De wet van tweefasigheid

De Germaanse Geneeskunde introduceert een concept dat onze traditionele medische kennis uitdaagt: de wet van tweefasigheid van alle biologisch zinvolle noodprogramma’s. Deze theorie stelt dat ziekten, zoals wij ze kennen, altijd in twee fasen verlopen, bestuurd door het autonome zenuwstelsel dat uit twee tegengestelde delen bestaat: de sympathicus, verantwoordelijk voor activiteit, en de parasympaticus, die rust en herstel bevordert.

De sympathicus domineert tijdens de dag, stimulerend energiegebruik voor activiteiten, terwijl de parasympaticus ’s avonds en ’s nachts zorgt voor ontspanning en herstel. In een gezonde, emotioneel evenwichtige staat wisselen deze systemen elkaar ritmisch af, een proces dat het circadiane ritme ondersteunt.

De medische wetenschap weet niet dat elk symptoom voorafgegaan wordt door een conflictactieve fase.

De sympathicus zorgt in de ochtend en overdag voor willekeurig functioneren en actie wanneer we wakker zijn. Daartoe behoort het opwekken van energie voor sport, arbeid en dagelijkse activiteiten.

De parasympaticus zorgt ervoor dat we in de late namiddag en avond in rust komen als voorbereiding tot een goede slaap tijdens de nacht. In normale toestand, daarmee bedoel ik, als je gezond en emotioneel evenwichtig bent wisselen deze tegenspelers elkaar ritmisch af, het dag- en nachtritme of het circadiaans ritme (normotonie).

De traditionele medische wetenschap heeft echter moeite de samenhang tussen ‘koude’ en ‘hete’ ziekten te zien, waarbij honderden symptomen onterecht als losstaande aandoeningen worden geclassificeerd.

Koude symptomen, zoals koude extremiteiten en slaapproblemen, alsook de buitenste huid koud, gepaard met stress, gewichtsverlies, hoofdpijn en slecht inslapen en doorslapen, duiden op een fase waarin de sympathicus overheerst.

Warme symptomen, zoals koorts en ontsteking, waardoor extremiteiten warm worden, soms goede eetlust en vooral grote vermoeidheid, duiden op een fase van parasympatische dominantie markeren, wat wijst op herstel.

Met andere woorden: Dr. Hamer had ontdekt dat de psyche, hersenen, en het lichaam na een conflict automatisch in een voortdurende stresstoestand schakelen waardoor de sympaticus als enige het commando overneemt met koude symptomen tot gevolg = VERLENGDE SYMPATHICOTONIE.

Dit is de conflictactieve fase waarbij het circadiaans ritme is verstoord. Dat betekent dat na de koude symptomen de warme ziekten (eigenlijk heling) volgen = VERLENGD VAGOTONIE. Bij de warme ziekten neemt de parasympaticus dus als enige het commando over met vermoeidheid en warme symptomen tot gevolg.

Deze cyclische visie op ziekte als een tweefasig proces van conflict en herstel biedt een geheel nieuwe kijk op hoe we ziekte en gezondheid benaderen. Het legt uit hoe wat traditioneel als twee afzonderlijke ziekten wordt gezien – een koude en een warme – eigenlijk fasen zijn van een enkel biologisch zinvol programma dat start na inslag van een psychische schok.

De weigering van de medische academische wereld om deze wetmatigheid te erkennen, wordt vaak toegeschreven aan een dualistische visie op ziekte als iets uitsluitend negatiefs dat met een medisch militair regime bestreden moet worden. Dit overziet het natuurlijke vermogen van het lichaam tot zelfgenezing en herstel.

De medische wereld begrijpt deze samenhang niet door hun dualistische gedachtegoed. En had bij de koude “symptomen” het nakomende genezingsfase over het hoofd gezien of als een eigen ziekte foutief aangenomen.

En bij de zogenaamde “hete ziekten”, die al in de genezingsfase waren na de voorgaande conflictactieve fase, had men nu eenmaal de koude fase over het hoofd gezien en ook als een eigen ziekte foutief aangenomen. Dat is wat we noemen de medische onwetendheid.

Dr. Hamer heeft ontdekt dat er dus altijd twee zogenaamde vroegere ziekten (een koude en een warme) eigenlijk een archaïsch noodprogramma vormen, een soort tandem.

Dit archaïsch noodprogramma is het zinvol biologische speciaalprogramma en start synchroon in de psyche, hersenen en het orgaan of weefsel na een conflict of schokinslag.

En deze wet van tweefasigheid is eigenlijk zeer mooi, voorspelbaar en bevat geen tegenstellingen. Dit zinvolle biologisch speciaal programma (ZBS) wordt opgestart na “op het verkeerde been te worden gezet of de schok, trauma”.

Men wordt conflictactief. Deze conflictactieve fase eindigt bij de conflictolyse ofwel conflictoplossing dat gevolgd wordt door de warme ziekten dat signalen van genezing zijn. Het ZBS eindigt met een definitieve herstelfase.

Niet alle mensen lossen hun problemen op waardoor de “koude ziekten” ook niet in genezing gaan. Dat betekent dat de koude fase, eigenlijk de ziekte als gevolg van verwarring of desoriëntatie in de geest, niet opgelost geraakt en de ziekte dus éénfasig blijft.

Het individu blijft in conflictactiviteit, zal steeds meer vermageren en uiteindelijk door cachexie of een zeer slechte toestand van het lichaam sterven.

De conclusie is even provocerend als het is uitdagend: de huidige academische geneeskunde heeft mogelijk geen enkele ziekte correct geïdentificeerd, als we uitgaan van het principe van tweefasigheid. Dit roept op tot een hernieuwde waardering voor het zelfgenezend vermogen van het lichaam, in lijn met het aloude medische principe: “Het lichaam niet schaden”. Primum non nocere.

Blog twee:

Je bent gezond

De natuurwet van tweefasigheid bij elke ziekte, zoals gepresenteerd door Dr. Hamer, benadrukt dat een schok of trauma kan leiden tot het ontstaan van het Dirk Hamer Syndroom (DHS), wat het begin van desoriëntatie of verwarring in de geest markeert – de daadwerkelijke ziekte. Het DHS is in feite het mechanisme waarbij een zinvol biologisch speciaalprogramma wordt geactiveerd dat zowel de conflictactieve fase als de volledige genezingsfase omvat.

Dit schema illustreert dat het normale dag- en nachtritme verstoord raakt na een schok of trauma. De verstoring begint met een voortdurende conflictactieve dagfase die na de oplossing van het conflict overgaat in een voortdurende nachtfase. Deze doorlopende nachtfase (genezing) wordt onderbroken door een epileptoïde crisis, die een omslagpunt in de nachtfase aangeeft.

Elke geestelijke ziekte die een oplossing van het conflict heeft, kent dus zowel een conflictactieve fase als een genezingsfase, die de oplossing van het conflict vertegenwoordigt. En elke genezingsfase in het lichaam (vagotonie), tenzij onderbroken door een terugval naar de conflictactieve fase of door een verkeerde medische behandeling, kent ook een epileptoïde crisis – een keerpunt in de genezingsfase op het dieptepunt van de vagotonie.

Bij elke psychische shock of trauma ontstaat er een ziekte in de geest, die leidt tot conflictactiviteit. Zodra dit conflict is opgelost – letterlijk conflictoplossing – begint de genezingsfase met bijbehorende symptomen. Het is belangrijk op te merken dat de medische wetenschap niet erkent dat elke warme symptoom altijd voorafgegaan wordt door een koude conflictactieve fase.

Elke genezingsfase in het lichaam (vagotonie), tenzij onderbroken door een terugval naar de conflictactieve fase of door een verkeerde medische behandeling, kent ook een epileptoïde crisis. Dit is een keerpunt in de genezingsfase, waarbij symptomen van koude verschijnen op het dieptepunt van de vagotonie.

De epileptoïde crisis, ofwel epicrisis, manifesteert zich met koude symptomen en zijn gebeurtenissen die al miljoenen jaren door Moeder Natuur zijn getoetst. Ze vinden gelijktijdig plaats op verschillende niveaus, namelijk in de psyche, de hersenen en het weefsel of orgaan. Het doel van deze crisis, die eigenlijk plaatsvindt op het hoogtepunt van de genezingsfase, is om terug te keren naar de normale dagfunctie.

Wat we normaal een epileptische krampaanval met spierkrampen noemen, is eigenlijk slechts een speciale vorm van de epileptoïde crisis. Bij epilepsie vertegenwoordigt dit de oplossing van een motorisch conflict van vastzitten. Dus, de epicrisis kan worden beschouwd als iets dat lijkt op epilepsie.

Dit principe geldt fundamenteel voor elk zinvol biologisch speciaalprogramma, zij het telkens met kleine variaties. Niet altijd manifesteren de symptomen zich als tonisch-klonische krampaanvallen, zoals vaak het geval is bij motorische conflicten. Het is belangrijk te begrijpen dat elke biologische conflictsituatie zijn eigen specifieke vorm van epileptoïde crisis heeft.

In essentie is dit een mechanisme van Moeder Natuur met een belangrijk ontwikkelingsdoel voor ogen. Elke patiënt beleeft in het midden van zijn genezingsfase opnieuw zijn volledige conflictverloop, zij het in versnelde vorm. Dit verklaart waarom hij kortstondig een stressfase ervaart, gepaard gaand met koude symptomen zoals koude extremiteiten, hoofdpijn en koud zweet, die eveneens geconcentreerd zijn.

Met andere woorden, tijdens een epileptoïde crisis worden alle symptomen van conflictactiviteit die de patiënt heeft ervaren, in korte tijd opnieuw beleefd. Tegelijkertijd wordt het oedeem uit de hersenen geduwd, wat ook het rillen kan veroorzaken. Deze verplaatsing kan hevige pijn veroorzaken, bijvoorbeeld bij een angina pectoris tijdens een hartinfarct.

Een epileptoïde crisis kan ons voor grote klinische uitdagingen stellen. Er zijn twee uitzonderingen waarbij het beter is om de conflictactiviteit in stand te houden en niet naar conflictoplossing te gaan. Bijvoorbeeld, bij lysis (afstervend weefsel) bij een longontsteking als gevolg van een hartinfarct dat de hartkransaders betreft. Dit staat bekend als het rechtshartinfarct met longembolie.

Bij een coronaire hartinfarct (betrokkenheid van de hartkransaders en hartkransslagaders) na een conflict dat langer dan negen maanden duurt, nemen de overlevingskansen enorm af, zelfs met onze huidige medische behandelingen.

De conflictinhoud bij hartinfarct gaat over een mannelijk territoriumverlies-conflict, ofwel een vrouwelijk sexueel frustratieconflict (binnen territorium), mede afhankelijk van het geslacht, de handigheid en hormoonstatus.

In deze twee gevallen is het eigenlijk beter om het conflict niet op te lossen, maar het conflict actief te houden. Een hartinfarct is dus de epileptoïde crisis die begint na ongeveer 3 à 6 weken vagotonie, wanneer de conflictoplossing heeft plaatsgevonden. Soms is het nodig om de dood te accepteren.

De absence na een scheidingsconflict, evenals diabetes of hypoglycemie, vormen andere grote klinische uitdagingen.

Gepubliceerd op 15/04/2024

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • Vergeetachtigheid Het is inderdaad van groot belang om vanuit een biologisch perspectief naar vergeetachtigheid te kijken, niet alleen bij ouderen maar ook bij kinderen. Bij ouderen kan vergeetachtigheid veroorzaakt worden door chronisch actieve of terugkerende scheidingsconflicten, zoals het verlies van een levenspartner of de overgang naar een rusthuis waarbij dierbare bezittingen plotseling weg zijn. Dit kan leiden tot beperkingen in het korte termijngeheugen en problemen met denkvermogen, de dag plannen en dagelijkse taken. Vanuit een biologisch oogpunt heeft vergeetachtigheid een doel: het vergeten van traumatische ervaringen of scheidingen om verdere emotionele pijn te voorkomen. Zelf heb ik bijvoorbeeld gewelddadige mishandeling [...]

    By Published On: 12/03/2024
  • Ziekte is herstel Ziekte maakt deel uit van een proces dat leidt naar gezondheid. Deze zin staat natuurlijk haaks op de belangen van farmaceutische investeringsmaatschappijen. Maar na 120 jaar farmaceutische ontwikkelingen is het resultaat opvallend: nog nooit waren er zoveel zieke mensen als vandaag de dag. Er klopt duidelijk iets niet. Wanneer je ziekte bestrijdt als een vijand, word je feitelijk de vijand van jezelf en je eigen leven. Gun jezelf de kans om echt wetenschappelijk onderbouwd onderzoek naar de Germaanse geneeskunde (GG) te bestuderen. De GG begrijpt de verbondenheid tussen lichaam en geest en houdt rekening met de psychologische [...]

    By Published On: 04/03/2024
  • Uitzaaiende kanker? Wat een afgrijselijke misvatting om mensen angst aan te jagen waardoor er nieuwe conflicten kunnen ontstaan die een nieuwe kanker veroorzaken. Diagnose schokken zijn erger dan de kwaal zegt men, daar zit zoveel waarheid in.Onder metastasen wordt echter een hypothetische aangeduide afscheiding van boosaardige tumoren of van een infectiehaard verstaan. Let wel: hypothese = niet bewezen. De huidige oncologie baseert zich op deze valse onbewezen theorie.Ik ken echter geen enkele kankerpatiënt die ingelicht wordt dat het om een theorie gaat, integendeel, het wordt voorgesteld als een medisch feit. Maar de echte waarheid is dat er nog nooit een [...]

    By Published On: 04/03/2024