanneer er een tekort is aan glucose, vanwege het gebrek aan insuline.
Als het niveau van ketonen echter te hoog is, wordt de zuurgraad van bloed te hoog, wat tot ernstige complicaties kan leiden.
Bij langdurige conflictactiviteit wordt diabetes chronisch. Dit wordt insuline-afhankelijke diabetes genoemd en gecategoriseerd als type 1 diabetes, ook wel jeugddiabetes genoemd, omdat het voornamelijk voorkomt bij kinderen en adolescenten, terwijl diabetes type 2 vooral voorkomt bij volwassenen. In dit geval zijn insulinetherapieën en dieetmaatregelen van vitaal belang tot het conflict is opgelost.
Opmerking: of diabetes optreedt in de helingsfase, waarbij de alfa-eilandcellen betrokken zijn of in de conflictactieve fase, wat verband houdt met de bèta-eilandcellen, wordt bepaald door iemands geslacht, lateraliteit en hormoonstatus in plaats van de leeftijd van een persoon. Vandaar dat, vanuit het perspectief van de GNM, het onderscheid tussen jeugddiabetes en ouderdomsdiabetes geen betekenis heeft.
Symptomen die de medische wereld niet kan verklaren
Men gelooft dat een hoge bloedsuikerspiegel schade aanricht aan het zenuwweefsel en de slagaderen, wat leidt tot een verlies van gevoel in de ledematen. Men kan echter niet verklaren waarom niet elke diabeet deze aandoening ontwikkelt.
Evenmin kan deze theorie verklaren waarom een verhoogd glucoseniveau bijvoorbeeld de voeten, of slechts één voet of teen, bij de ene persoon en de arm (en) bij een andere persoon aantast.
Gebaseerd op GNM is diabetische perifere neuropathie een combinatie van twee gelijktijdig lopende biologische speciaalprogramma’s: één omvat de bèta-eilandcellen van de alvleesklier, gekoppeld aan een weerstandsconflict dat diabetes veroorzaakt, de andere is gerelateerd aan het botvlies, in geval van de benen, en heeft te maken met ‘iemand willen wegtrappen’, meestal de persoon waar diegene zo’n afkeer van heeft, met de ontwikkeling van beenulcera of gangreen, afhankelijk van de intensiteit en duur van het conflict.
Deze CT-scan toont een centraal conflict met een Hamerse haard die zich uitstrekt over de beide hersenhelften van het glucosecentrum. Een dergelijke situatie doet zich voor wanneer iemand tegelijkertijd aan een mannelijk weerstandsconflict en een vrouwelijk angst-walgingsconflict lijdt.
Dit gebeurt bijvoorbeeld tijdens de periode dat een vrouw door de menopauze gaat. In dit geval zijn er geen symptomen, omdat hypoglykemie en diabetes de bloedsuikerspiegel in evenwicht houden.
De helingsfase
Na conflictoplossing start het eerste deel van de helingsfase. In PCL-A ontstaat een langzame daling van het glucosegehalte in het bloed. Tijdens de genezingsfase of de epicrisis worden conflictactieve symptomen geactiveerd en ontstaat er een verhoging van glucose in het bloed.
Acute hyperglykemie of een hyperglykemische shock kan een diabetische coma veroorzaken. Dit is een zeer gevaarlijke situatie en vraagt om een medische interventie.
Vanwege een mogelijk ernstige Epileptoïde crisis mag een beoogde oplossing voor een conflict met betrekking tot de alfa-eilandcellen en bèta-eilandcellen alleen worden toegepast onder toezicht van een beroepsbeoefenaar uit de gezondheidszorg.
In de PCL-B fase daalt de bloedsuikerspiegel tot onder het normale gehalte met de symptomen van hypoglykemie, vergelijkbaar met de alfa-eilandcellen gerelateerde hypoglykemie in de conflictactieve fase. Aan het einde van de helingsfase is de bloedsuikerspiegel weer normaal.
Echter, bij een hangende genezing als gevolg van voortdurende terugvallen in het conflict wordt de hypoglykemie chronisch, wat ook geldt voor het verlangen naar snoep.
Therapie
De volgende affirmaties zijn belangrijk: “Als ik er achter sta, doe ik het, anders laat ik het los”. “Ik ga mijn eigen authentieke weg en ik maak mijn eigen soevereine keuzes”. “Ik ontspan bij stress”.
Vermijd alle geraffineerde voedingsmiddelen en geïndustrialiseerd voedsel. Eet puur en ga terug naar de basis: volwaardige voeding zoals de natuur het heeft bedoeld voor de mens. Dit zijn aardperen die insuline bevatten en thee van fenegriek, klitwortel, vlier en vingerkruid.
Ook regelmatig bewegen en duursporten is belangrijk voor diabetici. In biologische zin wordt er meer suiker in de spieren verbrand. Behalve als het weerstandsconflict met sport te maken heeft, is sport niet geschikt omdat de conflictactiviteit het suikergehalte in het bloed laat stijgen.
2. Constant verlaagde bloedsuiker: alfa-eilandcellen
Tijdens de conflictactieve fase is er weefselafname bij de weefsels en organen die behoren tot het ectodermale kiemblad. De eilandjes van Langerhans vormen een uitzondering: er is geen ulceratie of necrose, maar functieverlies.
De vraag die zich hier stelt, is: ‘Waarom beslissen de alfa-eilandcellen om minder glucagon te produceren waardoor het bloedsuikergehalte constant verlaagd is?’ Dit is de juiste vraag om de causaliteit te zoeken van hypoglykemie.
Het biologisch conflict
Het biologisch conflict dat verband houdt met de alfa-eilandcellen is een vrouwelijk angst-walgingsconflict of een mannelijk weerstandsconflict, afhankelijk van iemands geslacht, lateraliteit en hormoonstatus.
Een angst-walgingsconflict is een angst in combinatie met een afkeer van een situatie of persoon. Iemand ervaart angst of afkeer en wordt door de schrik bevangen. Men huivert van de schrik.
Het conflict kan bijvoorbeeld worden veroorzaakt door bepaalde seksuele ervaringen, zoals seksueel misbruik, ongewenste seksuele praktijken, gewelddadige seks of angst of fobieën voor bloed, uitwerpselen, urine of braaksel. Angst voor een dronken familielid kan een angst-walgingsconflict veroorzaken, met de geur van alcohol als een potentieel spoor.
Afkeer voor chemo of een stinkende wond, voor bepaalde dieren zoals spinnen, muizen, slangen, ratten of kevers, of een werkster die bevuilde toiletten moet schoonmaken, behoren ook tot de angst-walgingsconflicten. De vrouwelijke reactie op angst-walging is zich op passieve wijze terugtrekken en verstarren en zich stil houden.
Kinderen lijden aan het conflict wanneer ze walgelijk voedsel moeten eten of een afkeer hebben voor een bepaald voedingsmiddel.
NHS = Normale hormoonstatus, LTS = Lage testosteronstatus, LOS = Lage oestrogeenstatus.
* Bij linkshandigen wordt het conflict overgeheveld naar de andere hersenhelft
De conflictactieve fase
Tijdens de conflictactieve fase ontstaat er functieverlies van de alfa-eilandcellen, met een lage bloedsuikerspiegel of hypoglykemie tot gevolg. Tijdens de conflictactieve fase neemt de functie van de eilandcellen van Langerhans af.
Door de lage bloedsuikerspiegel, heeft men aanhoudende honger, wat mede de oorzaak is van overgewicht, zie ook artikel over overgewicht en obesitas en obesitas gerelateerd aan waterretentie. Vanwege de regelmatige inname van suikerhoudend voedsel blijft deze hypoglykemie meestal onopgemerkt.
Symptomen van hypoglykemie zijn misselijkheid, duizeligheid, flauwvallen (wat verklaart waarom sommige mensen flauwvallen als ze bloed zien), trillingen en boezemfibrilleren als gevolg van het glucosegebrek in de spieren, inclusief de hartspier.
Typerend voor een lage bloedsuikerspiegel is een verlangen naar suiker en snoep, met als doel de bloedsuikerspiegel in evenwicht te brengen.
De helingsfase
Tijdens het eerste deel van de helingsfase, in PCL-A, begint een langzame normalisering van de bloedsuikerspiegel. Tijdens de Epileptoïde crisis neemt het suikergehalte in het bloed echter tijdelijk weer af, wanneer de conflictactieve symptomen kortdurend worden gereactiveerd.
Acute hypoglykemie of een hypoglycemische shock is een medisch noodgeval. Roep de hulp in van artsen en verplegend personeel.
Tijdens het laatste deel van de helingsfase, in PCL-B, stijgt de bloedsuikerspiegel tot boven het normale gehalte met de typische symptomen van diabetes tot gevolg, vergelijkbaar met diabetes gerelateerd aan de bèta-eilandcellen in de conflictactieve fase. Pas op het eind van de helingsfase is de bloedsuikerspiegel weer normaal.
Bij een continue terugval in het conflict of hangende genezing, wordt diabetes chronisch. Er wordt nog steeds insuline geproduceerd, maar dit wordt niet gebruikt voor het transporteren van glucose naar de lichaamsweefsels omdat men leidt aan een angst-walgingsconflict, een vrouwelijke reactie van zich passief terugtrekken.
Dit is vergelijkbaar met diabetes gerelateerd aan de bèta-eilandcellen zonder insulineproductie. Dit wordt insulineresistentie genoemd en gecategoriseerd als diabetes type 2, ook wel ouderdomsdiabetes genoemd, vergelijkbaar met diabetes type 1 of jeugddiabetes.
Er zijn veel mensen met diabetes type 2 die lijden aan overgewicht.
Dus overgewicht kan gepaard gaan met diabetes type 2, maar als je de biologische natuurwetten begrijpt, namelijk dat hypoglykemie en diabetes twee aandoeningen zijn binnen hetzelfde Biologische speciaalprogramma, dan begrijpen we dat de zogenaamde type 2 diabetes (in PCL-B) niet wordt veroorzaakt, maar eerder wordt voorafgegaan, door hypoglykemie.
Men gaat ervan uit dat overgewicht of obesitas een risicofactor is voor het ontwikkelen van diabetes, maar dat is dus niet zo.
Op deze CT-scan zien we de impact van een angst-walgingsconflict op het gebied van de hersenen dat de alfa-eilandcellen van de alvleesklier aanstuurt. De gedeeltelijk donkere rand van de Hamerse Haard geeft de aanwezigheid van vocht aan, wat zich meestal voordoet aan het begin van de helingsfase of na een terugval in het conflict.
Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com
Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/
Dr. Geerd Ryke Hamer
De ware aard van je lichaam begrijpen
Je evenwicht herstellen is de sleutel tot een goede gezondheid. Het gaat om inzicht krijgen in hoe het lichaam functioneert volgens subjectieve gevoelens van de geest. Als alle geestelijke zaken in de psyché en fysiologische processen van het lichaam in evenwicht zijn, zal het lichaam weer in staat zijn om het lichaam op een natuurlijke wijze te herstellen en het zelfgenezend vermogen te activeren.
Zowel de bèta-eilandcellen als de alfa-eilandcellen stoppen niet met werken omdat ze te moe zijn om hun werk te doen. Het is iets anders dat het functieverlies van de eilandjes van Langerhans veroorzaakt.
De bloedsuikerspiegel die te laag of te hoog is, heeft te maken met een psychologische relevantie, grotendeels onbewust, dat bewust mag worden. Dit hebben we intussen begrepen dankzij de Germaanse visie.
Heb je diabetes, of heb je hypoglykemie, dan is het in beide gevallen belangrijk om naar de signalen van je lichaam te luisteren. En te stoppen je lichaam direct of indirect te beschadigen door een voedingspatroon met geïndustrialiseerde bewerkte producten, een ongezonde levensstijl en emotionele instabiliteit, wat ook de bijnieren uitput.
Als je een gezonde eet- en levenswijze met emotionele stabiliteit invoert, kan het lichaam gemakkelijk opnieuw geprogrammeerd worden en weer tot volle activiteit komen. De intelligentie van de geometrie van het DNA is ongeëvenaard.
We zijn in staat om wonden of botbreuken te genezen. In het DNA is er een mechanisme dat diabetes veroorzaakt met als doel te overleven wanneer men door een conflict in een bedreigende situatie terechtkomt. Als het conflict is opgelost zal het lichaam een zelfgenezend mechanisme opstarten.
Om dit zelfgenezend mechanisme te activeren en te genezen van ziekte, is het belangrijk dat we ons lichaam daarvoor wel de gelegenheid geven in plaats van het tegen te werken door symptoombestrijding.
Hoe kan het lichaam herstellen als men alle pogingen van het lichaam om zich te herstellen tegenwerkt door symptoombestrijding? Farmaceutische medicijnen hebben de eigenschap dat ze stoffen bevatten die het lichaam niet herkent.
Het lichaam behandelt deze vreemde stoffen als gif, met allerlei bijwerkingen die tot iatrogene verschijnselen worden gerekend. Iatrogene oorzaken behoren tot de top drie van doodsoorzaken. Hoe kan het lichaam inwendige en uitwendige wonden genezen als je medicijnen gebruikt die de bloedstolling beïnvloeden?
Hoe kan je voeding goed verteren als je voedsel met bewaarmiddelen eet? Voor de intelligentie van het DNA is er bijna geen wezenlijk verschil tussen het genezen van een wond, botbreuk of diabetes als we het lichaam geven wat het werkelijk nodig heeft.
Dat is biologisch zongerijpte voeding in oorspronkelijke staat, zoals Hippocrates het ook vernoemde. Natuurlijke voeding is het beste medicijn.
Als we diabetes symptoomgericht blijven behandelen zonder de onderliggende oorzaak te begrijpen, kan dit tot gevaarlijke consequenties leiden, met de dood tot gevolg. Het gaat om een langetermijnvisie van herstel en gezondheid.
Insuline
Het lijkt misschien verstandig om extra insuline in het bloed te brengen om het teveel aan glucose in het bloed te verwijderen. Maar insuline-injecties lossen de oorzaak van het probleem niet op, op langere termijn zal het de ziekte alleen maar verergeren.
Een insuline-injectie is een snelle oplossing die gerechtvaardigd is bij een acute levensbedreigende toestand. Vergeet nooit dat het lichaam een reden heeft waarom het de bloedsuikerspiegel hoog houdt. De reden is een biologisch conflict en dat is precies wat er vergeten wordt bij elke medische behandeling.
Insuline-injectie
Aanhoudend insuline-injecties geven zal de echte genezing van diabetes in de weg staan omdat de causale oorzaak niet aangepakt wordt. Bijgevolg wordt er beweerd: eens diabetes, altijd diabetes. Dat is een werkzame vorm van self fulfilling prophecy.
Deze gedachte die op het kwantumveld wordt losgelaten, keert telkens als een boemerang terug zodat je krijgt wat je hebt gecreëerd. Insuline in hoge concentratie is altijd giftig voor het lichaam. Diabetes wordt ronduit gevaarlijk als men de symptomen blijft bestrijden.
Een actief ingrediënt van pepers, capsaïcine lijkt de werking van de pijnneuronen in de pancreas te verbeteren. Dit is ontdekt in een ziekenhuis in Toronto met verbijsterende resultaten bij het herstellen van diabetes type 1, hetgeen duidelijk maakt dat diabetes type 1 dus geen auto-immuunziekte is zoals algemeen wordt aangenomen.
Voor het herstel van de zenuwcellen hebben we goede kwalitatieve neuropeptiden nodig die pas aangemaakt kunnen worden als het lichaam goede voeding ontvangt met voedende glucose. Want dit is zeer belangrijk voor de zenuwen en de activatie van de neuronen in de eilandcellen in de pancreas. Pas als de psychologische conflictoorzaak opgelost is, kan men resultaat boeken.
Geheime cofactoren die diabetes erger maken
Verergerende zaken bij diabetes
Naast een biologisch conflict dat een zinvol biologisch speciaalprogramma opstart, zijn er nog enkele andere zaken die aandacht vragen.
Zo is er overvoeding waarbij de energiebalans tussen toevoer en verbruik is verstoord. Dit wil niet zeggen dat iedereen met overgewicht een verhoogd suikergehalte in het bloed heeft. Een verkeerd eetpatroon zal de situatie wel erger maken bij diegene met een verhoogd suikergehalte in het bloed.
Veel medicijnen maken het lichaam sympathicotoon en verhogen indirect de bloedsuikerspiegel, zoals antibiotica, cortisone en catecholamine.
Als men in een stresssituatie belandt, wordt de suikerspiegel in het bloed hormonaal verhoogd door insulinereductie. Hierdoor zijn we in staat om over voldoende energie te beschikken om de strijd aan te gaan.
Maar de moderne mens ervaart bv. stress wanneer deze in de file staat en een deadline moet halen. Op dat moment is er geen actie en geen energieafbouw. Ook thuis of op kantoor, voor je pc, is er geen energieontlading als je in een stressvolle situatie zit.
Het niet kunnen afreageren is zeer schadelijk voor het organisme.
Geraffineerde suiker en zetmeel
Het zenuwstelsel heeft voedende glucose nodig om goed te kunnen functioneren. Mensen met diabetes krijgen te horen dat ze het gebruik van suikers en andere koolhydraten moeten verminderen of zelfs stoppen.
Meestal wordt hen gezegd dat deze suikers en koolhydraten hun bloedsuikerspiegel tot een abnormaal hoog niveau kunnen brengen en dat dit levensgevaarlijk kan zijn. Er schuilt inderdaad wel enige waarheid in deze redenering, en tegelijkertijd is deze redenering enorm misleidend.
Deze redenering is juist als het om geraffineerde en bewerkte koolhydraten en suikers gaat, want deze suikers en koolhydraten zijn lege calorieën zonder voedingswaarde die een nadelige invloed hebben op je gezondheid, en niet alleen voor diabetici. Stoppen met geraffineerde suikers en zetmelen is een goed idee.
Geraffineerde suiker is de geheime oorzaak van diabetes
Overzicht van de suikermoleculen
Koolhydraten worden ook suikers of sachariden genoemd. Ze bestaan uit koolstof-, waterstof- en zuurstofatomen. In de natuur zijn koolhydraten verantwoordelijk voor de zoete smaak van ons voedsel.
De ketenlengte van de koolhydraten bepaalt de zoetkracht, hoe korter de ketenlengte, hoe zoeter de smaak. Koolhydraten met een korte ketenlengte worden korte suikers genoemd en daarin heb je twee soorten: de monosachariden waaronder glucose en fructose en disachariden met sucrose en maltose.
Koolhydraten met een middellange ketenlengte hebben een mild zoete smaak en worden oligosachariden genoemd. In deze groep vinden we galacto-oligosachariden, fructanen, maltodextrines en fructose-oligosachariden. Deze middellange suikerketens hebben gezondheidsbevorderende eigenschappen omdat het oplosbare vezels zijn en voeding voor de darmflora.
Meervoudige koolhydraten hebben een lange ketenlengte. Ze worden lange suikers of complexe suikers genoemd en deze omvatten o.a. de zetmelen.
Dit zijn polysachariden en deze smaken het minst zoet. In deze groep vinden we: lichaamseigen glycogeen, ruwe vezels zoals pectine, gommen, lignine, cellulose en hemicellulose. Ze zijn heilzaam en voedzaam voor het lichaam. Enkel als ze raffineerd zijn, veranderen deze koolhydraten in schadelijke suikers voor het lichaam.
Bij een normale vertering van zongerijpt plantaardig voedsel in zijn oorspronkelijke staat, worden meervoudige koolhydraten omgezet in meervoudige suikers die worden opgeslagen in de spieren en de lever. Insuline brengt deze voedende suiker tot aan de cellen, en het teveel wordt omgezet in glycogeen dat het lichaam opslaat.
Glycogeen is een lichaamseigen suiker dat als reservesuiker wordt gebruikt in tijden van glucosetekort. Glycogeen is ook een lange suikerketen. De pancreas maakt niet alleen insuline aan, maar maakt ook het hormoon glucagon aan, met als functie de opgeslagen glycogeenreserves om te zetten in voedende glucose voor de energielevering aan alle lichaamscellen.
De zeven kleuren van de regenboog in je groenten en fruit: gezonde suikers
De valkuil van geraffineerde suikers of zetmelen
Het lichaam is niet in staat om deze koolhydraten om te zetten in glycogeen dat opgeslagen wordt in het lichaam. Het lichaam kan geen reservesuiker in de vorm van glycogeen maken van geraffineerde voeding. Dus, na het eten van chips, pasta, wit brood, snoep, cake, frisdrank enz. komen er binnen een paar minuten grote hoeveelheden suiker en zetmeel in je bloed terecht.
Hoe meer je van deze geraffineerde koolhydraten eet, des te hoger wordt je bloedsuikerspiegel. De pancreas moet extra hoeveelheden insuline produceren om het suiker in het bloed weg te halen en af te leveren aan de cellen. Bovendien neemt het risico toe dat bloedcellen met hemoglobine versuikeren. Dit proces heet geglycosyleerde hemoglobine.
De waardevolle essentiële omegavetzuren versuikeren ook waardoor het zuurstoftransport en de levering van zuurstof in het gedrang komt wat dan weer nadelig is voor de stofwisseling.
In de lichaamsweefsels zijn er membranen met receptoren die insuline doorlaten. Je kan deze receptoren een beetje vergelijken met een deurslot dat opengaat wanneer insuline glucose en andere voedingstoffen aanlevert.
Deze insulinereceptoren reguleren de opname van glucose volgens de behoefte van het weefsel. Maar er is een wezenlijk verschil tussen de voedende glucose en glycogeen en de waardeloze suiker die na het eten van een ijsje of het drinken van een frisdrank terechtkomt in de bloedstroom.
Het lichaam heeft een hekel aan de zure, gebleekte, bewerkte en energieloze glucose van geraffineerde suikers. Het lichaam kan deze niet gebruiken om stofwisselingsprocessen goed te laten verlopen omdat de voedende mantelstoffen die belangrijk zijn voor de stofwisseling eruit gehaald zijn.
Het zijn lege calorieën en het lichaam verliest energie bij het metaboliseren van deze geraffineerde voeding. Dit heeft een uitputtend effect op het lichaam.
Lege calorieën worden door de lever omgezet in vet
Lege calorieën verstoren metabolische processen waarbij veel gifstoffen ontstaan. Dat is een extra factor bij het ontstaan van overgewicht, (zie artikel rond overgewicht en obesitas). Als de spijsvertering en darmflora niet goed werken, isoleert het lichaam gifstoffen in de vetcellen. Dat is de reden waarom vermageren zo moeilijk is: het lichaam wil niet vermageren, anders komen er grote hoeveelheden toxines vrij in het bloed. Het lichaam weet altijd wat het doet.
Vetcellen in de nabijheid van haarvaten
Voor mensen met diabetes is het belangrijk om alle soorten geraffineerde suikers en zetmelen te vermijden. Het is raadzaam om de glycemische index van gezonde natuurlijke voeding en sachariden in de gaten te houden. Het is de enige manier om het zenuwweefsel, de pancreas en andere lichaamsweefsels te voorzien van waardevolle voedende glucose.
Diabetici hebben enkelvoudige glucose nodig maar wel met mate, zoals koolhydraten uit zongerijpte voeding die de natuur voorziet. Vermijd geconcentreerde gezonde suikers zoals ahornsiroop, kokosbloesemsuiker of bepaalde honingsoorten.
Vergeet niet dat glucose de brandstof is die ervoor zorgt dat onze motor blijft draaien en wij in leven blijven. Het centrale zenuwstelsel is afhankelijk van glucose om goed te kunnen functioneren, en dit geldt ook voor alle organen, waaronder het hart en de pancreas.
Wist je dat de hersenen grote hoeveelheden glucose verbruiken tijdens de genezingscrisis van allerlei aandoeningen?
De glycemische index en glycemische lading
Een belangrijke parameter om voedingsmiddelen die suiker of zetmelen bevatten in te delen en te beoordelen is de glycemische index. Deze index geeft ons de inschatting waarmee koolhydraten worden verteerd en opgenomen in het bloed.
De glycemische index houdt geen rekening met de hoeveelheid beschikbare koolhydraten die in een voedingsmiddel aanwezig is. Het is de hoeveelheid koolhydraten die je per portie gebruikt die een wezenlijke bijdrage levert tot de glucosespiegel in het bloed.
Zo heeft 100 gram wit brood bijvoorbeeld een glycemische index van ongeveer 70-72. Dat wil zeggen dat wit brood een voedingsmiddel is waarvan meer dan de helft uit koolhydraten bestaat of meer dan 50 gram. Maar als je 100 gram watermeloen eet met een gelijkaardige glycemische index, gebruik je een voedingsmiddel dat amper 5 gram koolhydraten bevat.
De glycemische lading houdt rekening met zowel de aard van het voedsel als met de portie koolhydraten in het voedsel.
Zo heeft wit brood meer impact op de bloedsuikerspiegel dan een gelijke portie watermeloen. De glycemische lading bereken je door de glycemische index/ 100 X de beschikbare koolhydraten per portie.
In het voorgaand voorbeeld is de glycemische lading per portie van 100 gram wit brood 72/100 x 50 = 36 en is de glycemische lading per portie van 100 gram watermeloen 72/100 x 5 = 3,6. De impact van watermeloen is dus 10 x kleiner dan een even grote portie wit brood. Er bestaat ook een indicatieve waarde om de glycemische lading van voedingsmiddelen te bepalen.
Een glycemische lading minder dan 10 is laag, tussen 11 en 19 is medium en meer dan 20 is dus hoog. Een belangrijke opmerking hierbij is dat voor de impact van natuurlijke suikers (geraffineerd of ongeraffineerd) op de bloedsuikerspiegel, het volstaat om de glycemische index te gebruiken.
Het heeft geen zin om de glycemische lading te berekenen omdat deze suikers in pure vorm bijna 100% uit koolhydraten bestaan. Voor diabetici is het niet raadzaam om deze suikers in pure vorm te consumeren in porties van zoveel x aantal gram.
Enkele voorbeelden: de verschillen zijn soms groot.
Voedingsmiddel GI Beschikbare KH per 100 gram GL per 100 gram
Baguette 95 58 55.1
Rijstwafel 69-87 80 62.2
Cake 47-67 55.3 31.5
Cornflakes 78-84 82.3 66.6
Roggemeel 35 74.5 26
Witte spaghetti 38-57 28.3 13.4
Witte rijst gekookt 87-97 24.8 26.6
Pureeaardappel 69-90 12.7 10
Artisjok 15 9.5 1.4
Doperwt 45-53 10 4.9
Snijboon 30-44 2 0.74
Ajuin 15 1.5 0.42
Dadel 99-103 73 73
Appel 36-40 10.4 3.9
Walnoot 15 8 1.2
Het is kortzichtig om bij natuurlijke zoetmiddelen, gezonde groenten en fruit enkel rekening te houden met de glycemische index. Naast de glycemische index zijn er nog factoren die bepalen of een zoetmiddel al dan niet aan te raden is voor consumptie.
De kwaliteit, de bewerkingen die het voedsel onderging, zoals raffinage en bleken, zijn ook belangrijk. Zo is de voedingswaarde zoals het gehalte aan mineralen, vitaminen en antioxidanten gedaald door raffinage, en heeft dit mogelijke negatieve effecten op het lichaam. De glycemische index geldt dus niet als enige parameter.
Zo heeft geraffineerde sucrose of witte kristalsuiker een glycemische index van rond de 70. Ahornsiroop heeft een glycemische index van ongeveer 54. Hoewel ahornsiroop een lagere glycemische index heeft dan witte kristalsuiker, moeten we vooral in rekening brengen dat ahornsiroop zeer veel essentiële voedingstoffen bevat.
Zowel de glycemische index als de glycemische lading zijn belangrijke parameters om het oplopen van de bloedsuikerspiegel na inname van koolhydraten te controleren. Beide parameters helpen je om een optimale keuze te maken tussen verschillende voedingsmiddelen en juiste voedingsadviezen te volgen.
Algemeen wordt gesteld dat leveranciers van koolhydraten met een glycemische index lager dan 55 en een glycemische lading lager dan 19 het gezondst zijn. Maar ook hier is het belangrijk om andere elementen niet uit het oog te verliezen zoals oplosbare vezels, vitaminen, essentiële vetzuren, mineralen, antioxidanten, enz.
Ook factoren zoals raffinage, of het verwijderen van de begeleidende voedende mantelstoffen, zijn enorm nadelig voor de bloedsuikerwaarden en stofwisseling.
Veel gezonde verzadigde vetten in je voedingspatroon helpen om de glycemische index van voeding te verlagen. Verzadigde vetten vertragen de opname van glucose en geven het langzaam af. Het zijn verzadigde vetten die glucose doorheen de bloedhersenbarrière transporteren.
Wees niet gierig met consumptie van gezonde verzadigde vetten. Ze verlagen de glycemische index van je maaltijden en dat is goed voor de pancreas. Niet-ontgeurde kokosolie en geklaarde boter zijn de aangewezen vetten als je diabetes hebt.
Een groot probleem is de combinatie van bewerkte vetten en oliën met geraffineerde suikers die de pancreas en de lever verder uitputten. Dit fenomeen doet zich niet voor met sachariden met korte, middellange of lange suikerketens uit zongerijpte groenten en fruit en volwaardige verzadigde vetten, want die onderhouden en voeden de pancreas en de zenuwen die de pancreas aansturen.
Dus een stuk lekker zoet zongerijpt fruit tussen de maaltijden door is goed als je diabetes hebt. Dit is bovendien nog eens rijk aan antioxidanten en goed opneembare mineralen die de lever, bijnieren, de receptoren van de cellen en de pancreas ondersteunen.
Bij zowel diabetes type 1 als type 2 mogen we ons echt niet blindstaren op het regelen van de bloedsuikerspiegel alleen. Je voedingspatroon en levensstijl verzorgen en je emotionele stabiliteit in stand houden, zijn minstens even belangrijk.
Essentiële basis omegavetzuren, licht verteerbare aminozuren, zongerijpte vitaminen en mineralen uit oorspronkelijke voeding door de natuur gecreëerd voor de mens en niet door de industrie is bewerkt, is nog altijd de beste voeding. Er zijn verschillende natuurlijke suikers die de bètacellen en het zenuwweefsel in de pancreas voeden en herstellen.
Dagelijks een theelepel ruwe rietsuikermelasse opgelost in een glas warm water is een bron van goed opneembare chroom. Dit mineraal is essentieel om de insulinegevoeligheid te verhogen van de weefsels en het vermindert de drang naar suiker.
Bovendien is chroom een uiterst belangrijk element voor de goede werking van de pancreas, zowel bij de productie van hormonen als van spijsverteringsenzymen. Graanstropen, ongeraffineerde kokosbloemsuiker en jaggery of palmsuiker consumeren kan maar met mate, omdat deze suikers waardevolle voedingstoffen bevatten voor organen zoals de pancreas.
Honing van lindebloesems, acacia en rauwe honing zijn geschikt voor mensen met diabetes vanwege specifieke voedende en ondersteunende eigenschappen voor de pancreas. Stevia is een zoetmaker die ook geschikt is voor diabetici. Voor de aanwezige suikers in fruit en groenten hoef je niet bang te zijn, eet ze gewoon met mate. Fruitsuikers worden begeleid door mantelstoffen die helpen met de vertering van deze suikers.
Alle suikers en zetmelen die een industriële bewerking hebben ondergaan, zijn verboden voor diabetici, en ook voor gezonde mensen.
Fructose lijkt op het eerste gezicht goed voor diabetici: deze monosacharide heeft een zeer lage glycemische index, doet de bloedsuikerspiegel bijna niet stijgen en is bovendien uiterst zoet van smaak. Fructose, dat van nature in zongerijpte groenten en fruit aanwezig is, wordt door de lever omgezet in glucose.
Deze fructose wordt eveneens begeleid door voedende mantelstoffen die belangrijk zijn voor de stofwisseling van suiker. Maar geraffineerde fructose is een ander verhaal en ronduit ongeschikt voor mensen met diabetes en gezonde mensen.
Geraffineerde fructose zorgt voor een ongunstige binding van suikers en lichaamseiwitten waardoor er degeneratieverschijnselen ontstaan in de organen en de pancreas. Geraffineerde fructose verhoogt de bloedvetten aanzienlijk, verzuurt de lever en geeft aanleiding tot het ontstaan van buikvet.
Ten slotte is geraffineerde fructose niet goed voor hart- en vaatziekten, het irriteert de wanden van de slagaders en de haarvaten. Dit is een oorzaak dat de LDL-cholesterol in het bloed stijgt.
De gewonnen agavestroop van deze kwekerij wordt geraffineerd en is niet meer geschikt voor diabetici en gezonde mensen.
Wees ook voorzichtig met ahornsiroop, diksappen van fruit en ruwe rietsuiker. Ondanks de voedende mantelstoffen zijn ze sterk geconcentreerd met een hogere glycemische index. Voor diabetici geldt dus: gebruik in beperkte mate. Let ook op honing. Traceer waar de honing vandaan komt: er wordt vaak geraffineerde suiker aan honing toegevoegd.
Synthetische zoetstoffen
Let op, laat je niet verleiden om synthetische zoetstoffen te gebruiken. Het klopt dat ze het bloedsuikergehalte niet laten stijgen, maar ze worden wel als zoet ervaren. Dit misleidt de lichamelijke intelligentie die de bloedsuikerspiegel reguleert. Ze veroorzaken onbedwingbare eetbuien en de onweerstaanbare drang naar zoet eten.
Sucralose is niet geschikt voor menselijke consumptie, het zijn gechloreerde suikermoleculen.
Kunstmatige zoetstoffen bedriegen je lichaam
Alle kunstmatige zoetstoffen zijn eetlustopwekkers en ze doen precies ook datgene wat ze beloven: ze creëren een grotere behoefte aan koolhydraten.
Veel mensen geloven dat ze goed bezig zijn en de ‘ideale zoetstof’ hebben gevonden om hun behoefte aan zoet te bevredigen zonder risico’s voor hun gezondheid. Maar meer en meer wordt aangetoond dat kunstmatige zoetstoffen zoals aspartaam, sucralose, saccharine, neotame enz. ernstige irritaties veroorzaken aan het zenuwstelsel en hersenweefsel.
Er ontstaan problemen in de hormoonhuishouding van het lichaam. Sucralose heeft gechloreerde suikermoleculen en dit is dezelfde basis die men ziet in DDT.
Aspartaam bestaat uit lichaamsvreemde eiwitten die zoet smaken en de lichaamsintelligentie bedriegen. Bovendien werkt aspartaam diabetische neuropathie in de hand. Aspartaam leidt eveneens tot gevoelloosheid, tintelen van de ledematen, geheugenafname, verwardheid en stemmingswisselingen om er maar een paar te noemen. Het is beter om aspartaam niet te gebruiken.
Wat gebeurt er precies als je kunstmatige zoetstoffen inneemt?
Het lichaam heeft een accuraat zelfregulerend mechanisme dat continu de behoefte aan calorieën meet die je uit een maaltijd kan halen, aangepast aan de veranderende omstandigheden waarin je leeft. Als je lichaam genoeg energie heeft gekregen uit de voeding die je hebt gegeten, sturen de spijsverteringsorganen een seintje naar de hersenen met de boodschap dat aan de energiebehoefte is voldaan.
De zenuwuiteinden produceren hormonen die je behoefte aan eten stoppen. Als je bijvoorbeeld bepaalde voeding eet met veel lege calorieën zoals geraffineerde suikers of met de caloriearme kunstmatige zoetstoffen, dan zal je lichaam je verleiden om bij de volgende maaltijd meer te eten.
Omgekeerd zal je lichaam je minder eetlust geven als je een maaltijd met meer calorieën hebt geconsumeerd dan dat je lichaam er nodig heeft.
We hoeven alleen maar ons lichaam te observeren, ernaar te luisteren en te handelen. Het lichaam probeert om onder alle omstandigheden je energiedistributie in evenwicht te houden. Als je jezelf uithongert en je lichaam niet voldoende calorieën geeft – zoals kunstmatige zoetstoffen dit doen -, zal je de volgende dag op zoek gaan naar nog meer voedsel, en de dag erna naar nog meer.
Dit leidt tot chronisch overeten. Je spijsverteringsstelsel kan deze grote hoeveelheden lege voeding met weinig energie niet goed verteren. Je lichaam slaat dit op als vet. Door synthetische zoetstoffen te gebruiken, krijg je een onweerstaanbare behoefte aan voedsel. Vooral geraffineerde koolhydraten die je direct energie geven, wat slechts tijdelijk is, want de lege calorieën zorgen ervoor dat de bloedsuikerspiegel snel weer daalt tot onder het normale niveau met humeurigheid tot gevolg, terwijl de kilootjes toenemen.
Je houdt je lichaam voor de gek
Echte suiker met de zoete smaak vind je in zongerijpte groenten, granen, zaden en fruit en wordt direct door de maagwand opgenomen. Binnen 3 à 5 minuten komt deze suiker in het bloed terecht, en dit ingenieuze accurate lichaamsmechanisme voorkomt grote schommelingen van de bloedsuikerspiegel door insuline uit te scheiden.
De lichaamsweefsels nemen deze suiker op als een volwaardige voedingsbron om zichzelf te voorzien van energie. Echte suikers zijn volle calorieën met voedingsstoffen die het lichaam kan verteren. Heb je teveel van deze volle calorieën in je lichaam, dan zal het lichaam deze suiker door het hormoon insuline opslaan als glycogeen.
Het hormoon glucagon zet glycogeen terug om in voedende suiker van zodra het lichaam energie nodig heeft. Dit is de natuurlijke manier waarop ons lichaam werkt.
Als je kunstmatige zoetstoffen eet reageert het lichaam op dezelfde wijze als je echte suiker eet. Als het lichaam zoet proeft op de tong, begint de pancreas met het uitscheiden van insuline. En dan beginnen de problemen.
In plaats van energierijke suiker krijgt het lichaam een cocktail van lichaamsvreemde eiwitten, of gechloreerde suikermoleculen en/of andere giftige lichaamsvreemde stoffen binnen. Ondertussen is de geproduceerde insuline in het bloed op zoek naar de verwachte suiker. Maar die is er niet, dus zal de insuline de aanwezige suiker in het bloed verwijderen en daalt de suikerspiegel tot een gevaarlijk diepe waarde.
De reactie van het lichaam naar de hersenen is duidelijk: ik heb honger. Kunstmatige zoetstoffen verhogen de bloedsuikerspiegel niet, waardoor je op zoek gaat naar zoet voedsel met geraffineerde suikers en zetmelen. Kunstmatige zoetstoffen stimuleren op die manier juist je behoefte aan zoet voedsel.
Als je op deze behoefte reageert met voedsel dat nog meer kunstmatige zoetstoffen bevat, dan kom je in een vicieuze cirkel terecht waarin de behoefte aan koolhydraten verder wordt versterkt en je teveel eet. Je brengt je lichaam in gevaar als je de smaakpapillen voor suiker blijft stimuleren door kunstmatige zoetstoffen te gebruiken.
De hersenen blijven constant een signaal tot eten geven terwijl de lever de opdracht krijgt om suiker op te slaan in plaats van af te geven aan het bloed. Uiteindelijk realiseert de pancreas zich dat er geen suiker in het bloed zit en de afscheiding van insuline vermindert.
Je denkt misschien: nu is het probleem toch opgelost. Maar dat is niet zo, humeurigheid en totale uitputting zijn het gevolg.
Synthetische zoetmiddelen versnellen bepaalde verwikkelingen van diabetes, zoals retinopathie, cataract of grijze staar, neuropathie en beroerte. Een goede regulatie van de bloedsuikerspiegel is belangrijk en HbA1 of geglycosyleerde hemoglobine, is een maat voor de ernst en duur van een verhoogde bloedsuikerspiegel.
Synthetische zoetmiddelen geven aanleiding tot vermoeidheid, meer dorst en honger, een droge mond, constipatie, hartkloppingen, verhoogde bloedvetten, een hoge bloeddruk, druk op de borstkas, impotentie, brandende tranende ogen en wazig zicht. Als deze klachten al voorkomen bij een diabetespatiënt, dan zullen deze symptomen verder verergeren door synthetische zoetmiddelen te gebruiken.
Laat je niet verleiden door lobbyisten die ontelbare reclames en artikelen schrijven over het gebruik van synthetische zoetstoffen en fructose en dit aanbevelen aan diabetespatiënten.
Maak je vooral geen illusies: de industrie van synthetische zoetstoffen is nu eenmaal een miljardenindustrie die door verkeerde informatie, propaganda, publiciteit, sponsoring en subsidies heel veel professionele gezondheidsbegeleiders voor zich heeft gewonnen.
Tabel van suikers
Korte suikers of mono- en disachariden
1. Monosachariden bestaan uit één suikermolecule of “hexosen” met 6 koolstofatomen.
- Glucose (dextrose, druivensuiker): deze suiker zit van nature in honing en verschillende vruchten zoals druiven. Het is aanwezig in geraffineerde glucosestroop, voornamelijk geraffineerde maïsstroop die zeer rijk is aan glucose. Glucose zit voor een deel in geraffineerde maïssiroop, rijk aan glucose en fructose of HFCS (high fructose corn sirup), en in invertsuiker gemaakt van suikerbieten door het splitsen van sucrose.
- Fructose (levulose, vruchtensuiker): deze suiker zit van nature in honing en allerlei vruchten. Geraffineerd in agavesiroop en in cichorei fructose. Geraffineerd in maïssiroop met een hoog fructosegehalte en in invertsuiker.
- Galactose: komt van nature nauwelijks geïsoleerd voor, en is bijna altijd een onderdeel van lactose of van de vezel hemicellulose.
- Xylose, mannose en arabinose: komen nauwelijks geïsoleerd voor, bijna alleen als onderdeel van vezels als hemicellulose of andere polysachariden in planten.
2. Disachariden bestaan uit twee suikermoleculen.
- Sucrose (sacharose): glucose-fructose (G-F) vind je ongeraffineerd in oersuiker of ongeraffineerde ruwe rietsuiker, in ahornsiroop, in ongeraffineerde palmsuiker, in ongeraffineerde suikerbietenstroop en melasse. Geraffineerd in biet- en rietsuiker.
- Lactose (melksuiker): glucose-galactose (G-Gal), vind je ongeraffineerd in melkproducten, geraffineerd in voedingsmiddelen, voedingssupplementen en geneesmiddelen.
- Maltose of moutsuiker: glucose-glucose (G-G) vind je ongeraffineerd vooral in graanstropen (gerstemout-, maïsmout-, tarwemout) en rijstsiroop en een beetje in honing. Geraffineerde maltose zit voornamelijk in gedeeltelijk gehydrolyseerde maïsstroop.
Middellange suikers of oligosacchariden
1. Galacto-oligosachariden
- Deze suikers komen vooral voor in bonensoorten, net te verteren door de mens in de maag en de dunne darm en worden gefermenteerd door darmbacteriën tot o.a. waterstof, koolstofdioxide en methaan.
- Trisacharide (bestaat uit drie monosachariden): raffinose = galactose-glucose-fructose (Gal-G-F).
- Tetrasacharide (bestaat uit vier monosachariden): stachyose = galactose-galactose-glucose-fructose (Gal-Gal-G-F).
- Pentasacharide (bestaat uit vijf monosachariden): verbascose.
2. Maltodextrines
- Middellange suikerketens, die bestaan uit verschillende glucosemoleculen. Je vindt ze ongeraffineerd in graanstropen. Geraffineerd vooral in gedeeltelijk gehydrolyseerde maïsstroop of in gedeeltelijk gehydrolyseerd aardappelzetmeel. G-G-G-G-G-G-……G-G-G-G
3. Fructose-oligosachariden (F.O.S., oligofructose) en fructanen (o.m. inuline)
- Dit zijn de wateroplosbare vezels of “prebiotica”= suikerketens bestaande uit 2 tot 60 fructosemoleculen met één eindstandige glucosemolecule. Deze suikers zitten van nature in groenten, denk maar aan aardpeer, cichorei, asperges, schorseneer, kliswortel, artisjok en granen. Ze worden geïsoleerd uit cichorei. (G-F) – Fn of F-F-…..F-G
Lange suikers (polysachariden, complexe suikers), bestaan uit honderden tot duizenden monosachariden, voornamelijk glucose.
- Zetmelen = verteerbare lineaire suikerketens. Die vind je voornamelijk in plantaardig voedsel zoals granen, meel, aardappels, bol-, knol-, wortel- en bladgewassen. G-G-G-G-G-G-G-….G-G-G-G-G-G-G
- Glycogeen= verteerbare, niet lineaire, doch vertakte suikerketens. Dit is een reservesuiker in het lichaam. Je vindt het in dierlijk voedsel zoals orgaanvlees, lever en oesters.
- Vezels of ruwvezel = niet verteerbare suikerketens (behalve via fermentatie door darmflora in de dikke darm). 1. cellulose uit volle granen, groenten en fruit. 2. hemicellulose uit volle granen. 3. lignine in knol-, wortel- en bladgewassen. 4. pectine uit vruchten. 5. gommen in blad en stengelgewassen.
Noot:
Er is een grote kans dat Stevia binnen afzienbare tijd concurrentie krijgt. Er is namelijk een nieuwe natuurlijke zoetstof in aantocht: Monk fruit. In de Verenigde Staten is Monk fruit al vanaf 2010 toegelaten. Momenteel neemt de Europese voedsel- en warenautoriteit (EFSA) de veiligheid onder de loep en als dit positief uitpakt zal Monk fruit in Europa toegelaten worden.
Monk fruit is een kleine, ronde vrucht uit de bergen van Zuid-China en wordt daar ‘luo han guo’ (LHG) genoemd. Het groeit aan een komkommerachtige plant die officieel Siraitia grosvenorii heet. Een rijpe Monk fruit is eetbaar en smaakt heel zoet.
Dat is dankzij de zogenoemde mogrosiden die erin zitten. Deze zoetstoffen komen ook terecht in het extract dat van het sap van monk fruit gemaakt wordt. Het sap wordt gemaakt door de schil en de zaden van de vrucht te verwijderen en daarna de vrucht te pletten.
Juist dit extract wordt in de Verenigde Staten al jaren als zoetstof gebruikt. Het zit in dranken, ijs, sportvoeding, gebak, snoep en koekjes.
Het is 150-200 keer zoeter dan suiker. Monk extract levert net als Stevia geen calorieën, maar smaakt wel heel zoet. De zoetkracht is iets minder van die van Stevia extract. Er is niet zoveel Monk fruit extract nodig om iets te zoeten.
Dierlijke eiwitten verergeren diabetes
Geraffineerde suiker en zetmeel is niet gezond. Maar grote hoeveelheden dierlijke eiwitten zijn zeker voor diabetici ook ongezond en een factor die de pancreas verder uitput.
Als diabetici geconcentreerd eiwit consumeren zoals vlees, vis zuivel, melk, kaas, eieren en gevogelte dan moet de pancreas grote hoeveelheden insuline aanmaken om de aminozuren van deze eiwitten te kunnen verwerken.
De meeste mensen denken dat insuline alleen werkt op glucose, wat inderdaad één van de hoofdtaken van insuline is, maar het zorgt ook voor de stimulatie van de eiwitsynthese in het lichaam. Het verlies van het stimulerende effect van insuline op de eiwitsynthese remt de celgroei en mitose (celdeling) af en veroorzaakt gewichtsverlies, wat typische kenmerken zijn van diabetes type 1.
De pancreas moet insuline afscheiden om de aminozuren uit een eiwitrijke maaltijd om te zetten. Dus hoe meer dierlijke eiwitten je consumeert, hoe meer insuline je pancreas moet aanmaken.
Na lange tijd put dit de pancreas uit. Grote hoeveelheden dierlijke eiwitten zijn schadelijker dan suiker en hebben een verstoppend effect op het lichaam. De mens is het enige zoogdier met een laag eiwitgehalte in de moedermelk.
Als een baby tijdens de eerste groeifase zo weinig eiwitten krijgt, dan is het echt niet nodig om op latere leeftijd grote hoeveelheden dierlijke eiwitten te consumeren.
Eet je een biefstuk van normale grootte, dan zal de pancreas extra insuline produceren. Zo komt de hoeveelheid insuline die nodig is om een biefstuk te verwerken overeen met de hoeveelheid insuline nodig om de suiker uit 12 blikjes frisdrank te verwerken.
Dat is dus een heel groot verschil. Maar dit wordt nooit verteld, omdat het eten van dierlijke eiwitten de bloedsuikerspiegel niet verhoogt. Daarom wordt dit voedsel als veilig beschouwd en aangeraden voor mensen met diabetes.
Door deze verkeerde informatie krijgt diabetes de kans om zich ongemerkt uit te breiden en chronisch van aard te worden, met veel complicaties tot gevolg. Aanhoudend grote hoeveelheden dierlijke eiwitten consumeren houdt diabetes juist in stand omdat het weinige insuline bij diabetespatiënten gebruikt wordt om de eiwitten te metaboliseren.
Het effect van insuline op het eiwitmetabolisme
Het effect van insuline op de eiwitstofwisseling is chemisch ingewikkeld en heeft te maken met zowel het afbreken als het opbouwen van eiwit in het lichaam. Als we teveel dierlijke eiwitten eten, helpt insuline bij de afbraak van eiwitten.
Veel dierlijke eiwitten consumeren is ook de oorzaak van een onaangename lichaamsgeur en irriterende okselgeur.
De spijsvertering van de mens is anatomisch niet aangepast om grote hoeveelheden dierlijke eiwitten goed te verteren. Het kost het lichaam veel energie om dierlijke eiwitten te verteren. Het risico dat dierlijke eiwitten onvoldoende worden verteerd neemt toe waardoor ze de darmflora verstoren.
Er is een verband tussen de eiwitsynthese die door insuline wordt gereguleerd en de controle over het vet- en koolhydratenmetabolisme, wat ook door insuline wordt geregeld. Insuline gebruikt veel signaalsystemen om de glucosestofwisseling te controleren en te reguleren op weefselniveau, wat ook het geval is bijde synthese van eiwitten en vetten.
Insuline is een hormoon dat samenwerkt met andere stofwisselingshormonen.
De stofwisseling van suiker is betrokken bij het metabolisme van eiwitten en vetten. Zo hebben carnivoren specifieke eigenschappen om dierlijke eiwitten te consumeren. De maag van deze dieren scheidt verteringsenzymen uit die 20 maal krachtiger zijn dan deze van de mens.
Een krokodil is zelfs in staat om de botten van zijn prooi te verteren door het extreem sterke maagzuurgehalte. Carnivoren hebben een pancreas die ontwikkeld is om zeer grote hoeveelheden insuline af te scheiden om de aminozuren te kunnen synthetiseren tot lichaamseigen eiwit.
Bij de mens zijn de spijsverteringsenzymen niet zo krachtig als bij carnivoren. De mens overleeft op vlees in tijden van schaarste.
Dierlijke eiwitten zijn niet het hoofdvoedsel voor de mens
De pancreas bij carnivoren produceert uiterst krachtige eiwitsplitsende enzymen. De lever speelt ook een functie bij het eiwitmetaboliseren en bij diabetes, een stofwisselingsziekte, is de lever vaak overbelast. Stofwisselingsziekten ontstaan als schadelijke stoffen het lichaam niet op tijd kunnen verlaten.
Anatomisch gezien is de mens gebouwd om voornamelijk plantaardig voedsel te eten. Zo kan ons gebit dat zijwaarts kan bewegen, plantaardig voedsel goed malen. Met onze handen kunnen we geen vlees verscheuren, maar wel vruchten plukken.
Katachtigen kunnen dan weer geen vruchten of bessen plukken. En zo zijn er nog meer verschillen tussen de mens en vleesetende dieren.
Insuline transporteert ook eiwitten naar de lichaamsweefsels. Mensen met diabetes hebben niet genoeg insuline, en de eiwitten blijven in hogere concentraties in het bloed achter. Ook de suikerwaarden in het bloed stijgen. Het lichaam kan hoge suikerwaarden doen dalen door vetopslag.
Maar met eiwitten zit het anders. Deze kunnen niet te lang in lichaamssappen blijven en daarbij is het belangrijk dat ze snel uit het bindweefsel of interstitiële vocht gehaald worden om rechtstreekse vergiftiging van het lichaam te voorkomen.
Om vergisting van overtollige eiwitten te voorkomen zal het lichaam deze opslaan in de basaalmembranen van de wanden van de slagaderen en haarvaten en in het bindweefsel onder de vorm van extra zware collageenvezels. Maar deze onzichtbare vluchtroute van eiwitten leiden tot de algemene misvatting dat eiwitten ongevaarlijk zijn en geen probleem vormen voor gezonde mensen en mensen met diabetes.
Door dit eiwitoverschot worden de wanden van de slagaderen en haarvaten dikker. Hierdoor zijn lichaamsweefsels niet langer in staat om voldoende hoeveelheden voeding, zuurstof en water op te nemen en stofwisselingsafval af te voeren.
De wanden van de aders en slagaders worden stugger en minder elastisch. Een typische fenomeen dat we zien bij diabetespatiënten en bij mensen met hart- en vaatziekten. Door grote hoeveelheden dierlijke eiwitten te consumeren, worden de normaal gladde wanden van de slagaderen en haarvaten ruw en dik.
Dit leidt op zijn beurt tot een verminderde bloeddoorstroming doorheen het vatenstelsel wat kan leiden tot een volledige verstopping. Kransslagaderen die verstopt zijn zien eruit als verkalkte en roestige waterleidingen. De wanden zijn bruinrood van kleur met een verkalkte substantie die er gelig uitziet.
Veel dierlijke eiwitten zorgen ook voor een verhoging van insuline zonder dat de bloedsuikerspiegel stijgt. Maar de pancreas scheidt onvoldoende insuline uit omdat men psychologisch in de weerstandsfase zit en het hoge suikergehalte in het bloed beschikbaar moet blijven voor het geval je direct de strijd moet aangaan. Eiwitten en suikers blijven zo in hoge concentraties in het bloed achter.
Het is belangrijk om de consumptie van eiwitten grondig te herzien, zeker als je diabetes hebt. Kies voor volwaardige plantaardige eiwitten. Deze verteren veel beter en hebben een gunstig effect op de darmflora.
Denk hierbij aan peulvruchten, zaden, noten, granen (behalve tarwe), hennepzaad en groenten. Deze natuurlijke plantaardige eiwitbronnen zijn licht verteerbaar en bevatten ook complexe koolhydraten.
Ze zijn rijk aan de voedende mantelstoffen zoals mineralen, vitaminen enz. Eén keer vlees eten om te genieten of een stuk vette vis eten kan. Maar het is belangrijk om je vleesconsumptie te verminderen als je diabetes hebt.
Let er op om volwaardige zongerijpte en biologische voeding te consumeren in de oorspronkelijke staat zoals de natuur voorzien heeft. Deze voeding wordt begeleid door fytonutriënten, antioxidanten, goed opneembare mineralen zoals chroom en zink die belangrijk zijn voor de pancreas. Ook vers fruit bevat stoffen die de vaatwanden beschermen.
Verse zongerijpte natuurlijke voeding is ook goed voor het zenuwweefsel. Kortom, alle voedsel dat de voedingsindustrie heeft bewerkt, is eigenlijk niet geschikt voor menselijke consumptie.
De grote sluipmoordenaar: geraffineerde vetstoffen en oliën
Wij mensen hebben nog steeds het idee dat wij beter voedsel kunnen produceren dan dat de natuur dit doet voor ons. Deze arrogantie maakt van de natuurlijke zongerijpte voedingswaren in feite een massavernietigingswapen door industriële bewerking. Zo vormen geraffineerde koolhydraten en een teveel aan dierlijke eiwitten een risico dat diabetes verergert.
De sterkst verergerende factor van diabetes is het gebruik van geraffineerde oliën en vetten. Tientallen producenten leveren flessen met homogene goudgele oliën waar hele rekken in de supermarkten mee gevuld worden.
Hetzelfde kan gezegd worden van margarine en andere geharde vetsoorten om mee te bakken en braden. Het is beter om ze in de rekken te laten staan als je gezondheid jou lief is. Deze oliën en vetten smaken lekker, maar in werkelijkheid zijn ze puur vergif voor het lichaam. Hun vernietigend effect veroorzaakt ernstige stofwisselingsproblemen.
Daarbovenop krijgen we volop advies om gezonde verzadigde vetten zoals boter, kokosolie e.a. te vermijden. Dit komt door het idee dat verzadigd vet de bloedvaten verstopt en dik maakt. Mensen kijken ook niet kritisch naar alle gegevens met allerlei welvaartsziekten tot gevolg.
Achteraf blijkt het een al te simplistische veronderstelling te zijn. Het was een boodschap uit de vorige eeuw die op een dwaling is berust. Een citaat van Dr. Walter Willet.
Veel fabrikanten blijven beweren dat ze de slechte vetten uit hun producten weren door speciale raffinageprocessen, en de olie- en vetindustrie doet er alles aan om ons te doen geloven dat verzadigde vetten slecht zijn en onverzadigde vetten goed .
Dit wordt nog eens versterkt door de verkeerde voorlichting van de media die het gebruik van verzadigde vetten de schuld geeft van onze welvaartsziekten. Dit klopt niet. Er zijn zeer veel gezonde verzadigde vetten en net zoveel ongezonde onverzadigde vetten of oliën. Het is belangrijk om te weten of deze vetten of oliën in hun oorspronkelijke natuurlijke staat zijn of een industriële bewerking of raffinage hebben ondergaan.
Stop met de vet- en olieindustrie te geloven over de verbazingwekkende gezondheidsvoordelen van al hun oliën en smeersels, en van de cholesterolverlagende eigenschappen van hun bak- en braadproducten die ze ons zo aanprijzen.
De invloed van bewerkte vetten en oliën op de suikerspiegel in het bloed
Bewerkte en geraffineerde oliën en vetten hebben de meest nadelige invloed op de ontregeling van verschillende stofwisselingsprocessen en het reguleringssysteem van de bloedsuikerspiegel. Maar wat doen deze geraffineerde en bewerkte oliën en vetten precies in het menselijke lichaam?
Hoe vergiftigen ze ons lichaam? Ten eerste wordt de spijsvertering ontregeld, wat de algemene gezondheid verzwakt. De maagwerking raakt zodanig ontregelt omdat het deze geraffineerde oliën en vetten niet herkent als voeding dat door de natuur is gevormd.
Bovendien kunnen deze vetten en oliën niet verteerd worden door de geïndustrialiseerde bewerking en toevoeging van tal van chemische lichaamsvreemde chemicaliën om deze oliën en vetten voor lange tijd te bewaren. De waardevolle vetzuren zijn beschadigd of ranzig geworden, het zijn transvetten en deze zijn onbruikbaar voor het lichaam.
Er ontstaan meer maagproblemen zoals oprispingen, brandend maagzuur, misselijkheid en zwaarte. Voor de darmen is het nog erger, de darmflora lijdt ernstig onder deze geraffineerde en bewerkte vetten, ze kunnen deze niet verteren.
Doe de test: leg een beetje verse boter op een bord en een beetje margarine op een ander bord, en laat dit een jaar staan. Na een jaar zal de boter weg zijn, margarine zal er nog steeds onaangetast bij liggen, misschien wel onder een laagje stof. Dit geldt ook voor bewerkte geraffineerde oliën, die er altijd vers uitzien.
Het lichaam kan geen bewerkte en geraffineerde oliën en vetten verteren, laat staan gebruiken voor de normale stofwisseling. Gefrituurd voedsel en ander fastfood is het favoriete voedsel van de jeugd en jong volwassenen.
Steeds meer jongeren ontwikkelen diabetes, zowel type 1 als type 2, en overgewicht. Het grote probleem bij oliën is dat ze nooit mogen verhit worden, en dat is nu precies de standaard bij het productieproces in de fabriek, restaurants en huishoudens.
Onverzadigde vetten zijn gevoelig voor verhitting en oxidatie. Door verhitting vervormen essentiële vetzuren zoals de omega vetzuren in onnatuurlijke transvetten die ten eerste niet kunnen verteren, en ten tweede het totale cholesterolgehalte onmiddellijk doen stijgen omdat transvetten de membranen van de slagaderen en haarvaten verstoppen.
Deze worden brozer, waarbij het risico toeneemt op beschadiging van de slagaderwand, met een inwendige bloeding tot gevolg. Gelukkig kent het lichaam dit gevaar en zal het de LDL-cholesterolwaarden enorm doen stijgen en de HDL-waarden doen dalen.
De cholesterol mag niet teruggevoerd worden door de HDL naar de lever, hetgeen logisch is vanuit het perspectief dat het lichaam zich wil beschermen tegen deze innerlijke bedreiging. Cholesterol is in feite een levensredder.
Basis essentiële omegavetzuren
Onverzadigde meervoudige vetzuren of essentiële vetzuren in natuurlijke vorm hebben meerdere verbindingen. Deze zijn zeer goed voor het lichaam en hebben een beschermende functie op de bloedcellen en zenuwcellen. Er zijn twee overkoepelende versies.
Er bestaat een basisvorm en een derivaat. De basisvorm van zowel omega-3 als omega-6 komt uit onbewerkte voeding. De derivaten van omega-3 en omega-6 kan het lichaam zelf produceren als er genoeg van de basisvorm aanwezig is. Het zijn ook belangrijke bouwcomponenten van de celmembranen en receptoren.
Voornamelijk basis omega-6 (linolzuur) en basis omega-3 (alfa linoleenzuur) transporteren zuurstof tot in elke uithoek van het lichaam. Tussen de twee fosfolipidenlagen van het celmembraan vloeit basis omega-3 of linolzuur, en deze trekt als het ware de zuurstof tot in de cel.
Maar in beschadigde of ranzige vorm zijn ze giftig en schadelijk voor de gezondheid. Daarbij ontstaan problemen met de weefselademhaling. Zo kunnen transvetten krachtige reacties oproepen en een toevloed aan vrije radicalen veroorzaken.
Om alle lichaamsweefsels goed te laten functioneren en een goede stofwisseling te garanderen, is het belangrijk dat de plasmacelmembranen, die een zeer actieve rol spelen bij de werking van glucose, voldoende basis onverzadigde vetzuren bevatten met dubbele bindingen die niet kunnen roteren.
Dit maakt de celmembranen en receptoren soepel en tegelijkertijd poreus waardoor glucosemoleculen de cel kunnen binnendringen via de receptoren en zuurstof doorheen het membraan kan migreren voor het opwekken van energie.
Natuurlijke koudgeperste oliën bevatten omega vetzuren in onbeschadigde vorm en deze onderhouden en ondersteunen de membranen van alle lichaamsweefsels en de stofwisselingsprocessen. Onbewerkte verzadigde vetten beschermen de celmembranen en de meervoudige onverzadigde vetzuren.
Ze werken verjongend op het lichaam. Meervoudige onverzadigde vetzuren zijn snel vatbaar voor oxidatie en vis rijk aan omega vetzuren bevat ook veel verzadigd vet. Weet wel dat omega-3 uit vis een derivaat is, geen basis. Het is dus niet echt nodig om veel vis of visolie te consumeren.
Omega vetzuren – waaronder de basisvorm – op plantaardige basis worden begeleid door verzadigd vet of vitamine E. Deze vitamine is dan ook belangrijk voor onze bloedcellen, zenuwcellen en de kilometerslange celmembranen in het lichaam om tot een goede evenwichtige stofwisseling te komen.
Tekort aan essentiële omega vetzuren
Als je op regelmatige basis voedingswaren consumeert met bewerkte oliën en vetten, verliezen de celmembranen en receptoren hun gezonde vetzuren en worden deze vervangen door schadelijke transvetzuren. Het resultaat is dat de celmembranen dikker, stijver en plakkerig worden en hun elasticiteit verliezen waardoor het transportsysteem van glucose belemmerd is en de bloedsuikerspiegel begint te stijgen.
Dat is de reden waarom teveel eten in combinatie met te weinig energieverbruik, zoals sporten, diabetes doet verergeren of ontstaan, wat uitputtend is voor de pancreas.
De lever zal ook proberen om zoveel mogelijk glucose om te zetten in vet dat wordt opgeslagen in vetcellen. Met als gevolg dat de lichaamsweefsels lijden onder ernstige honger terwijl elke dag je gewicht toeneemt. Om de rest van de suiker kwijt te raken zal het urinesysteem overuren presteren waardoor de nieren beschadigd worden.
Uiteindelijk zal het lichaam uitgeput raken door het aanhoudende energietekort op weefselniveau, de bijnieren reageren door stresshormonen uit te scheiden in het bloed, wat stemmingswisselingen, angst en depressie veroorzaakt.
Na verloop van tijd raakt de hormoonhuishouding ernstig verstoord en is de pancreas niet meer in staat om voldoende insuline te produceren. Het hart, longen en alle andere organen raken geleidelijk aan verstopt met afvalstoffen en toxines en zuurstoftekort en verzuring nemen toe.
Dit leidt uiteindelijk tot ziekmakende intoxicatieschokken. Dus het hele lichaam met alle organen en het stofwisselingssysteem lijden onder deze simpele fout in onze eetgewoonten.
Wat kunnen we doen?
Bewerkte en geraffineerde oliën en vetten zijn gevaarlijker dan geraffineerde koolhydraten. Het vaak consumeren van deze slechte vetten kan de oorzaak van diabetes zijn zonder dat er een causaal angst/walging- of weerstandsconflict mee gemoeid is. Ongeacht of je gezond bent of lijdt aan een aandoening, neem dit advies ter harte: stop met het eten van bewerkte vetstoffen en oliën.
Dit geldt ook voor alle kant-en-klaarproducten, restaurantvoeding, fastfood en alle vetten en oliën in zogenaamde gezonde voedingsproducten uit de supermarkt. Lijd je aan diabetes? Dan raad ik je aan om bovenstaande echt toe te passen. En denk aan deze algemene gouden regel: goede vetten en oliën zijn door koude persing verkregen, niet geraffineerd en hebben geen harding of hydrogenatie ondergaan.
Goede bronnen van essentiële onverzadigde omega-3 vetzuren zijn koudgeperste biologische hennepzaadolie, walnotenolie en lijnzaadolie.
Goede bronnen van essentiële onverzadigde omega-6 vetzuren zijn noten en zaden, koudgeperste ongeraffineerde zonnebloemolie, olijfolie, hennepzaadolie en saffloerolie. Goede bronnen van omega-9 vetzuren zijn koudgeperste olijfolie, sesamolie, noten en zaden.
Varieer zoveel mogelijk in vetten en oliën. Goede bronnen van verzadigd vet voor mensen met diabetes zijn kokosolie, cacaoboter en ghee of geklaarde boter. Deze vetten zijn geschikt om te bakken en braden.
Het feit dat een slagader verstopt raakt door het eten van verzadigd vet is volledig verzonnen. De vetten die zich in de slagaderen en haarvaten ophopen, zijn voornamelijk onverzadigde geoxideerde vetstoffen, tot wel 75% samen met 25% geoxideerde cholesterol, cholesterol en eiwitopslag.
Verzadigd vet verzamelt zich niet zoals meervoudige en enkelvoudig geoxideerde onverzadigde vetstoffen in de slagaderen en haarvaten. Verzadigd vet oxideert niet gemakkelijk omdat het verzadigd is. Het zijn voornamelijk geoxideerde oliën en bewerkte vetten zoals margarine die terechtkomen in plaques en leiden tot aderverkalking.
Het wonder van niet-ontgeurde kokosolie
Niet-ontgeurde kokosolie is een verzadigde vetsoort met een neutraliserende invloed op de cholesterolspiegel in het bloed. Kokosolie behoort tot de groep van middellange vetzuren en heeft het grote voordeel dat het weinig tot geen gal en insuline nodig heeft om te verteren en opgenomen te. Het is dus een belangrijke vetbron voor mensen met diabetes: deze mogen gerust meer kokosvet eten.
Kokosvet stimuleert de vetverbranding en helpt tegen overgewicht, wat helpt als je diabetes hebt. Kokosolie is de vetsoort die je als diabeet onbeperkt mag consumeren, omdat deze het lichaam juist helpt bij het reguleren van de bloedsuikerspiegel en andere stofwisselingsprocessen en de pancreas ontziet.
Bovendien vraagt kokosvet ook nog eens zeer weinig gal en pancreasenzymen om te verteren, wat de druk op de pancreas tijdens de maaltijd vermindert en deze efficiënter kan werken.
Bij de vertering van kokosolie worden triglyceriden omgezet in monoglyceriden en vrije vetzuren, wat resulteert in de zuiverende eigenschappen van kokosolie. Deze eigenschap helpt het lichaam om tijdens de vetverbranding verschillende gifstoffen te neutraliseren.
Kokosolie in de voeding versterkt ook de werking van insuline en verbetert de binding van insuline met voedingsstoffen. In de ayurveda, de oudste geneeswijze op aarde, wordt de consumptie van kokosvet enorm aangeraden als middel om diabetes te herstellen en te voorkomen.
Diabetes is een ziekte die gemakkelijk kan vermeden worden en zich herstelt dankzij een gezond voedingspatroon dat bestaat uit natuurlijke zongerijpte voeding die de natuur ons in overdaad schenkt, in combinatie met emotionele stabiliteit en het oplossen van je causale biologische conflicten.
Enkele opmerkingen over onze levensstijl
Overdreven grote maaltijden, zoals de buitensporige vijfgangenmenu’s op feestdagen waarin verschillende verkeerde voedselcombinaties zitten en die dan nog eens ‘s avonds laat worden gegeten als de spijsvertering in rust gaat. Dat kan niet goed zijn voor je gezondheid en de normale werking van de pancreas en bijnieren.
Onthou dat de pancreas naast insuline en glucagon ook spijsverteringsenzymen produceert.
Een dieet met zo weinig mogelijk koolhydraten en fruit, en met de nadruk op dierlijke eiwitten en groenten, wijst op het feit dat de oorzaak van al deze aandoeningen van de bloedsuikerspiegel zoals diabetes en hart- en vaatziekten, niet begrepen wordt.
Het eten van vers zongerijpt fruit en groenten is essentieel voor het genezen van diabetes en hypoglykemie. Het is belangrijk dat je begrijpt dat de verzwakking van je lever, pancreas, bijnieren en het hele endocriene systeem juist het gevolg is van het eten van geraffineerde oliën en bewerkte vetten.
Ontgiften en zuiveren is de boodschap. Bitterstoffen en voeding met een wrange smaak zijn zeer goed voor de lever en pancreas.
Suiker is slechts de boodschapper die diabetes aan het licht brengt. Als iemand suiker eet en insulineresistent is dan zorgt dezelfde suiker ogenblikkelijk voor insulineproblemen. Hierdoor krijgt suiker alle aandacht terwijl deze niet eens de werkelijke oorzaak is.
Ondertussen worden rode bloedcellen versuikerd, voornamelijk door het eten van geraffineerde suikers en geconcentreerde goede suikers. Het is belangrijk om deze te vermijden als je lijdt aan insulineresistentie en diabetes. Ik raad ook aan om geen synthetische suikers te consumeren om dezelfde reden.
Het is essentieel om alle bewerkte en geraffineerde oliën en vetten uit je menu te schrappen. Doe alles om je lichaam te zuiveren en te reinigen, gebruik de zes smaken met extra aandacht voor scherp, wrang en bitter, sla nooit een maaltijd over, eet natuurlijk voedsel en veel specerijen, dat helpt de lever, pancreas en bijnieren. Dit alles zal helpen om de bloedsuikerspiegel te stabiliseren.
Wees je ervan bewust dat een insulinepuit weliswaar pieken door hyperglykemie doet dalen, maar het niets verandert aan de belangrijkste oorzaken van diabetes. Het is belangrijk om je bijnieren te ondersteunen.
Even samengevat: wat kan je doen?
Vermijd vooral kaas, zuivel, room, melk, boter, eieren en teveel dierlijke eiwitten. Leef eens een tijdje vegetarisch. Oliën en vetten die een industriële bewerking hebben ondergaan en geraffineerde suikers en zetmelen en hun derivaten zijn niet aan te bevelen voor diabetici.
Fruit en rauwe honing van acacia en linde, zwarte melasse van suikerriet en stevia zijn goed. Voeding moet zoveel mogelijk natuurlijk zijn, in de oorspronkelijk staat gerijpt in volle zon.
Deze voedingsmiddelen onderhouden en ondersteunen je algemene gezondheid en hormoonhuishouding, brengen de bloedsuikerspiegel weer in balans en helpen je lichaam op natuurlijke wijze te zuiveren, dit in combinatie met veel specerijen. Eet papaja, bosbessen, frambozen, spinazie, bleekselderij, boerenkool, kiemen en asperges, zoveel mogelijk van biologische herkomst.
Veel mensen gaan voor snelle kant-en-klare gerechten, met snoep, frisdranken en zetmeelproducten die allemaal een industriële bewerking en raffinageproces hebben ondergaan. Maar de glucose uit al deze geraffineerde bewerkte voedingsmiddelen heeft geen voedende waarde voor het lichaam omdat de voedende mantelstoffen verwijderd zijn.
Deze glucose is extreem zuur voor de lichaamsweefsels. Het zijn lege calorieën zonder voedingswaarde. Het lichaam blijft honger lijden door een tekort aan goede voeding en dit leidt vaak tot teveel eten en congestie.
Diabetische retinopathie
Wat men ‘diabetische retinopathie’ noemt, is gebaseerd op de veronderstelling dat een verhoogde bloedsuikerspiegel het netvlies beschadigt. Toch ontwikkelt niet elke diabetespatiënt deze aandoening. Vanuit GNM-oogpunt is het extra weerstandsconflict, verzet tegen de angstwekkende situatie, de reden waarom de twee biologische speciaalprogramma’s vaak tegelijkertijd lopen.
Het biologische conflict dat verband houdt met het netvlies heeft te maken met angst in de nek voelen die niet kan worden afgeschud.
Het conflict verwijst naar elke angst, bijvoorbeeld de angst om een geliefde of een huis te verliezen, de angst voor straf, misbruik, werkloosheid (schulden, armoede), vervolging (religieus, etnisch, politiek) of de angst voor kanker (inclusief medische tests en vervolgonderzoeken). Kinderen lijden aan dit conflict wanneer ze getuige zijn van huiselijk geweld of wanneer ze hun ouders zien ruzie maken.
Oversuikering van het bloed verergert aandoeningen van het netvlies.
Het netvlies is afkomstig van het ectoderm en wordt aangestuurd vanuit de visuele cortex. Het functioneel verlies van retinale fotoreceptorcellen heeft als biologisch doel om datgene wat angst oproept, waar je weerstand of walging over voelt, tijdelijk onzichtbaar te maken. Dus diabetes is hooguit de correlatie met de netvliesaandoening, dus nooit de causale oorzaak. Het gaat om twee biologische speciaalprogramma’s.
Natuurlijke middelen
Er zijn verschillende natuurlijke middelen die een injectie met insuline kunnen vervangen.
Elke dag een theelepel Ceylonkaneel helpt je lichaam en de pancreas om de bloedsuikerwaarden te herstellen. Ceylonkaneel is werkzaam tegen diabetes en heeft een krachtige reinigende werking op het lichaam. Het is beter dan gewone kaneel.
Eén theelepel per dag is niet schadelijk, maar gezond. Kaneel bevat veel mangaan, calcium, ijzer en magnesium. Deze combinatie is zeer goed voor de cognitieve ontwikkeling en de insulineproducerende bètacellen in de pancreas.
Ceylonkaneel geeft een gematigde aanhoudende warmte in het maag- en darmkanaal en stimuleert de spijsvertering. Ceylonkaneel bevat de smaken zoet, scherp, bitter en wrang. De drie reinigende smaken zijn aanwezig, en vooral bitter en wrang zijn zeer goed voor de lever en pancreas.
Je krijgt eenvoudigweg meer energie nadat je Ceylonkaneel hebt gegeten. De positieve effecten van Ceylonkaneel worden verstrekt als het ingenomen wordt in combinatie met rauwe honing. De krachtige werking van honing wordt hierdoor versterkt. Voor diabetes type 2 en insulineresistentie is rauwe honing, acaciahoning en lindebloesemhoning aangewezen.
Therapeutisch is Ceylonkaneel werkzaam tegen aandoeningen van de ademhalingswegen en hoest. Gebruik het royaal in je voeding zoals desserts. Ceylon kaneel werkt slijmverdrijvend en verwarmend. Het zuivert het bloed en is pijnstillend. Kaneel versterkt de eetlust en ontgift de spijsvertering, een must voor mensen met diabetes.
Grote hoeveelheden kurkuma hebben een vergelijkbare werking. Het blootstellen van het hele lichaam aan de zon heeft een krachtige, reinigende werking en stimuleert de productie van vitamine D, dat een hormoonachtige structuur heeft en ook de pancreas ondersteunt bij de insulineproductie.
Vitamine D helpt weefsels om insuline op te nemen.
Het is wel belangrijk dat je geen zonnebrandmiddelen gebruikt omdat deze de lever en pancreas sterk vervuilen. Luister steeds naar je lichaam en bouw al in het vroege voorjaar het zonnen op. Blijf steeds in beweging als je in de zon loopt. Zonlicht en natuurzuivere voeding in oorspronkelijke staat hebben een beter bloedsuikerregulerend effect dan een insulinespuit.
Uiteindelijk is het echt de moeite waard als je insuline-afhankelijke diabetes hebt om eens een paar maanden veganistisch te eten met voeding die de natuur heeft voorzien voor de mens. Je zal versteld staan over de resultaten. Het is wel belangrijk om het roer even volledig om te gooien.
Vermijd zoveel mogelijk dierlijke producten zoals vlees, vis, melk, eieren, gevogelte en zuivel. Kokosolie verlaagt de glycemische index van de voeding, wat goed nieuws is voor de uitgeputte pancreas. Kokosolie stimuleert ook de darmflora die we nodig hebben om het lichaam te zuiveren en ontgiften.
Biologische olijfolie, sesamolie, pompoenpittenolie, lijnzaadolie en hennepzaadolie van eerste koude persing zijn zeer goed. Eet deze niet in grote hoeveelheden en verwarm of verhit ze nooit, voeg ze gewoon koud toe aan je maaltijd.
Kies voor vers voedsel, zongerijpte voeding zoals de natuur deze voorziet in overvloed voor de mens en in oorspronkelijke staat. Keep it simple: ga voor natuurlijke voeding, volle granen behalve tarwe, zaden, noten, peulvruchten, klein fruit, citroen of limoen, bladgroenten, wortel en knolgewassen verrijkt met specerijen.
Net voor de warme maaltijd eet je wat stukjes rauwkost van biologische oorsprong zonder deze af te spoelen. Want op deze groenten zitten probiotica in de vorm van een witachtig waslaagje. Denk maar aan de basis van een bladsteel van een bloemkool, bleekselderij, kiemen, spinazie, asperges, enz. Deze stimuleren ook het maagzuurgehalte.
Tussen de maaltijden door eet je best wat biologisch gekweekte druiven of klein fruit. Spoel ook deze niet want ze bevatten ook probiotica gratis door moeder natuur geschonken. Deze stimuleren de darmflora en spijsvertering die enorm te lijden heeft onder diabetes. Bovendien helpt het bij het ontgiften van lever en pancreas.
Je lichaam blijft glucose nodig hebben
Ondanks het feit dat je diabetes hebt, heeft je lichaam wel glucose nodig voor verschillende processen. Glucose is de brandstof voor je zenuwweefsel om de spijsvertering en werking van de pancreas te ondersteunen. Gezonde suikers met begeleidende mantelstoffen zoals vitaminen en mineralen om de bètacellen te voeden, vind je in rauwe honing.
Rauwe honing van acacia en lindebloesem bevatten enzymen die de werking van de spijsvertering, lever en pancreas verbeteren. Zongerijpt fruit is een goede bron van volwaardige voedende suikers voor de bètacellen en het zenuwweefsel in de pancreas. Gebruik nooit vruchtensappen, dat zijn geconcentreerde suikers. Eet in de plaats hele vruchten tussen de maaltijden door, maar doe dit wel met mate.
Geniet tijdens het eten, wat voor voldoende speekselvorming zorgt.
Zwarte ruwe rietsuikermelasse is zeer goed voor de bètacellen. Het bevat grote hoeveelheden chroom, zink, magnesium en silicium en andere waardevolle mineralen. Bovendien maakt ruwe rietsuikermelasse de lichaamscellen weer gevoelig voor insuline.
Verder kun je ook stevia consumeren om toch wat extra zoetheid aan je eten toe te voegen. Stevia bevat bitterstoffen die op hun beurt goed zijn voor de lever en pancreas. Maar gebruik nooit geraffineerde suikers en zetmelen, frisdrank of cola, alcohol, stimulerende middelen, lightproducten en synthetische zoetstoffen.
Doe dit ook niet bij hypoglykemie of lage bloedsuikerwaarden. Bij hypoglykemie is het belangrijk om volwaardige suikers met begeleidende mantelstoffen te gebruiken.
Varieer met verschillende specerijen en kruiden. Specerijen bevatten veel waardevolle voedingsstoffen die de pancreas ondersteunen en reinigende smaken om je lichaam te helpen ontgiften en zuiveren.
Denk maar aan kaneel, kruidnagel, peper, asafoetida, kurkuma, gember, fenegriek, zwart mosterdzaad, enz. Cayennepeper is heilzaam, zeker als je diabetes type 1 hebt, want het stimuleert het hormoonterugkoppelingsmechanisme van de pancreas. Wees je ervan bewust dat als je diabetes hebt je spijsvertering minder goed werkt. Zo hebben vitaminesupplementen geen zin, want deze eindigen meestal gewoon in het toilet.
Het is belangrijk om je spijsvertering te verbeteren door waardevolle vitaminen en mineralen uit zongerijpte groenten en fruit te halen. Deze zijn nodig voor het herstel van je pancreas.
Gymnema sylvestre
Natuurlijke supplementen zijn aangewezen. Deze zijn goed voor alle vormen van diabetes en schommelende suikerspiegels. Zo is er het Ayurvedisch kruid Gymnema sylvestre of Ramshoorn. Dit is een echte natuurlijke suikerkiller die de pancreas helpt te herstellen om de productie van insuline, glucagon en spijsverteringsenzymen in evenwicht te brengen.
Gymnema is een pure bitterstof. Ook herstelt Gymnema sylvestre het hormoonterugkoppelingsmechanisme in de pancreas en andere endocriene klieren. Het is zeer bitter en goed voor de lever. Kies voor plantaardige basis omegavetzuren, zij dragen bij aan het herstellen van insulineresistentie.
Siberische ginseng en Panax ginseng voorkomen dat de bijnieren ernstig gaan reageren op angst, stress en hevige emoties. Postelein is gekend om de productie van spijsverteringsenzymen te stimuleren in de pancreas. Spirulina bevat zeer veel goed opneembare mineralen en stabiliseert de bloedglucosewaarden.
Alfa-liponzuur helpt de lever om beter glycogeen op te slaan en af te geven. Van zodra de spijsvertering verbetert, heb je baat bij een vitamine B-complex om de werking van het zenuwweefsel te ondersteunen. Neem ook vitamine D3 om de pancreas en de bijnieren te ondersteunen en ontstekingsreacties te verminderen. De beste vitamine D krijg je door in de zon te lopen zonder zonnebrandmiddelen en zonnebril.
Tot slot: hou je bloedsuikerspiegel goed in de gaten terwijl je aan het herstellen bent. Werk samen met een arts of ayurvedische therapeut die positief staat en houdt glycemische tabellen van voeding bij de hand. En wat ook belangrijk is, doe iets aan je emotionele balans: laat je helpen door een therapeut of ga zelf aan de slag.
Zoals verdriet om gemis aan warmte en liefde, jezelf klein en machteloos voelen en je eigen energie aan anderen geven om erkenning te krijgen omdat je jezelf niet hoog in waarde acht. Het ontbreekt je dikwijls aan moed en kracht en je ervaart jezelf als hulpeloos.
Daaruit kan prikkelbaarheid en woede ontstaan omdat anderen je niet geven wat je nodig hebt. Dit zijn veelvoorkomende emoties waarvan mensen met diabetes last hebben.
Het ideale voedingsplan
Een lage glycemische index en lading van voedingsmiddelen zijn een belangrijk aspect. Maar je houdt best ook rekening met de voedingswaarde. Voeding is bedoeld om de bloedsuikerspiegel zo goed mogelijk te regelen en om diabetescomplicaties te vermijden.
Bij de aanpak van diabetes type 1 en 2 mogen we ons niet blindstaren op het regelen van de bloedsuikerspiegel alleen. Naast de bloedsuikerspiegel, verlagende medicijnen en insuline is de kwaliteit van de voeding zelfs nog belangrijker.
Als de symptomen levensbedreigend zijn, dan is symptoombestrijding gerechtvaardigd. Bij een acuut lage of extreem hoge bloedsuikerspiegel is medische hulp noodzakelijk. Wees je er echter van bewust dat insulinespuiten en bloedsuikerverlagende medicijnen nooit de oorzaak van diabetes aanpakken.
Het is belangrijk om voeding met een glycemische index van boven de 50 te vermijden. Hetzelfde geldt voor voeding met een glycemische lading boven de 10. Deze doen de bloedsuikerspiegel snel stijgen en vragen meer insuline dan andere voedingswaren.
Het is belangrijk om suikerpieken te vermijden en bij diabetes type 1 de toe te dienen dosis insuline, zo laag mogelijk te houden. En bij diabetes type 2 de orale middelen zo laag mogelijk te houden en het toedienen van insuline zelfs te vermijden. In feite kijk je het best naar voedingsmiddelen die goed zijn voor jou.
Koolhydraten: denk hierbij aan zowel de glycemische index als de glycemische lading.
Opteer voor koolhydraten waarvan het effect op de bloedsuikerspiegel niet zo uitgesproken is. Ideale groenten zijn groene bladgroenten, koolsoorten zoals bloemkool, broccoli, savooikool en witte kool, knolselder, asperges, witloof, rapen, prei, uien, schorseneer, radijs, venkel, rammenas, rauwe wortels, tomaten, komkommers, aardpeer, linzen, sla, andijvie, waterkers, erwten, aubergine, bieslook, doperwten, groene kool, groene selderij, kikkererwten, knoflook, molsla (paardenbloem), pompoen, paprika, raap, snijboon, spruiten, enz.
Kies voor noten en zaden zoals hazelnoten, amandelen, walnoten, pompoenpitten, zonnebloempitten, hennepzaad, enz. Eet niet al te zoet fruit. En als je brood eet, let erop dat het geen tarwebrood is en er zeker geen geraffineerd meel werd gebruikt. Haver, rogge en basmatirijst zijn vrij goede graansoorten.
Eiwitten: vermijd dierlijke eiwitten. Kies voor volwaardige eiwitbronnen zoals noten, peulvruchten, hennepzaad, andere zaden en af en toe een stukje vis. Vermijd zuivel, eieren en melk. Plantaardige melk van noten is een goede optie zonder toevoeging van suiker en/of fructose.
Vetten: de algemene regel is dat vetten en oliën nooit door de industrie bewerkt of geraffineerd mogen zijn. Vermijd ook vetstoffen die een harding of hydrogenatie hebben ondergaan. Verhit oliën nooit, voeg ze na de bereiding van de maaltijd toe. Kokosolie, cacaoboter of ghee boter zijn geschikt om te verhitten en bakken.
Als je ervoor open staat om je voeding op deze manier aan te passen, zal je zien dat je bij diabetes type 1 minder insuline nodig hebt. Maar controle en begeleiding blijven wel noodzakelijk.
Bij diabetes type 2 merk je dat je lichaamsgewicht en bloedsuikerspiegel zich geleidelijk aan normaliseren. Bij beide types merk je dat je energieniveau toeneemt, waardoor je je fitter voelt en verwikkelingen worden vermeden.
Af te raden voedingsmiddelen: sommige voedingsmiddelen laat je beter staan in de rekken van de supermarkt. Vermijd alles wat geraffineerd is, zoals geraffineerde witte suiker, rietsuiker, glucose, dextrose en maltose. Deze vind je in snoep, frisdranken, repen, koekjes, gebak, enz.
Deze geraffineerde suikers plegen een aanslag op je minerale reserves en laten de suikerspiegel zeer snel oplopen. Ze verwijderen ook de vitaminereserves van het lichaam, terwijl de mineralen zoals zink, chroom, vanadium en magnesium zeer belangrijk zijn voor de suikerstofwisseling.
Hetzelfde geldt voor wit brood van gemanipuleerde graansoorten zoals tarwe. Deze granen vind je in wit of bruin brood, gebak, sommige witte rijstsoorten, koekjes, pasta, deegwaren, e.a.
Let ook op met aardappelen: onze soorten zijn zodanig veredeld om meer productie te hebben per hectare, dat ze nog weinig mantelstoffen bevatten. Verwerkte aardappelen zoals puree en frietjes zijn niet geschikt voor diabetici.
Andere koolhydraatbronnen met een hoge glycemische index en glycemische lading zijn: verschillende fruitsappen, waaraan dikwijls extra suikers worden toegevoegd, tenzij je deze verdund drinkt. Natuurlijke suikers die geconcentreerd zijn zoals honing, ahornsiroop, ongeraffineerde rietsuiker vermijd je ook beter.
Een overmaat aan granen, graanvlokken, volkorengranen e.a. kunnen de suikerspiegel eveneens snel doen oplopen.
Alcohol is zeker af te raden, dit is zeer zuur. Ook koffie (irriteert het zenuwweefsel van de pancreas), cola en andere frisdranken met hoge suiker- en fosforzuurgehaltes en grote porties chocolade die veel suikers bevatten, laat je beter links liggen. Vermijd ook alle slechte vetten zoals geraffineerde vetstoffen en oliën die verhit zijn.
Ook transvetzuren houden diabetes in stand. Deze vind je in: kant- en klare maaltijden, sauzen, frituur en tavernekost, junk food, fast food, margarines en minarines, bereide vleeswaren, gewone chocopasta, geraffineerde palmolie, bakmargarines, mayonaise, dressings, chips, industrieel gebak, vissticks, diepvriesgerechten, enz.
Transvetzuren verhogen de ontstekingsreacties in het lichaam aanzienlijk, verminderen de algemene gezondheid door hun verstoppend effect, leiden tot hormonale stoornissen, depressiviteit en houden diabetes in stand. Essentiële vetzuren zorgen ervoor dat insuline beter wordt opgenomen door de receptoren van de cel. Het is wel belangrijk dat het basis omega-vetzuren zijn, geen derivaat.
Vermijd eveneens vetzuren met een lange keten uit dierlijk voedsel. Zo zijn bereide vleeswaren niet geschikt voor diabetici. Denk aan salami, paté, bereid gehakt, frikandellen, worst, vleessla, hamburgers, enz. Deze hebben een combinatie van transvetten, langeketenvetzuren en voedingsadditieven die de spijsvertering tegenwerken en het lichaam verder vervuilen.
Elk voedingsmiddel waarvoor je intolerant of allergisch bent, vermijd je best.
Het zoete lijstje voor de diabeticus
1. Stevia is een natuurlijk en veilig zoetmiddel voor diabetici, vrij van calorieën. Het heeft geen effect op de bloedsuikerspiegel en mag ook verhit worden. Stevia is veilig onder de volgende vormen:
Stevioside: een glycoside geïsoleerd uit de steviaplant met een wat bittere nasmaak. Bitter is goed voor de lever en pancreas.
Steviaconcentraat: vloeibaar (tinctuur) of extract (poeder).
Rebaudioside A: een glycoside met de beste suikersmaak. Zoek naar een steviaextract met een hoog gehalte aan rebaudioside A,
op een drager zoals inuline of fructo-oligosachariden (FOS) die minder zoet zijn. In een goede verhouding is dit mengsel per volume eenheid even zoet als suiker. Hierbij hebben inuline en FOS nog extra gezondheidsbevorderende eigenschappen zoals het bevorderen van de darmflora en stimuleren van de darmtransit.
Rebaudioside A of een steviaextract rijk aan rebaudioside A op een drager van erythritol of tagatose, waarbij in een goede verhouding het mengsel per volume eenheid even zoet is als suiker.
2. Ruwe rietsuiker melasse is een ongeraffineerd zoetmiddel. Het bevat veel chroom dat belangrijk is voor de pancreas en de productie van insuline. Bij voorkeur opgelost in een glas warm water. Het smaakt niet echt zoet en heeft een bittere en wrange nasmaak. Het helpt tegen insulineresistentie en vermindert de drang naar suiker.
3. Monk fruit of lo han guo verhoogt de bloedsuikerspiegel niet of nauwelijks. Het heeft niet echt de gewenste zoete smaak en is ook niet hittestabiel.
4. Graanstropen (met mate) zoals gerstemoutstroop, tarwemoutsiroop, rijstmoutstroop, maïsmoutsiroop zijn iets milder zoet van smaak en laten de bloedsuikerspiegel minder stijgen dan ongeraffineerde zoetmiddelen met een hoge glycemische index zoals ongeraffineerde riet- of bietensuiker, ahornsiroop, honing, en diksappen.
5. Ongeraffineerde kokosbloesemsuiker en palmsuiker hebben een lage glycemische index. Ze bevatten zeer veel mineralen, wat goed is voor de pancreas. Bovendien zijn deze suikers zeer rijk aan vitamine B (B1, B2, B3, B6 en zelfs B12). Deze suikers hebben een krachtige antioxiderende werking.
Het nadeel voor diabetici is dat deze suikers geconcentreerd zijn met een hoge glycemische lading, dus gebruik ze met mate.
6. Suikeralcoholen (met mate) zijn niet lichaamsvreemd en beïnvloeden de suikerspiegel en insulinespiegel nauwelijks. Ze hebben een gelijkaardige zoetkracht als gewone suiker en brengen weinig calorieën aan. Polyolen komen niet in verpakkingen voor in de gewone handel.
Ze zijn te vinden in talrijke dieetproducten voor diabetici, zoals koekjes, wafeltjes, snoepjes, broodbeleg, enz. Het is aan te raden om ze met mate te gebruiken. Ze worden uit geraffineerde suikers gehaald en zijn voor een deel synthetisch, gevormd door een eenvoudig proces van hydrogenatie.
Ze kunnen winderigheid veroorzaken en zijn ook laxerend. Om deze reden gebruik je ze dus best niet in grote hoeveelheden. Van alle polyolen is erythritol de beste keuze, omwille van de laagste calorieinhoud, minder gasvorming en minder laxerend. Sorbitol is het minst aangewezen.
7. Tagatose (met mate) heeft een lage calorische inhoud met bijna geen invloed op de bloedsuiker- en insulinespiegel. Het is een geraffineerd product waarin de begeleidende mantelstoffen ontbreken omdat er chemicaliën worden gebruikt bij het productieproces.
Tagatose heeft een stofwisseling die te vergelijken is met fructose, waardoor het minder geschikt is voor diabetici. Deze zoetstof kan eveneens aanleiding geven tot winderigheid, een opgezette buik en frequente stoelgang.
8. Lindebloesemhoning en acaciahoning (met mate) zijn stimulerend voor de spijsvertering. Acacia is ook bloedzuiverend en ideaal bij diabetici. Gebruik het wel met mate. Linde ondersteunt de pancreas en is ook sterk kalmerend.
Opgelet
Wees voorzichtig met de term “zonder toevoeging van suiker” dat je op veel verpakkingen vindt. Het is niet omdat er geen biet- of rietsuiker inzit dat het product aangewezen is voor een diabetespatiënt. Lees de etiketten goed en zorgvuldig.
E r worden vaak synthetische zoetstoffen aan toegevoegd of fructose, wat niet goed is bij diabetes. Je kan met deze producten je bloedsuikerspiegel wel onder controle houden, maar op lange termijn richten ze meer schade aan de pancreas, het zenuwstelsel en andere belangrijke organen.
De vermelding “zonder toevoeging van suiker” is er ook om de consument erop te wijzen dat het gaat om een volwaardig ongeraffineerd product met ongeraffineerde suikers. Maar als het product gezoet is met natuurlijke middelen die de bloedsuikerspiegel wel snel laten stijgen zoals diksappen, honing, ruwe rietsuiker, ahornsiroop (= esdoornsiroop), dan zijn deze niet geschikt voor mensen met diabetes.
Het probleem met fructose
Op het eerste gezicht lijkt fructose een heel geschikt zoetmiddel voor mensen met diabetes. Fructose is een monosacharide met een glycemische index van 19 à 25 en laat de bloedsuikerspiegel maar matig stijgen. Bovendien is fructose zoeter dan sucrose (20 à 50%; naargelang de temperatuur en vorm) waardoor we minder calorieën nodig hebben voor dezelfde zoetkracht.
Maar de lever moet fructose omzetten in glucose en dat kan leiden tot verzuring en fructosemalabsorptie. Fructose zorgt voor een ongunstige binding van suikers en lichaamseiwitten (maillardreactie) waardoor het verouderingsproces wordt versneld.
Met als gevolg: de degeneratie van organen en weefsel en biomarkers die achteruitgaan. Fructose verhoogt sneller de bloedvetten (triglyceriden of VLDL). Daardoor veroorzaakt fructose een snellere evolutie van atherosclerose en hart- en vaatziekten.
Fructose leidt tot cataract bij diabetici en netvliesontsteking of retinopathie. Fructose geeft sneller aanleiding tot buikvet, wat het ontstaan van diabetes juist in de hand werkt.
Kortzichtige visie
Sommige diabetici halen bij alle hierboven vermelde aanbevelingen de schouders op. Deze patiënten zijn gefocust op het onder controle houden van de bloedsuikerspiegel.
Zij kiezen ervoor om grotere hoeveelheden fructose en synthetische zoetmiddelen te gebruiken omwille van hun geringe effect op de bloedsuikerspiegel. Dat is kortetermijndenken.
Een diabetesvoet ontstaat door twee biologische conflicten, enerzijds het weerstands- of walgingsconflict dat diabetes veroorzaakt en anderzijds een eigenwaardeinbreuk, waarbij je niet in staat bent om degene waar je van walgt weg te duwen. Dit heeft betrekking op het botvlies waardoor gangreen kan ontstaan, zie ook het artikel over de ziekte van Raynaud.
Er zijn ook diabetespatiënten die gewoon de klassieke Westerse voedingsgewoonten willen behouden, met het gebruik van suikerwaren, koekjes, geraffineerde meelproducten, geraffineerde oliën en alle soorten geraffineerde en bewerkte voeding.
Ook dit is mogelijk, met dien verstande dat er meer insuline (bij type 1) of orale bloedsuikerverlagende middelen (bij type 2) nodig zijn en dat het bijsturen nodig is om de bloedsuikerspiegel en geglycosyleerd hemoglobine (HbA1c) onder controle te houden.
Maar zoals je begrijpt, gaat het bij diabetes om het herstellen en genezen. Beide visies zijn erg kortzichtig. Want deze zoetmiddelen en het Westers voedingspatroon eisen op den duur hun tol met verwikkelingen tot gevolg.
Insuline (oranje) gebonden aan de insulinereceptor (blauw). Insulinebinding induceert structurele veranderingen binnen de receptor die leiden tot het transport van glucosemoleculen naar de cel. Dit is een 3D-weergave.
De functie van de pancreas
De pancreas produceert insuline en glucagon, twee belangrijke hormonen om de suikerspiegel in het bloed in evenwicht te houden. Insuline zorgt ervoor dat het lichaam suikers, eiwitten en vetten als brandstof kan gebruiken.
De cellen van de maagwand nemen glucose op om af te geven aan het bloed. Dit zijn voornamelijk de korte suikers. Lange suikers zoals zetmelen ondergaan nog een verdere vertering in de twaalfvingerige darm zodat deze door de darmwandcellen worden opgenomen.
Middellange suikers, zoals inuline en fructo-oligosachariden, bevatten oplosbare vezels die een voedingsbodem zijn voor de darmflora en de darmtransit bevorderen.
Naast het reguleren van de bloedsuikerspiegel en de rol bij de verwerking van energie door het lichaam, produceert de pancreas ook spijsverteringsenzymen. Deze spijsverteringsenzymen moeten eerst geactiveerd worden door de gal, uit de lever, verzameld in de galblaas, voordat ze in de twaalfvingerige darm terechtkomen om zowel eiwitten, suikers als vetten verder te verteren.
Het voedsel dat we dagelijks eten moet volledig verteerd zijn in de twaalfvingerige darm vooraleer het in de dunne darm terechtkomt waar de opname van voedingstoffen start.
Daarnaast speelt de pancreas een belangrijke rol bij de dagelijkse ontgifting en zuivering van ons lichaam, een functie die door velen onderschat wordt. De pancreas is even belangrijk als de lever om het lichaam ‘proper’ te houden.
De eilandjes van Langerhans
De pancreas ligt achter en onder de maag tegen de rugzijde van de buikholte, tussen de twaalfvingerige darm rechts en de milt links. De productie van insuline en glucagon is van vitaal belang voor de suikerstofwisseling en gaat door in de eilandjes van Langerhans. Dit zijn kleine groepjes kliercellen die bestaan uit drie soorten.
Er zijn de alfacellen die het hormoon glucagon produceren ( 20 à 30 %), de bètacellen (60 à 80%) die het hormoon insuline produceren en de deltacellen (ongeveer 10%), die samen met de alfacellen het hormoon gastrine produceren.
Het hormoon gastrine stimuleert de afscheiding van maagzuur door de maagklieren in het bovenste deel van de maag.
De eilandjes van Langerhans vormen besachtige structuren die acini worden genoemd. Tussen de hormoonproducerende cellen worden pro-enzymen geproduceerd, die nog niet actief zijn om de pancreas zelf te beschermen tegen autodigestie.
De geproduceerde hormonen worden endocrien afgeleid naar de bloedbaan, terwijl de spijsverteringsenzymen exocrien naar de middelste afvoerbuis van de pancreas worden geleid en worden afgescheiden in de twaalfvingerige darm voor de spijsvertering.
De werking van insuline en glucagon
Alle lichaamsweefsels hebben glucose nodig om optimaal te functioneren en de energievoorziening te garanderen. Glucose is zeer belangrijk voor het zenuwweefsel. Als glucose rechtstreeks afkomstig is van zetmelen van zongerijpte gewassen in oorspronkelijke staat, rijk aan zonne-energie en gebonden aan voedende mantelstoffen, dan is de lever in staat om onder invloed van insuline deze glucose op te slaan in de vorm van glycogeen.
Glycogeen is een verteerbare, niet-lineaire, maar vertakte suikerketen die dienst doet als reservesuiker in het lichaam. Glycogeen wordt gebruikt op momenten als er onvoldoende suikertoevoer is.
Direct na de maaltijd, als de toevoer van glucose het hoogst is, is de productie van insuline ook hoog. Dit geldt ook voor eiwitten: hoe meer dierlijke eiwitten je eet, hoe meer je jouw pancreas verplicht om grote hoeveelheden insuline te produceren.
Als er langere tijd niet gegeten wordt daalt het bloedsuikergehalte en komt het hormoon glucagon in actie. Dit hormoon zet in de lever en de spieren het opgeslagen lichaamssuiker of glycogeen om in voedende glucose.
Deze glucose wordt afgegeven aan de bloedbaan zodat de glucosespiegel in balans blijft. Dit zorgt voor een evenwichtige stroom suiker in het bloed die door de lichaamsweefsels wordt verteerd en omgezet in energie. De mitochondriën spelen hierbij een belangrijke rol.
Dit samenspel van insuline en glucagon zorgt ervoor dat er geen grote schommelingen van suikerwaarden in het bloed voorkomen. In extreme gevallen heeft het menselijke lichaam nog een noodoplossing voorzien om bij gebrek aan glucose te voorkomen dat de bloedsuikerspiegel te laag komt.
De bijnieren produceren dan extra corticosteroïden, en deze hormonen zijn in staat om uit eiwitten glucose te vormen. Dit proces heet gluconeogenese.
De ontgiftende werking van de pancreas
Wist je dat als de spijsvertering optimaal functioneert, de geactiveerde pancreasenzymen in de bloedbaan terechtkomen? Daar vervullen ze hun functie verder om toxines en afvalstoffen in het bloed af te breken. Als de concentratie aan enzymen in het bloed teveel stijgt zorgen de nieren ervoor dat het teveel eruit gehaald wordt.
Nieren houden samen met de hypothalamus alle hormoonspiegels, enzymgehaltes, vitamine- en mineralenhoeveelheden in het bloed in balans. Nieren zijn ook verantwoordelijk, in samenwerking met de dikke darm, voor de waterhuishouding in het lichaam.
Maar door opzettelijk teveel drinken put je de nieren uit en verstoor je het natuurlijk proces wat de osmosewet versterkt, met alle gevolgen vandien.
Wist je ook dat pancreasenzymen stamcellen in het gareel houden, eens ze bij beschadigd lichaamsweefsel hun functie hebben vervuld? Pancreasenzymen zijn samen met het lichaamseigen interferon (een stof die een kind met koorts aanmaakt bij kinderziekten) en interleukine 1 en 2 de beste antikankermedicijnen.
Wat zijn normale bloedsuikerwaarden?
Het bloedsuikergehalte,of de bloedglucose, is de hoeveelheid glucose die in het bloed zit op een bepaald moment. Er zijn twee verschillende waarden die algemeen gehanteerd worden. De bloedsuikerspiegel wordt uitgedrukt in millimol per liter (mmol/l) of in gram/liter (o.a. Frankrijk) of in milligram/deciliter (o.a. Duitsland, België).
1 mmol/l = 18 mg/dl = 0,18 g/l
1. Bloed op nuchtere wijze geprikt: acht uur daarvoor niets gegeten of gedronken behalve water.
Onder de 6.1 mmol/l = geen diabetes
Tussen de 6.1 en 6.9 mmol/l = voorstadium van diabetes en/of insulineresistentie
Boven de 6.9 mmol/l = diabetes
2. Bloed niet op nuchtere wijze geprikt, ongeveer 90 minuten tot twee uur na de maaltijd. Op dit moment heb je de meeste bloedsuiker in het bloed.
Onder de 7.8 mmol/l = geen diabetes
Tussen de 7.8 en 11 mmol/l = moeilijk om te oordelen
Boven de 11 mmol/l = diabetes
Midsectie van een vrouw met behulp van lancelet op de vinger.
Heb je diabetes, dan is een bloedglucose of bloedsuikerwaarde tussen de 4 en 8 mmol/l het beste. Daarmee blijft het risico op lichamelijke gevolgen zo klein mogelijk. Je beperkt zo bijvoorbeeld problemen en complicaties met de ogen en de nieren.
Een test met een vingerprikje geeft een goede indicatie. In een druppel bloed wordt dan gemeten wat de bloedsuikerwaarde is op dat moment. De uitslag daarvan kan iets afwijken dan van een normale bloedanalyse, omdat de bloedsuiker gemeten in een vingertop anders is dan in een groter bloedvat. Bovendien hebben veel meters een kleine meetafwijking.
Of iemand diabetes heeft, blijkt het best uit een bloedonderzoek van een ziekenhuislaboratorium. In het laboratorium bepalen ze de bloedsuikerwaarden uit zuurstofarm bloed in de grote bloedvaten.
Hypoglycemie (te lage bloedsuikerwaarden) zijn waarden onder 3.8 mmol/l. Hyperglycemie (te hoge bloedsuikerwaarden) zijn waarden die boven 7 à 8 mmol/l bij de nuchtere prik of die boven de 11 à 12,0 mmol/l liggen bij de ‘niet-nuchtere prik’.
Er is een grijs gebied, afhankelijk van verschillende factoren zoals levensstijl, woonomgeving, algemene gezondheid enz. waarmee men bepaalt of je al dan niet diabetes hebt.
In verband met verschillende meettoestellen geef ik hier een omrekentabel:
Deze tabel is alleen bedoeld als informatie.
mmol/l mg/dl mmol/l mg/dl mmol/l mg/dl
2,1 37,8 6,1 109,8 10,1 181,8
2,2 39,6 6,2 111,6 10,2 183,6
2,3 41,4 6,3 113,4 10,3 185,4
2,4 43,2 6,4 115,2 10,4 187,2
2,5 45 6,5 117 10,5 189
2,6 46,8 6,6 118,8 10,6 190,8
2,7 48,6 6,7 120,6 10,7 192,6
2,8 50,4 6,8 122,4 10,8 194,4
2,9 52,2 6,9 124,2 10,9 196,2
3,0 54 7,0 126 11,0 198
3,1 55,8 7,1 127,8 11,1 199,8
3,2 57,6 7,2 129,6 11,2 201,6
3,3 59,4 7,3 131,4 11,3 203,4
3,4 61,2 7,4 133,2 11,4 205,2
3,5 63 7,5 135 11,5 207
3,6 64,8 7,6 136,8 11,6 208,8
3,7 66,6 7,7 138,6 11,7 210,6
3,8 68,4 7,8 140,4 11,8 212,4
3,9 70,2 7,9 142,2 11,9 214,2
4,0 72 8,0 144 12,0 216
4,1 73,8 8,1 145,8 12,1 217,8
4,2 75,6 8,2 147,6 12,2 219,6
4,3 77,4 8,3 149,4 12,3 221,4
4,4 79,2 8,4 151,2 12,4 223,2
4,5 81 8,5 153 12,5 225
4,6 82,8 8,6 154,8 12,6 226,8
4,7 84,6 8,7 156,6 12,7 228,6
4,8 86,4 8,8 158,4 12,8 230,4
4,9 88,2 8,9 160,2 12,9 232,2
5,0 90 9,0 162 13,0 234
5,1 91,8 9,1 163,8 13,1 235,8
5,2 93,6 9,2 165,6 13,2 237,6
5,3 95,4 9,3 167,4 13,3 239,4
5,4 97,2 9,4 169,2 13,4 241,2
5,5 99 9,5 171 13,5 243
5,6 100,8 9,6 172,8 13,6 244,8
5,7 102,6 9,7 174,6 13,7 246,6
5,8 104,4 9,8 176,4 13,8 248,4
5,9 106,2 9,9 178,2 13,9 250,2
6,0 108 10,0 180 14,0 252
De emotionele lading van diabetes (Christiane Beerlandt)
Algemeen kan je stellen dat bij diabetes innerlijk verdriet uit de hand loopt. Je kan geluk niet “vatten”, je ervaart een innerlijk wenen om warmte en liefde, je wil ernaar grijpen. Je ervaart je zelf als klein en machteloos en wil dit omkeren, door te worden opgenomen in het zoete buiten zichzelf, in een energiestroom van warmte, door anderen gegeven.
Maar hieraan kan nooit worden voldaan, zolang men zichzelf waardeloos vindt en de liefde ontzegt, zolang men zichzelf “het zoete “ ontzegt.
Het ontbreekt je eigenlijk aan moed en je ervaart jezelf als hulpeloos. Dit mondt uit in prikkelbaarheid en soms agressie omdat anderen jou niet geven wat je zo nodig hebt. Je probeert alles te begrijpen, controleren, regelen enorganiseren, maar met een angstig innerlijk en soms agressief gevoel.
Je levensovertuigingen geven je het gevoel dat het leven een verdrietige poel is en dat niets moois voor jou is weggelegd. En wanneer je het niet zelf grijpt of naar je toe trekt, zal het leven je helemaal niets bieden.
Je hebt dus geen vertrouwen in het leven. Je beseft niet, dat alle verdriet en droevige gebeurtenissen in je leven, opgeroepen zijn door je negatieve overtuigingen. Om toch maar zeker een beetje liefde te hebben, klauw je je vast en doe je jezelf vaak pijn, door je op te offeren in ruil voor een klein beetje houvast in het leven, bijvoorbeeld aan een partner. Maar zo wordt je leven een gevangenis.
Je stelt je geluk afhankelijk van een partner en van anderen… maar niet van jezelf. Dit is een grote vergissing: het echte geluk begint bij jou. Kom in harmonie entot liefde met jezelf en een goederelatie zal volgen. Je leeft niet op je eigen grondvesten. Er zou eens een landmijn moeten onder liggen. Laat het wantrouwen naar jezelf toe los.
De kernoplossing is hier: kom in liefde tot jezelf. Laat alles en iedereen los. Keer terug naar je eigen vertrouwen, stop met alles te willen, alles angstig te regelen en in je greep te krijgen. Dit duidt op je angsten om je leven zelf te creëren, een mooiere toekomst op te bouwen onder het presidentschap van je bewuste ik.
Het leven zit mooi in elkaar, liefde zal naar jou toe stromen wanneer je eerst alles loslaat en je vertrouwen stelt in je diepste zelf. Laat je niet leven zoals in het verleden, klauw je niet vast, het brengt alleen nog maar meer verdriet. Laat je leven niet gedirigeerd worden door emoties en ongeloof, zo roep je alleen maar ellende op.
Wees overtuigd van een nieuw begin, een nieuwe toekomst van vreugde en vooral van het feit dat jij dit verdient. Jij als een volwaardig autonoom individu. Dan zal je zien dat het leven echt de moeite waard is. Sta jezelf toe om te genieten van al het heerlijke in je leven. Verdriet verdwijnt bij jouw zelferkenning en zelfliefde.
Hypoglycemie
Je weigert nog vanuit je krachtige zelfbewuste ik te leven, je laat je meestromen door je gevoelens, je doet je voor als een klein kind. Je negeert je eigen innerlijke wijsheid en je innerlijke wil verdwijnt. Je zou je zwakker voordoen dan je bent, om je te kunnen wentelen in je slachtofferrol, soms aan de voeten van een machtig persoon die het bevel over jou voert.
Je speelt een mogelijk onbewust, maar oneerlijk spel als een zombie, als een underdog. Maar alles is beter dan je eigen sterke krachten moeten hanteren, want daarvoor ben je bang. Je wantrouwt je eigen aard, een haast onoprecht naar buiten tonen van jezelf leidt tot schuldgevoelens en tot het gevoel ergens ‘slecht’ te zijn. Je vertrouwt ook anderen niet meer.
Je laat je zitten in de greep van anderen… tot een opgekropte agressie je nerveus maakt. Uiteindelijk zit je helemaal vast, je wil los. Maar, glurend vanuit je schuilplaats, waag je het toch niet zélf het stuur te grijpen. Je bekijkt het leven éénzijdig, emotioneel en je dompelt jezelf onder in zwarte inkt. Je zelfbewustzijn mag en kan van jou niet bestaan.
Kernoplossing: ontsnap, hoe moeilijk het ook lijkt, uit deze val die je voor jezelf hebt gezet. Kom onder de anderen vandaan en schiet jezelf in alle eerlijkheid vooruit. Geef mensen te verstaan dat jij voortaan voor jezelf zal leven en niet als dienstmeid voor hen.
Wees productief, leer lachen in plaats van tranen te koesteren. Arbeid, voortdurende bezigheid en creativiteit zullen je goed doen. Beschouw jezelf niet als een arm schaap, want je lichaam zal erop reageren: je ontkent en vergooit ermee je krachten als mens.
Op zelfbewuste toon jouw levenslied uitschallen met trompetklanken die je wakker schudden uit je valse slaap. Verander de nefaste overtuigingen die jou een rad voor de ogen hebben gedraaid.
Diabetes type 1
Er is angst voor je zelf-wording, angst om te zijn, bijna liever niet-zijn. Je zet je enerzijds schrap om het leven aan te kunnen, anderzijds zou je jezelf wel terug willen trekken. Je ervaart een uiterst fijne gevoeligheid en staat open voor de geringste impulsen uit de buitenwereld.
Deze wereld wordt als te zwaar en drukkend ervaren. Je belandt in een milieu, waarbinnen zich verschillende zaken aan je opdringen. Je voelt dat je er niet tegen opgewassen bent, je kan er niet de minste greep op krijgen… Je ervaart onbestemde angsten voor “duiveltjes” die “greep” op je zouden krijgen . Dit allemaal als gevolg van je eigen gevoel van duisternis en onveiligheid.
Dit los je niet op door jezelf te gaan vastklampen. De psychologische wisselwerking tussen baby en ouder is meestal zeer sterk. Soms vervult de ene ouder de vervangende rol voor het eigen ik. Duw de kinderen geleidelijk aan, in zekerheid, op hun eigen voetjes en maak hen duidelijk hoe sterk en betrouwbaar ze zelf zijn. Het gaat om autonome kracht, zelfwaardering en zelfliefde. Dit geldt ook voor volwassenen.
Kernoplossing: leer de natuur vertrouwen, laat hen al spelenderwijs kennismaken met het fysische, het lichamelijke. Een huisdier kan wonderen doen. Vertrouwen, dat straalt vanuit de opvoeder, geldt als een goed medicijn. Geef hen liefde, genegenheid en besef van eigenwaarde.
Er is geen duivel, het is jouw projectie van je angsten. De put van verdriet waarin je zit is geen put. Kom op aarde met beide voeten en leef in het hier en nu, niet in je verbeelding en gedachten. Het spontane spel, vrolijkheid… het leven is zoet en veilig. Liefde verjaagt elke angst. Geloof in je oersterke basiskern, jouw engelenkern. Laat los en creëer zelf je leven. Laat je hart stralen.
Diabetes type 2: kinderen
Je zou jezelf forceren, bijvoorbeeld door een te brede spreidstand aan te nemen hier op aarde, waardoor spieren en pezen in de liesstreek en de dijen pijn doen, en opengerokken worden. Je wil te ver reiken, een te brede ruimte overspannen, bevatten.
Een forceren, maar waarom? Om te bemachtigen, jezelf te bewijzen, om toch maar te winnen, de beker te halen of iets te kunnen bekomen. Of is het uit angst dat iets je zou ontgaan, om te voldoen aan de verwachtingen van anderen? Om goed over te komen, goedgekeurd worden?
Maar je doet jezelf alleen maar pijn. Je zit boordevol krachten, maar weet er niet goed mee om te gaan omdat jou niet duidelijk is dat zachtheid en liefde naar jezelf toe de voorwaarden zijn om tot sterke handelingen en acties te komen. Je wil wel met je gevoelens bij je lichaam komen, een diep doorvoelde rode gloed in elke vezel van je lichaam, maar je lijkt er niet meteen bij te kunnen. Het goede nieuws: je kan dit oplossen.
Kernoplossing: wat vraagt het leven hier? Kijk naar de samengebalde vuist van onmacht, de rode scheppingskrachten, de zachte liefde in jezelf. Met andere woorden: het is belangrijk om jezelf onvoorwaardelijk lief te hebben. Overschat de waarde van materie niet, materie zonder ziel. Keer diep in je binnenste en kom in vrede en vreugde tot jezelf.
Zorg voor zelfliefde en laat het verzet tegen liefde los. Ontspan de vuist en laat het materiele en geldelijke geleidelijk aan los. Alles wat goed is voor je komt op je weg als je het niet langer begeert. Wees niet boos omdat iets niet verloopt zoals je het zou willen, je windt je anders maar op en je hersenen draaien als gek.
Kom tot het besef dat niets hoeft vastgegrepen worden, want als je vastgrijpt met je kern en macht zal dit tegen het leven indruisen. Het leven vraagt om verzachting en verzoening. Het is belangrijk om liefde toe te staan in je zijn en voor hardheid is er geen plaats.
Diabetes type 2: volwassenen
Iets in jezelf lijkt heel hard nee te zeggen, samengebald van boosheid, het hoofd dicht in je hals getrokken tussen de gespannen schouders, en misschien ook met gebalde vuist. Alsof je je eigen gelaat niet meer wil zien, alsof je eigenlijk geen contact meer met jezelf wil. Een nijdige weigering om nog langer op deze manier verder te leven.
Alsof jij jezelf en je leven verdoemt. Krachten bollen samen, in onmacht, in weigering… ja, een weigering om zacht te zijn voor jezelf, om jezelf de verwarming en liefde te geven die jij zo hard nodig hebt. Je bent zo hard voor jezelf, zo boos, zo weigerachtig om jezelf te laten zijn wie je bent, in de allergrootste liefde.
En je verwacht dit bijgevolg ook van anderen, maar dat kan niet. Geef het eerst aan jezelf. Zeg eerst ja tegen jezelf, geef eerst aan jezelf. Dan pas kan je tot een harmonische liefdevolle relatie met anderen komen. Stop met deze zelfsnijdende zelfdestructie. Mogelijk vind je het heel moeilijk om uit de bestaande situatie te geraken.
Je nagelt jezelf als het ware vast aan de grond, aan het kruis en weigert nog verder één stap te zetten. Je kan niet meer, je wil niet meer. Je duwt je weg in grijze sferen, in plaats van op een vreugdevolle wijze jezelf te ontdekken, ermee naar buiten te komen. Alsof je helemaal niet meer houdt van jezelf of van je lichaam, of van een deel van je lichaam, of van het feit dat je ouder wordt.
Eeuwig jong, ja dat kan je zijn. En bekijk schoonheid niet volgens de geïndoctrineerde normen van de maatschappij. De werkelijke schoonheid straalt van binnenuit, door het lichaam naar buiten uit, omdat deze schoonheid onvergankelijk is.
Kernoplossing: kom tot een hoger bewustzijn, richt je vanuit het hart, in dankbaarheid, naar het hogere in jezelf. Daar woont geluk en tevredenheid. Grijp niet meer, maar geef aandacht. Aandacht aan jezelf, aan anderen met een open hart. Sluit je niet op, breek jezelf niet langer af.
Ben je boos op de anderen in het leven, omdat je denkt dat ze het kwaad bedoelen, dat ze jou niet geven wat jij nodig hebt? Jij alleen kan jezelf geven wat je nodig hebt: dat is de nobele erkenning van je totale zelf. Kom nader bij je hart en klim naar de nobele hoogten in jezelf.
Daar vind je vrede. Daar is plaats voor tederheid, genegenheid, liefde en dankbare beleving van jezelf, van het leven, van mensen rondom jou die goed zijn. Anker je diep in je eigen wezen en kom tevoorschijn met je volle gelaat. Stop je niet langer boos weg, maar open je vizier voor mooie zaken die het leven aan jou wenst te openbaren.
Zeg ja aan het leven, aan jezelf, aan het leven dat zich voor je aanbiedt. Dan kan je vanuit een sfeer van dankbaarheid je leven zelf vorm geven richting een mooie toekomst. Weet dat, zodra je eisen, begeerte, boosheid, hardheid, zelfdestructie en zuigkracht in jezelf toelaat, je jezelf eigenlijk uit het leven weg bant.
Kom heel dicht bij je hart en stel je open voor de allerzachtste sferen in jezelf, laat het binnenstromen. Grijp niet, maar laat los. Maak je niet zo kwaad, maar ontvouw jezelf.
Stel je open, geef je over aan de liefde en aan het echte leven in dankbaarheid om jouw zijn in waarachtige schoonheid en eeuwigdurende jeugdigheid vanuit het hart.
Zwangerschapsdiabetes
Je bent eigenlijk nog zwanger van jezelf en dan is die baby daar al. Je voelt jezelf nog afhankelijk en klein, eerder minderwaardig en angstig teruggetrokken, misschien verlegen. Jij doet je mogelijk groot voor, met een sterk verantwoordelijkheidsgevoel en je tracht het allemaal wel te omvatten, maar innerlijk voel jij je angstig, ook voor hetgeen zal komen.
Het lijkt wel of dat baby’tje je soms bedreigt, of het op je zal klimmen en je plaats zal innemen. Je voelt je bedreigd, omdat je nog niet ten volle je volwaardige plaats durft in te nemen. Je durft je bewustzijn en krachten niet echt te laten doorstromen, je remt jezelf.
Je voelt je maar een sukkel en onhandig. Je durft je ware natuur, je gevoelens niet echt te tonen. Mogelijk was jij beschaamd om je dik-zijn en nu wordt er nog een schepje bovenop gedaan. Nu voel jij je helemaal niet meer geaccepteerd door de buitenwereld, omdat je jezelf ondergeschikt stelt aan de anderen. Je bent zelf nog een beetje een baby, je leeft niet op je eigen stevige fundamenten, integendeel, je twijfelt aan jezelf.
Je voelt je loom, traag of lui. Je breekt jezelf voortdurend af. Je bent soms zo verdrietig om jezelf. Je voelt je soms maar een dwaze ezel. Je natuurlijke spontaniteit en gevoelens worden onvoldoende naar buiten ontrolt. Je verlangt liefde en goedkeuring van buitenaf, in plaats van jezelf liefde te schenken. Er is angst dat het je allemaal zal overstijgen.
Kernoplossing: laat de bloem die je bent openbloeien en ontdek je eigen schoonheid. Steun op zelfstandigheid, autonomie, fierheid, humor om je mogelijke tijdelijke onhandigheid of loomheid te laten verdwijnen. Heb vertrouwen in de krachten van jezelf. Je bent goed zoals je bent op elk moment van het leven, dik of dun, ook wanneer je niet zwanger bent. Haal jezelf niet onderuit.
Je voelt je bedreigd door deze nieuwkomer, zolang je weigert je leven op zelfbewuste wijze in handen te nemen, zolang je niet vertrouwt op de onsterfelijke basis in jezelf. Het wordt tijd dat je jezelf de liefde schenkt die je nodig hebt, verwacht niet van een ander datgene wat je jezelf niet geeft.
Angsten zijn overbodig. Vertrouwen in jezelf leidt tot een positieve levensverloop. Niets gebeurt zomaar toevallig, grijp de teugels nu zelf in handen, zonder je nog te verschuilen. je mag zijn wie je bent, zonder je één ogenblik te storen aan wat anderen zeggen.
Word je bewust van je unieke zijn, van je specifieke mogelijkheden, van je waarde als mens, van de mogelijkheid om zélf je leven te creëren. Het is belangrijk om je voeding aan te passen zolang je nog niet de psycho-emotionele oplossing in jezelf hebt gevonden.
Diabetestechnologie wordt steeds beter
En dat is goed nieuws om het diabetesmanagement bij diabetes type 1 te vergemakkelijken. Deze nieuwe innovatieve hulpmiddelen dienen een tweeledig doel: enerzijds helpen ze jou om de levensstijlkeuzes haalbaar te maken en anderzijds om de glycemische waarden onder controle te houden. Maar deze twee doelen staan soms lijnrecht tegenover elkaar waardoor de resultaten toch kunnen tegenvallen.
CGM of continuous glucosemonitoring
Hierbij wordt een kleine sensor onderhuids geplaatst in de bovenarm of buik. Daarmee kan men gemakkelijker de glucoseconcentraties in het onderhuidse weefsel meten. Via een zender worden de waarden doorgegeven aan de sensor, die de gegevens naar de insulinepomp of de ontvanger stuurt. De patiënt blijft de insulinepomp bedienen.
De bedoeling is dat er verschillende alarmen worden ingebracht zodat je op tijd gewaarschuwd wordt als de glycemiewaarde de vooraf ingestelde waarde overschrijdt. Omgekeerd worden gebruikers ook gewaarschuwd voor de levensbedreigende hypoglycemie.
Een CGM biedt nog andere voordelen dan enkel waarschuwingen. Volgens onderzoeken verlaagt het effectief de versuikering van de hemoglobine. Dat is een groot pluspunt. Elke 1% vermindering van versuikerde hemoglobine (HbA1c) zal het risico op complicaties doen verminderen.
Denken hierbij aan nierbeschadiging, hartfalen en andere hartproblemen, beroertes, aantasting van de ogen en het zicht en de gevreesde amputaties. CGM geeft jou als patiënt betere gegevens, jij beslist wat je ermee doet. Je kan CGM gebruiken om je glycemische reactie op maaltijden met betere precisie bij te houden.
De insulinedosering kan je beter instellen, en dat leidt dan weer tot betere bloedglucosewaarden met minder crashes of hoge pieken.
De valkuil van CGM
Omgekeerd kan je CGM ook gebruiken voor een maaltijd die notoir uitdagend is voor de bolus. De CGM stelt je in staat om de bolusstrategie te verfijnen om je glycemische respons te verbeteren. Het probleem hierbij is dat het niet echt resulteert in algehele betere bloedsuikerwaarden. Deze innovatieve diabetestechnologie dient om jou bij te staan om je ziektebeeld beter te beheersen en leefbaar te maken, en dit geldt bij alle vormen van diabetes.
Nieuwe technologieën, innovatie of medicijnen zijn nooit bedoeld om een soort “zelfvertrouwen te cultiveren” dat je aanmoedigt om meer ongezonde maaltijden te consumeren en er een conventionele levensstijl op na te houden.
Dit is gevaarlijk is en brengt een aantal reële gezondheidsrisico’s met zich mee. Diabetesmanagement is geen magische toverspreuk: voedingskeuze, gezonde levensstijl en emotionele balans zijn ook cruciaal als je je bloedsuikerwaarden positief wil beïnvloeden.
Waarom diabetes type 1 niet verbetert
Volgens onderzoek gepubliceerd in het tijdschrift Diabetes Technology and Therapeutics, over trends in Type 1 diabetes management en klinische resultaten, vielen de resultaten tegen.
Ondanks de innovatieve hulpmiddelen en verbeterde medicijnen is de glycemische controle niet verbeterd. Deze lijkt zelfs verslechterd (vooral in de groep van kinderen en adolescenten) en A1c is over de hele lijn zelfs licht toegenomen.
Het is opvallend dat dit gebeurt in tijden van nieuwe innovatieve technieken en de toegenomen inname van aanvullende glucoseverlagende medicijnen. Hoewel deze negatieve voortgang voldoende redenen geeft tot ongerustheid, heeft dit niets te maken met de potentiële effectiviteit van al deze nieuwe innovaties in de diabetestechnologie.
Men kan zich misschien wel zorgen maken over sommige niet-insulines die glucose verlagen. De dag van vandaag hebben mensen met diabetes een betere en betrouwbaardere toolkit voor het beheer en meten van de glycemiewaarde. Waarom gaan de resultaten dan achteruit?
Het probleem van geïndustrialiseerde voeding en verkeerde levensstijl
Algemeen hebben mensen met diabetes type 1 een slank lichaam. Dit is gedeeltelijk te wijten aan het chronisch insulinetekort dat verwoestingen aanricht in het lichaam. Voorzichtigheid en de consistentie die mensen met diabetes hebben,zijn ook factoren die het lichaam slank houden.
Mensen met niet-gediagnosticeerde of slecht gecontroleerde diabetes kunnen ook veel gewicht verliezen, ongeacht wat ze eten. We zien ondertussen dat het slanke stereotiepe beeld dat eigen is aan mensen met diabetes type 1 verandert, en dat deze mensen ook beginnen te lijden aan overgewicht ondanks de introductie van innovatieve diabetestechnologie en persoonlijke glucosemeters.
Wat is er aan de hand?
Voornamelijk jonge mensen met diabetes type 1 krijgen juist overgewicht en kunnen zwaarlijvig worden. De reden ligt in het feit dat deze groep jonge mensen vooral kiest om er een conventionele, ongezonde voedings- en levensstijl op na te houden.
Geïndustrialiseerd voedsel dat door bewerking en raffinage zeer veel voedingswaarde heeft verloren, kan nooit een bijdrage leveren aan de gezondheid. Deze levensstijl is de oorzaak dat deze mensen meer exogene (van buitenaf toegebracht) insuline moeten gebruiken. Toegenomen exogene insuline stimuleert dan weer de gewichtstoename bij deze mensen.
Er ontstaat voor mensen met diabetes type 1 een nieuw gezondheidsrisico als hun lichaamsgewicht overmatig toeneemt. In combinatie met toegenomen exogene insuline leidt dit dikwijls tot insulineresistentie en dubbele diabetes.
Dit is een uiterst moeilijke aandoening om de glycemiewaarden goed te beheren en houdt een verhoogd risico in op hart- en vaatziekten, beroertes, kanker, nierfalen, amputaties, cataract, zenuwaandoeningen en een vroege dood.
Je moet begrijpen dat als je diabetes type 1 hebt, de metabole stoornissen geassocieerd met obesitas, verkeerde levensstijl en slechte geïndustrialiseerde voeding veel gevaarlijker zijn. Dus als patiënt met diabetes type 1 heb je een extra reden om jezelf te stimuleren om gewichtstoename te voorkomen.
Het evenwicht bereiken
Dit is een moeilijk en beladen onderwerp bij diabetes type 1, maar uiteindelijk wel de moeite waard. Ik begrijp dat de meeste mensen met diabetes type 1 niet willen terugkeren naar de tijd dat artsen waarschuwden om lichaamsbeweging te vermijden en consistente maaltijden te eten op consistente tijdstippen van de dag.
Maar toch zit er enige waarheid in deze oude benadering. Een methodische levensstijl en eetgedrag is significant gecorreleerd aan een betere beheersing van de glycemische resultaten.
We kunnen dankbaar gebruikmaken van innovatieve hulpmiddelen, technologie en verbeterde medicijnen. Deze stellen je in staat om meer te genieten van het leven. We kunnen ons meer bevrijden van het beeld van diabetes type 1 dat ooit werd gezien als een significante belemmering voor spontaniteit en vrijheid in het leven.
Vrijheid en spontaniteit bereik je juist als je de mate waarin een glycemische consistentie enorm kan bijdragen aan een “gevoel” van een normaal leven, niet onderschat.
Volgens hetzelfde onderzoek en rapport Habits of a Great A1c (diabetes daily.com) is het opvallend dat mensen met diabetes type 1 die methodisch gedrag cultiveren, meer kans hebben om een consistent aantal koolhydraten te eten.
Door dagelijks vergelijkbaar voedsel te eten,op steeds dezelfde tijdstippen, is het gemakkelijker om consistent te zijn met pre-bolus strategieën.
Ik begrijp dat het geen gemakkelijk onderwerp is en vele diabetespatiënten worstelen hiermee. Als je een koekje aangeboden krijgt, heb je de keuze. Je kan beslissen om het koekje te weigeren, omdat de schommelingen van de bloedsuikerspiegel het niet waard zijn die op het eten van dit koekje volgen.
Je kan beslissen het koekje direct te consumeren net als iedereen. Maar je kan ook beslissen om de pre-bolus te accepteren en 20 minuten of langer te wachten met het eten van het koekje.
Voor ouders met kinderen die lijden aan diabetes type 1 is deze keuze wel veel meer beladen. Kinderen en adolescenten zijn niet echt in staat om plezier op korte termijn af te wegen tegenover de gevolgen en zorgen op lange termijn. Het is aan de ouders of voogden om te beslissen om het kind dieetregels op te leggen of hen gewoon kind te laten zijn.
Bij dit laatste dienen ze zich wel bewust te zijn van de mogelijke consequenties. Deze consequenties betekenen voor het kind zowel onvermijdelijke bloedsuikerschommelingen als de kans op incrementele langdurige schade aan de gezondheid.
Als je dit ene koekje accepteert zal het jou waarschijnlijk goed smaken, en je voelt je een tijdje goed met een beter humeur. Maar het kan nadien vele stressvolle uren opleveren om de resulterende bloedsuikerschommelingen op te lossen.
Het negatieve humeur hierbij brengt je aandacht automatisch bij diabetes. Een vicieuze cirkel die niet gemakkelijk te doorbreken is. Je denkt door het eten van het koekje om je toestand even te vergeten, maar het tegenovergestelde is spijtig genoeg waar.
Omgaan met diabetes type 1 vereist nog altijd een zorgvuldige bewuste besluitvorming, zowel op fysiek, mentaal en emotioneel vlak. Samen met een consistente methodische levensstijl en eetgedrag. Geavanceerde innovatieve hulpmiddelen en betere medicijnen dienen om gemakkelijker de glycemiewaarde op te volgen, maar ze dienen niet om ongezond gedrag aan te moedigen.
Want ongezond gedrag aanmoedigen, is een gevaarlijke grens volgen.
Wat is Time-in-range (TIR)?
Time-in-Range (TIR), of ’tijd binnen bereik’, is het percentage van de dag dat iemands bloedsuikerspiegel binnen een afgesproken streefbereik valt. Het is een cruciale maatstaf naast de HbA1c-waarde, omdat het laat zien hoe stabiel de glucose is en hoeveel tijd er is in hoge (‘above range’) of lage (‘below range’) waardes, wat helpt bij het verbeteren van de diabetesmanagement. Het geeft direct inzicht in dagelijkse schommelingen en de effectiviteit van een behandeling, en een hogere TIR leidt tot minder complicaties.
TIR voordelen
Eén resultaat kan niet alles leren. Time-in-Range gaat verder dan A1c. A1c is momenteel de “gouden standaard” die wordt gebruikt om diabetesbehandeling te beoordelen. Het weerspiegelt de gemiddelde bloedglucosespiegels over een periode van twee tot drie maanden.
Daarmee is het een eerste duiding op de langetermijnrisico’s op complicaties door een hoge bloedsuikerspiegel ( hyperglykemie ). Een A1c van minder dan 6,5% of 7% is het doel voor de meeste mensen met diabetes.
TIR vangt de verschillen op, zoals hoogtepunten, dieptepunten en bereikwaarden die kenmerkend zijn voor mensen met diabetes. TIR helpt je om de beperkingen van A1c en de voordelen van tijd-in-bereik te illustreren.
Ik geef voorbeelden van drie verschillende mensen met eenzelfde gemiddelde bloedglucose van ongeveer 154 mg / dl en dezelfde A1c van ongeveer 7%. In de volgende drie voorbeelden zijn de in-bereik bloedglucosewaarden, dieptepunten en hoogtepunten duidelijk verschillend.
Persoon 1 heeft een gevaarlijke achtbaan met risicovolle hoogte- en dieptepunten.
Persoon 2 heeft een meer matige variabiliteit, de achtbaan heeft minder hoogte- en dieptepunten.
Persoon 3 heeft weinig variatie met alle tijd doorgebracht in-bereik.
TIR kan deze verschillen opvangen, op een manier die A1C niet kan.
Mensen met diabetes ervaren verschillende niveaus van energie en stemmingen wanneer zij leven ‘in-bereik’ of niet ‘in-bereik’. We hebben het over de algehele kwaliteit van het leven.
Persoon 1 heeft 40 % hoogtepunt, 20 % dieptepunt en is 40 % in-bereik.
Persoon 2 heeft 25 % hoogtepunt, 5 % dieptepunt en is 70 % in-bereik.
Persoon 3 is 100% in-bereik.
Duik dieper
Een ernstige episode van een lage bloedsuikerspiegel (hypoglykemie) kan dodelijk zijn, maar A1c registreert geen hypoglykemie. Het meet alleen de gemiddelde bloedsuikerspiegel over een periode van twee tot drie maanden. Een A1c-waarde van 8% kan een gemiddelde bloedglucose tussen 140 mg / dl en 220 mg / dl weerspiegelen vanwege individuele verschillen in de manier waarop rode bloedcellen en bloedsuikers zich binden.
TIR geeft jou de mogelijkheid om dieper te duiken. Omdat de tijd-in-bereik kan worden gemeten thuis op een dagelijks ritme, heeft dit een groot voordeel ten opzichte van A1C. Gegevens over bloedglucose in termen van tijd geven jou een nauwkeuriger beeld over de oorzaak en het gevolg (effect) van diabetes.
Welke invloed hebben verschillende voedingsproducten op je tijd in-bereik? Welke invloed heeft je maaltijd op je tijd in-bereik? Met tijd-in-bereik worden de effecten van je gedrag en keuzes duidelijker. Men suggereert zelfs dat tijd in-bereik een even goede voorspeller van lange termijn complicaties van diabetes is.
Onderzoekers vonden een sterke correlatie tussen de verschillende niveaus van tijd-in-bereik en diabetescomplicaties: oogziekte (retinopathie) en nierziekten (microalbuminurie). Naarmate de tijd-in-bereik verhoogde, namen de complicaties af. (bijv Diabetes Care 2019 , Diabetes Care 2018).
TIR doelen
Voor iedereen zijn deze doelen anders, afhankelijk van de medicatie die wordt genomen, het type diabetes, voedingswijze, gezondheid, leeftijd en het risico op hypoglycemie. Het voornaamste doel voor iedereen is zoveel mogelijk tijd te investeren in het in-bereik en het voorkomen van een te lage bloedsuikerspiegel.
Een verandering van 5 % in het tijd-in-bereik is zinvol volgens experts. Want dit vertaalt zich naar een uur per dag in-bereik.
Ideaal is de tijd-in-bereik, meestal rond de 60 % à 70 % van de dag in 70-180 mg / dl van de gemiddelde persoon met diabetes type 1 en type 2. Voor zwangerschapsdiabetes is dit streven hoger, ongeveer 85 % van de dag in 63-140 mg / dl. Voor zwangere vrouwen met diabetes type 1 is het streven ten minste 70 % van de dag in 63-140 mg / dl. Mensen met een medisch ‘zwak’ diabetes dienen ten minste 50 % van de dag in 70-180 mg / dl na te streven. Deze richtlijnen zijn door experts uitgegeven.
TIR meten
Om je tijd in-bereik te bepalen is het aan te raden om ten minste 14 dagen de waarde van je bloedglucosegegevens te gebruiken. Je kan de tijd-in-bereik nauwkeurig meten met een continue glucosemeter of CGM. Een bloedglucosemeter of BGM kan ook worden gebruikt.
De CGM geeft jou een constante stroom van gegevens over je bloedsuiker. Dit betekent dat je een volledig beeld krijgt van hoeveel uren van de dag je doorgebracht binnen je streefwaarden. Dit geldt eveneens voor na de maaltijd en tijdens de nacht. Deze worden dikwijls gemist met een vingerprik.
Heb je geen toegang tot je eigen persoonlijke ‘real-time’ CGM, vraag dit aan je zorgverlener. Als je een CGM hebt, wordt tijd-in-bereik automatisch verwerkt in de software, een app die bij het toestel zit.
Gebruik je BGM, dan dien je meer vingerprikmetingen te nemen gedurende de dag, om een beter beeld te krijgen van je tijd-in-bereik. Dit houdt eveneens vingerprikmetingen tijdens de nacht en na de maaltijd in. Als je BGM gegevens gebruikt, dan is de tijd-in-bereik het percentage van je gegevens die over een periode van tijd vallen in je bereik.
In de afbeelding aan de rechterkant, is de tijd-in-bereik 50%: dit betekent dat de helft van de lezingen in-bereik zijn en de andere helft niet in-bereik. Je kan gemakkelijk tijd-in-bereik meten met een app, door het invoeren of uploaden van je BGM fingerstickgegevens.
Gerelateerde Publicaties
