De grote vergissing van de medische wetenschap over hersentumoren

Hersentumoren bestaan niet

Vandaag een iets technischere blog, maar wel belangrijk om het proces van kanker of tumor groei te kunnen begrijpen. Het is bekend dat het hersen- en zenuwweefsel zich niet of zeer langzaam regenereert. Volgens Dr. Hamer vermeerderen hersencellen (weefsel) na de geboorte niet meer. In zoverre kunnen dus hersentumoren ook niet bestaan. Een groot verschil met andere weefsels van het lichaam waarvan de weefselvernieuwing op regelmatige wijze voltrekt.

Er zijn zelfs weefsels in het lichaam die zich om de 3 à 4 dagen vernieuwen, ik denk bijvoorbeeld aan het maagslijmvlies. Dus, hoe zouden er dan hersentumoren kunnen ontstaan? Een andere logische verklaring hiervoor (dat de medische wetenschap echter niet wilt horen) zijn de Hamerse haarden in de hersenen.

Een Hamerse haard is een soort waterzak (oedeem) dat ontstaat van zodra conflictopllossing is, met concentrische ringen waardoor de elektrische bedrading van het gliaweefsel of bindweefsel van de hersenen even weg is. Een Hamerse haard ontstaat bij een conflict inslag dat synchroon verloopt in de psyché, hersenen en het weefsel of orgaan.

Hoe uitgestrekter de Hamerse haard is, des te uitgestrekter is de tumor/kanker of necrose/ulceratie in het weefsel of het orgaan. Met andere woorden, des te uitgestrekter is de verandering in de weefsels. Als het conflict (trauma) uiterst intensief is, des te sneller groeit de tumor in het lichaam of des te groter wordt de necrose in sommige weefsels/organen of de osteolyse in het botweefsel. Of des te sterker is de verandering van weefsels die geen mitotische weefseltoename maken.

Dat hangt af uit welk kiemblad het orgaan of weefsel bestaat. Even in het kort: Endoderm = tumorvorming of kanker, oud mesoderm = idem, nieuw mesoderm = necrose en ectoderm = ulceratie van de weefsels of orgaan. Dit wordt altijd gecoördineerd door de hersenen. Dat heeft echt niets met kwaadaardigheid te maken zoals het medische systeem ons daar angst mee wil inboezemen.

Precies tijdens de inslag van een conflictschok of trauma ontstaat een tijdelijke hersenzwelling (oedeem), en dat is een soort waterzak in een gebied in de hersenen van waaruit de kanker, tumor, ulceratie of necrose en hun definitieve genezingsprocessen worden gecoördineerd.

Deze hersenzwelling (oedeem) kan ook problemen geven als het conflict lang heeft geduurd of als het hersenoedeem aan een zeer ongunstige plaats gelegen is. Wat ook een rol speelt is of de Hamerse haard intra of scherp begrensd of perifocaal of onscherp begrensd oedeem heeft. Perifocaal betekent rondom een haard of centrum.

Nu is het ook zo als tijdens de conflictschok of trauma inslag je bestaan of existentie eveneens wordt bedreigd dat het nierverzamelbuizensyndroom actief wordt. Wat betekent dat? De nierverzamelbuizen slaan dicht om al het vocht te kunnen ophouden (met een archaïsche overleving als biologisch doel). Echter dit heeft een verergerend effect in het oedeem in de hersenen en het oedeem in het corresponderende orgaan of weefsel.

Een gelijktijdige nierverzamelbuizen-waterretentie-conflict noemen we in de Germaanse geneeskunde “het syndroom”. De Hamerse haard wordt daardoor groter, en is een “ruimtevragend proces”, en zal zich ruimte verschaffen door de omgeving in het omliggende hersenweefsel plat te drukken. Dit gebeurt vervolgens ook in het corresponderende orgaan of weefsel in het lichaam.

Terwijl je in de conflictactieve fase bevindt zal de Hamerse haard scherprandig zijn, met scherp gemarkeerde ringen. In feite is dat de ziekte, de verwarring of desoriëntatie in de geest, op het verkeerde been gezet. Als het conflict opgelost wordt zal de Hamerse haard opgezwollen uitzien en donker kleuren op de CCT scan. Dr. Hamer noemt dit proces “geoedematiseerd”.

Het genezingsproces start en aan het einde van de genezingsfase wordt dan het zogenoemde gliaweefsel of onschadelijk hersenbindweefsel gevormd met de herstelling van de Hamerse haard tot doel. (Het gliaweefsel wordt bedraad voor stroomimpulsen) Tijdens het hoogtepunt (epicrisis) wordt het oedeem uitgeperst.

Dat is de oorzaak van het rillen, moeten plassen en koud hebben dat we ervaren tijdens de epicrisissen van genezingsprocessen van vele aandoeningen, ook bij griep bijvoorbeeld. Dat wordt door de medische wetenschap ook als ziekte gezien en dusdanig bestreden, je begrijpt nu dat dit misdadig is omdat het genezing of herstel is. Ach, de onwetendheid toch van de medische wetenschap.

En dit gegeven beste mensen, deze heldere gliaweefsel verdichte Hamerse haard, dat men in de computertomografie of CT scan goed kan zien door een jodiumhoudend contrastmiddel dat de Hamerse haard goed inkleurt is dus feitelijk een reparatie van het organisme aan de Hamerse haard en dus geen reden om te schrikken of angstig te zijn. Angst belemmert de genezing en de medische wereld is gespecialiseerd om mensen steeds bang te maken.

In principe is de Hamerse haard na de genezing een onschadelijk litteken als gevolg van de verwarring, desoriëntatie dat de ziekte in de geest is, waarbij gliaweefsel-vorming of gliaweefsel-ringen ontstaan. Dat wordt helaas nog altijd foutief gezien als hersentumoren, glioma, glioblastoom, oligodendroglioom, astrocytoom en ongelukkigerwijze tot het lijden van de patiënt operatief verwijderd.

Operatie is alleen gerechtvaardigd als cruciale onderdelen van hersen zoals kliertjes worden weggedrukt door de Hamerse haard die op een ongelegen plaats situeert. Tot zover dit technische stukje om de Germaanse geneeskunde beter te kunnen begrijpen.