De functie van de galblaas
De galblaas of Vesica biliaris is een klein, peervormig zakje waarin gal wordt opgeslagen. Deze bevindt zich rechtsboven in de buikholte, tegen de onderkant van de lever. De galblaas is verbonden met het hepatische systeem via de Ductus cysticus, die direct in de Ductus choledochus uitmondt. De galblaas onttrekt water aan de gal die zo wordt ingedikt en een typische groene kleur krijgt. Gal is een vrij dikke, geelgroene vloeistof die in de lever wordt geproduceerd.
Gal wordt verzameld in de galblaas, waar het wordt opgeslagen totdat het nodig is voor de spijsvertering. Gal bevat stoffen die vetten kunnen verdelen in heel kleine vetdruppels in een waterige oplossing wat ook wel emulgeren wordt genoemd. Dankzij deze verdeling en oppervlaktevergroting kunnen vetten gemakkelijker door enzymen worden verteerd. De bekleding van de galblaas bestaat uit plaveiselepitheel, dat afkomstig is van het ectoderm en wordt aangestuurd vanuit de hersenschors.
Wanneer je eet, trekt de galblaas samen en stroomt er gal vanuit de galblaas naar de afvoergangen van de pancreas. Dit gebeurt net voor de uitmonding in de twaalfvingerige darm, een onderdeel van de dunne darm.
De epitheelbekleding van de galblaas wordt aangestuurd vanuit de rechtertemporale kwab (deel van de post-sensorische cortex). Het controlecentrum bevindt zich precies tegenover het hersenrelais van het oppervlakkig rectumslijmvlies.
Opmerking: de galwegen, galblaas, maag (kleine kromming), maagpoort, Bulbus duodeni en alvleeskliergangen delen hetzelfde hersenrelais en dus ook hetzelfde biologische conflict. Welke van deze organen wordt beïnvloed door het DHS (Dirk Hamer Syndroom) is willekeurig. Een ernstig conflict kan zelfs alle organen tegelijkertijd treffen.
Het biologische conflict met betrekking tot de galblaas
Het biologische conflict dat verband houdt met de galwegen is een mannelijk territoriumergernisconflict (gevecht in het territorium) of een vrouwelijk identiteitsconflict, afhankelijk van iemands geslacht, handigheid en hormoonstatus.
Mensen ergeren zich wanneer hun territorium of grenzen niet worden gerespecteerd. De kwaadheid, woede en wraakgevoelens die vergeving in de weg staan, houden de ergernis over het schenden van hun territorium in stand. Hierdoor blijven ze oordelen, veroordelen en verwijten maken.
Dikwijls is er agressie in het spel, zowel eigen agressie als deze van de tegenstanders. Men ergert zich groen en geel en is geïrriteerd of geprovoceerd.
Een territoriumergernis heeft te maken met een ergernis in de omgeving en op plekken die men als zijn of haar domein beschouwt, zowel letterlijk als figuurlijk. Dit gaat bv. om ergernis met familieleden, aanvallen van buren en grensoverschrijdingen. Typische territoriumergernisconflicten zijn geschillen thuis, vetes op het werk, ruzies op school, in de kleuterklas, op de speelplaats, in een senioren- of verpleeghuis of in het ziekenhuis, of in het ruimere territorium zoals in het dorp, de stad of het land waar men woont. Oorlogen, irritante geluiden in het huis of in de buurt, een gevecht om een parkeerplaats of over speelgoed zijn andere voorbeelden van wat een territoriumergernisconflict kan uitlokken.
Het Biologische Speciaalprogramma van de galwegen volgt het Strotslijmvliessensibiliteitsschema met hyperesthesie in de conflictactieve fase en de Epileptoïde crisis, en hypesthesie in de helingsfase. De ernstige pijn als gevolg van de hyperesthesie behoort tot de koude ziekten.
Conflictactieve fase met betrekking tot de galblaas
Er is ulceratie in de bekleding van de galblaas evenredig aan de mate en duur van de conflictactiviteit. Het biologische doel van het celverlies is om de doorstroom van gal naar de darm te bevorderen, waardoor de stofwisseling verbetert en het individu meer energie krijgt om het conflict op te lossen. In de volksmond zegt men dan dat men “beter z’n gal kan spuwen”.
De ulceratie kan ook de Ductus cysticus treffen. De symptomen hiervan zijn milde tot ernstige pijn, afhankelijk van de intensiteit van het territoriumergernisconflict.
De genezingsfase
Tijdens het eerste deel van de helingsfase (PCL-A) wordt het weefselverlies weer aangevuld door celvermeerdering. Helingssymptomen zijn zwelling als gevolg van het oedeem (vochtophoping) en buikpijn (tijdens PCL-A en PCL-B is de pijn niet van een sensorische aard, maar meer een drukpijn). Gelijktijdige waterretentie door het Syndroom (zie het artikel over de nierverzamelbuizen) vergroot de zwelling en verhoogt de pijn. Bij een ontsteking wordt de aandoening cholecystitis genoemd.
De Epileptoïde crisis manifesteert zich als acute pijn en krampen of spasmen (galkolieken) als de omliggende dwarsgestreepte spieren van de galblaas tegelijkertijd deze crisis ondergaan. De Epileptoïde crisis kan tot wel dertig uur duren en kan gepaard gaan met ontregelde bloedcirculatie, duizeligheid en korte bewustzijnsstoornissen of een volledig bewustzijnsverlies. Dit is afhankelijk van de intensiteit van het conflict. Door het overmatige glucoseverbruik in de hersenen kan er een lage bloedsuikerspiegel ontstaan.
Het ontstaan van galstenen
Door langdurige conflictactiviteit kunnen de galwegen en galblaas beginnen te verschrompelen, wat de galdoorstroming vertraagt. Door herhaalde conflicten of conflictresiduen wordt de genezingsfase onderbroken, wat leidt tot meer stuwing in de galdoorstroming. Deze vertraagde galdoorstroming zorgt dat de gal in de galblaas verder indikt, waardoor er kernen ontstaan die uitgroeien tot galstenen.
Op een gegeven moment tijdens de Epileptoïde crisis worden deze galstenen via de Ductus cysticus en de Ductus choledochus naar de dunne darm gedreven, wat erg pijnlijk is. Bij galkolieken, die gepaard gaan met hevige pijn in de zij en rilkoorts, probeert het lichaam de stenen door ritmische samentrekkingen uit de galblaas en galwegen te verdrijven. Dit werkt voor gruis en kleine steentjes, maar niet voor grotere stenen. In dat geval is een medische ingreep noodzakelijk. In de PCL-B-fase keert de functie van de galblaas langzaam terug naar normaal.
Vermijd lightproducten en andere geraffineerde voedingsmiddelen, aangezien deze de productie van galstenen kunnen bevorderen. Het is belangrijk om veel bittere groenten te eten. Een existentie-, bestaans- en eenzaamheidsconflict waarbij de nierverzamelbuizen betrokken zijn, bevordert de vorming van galstenen door de vernauwde galwegen. Dit geldt ook voor een verhongeringsconflict met betrekking tot de lever, die in een hangende genezingsfase is terechtgekomen.
Opmerking: acuut leverfalen vereist onmiddellijke zorg in het ziekenhuis. Dit kan het gevolg zijn van een Epileptoïde crisis van een zinvol biologisch speciaalprogramma met betrekking tot de galblaas en de galwegen, die gevaarlijk evolueert (het is een onderdeel van de genezingsfase). Symptomen zijn onder andere een toegenomen slaapbehoefte en coma. Het is belangrijk om de symptomen te verlichten (niet te bestrijden), de genezing te begeleiden en bestaansconflicten op te lossen. Druivensuiker is gunstig vanwege het overmatige glucoseverbruik in de hersenen.
Leververvetting
Leververvetting is een typische welvaarts- of beschavingsziekte en wordt vaak veroorzaakt door een verkeerde levensstijl en ongezonde voedingspatronen. Een belangrijke factor is een overmatige inname van fructose, die de lever overbelast omdat deze de fructose moet omzetten naar glucose. Het is daarom beter om geraffineerde fructose te vermijden. Wanneer de lever te veel fructose moet omzetten naar glucose, wordt het overtollige fructose omgezet in vet en in het leverweefsel opgeslagen. Te veel eten in combinatie met te weinig lichaamsbeweging zet de lever aan om het overschot aan energie om te zetten in vet, wat zowel in het leverweefsel als in andere delen van het lichaam wordt opgeslagen.
Bij medicijn- en alcoholvergiftiging concentreert de lever zich bij voorkeur op de ontgifting. Hierdoor vermindert de lever zijn normale taken zoals vetverbranding en eiwitsynthese om zich volledig te richten op de afbraak van de gifstoffen. Dit kan leiden tot vetopslag in de lever en de rest van het lichaam en gaat soms gepaard met spieratrofie. Dit is een noodmodus van de lever om het lichaam te helpen overleven.
De opslag van vet in het leverparenchym is biologisch zinvol bij een existentiële nood. Een zinvol biologisch programma van de eilandjes van Langerhans en van het leverweefsel kan ook leververvetting veroorzaken. Dit is ook een overlevingsstrategie van het lichaam.
Therapie
Overweeg een lever en galreiniging zoals beschreven door dr. Andreas Moritz: “De ongelooflijke lever- en galblaaszuivering” ISBN 9789079872220. Laat je ondersteunen door een goede therapeut of arts die hiermee vertrouwd is.
Deze affirmaties zijn nuttig: “Heer, geef me de kracht om datgene te veranderen wat ik kan veranderen, geef me de rust datgene te accepteren wat ik niet kan veranderen en geef me de wijsheid om deze twee van elkaar te kunnen onderscheiden”, van Reinhold Niebuhr.
Een waardevolle plant die de lever, galblaas en galwegen ondersteunt is Picrorhiza kurroa (schijnereprijs, Kutki of Katuki) en komt oorspronkelijk uit de Himalaya (Nepal). Deze robuuste bergplant groeit boven de 3000 meter op de hellingen van de Himalaya. Het zijn de ondergrondse wortels en knollen die vanwege hun medicinale werking worden geoogst. Schijnereprijs heeft een extreem bittere smaak met een lichte toets scherp.
Vermijd voedselcombinaties zoals brood met zoet beleg. Eet fruit afzonderlijk van de maaltijd en vermijd koemelk of zuivel.
Drink veel water in de ochtend en de voormiddag, maar niet tijdens het eten om te voorkomen dat de spijsverteringsenzymen te veel worden verdund.
Gebruik veel bittere specerijen zoals kurkuma, lange peper en rozemarijn. Daarnaast zijn venkel en saffraan zeer waardevol voor de lever. Saffraan is rijk aan vitamine B12.
Het drinken van thee van alsem, weegbree, mariadistel, venkel, agrimonie, duizendguldenkruid, paardenbloem (wortel), cichorei en klitwortel is heilzaam.
Andere kruiden die de leverwerking en galproductie ondersteunen zijn:
Glycyrrhiza glabra: zoethout
Tinospora cordifolia: Guduchi
Commiphora mukul: Guggul
Piper longum: lange peper
Eclipta alba: valse margriet
Emblica officinalis: Indiase kruisbes
Phyllanthus niruri: steenbreker
Noot: galblazen worden in de klassieke geneeskunde veel te snel verwijderd en het verwijderen van de galblaas is eigenlijk geen garantie dat de galkolieken stoppen. Onderga alleen een operatie of vergruizing indien nodig.
Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com
Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/
Dr. Geerd Ryke Hamer
Gerelateerde Publicaties
