Hoge bloeddruk (hypertensie)

Hoge bloeddruk is volgens de reguliere geneeskunde een risicofactor voor hart- en vaataandoeningen. Dat is zowel waar als onwaar. Als je naar de causale oorzaak kijkt, namelijk het biologisch conflict dat samenhangt met de hoge bloeddruk, dan is hoge bloeddruk geen risicofactor, maar wel het gevolg of de correlatie.

De causale oorzaak treft het hart. Hypertensie is echter nooit een reden tot paniek, omdat de verhoogde bloeddruk, noch een hartaanval, noch een beroerte veroorzaakt, zoals vaak beweerd wordt door de reguliere geneeskunde. Het is eerder een back-upprogramma om de functie van het orgaan te ondersteunen.

1- Hoge bloeddruk als gevolg van een conflict dat de rechterhartspier treft

Er kunnen verschillende oorzaken aan de basis liggen van hoge bloeddruk.

Een veel voorkomende vorm van hoge bloeddruk is stressgerelateerd en deze stressvorm kan wel leiden tot het ontstaan van een hartinfarct met betrekking tot het ventrikel of de hartspier (nieuw mesoderm). De stress die ontstaat door negatieve overbelastingconflicten met een sociale inhoud is dus causaal en treft het hart.

Hoge bloeddruk vormt voor het hart, de bloedvaten en hersenen geen gevaar, en is gewoon het gevolg van een onderliggende oorzaak. Hoge bloeddruk ontstaat als de rechterhartspier of het ventrikel getroffen is door het conflict. En het is de stress van het conflict die kan leiden tot een hartinfarct van de hartspier.

Een hartinfarct met betrekking tot de kransslagaderen heeft een andere conflictinhoud, namelijk een mannelijk territoriumverliesconflict (animus) of vrouwelijk seksueel conflict (anima).Als het conflict intens was en langer dan 9 maanden duurde, mag dit conflict niet meer opgelost worden omdat tijdens het hoogtepunt van de genezing (= epicrisis) een dodelijk hartinfarct kan ontstaan.

Er zijn dus twee soorten hartinfarcten. Ook vrouwen kunnen lijden aan een mannelijk territoriumverliesconflict en mannen kunnen lijden aan een vrouwelijk seksueel conflict.

Het onderliggende conflict als causale oorzaak

Het negatieve overbelastingsconflict dat de hartspier treft, heeft altijd betrekking op één of meerdere personen, dus dit conflict verloopt in een sociale context. Het gaat niet over de fysieke belasting of het werk zelf, maar over de associatie met een veeleisende baas of collega’s die geen ondersteuning bieden.

Het is eveneens mogelijk dat men iemand wil helpen, maar dat dit niet lukt en naar een overbelasting leidt. Ook het conflict en de ervaring van ‘bedrogen worden’, zoals bv. in een relatie, waarbij je op een dag merkt dat je partner van jou profiteert en zich door jou laat onderhouden, kan een oorzaak zijn van een hoge bloeddruk.

Ook zich bedrogen voelen omdat de partner vreemdgaat of financieel bedrog, geven een enorme overbelasting die vaak het hart treft.

Er is altijd een sociale context. Het is niet enkel het harde werken waarvan je een hoge bloeddruk krijgt. Daarbij komt nog dat de bloeddruk verhoogd blijft tot het conflict is opgelost, wanneer het conflict de rechterhartspier treft. Treft het conflict de linkerhartspier, dan ontstaat er geen verhoging van de bloeddruk.

De rechterhartspier pompt het zuurstofarme bloed van de venen via de longslagader naar de longen. Deze spier is dwarsgestreept en behoort tot nieuw mesoderm. Dat betekent dat de hartspier, evenredig aan de mate van conflictactiviteit, verzwakt door weefselafname of necrose. Dit leidt tot een toenemende verlamming van de hartspier. Vanuit biologisch oogpunt is verlamming een aangeboren nep-doodreflex, als reactie op gevaar.

Het ontstaan van de hartspier tijdens de embryonale fase

Vanuit de evolutieleer zien we dat alle dieren, inclusief de mens, afstammen van vissen. Het leven is dus ontstaan in het water. Dat zien we ook in de ontwikkelingsfase van het embryo, want embryo’s van vissen, amfibieën, zoogdieren en de mens zien er allemaal gelijkaardig uit.

Tijdens deze ‘visperiode’ bestond het hart uit twee buizen, namelijk de twee kieuwbuizen. Eén buis transporteerde het zuurstofrijke bloed naar de organen terwijl de andere kieuwbuis het zuurstofarme bloed terugbracht naar de kieuwen. We noemen dat de kieuwbooggangen en deze zijn bij de mens nog steeds aanwezig.

De twee hartbuizen van het menselijk embryo van voor de draaiing.

Op een bepaald moment in de evolutie begon het leven in het water zich te verplaatsen naar het land. Tijdens deze periode ontwikkelden de longen zich. Dat stelde het organisme in staat om zuurstof uit de lucht op te nemen en geleidelijk aan werd de kieuwademhaling vervangen door de longademhaling.

Om ruimte te maken voor de ontwikkeling van de longen zijn de hartbuizen 180° gedraaid. Als resultaat daarvan werd de oorspronkelijke rechterbuis de linkerhartkamer, met de linkerboezem en het linkerventrikel. De oorspronkelijke linkerbuis werd de rechterhartkamer met de rechterboezem en het rechterventrikel. Het septum scheidde het hart in twee afzonderlijke compartimenten.

In het menselijk embryo ontwikkelen de beide hartbuizen zich gedurende de eerste 21 dagen. Vanaf de 22e dag beginnen de hartbuizen te fuseren en de draaiing van het embryonale hart vindt plaats tussen de 22e en 24e dag.

Het basisbeginsel van de lateraliteit (links- of rechtshandig) met betrekking tot de hartspier is daarom omgekeerd. Of de linker- of rechterzijde van de hartspier is getroffen, wordt dus bepaald door de biologische handigheid en of het conflict gerelateerd is aan de partnerzijde of moeder-kindzijde.

Dat betekent dat iemand die rechtshandig is en lijdt aan een overweldigend moeder-kindzijde conflict, dan de rechterhartspier zal getroffen worden. Heeft het conflict met de partnerzijde te maken, dan zal dit bij iemand die rechtshandig is de linkerhartspier treffen. Bij linkshandige personen is het net omgekeerd.

Het hart bestaat uit 4 kamers. Er zijn twee boezems (bovenste kamers – endoderm) en twee ventrikels (onderste kamers – nieuw mesoderm). De rechterboezem ontvangt het zuurstofarme bloed uit de aderen van het lichaam. De linkerboezem ontvangt het zuurstofrijke bloed uit de longaders.

De boezems ledigen hun inhoud in de ventrikels. De rechterventrikel stuwt het zuurstofarme bloed via de longslagader naar de longen, terwijl de linkerventrikel het zuurstofrijke bloed via de aorta het lichaam laat instromen. De hartkleppen (nieuw mesoderm) zorgen ervoor dat het bloed slechts in één richting kan stromen.

De kransslagaders, die op het buitenoppervlak van het hart liggen, ontwikkelden zich uit de kieuwboogslagaderen (zie ook aorta, halsslagaderen en ondersleutelbeenslagaderen) die behoren tot het ectodermale kiemblad. Oorspronkelijk bestond het volledige hart uit gladde spieren (endoderm).

Na verloop van tijd zijn de gladde spieren van de ventrikels bijna volledig veranderd (ongeveer 90-95%) in nieuw mesodermaal en efficiënter dwarsgestreept spierweefsel (samen met de hartkleppen). De bundel van His geleidt louter de prikkels uit de boezem naar de gladde ventriculaire spieren.

De atrioventriculaire knoop (ectoderm) die zich bevindt tussen de linker- en rechterboezem, pikt de elektrische signalen voor de hartslag op van de sinusknoop die ook aangestuurd wordt vanuit de hypothalamus. De AV-knoop stuurt deze door naar de bundel van His, die de puls van het hart via de bundeltakken van gespecialiseerd hartspierweefsel naar de Purkinjevezels leidt.

De Purkinjevezels zijn samengesteld uit gespecialiseerde spiercellen die in staat zijn om de elektrische ontlading sneller naar de ventrikels over te brengen dan de andere delen van het geleidingssysteem van het hart.

Extra info over het hersenniveau van de hartspier

De hartspier (incl. AV-knoop, bundel van His, bundeltakken en Purkinjevezels) heeft twee controlecentra in de grote hersenen. De trofische functie van de spier, verantwoordelijk voor de voeding van het weefsel, wordt aangestuurd vanuit het hersenmerg; de samentrekking van de ventrikels en het ventriculaire geleidingssysteem worden aangestuurd vanuit de motorische cortex (deel van de hersenschors).

De rechterhartspier wordt aangestuurd vanuit de rechterkant van de grote hersenen; de linkerhartspier wordt aangestuurd vanuit de linkerhersenhelft.

De conflictactieve fase

Tijdens de conflictactieve fase, waarbij de rechterhartspier betrokken is, is de bloeddruk verhoogd tot na de conflictoplossing met symptomen van kortademigheid en lichamelijke zwakte. Hoge hypertensie treedt op tijdens het hoogtepunt van de genezing (epicrisis met rechtermyocardinfarct).

De bloeddruk normaliseert zich tijdens de definitieve genezingsfase. Rechtshandige personen ontwikkelen een hoge bloeddruk als het conflict verband houdt met de moeder-kindzijde, terwijl linkshandigen een hoge bloeddruk ontwikkelen als het conflict verband houdt met de partnerzijde.

Tijdens de conflictactieve fase vindt er necrose plaats zowel aan de buitenkant, in het midden en aan de binnenkant van de hartspier. Alle lagen worden beïnvloed. De geleiding van elektrische impulsen vertraagt door het verlies van hartspierweefsel. Het signaal van de atrioventriculaire knoop moet het genecrotiseerd gebied omzeilen en er ontstaat een onregelmatige hartslag.

Langdurige conflictactiviteit kan ervoor zorgen dat er een scheuring ontstaat in de steeds dunner wordende wand van de hartspier, waarbij het bloed in het hartvlies stroomt en een hartstilstand veroorzaakt. Een perforatie van de hartspierwand kan ook ontstaan tijdens het hoogtepunt van de genezing of de epicrisis.

Bij langdurige conflictactiviteit raakt de hartspier verzwakt en dat veroorzaakt fysieke vermoeidheid. Het vermogen van de hartspier om voldoende bloed in de bloedsomloop van het lichaam te brengen vermindert. Dit wordt ook wel hartinsufficiëntie genoemd.

Is de linkerhartspier getroffen, dan vertraagt de verminderde hartspiercontractie de bloedstroom voor de linkerkant van het hart. Dit zorgt voor een ophoping van bloed in de aders die zuurstofrijk bloed van de longen transporteren. De verhoogde druk in de bloedvaten duwt het vocht in de longen waardoor er kortademigheid ontstaat.

Als het conflict intens is, kan er zelfs longoedeem ontstaan. Als de rechterhartspier getroffen is, vindt de ophoping van bloed plaats in de rechterkant van het hart. Door de verstoorde bloedcirculatie lekt vocht uit de bloedvaten naar het omliggende weefsel, met een zwelling, voornamelijk in de enkels, voeten en benen tot gevolg. Het conflict dat de rechterhartspier treft veroorzaakt een hoge bloeddruk.

Opmerking: terugkerende helingsfasen als gevolg van voortdurende terugvallen in het conflict veroorzaken een vergroot hart (= cardiomegalie). Een constante fysieke inspanning, bv. in sport, kan ook resulteren in een vergroot hart zonder dat hierbij een overbelastingsconflict aan de basis ligt.

De genezingsfase

Zodra het conflict is opgelost (conflictolyse) wordt de necrose van de hartspier opnieuw aangevuld. Er ontstaat weefselvermeerdering dat in de reguliere geneeskunde als een myocard sarcoom wordt benoemd. Vanuit de vijf biologische natuurwetten kan hier absoluut geen sprake zijn van kanker, aangezien het sarcoom in feite herstellingsweefsel is. Dit is typisch voor weefsels van nieuw mesoderm.

Het nieuw mesoderm behoort tot de luxegroep, wat betekent dat het biologisch doel plaatsvindt op het einde van de genezingsfase. Dit biologisch doel zorgt ervoor dat de weefsels of het orgaan sterker worden dan voorheen zodat deze beter voorbereid zijn op een conflict van dezelfde soort.

Het gevaar van een hartinfarct neemt toe tijdens het hoogtepunt of de epicrisis van de genezingsfase. Op dat moment wordt het hersenoedeem uitgedreven door een sympathicotone golfbeweging. Het hartinfarct wordt geïnitieerd vanuit de hersenen en aangestuurd door de motorische cortex.

Dit veroorzaakt zeer pijnlijke samentrekkingen van de hartspier. Een intense epileptoïde crisis kan een gegeneraliseerde epileptische aanval veroorzaken met convulsies (onbedoelde elektrische ontladingen in de hersenen), waarbij het gehele lichaam betrokken is. Dit leidt vaak tot een verkeerde diagnose.

Snelle samentrekkingen van de hartspier veroorzaken tachycardie of een snelle hartslag, wat in de volksmond ook wel hartkloppingen of boezemfibrilleren wordt genoemd. Het boezemfibrilleren is gerelateerd aan de gladde hartspier en ventriculaire tachycardie is gelinked aan de coronaire aderen. De biologische doelstelling van een snelle hartslag is om het transport van bloed naar het hart veilig te stellen.

Deze hartslagen kan je zelfs tot in de nek voelen. Een hartspier die enorm verzwakt is door de vele littekens als gevolg van verschillende conflictrecidieven, kan leiden tot een harttamponade. Als het nierverzamelbuizensyndroom actief is (vasthouden van vocht), dient eerst dit conflict opgelost te worden omwille van het verergerend effect op de hartspier in de genezingsfase.

Er bestaat een verhoogde kans op een spierscheur in het hart, wat dodelijk kan aflopen. Onder normale omstandigheden kan het gladde spierweefsel van het ventrikel een scheur voorkomen (ongeveer 5 à 10 %).

Vanuit functioneel oogpunt is de hartspier nauw verbonden met de spier van het middenrif en deze speelt een belangrijke rol bij de ademhaling. Het hersenrelais van het middenrif bevindt zich net onder de controlecentra van de hartspier.

Dit is de reden dat een hartaanval of myocardinfarct vaak gepaard gaat met krampen in het middenrif. Vooral de rechterwand van het hart is stevig verbonden met het middenrif waardoor er tijdens de epicrisis ook ademhalingsmoeilijkheden ontstaan. Het hoogtepunt van de genezingsfase vindt meestal plaats terwijl je in rusttoestand bent, vaak dus tijdens de nacht als je slaapt.

De genezingscrisis kan zich ook voordoen in fasen met nachtelijke hoestbuien tot gevolg. In het geval van de hartspier presenteert zich dit als slaapapneu, afgewisseld met periodes van ademhaling (die een paar seconden tot twee minuten duren), en die worden gegenereerd door de samentrekking van het middenrif.

In GNM-termen is slaapapneu in wezen een reeks ‘mini-myocardaanvallen’ met korte krampen in het middenrif. Chronische slaapapneu duidt op conflictrecidieven die worden veroorzaakt door conflictsporen, ontstaan op het moment dat het oorspronkelijke overbelastingsconflict plaatsvond.

Dromen kunnen ook conflictrecidieven veroorzaken. Slaapapneu komt meer voor wanneer de linkerhartspier betrokken is, omdat het rechtermiddenrif niet zoveel kan uitzetten, want de lever bevindt zich daar direct onder. Opmerking: slaapapneu kan ook voorkomen bij een fysiek overweldigend conflict waarbij alleen het middenrif betrokken is.

Verandering van bloeddruk tijdens genezingscrisis

Door de verschillende routes van de twee bloedsomlopen kan er een acute verandering van de bloeddruk ontstaan tijdens de genezingscrisis. We weten dat de rechterhartspier het zuurstofarme bloed stuurt naar de longen, terwijl de linkerhartspier het bloed naar het lichaam en de organen voert.

Doordat de afstand van het bloed doorheen het lichaam veel langer is dan de afstand van het hart naar de longen is de linkerventrikel veel groter dan de rechterventrikel. Van de linkerhartspier wordt meer initiële kracht of druk vereist dan van de rechterhartspier.

Rechtermyocardinfarct

Als de hartaanval de rechterhartspier betreft (zie lateraliteit hierboven), neemt de bloeddruk in de linkerhartkamer snel toe, wat leidt tot hypertensie (hoge bloeddruk). De bloeddruk was al verhoogd in de conflictactieve fase en in PCL-A, vanwege de verlamming van de rechterhartspier.

Tijdens de epileptoïde crisis wordt de bloeddruk aanzienlijk hoger om de ongecoördineerde contracties van het rechterventrikel te compenseren. De verhoogde bloeddruk veroorzaakt dus geen hartaanval, zoals in de conventionele geneeskunde beweerd wordt, maar is in plaats daarvan een vitaal, compenserend symptoom tijdens een rechtermyocardinfarct (dit geldt ook voor het nierparenchym waar er een hoge bloeddruk is tijdens de conflictactieve fase om de functie van de nieren te waarborgen).

Bij een hartaanval gekoppeld aan de kransslagaderen blijft de bloeddruk daarentegen binnen het normale bereik. Opmerking: een aanhoudende verhoogde bloeddruk kan de spieren van het hart, waaraan de hartkleppen zijn bevestigd, vervormen.

Linkermyocardinfarct

Wanneer de linkerhartspier de epileptoïde crisis ondergaat (zie lateraliteit hierboven), neemt de bloeddruk in de rechterhartkamer af, wat leidt tot hypotensie (lage bloeddruk). De lage bloeddruk veroorzaakt een verminderde circulatie met bleekheid en een licht gevoel in het hoofd tot gevolg en, in acute gevallen, een volledige ineenstorting van de systemische circulatie met acute misselijkheid en een verlies van bewustzijn (vergelijkbaar met een ‘absence’ tijdens een hartaanval die verband houdt met de kransslagaderen).

Om de hartfunctie te behouden versnelt de hartslag. Meestal stijgt het aantal rode bloedcellen (polycytemie) om het tijdelijke zuurstoftekort te compenseren (vergelijkbaar met bloedarmoede met een laag aantal rode bloedcellen). Vanwege het wegvallen van de bloeddruk is een linkermyocardinfarct aanzienlijk gevaarlijker dan een rechtermyocardinfarct.

De verlaagde bloeddruk vermindert dan wel het risico op een scheur, wanneer de hartspier verkrampt (= hartepilepsie). Dit is de reden waarom perforaties bij een linkermyocardinfarct zeldzaam zijn. De poging om de bloeddruk te verhogen door middel van medicatie kan leiden tot een scheur van de hartspier met de dood als gevolg. Het lichaam weet dus heel goed wat het moet doen.

2- Hoge bloeddruk als gevolg van een conflict dat het nierparenchym treft

Het nierparenchym of nierbasisweefsel behoort tot nieuw mesoderm. Dat betekent dus dat er weefselverlies of necrose ontstaat tijdens de conflictactieve fase met minder nierfilterweefsel waardoor de filterfunctie van de nieren achteruitgaat. Het lichaam zal de bloeddruk verhogen om het filtervermogen te behouden (=compensatoire hypertensie).

Dit is een volledig logische reactie waardoor het lichaam kan overleven. Het nierbasisweefsel vormt het grootste deel van de nier en heeft als belangrijkste functie het bloed te filteren en urine te produceren. Nierbasisweefsel bestaat uit miljoenen nefronen, en elk nefron bestaat uit een glomerulus, wat capillaire netwerken zijn omgeven door een membraan, dat het kapsel van Bowman wordt genoemd.

De bloeddruk in de kleine bloedvaten en het kapsel van Bowman regelen de vorming van urine. Terwijl de glomeruli vocht en stofwisselingsafval filteren uit het bloed en daarbij een filtraat vormen, wordt het grootste deel van dit filtraat terug geabsorbeerd door de nierverzamelbuizen (endoderm). Wat achterblijft wordt uitgescheiden als urine.

Je kan de nieren vergelijken met een soort vergiet. Je kookt bijvoorbeeld spaghetti en voegt een beetje zout toe aan het kookwater. Als de spaghetti gaar is, giet je deze door het vergiet. Je hebt gekookte spaghetti, maar nu moet je nog het zout uit het kookwater halen.

Dat is precies wat de nieren elke dag doen: belangrijke stoffen uit het filtraat filteren en terug toevoegen aan het bloed. Nog voordat het leven zich naar het land verplaatste werd de productie van urine gereguleerd door de darmen. Later in de evolutie werd de productie van urine door de bloedcirculatie en de nieren geregeld.

Het onderliggende conflict als causale oorzaak

Het conflict met betrekking tot het nierbasisweefsel heeft te maken met vloeistoffen en gaat letterlijk over waterconflicten. Iemand die je nauw aan het hart ligt, is bv. verdronken in een rivier of in zee. Dat vormt een spoor in je onderbewustzijn, en als je in dit geval elke dag passeert langs deze rivier, of je woont aan zee, dan blijft het conflict hangen met een hoge bloeddruk tot gevolg.

Het is ook mogelijk dat het om een verdrinkingsconflict gaat dat je zelf hebt meegemaakt en dat je overleefd hebt. Het onderbewustzijn zal dus alle vloeistoffen als gevaarlijk zien en alarm slaan in de vorm van een verhoogde bloeddruk. Zo een waterconflict kan eveneens veroorzaakt worden door een dak dat water lekt in je woning, of een gebarsten waterleiding, rioolproblemen of overstroming.

Ook hierbij is het de constante herinnering aan waterschade wat het waterconflict actief houdt. In het geval van slecht weer met regen, onweer, storm of hagel kunnen er weergerelateerde waterconflicten ontstaan. Weersvoorspellingen kunnen een spoor activeren wat het conflict recidiveert met zelfs permanente symptomen.

Conflicten met vloeistoffen verwijzen naar stress met betrekking tot vloeistoffen, zoals schadelijke chemische stoffen, infusies of injecties (medicijnen, cytostatica, straatdrugs, vaccins), olie (olieramp), benzine (zonder benzine komen te staan, stijgende gasprijzen), alcohol (inclusief alcoholontwenning), chemicaliën in vloeibaar voedsel of schoonmaakproducten die verband houden met allergieën of waarvan wordt aangenomen dat ze kankerverwekkend zijn.

Het conflict heeft ook betrekking op lichaamsvloeistoffen, zoals urine (incontinentie), sperma (seksueel misbruik, ongewenste seksuele praktijken), vruchtwater (vruchtwater dat tijdens de zwangerschap breekt) of vochtafscheiding (vaginale afscheiding).

Voor iemand die niet bekend is met GNM kan waterretentie (zie nierverzamelbuizen) een waterconflict activeren. Opmerking: het bloed correleert in biologische zin met een bloedconflict waarbij de milt betrokken is.

De conflictactieve fase

Het nierbasisweefsel behoort tot het kiemblad nieuw mesoderm, wat betekent dat er tijdens de conflictactieve fase weefselafname of necrose ontstaat op verschillende plaatsen in de nier(en). Er ontstaan letterlijk grote gaten in de nieren en de arteriële bloeddruk stijgt, wat een verhoogde bloeddruk (hypertensie) veroorzaakt.

Het biologisch doel van een verhoogde bloeddruk is om het verlies van het nierbasisweefsel (glomeruli) te compenseren. Ondanks het verminderde nierbasisweefsel kan de functie van de nier hierdoor ondersteund worden. Het niveau van de bloeddruk wordt bepaald door de mate van het weefselverlies.

Dit betekent dat bij een intens conflict de bloeddruk enorm kan stijgen. Een verhoogde bloeddruk is een natuurlijk en biologisch back-up programma om de functie van de nieren te ondersteunen. Omdat de concentratie van de bestanddelen in de urine afhankelijk is van de glomerulaire filtratiesnelheid (GFR), nemen de urinezuur-, ureum- en creatininewaarden toe tijdens de conflictactieve fase (vergelijkbaar met een verhoogd gehalte aan urinezuur, ureum en creatinine gerelateerd aan de nierverzamelbuizen).

Als de getroffen nier operatief wordt verwijderd, keert de bloeddruk terug naar een normaal niveau. In het geval van een nieuw of gereactiveerd waterconflict zal het DHS zich echter registreren in het hersenrelais van de andere nier, waardoor de bloeddruk opnieuw zal stijgen.

De genezingsfase

Als het conflict opgelost is, ontstaat uit de niergaten een cyste die na 9 maanden volgroeid is en gevuld wordt met nierbasisweefsel. Idealiter gebeurt dit in samenwerking met bacteriën. Er ontstaat pijn en zwelling met mogelijk bloed in de urine. Tijdens de genezingsfase normaliseert de bloeddruk en het niveau van de urinebestanddelen.

Let wel! Bij een terugval in het conflict of recidiverende sporen zal de bloeddruk opnieuw stijgen en er kan een instabiele hypertensie ontstaan. Tijdens het hoogtepunt van de genezing kan de bloeddruk ook stijgen. Als de glomeruli betrokken zijn bij het genezingsproces spreekt men van een nierfilterontsteking. Bij recidiverende conflicten heb je terugkerende genezingsfasen, wat littekenweefsel kan vormen in het nierbasisweefsel.

Een typisch verschijnsel is de vorming van een niercyste in de genezingsfase. Er vormt zich tijdens de eerste fase van de heling een met vloeistof gevulde capsule of cyste op de plek van de necrose. Op voorwaarde dat er geen terugval is in het conflict (want dat onderbreekt de genezingsfase) duurt dit proces 9 maanden om te voltooien en dit gebeurt in verschillende fasen.

De niercyste wordt voorzien en gevoed met een eigen slagader en ader. Verklevingen met naburige organen zijn dus noodzakelijk voor de vorming van deze bloedbanen, wat ook steun geeft aan de cyste. Dit wordt door onze reguliere geneeskunde gezien als een invasieve woekering (invasieve nierkanker geïnterpreteerd als metastase) en dit klopt dus niet.

Op basis van de vijf Biologische wetten kunnen de nieuwe cellen niet als ‘kankercellen’ worden beschouwd, omdat de toename van de cellen in werkelijkheid een proces van wederaanvulling is. Als het nierverzamelbuizensyndroom actief is en meer water wordt opgehouden, kan de cyste vrij groot uitgroeien.

Het is belangrijk om eerst het conflict met het nierverzamelbuizensyndroom op te lossen. Tijdens het hoogtepunt van de genezing zal de cyste het meeste vocht verliezen.

Als de niercyste helemaal volgroeid is, komt deze spontaan los. In deze extra nier wordt bloed gefilterd waarmee de bloeddrukverhoging, ontstaan tijdens de conflictactiviteit, genormaliseerd wordt en dit gebeurt aan het einde van de genezingsfase.

De biologische zin van dit proces is om meer filtercapaciteit van de nieren te bekomen om zo het teveel aan vloeistof in de toekomst beter op te vangen. Het biologisch doel op het einde van de genezingsfase is om het orgaan sterker te maken, zodat het beter voorbereid is op een conflict van dezelfde orde.

BELANGRIJK:

Als de druk in een vloeibare of semi-vloeibare cyste te groot wordt, kan de cyste barsten. Een klap tegen de nier, een verkennende punctie of preventieve chirurgie kunnen ook een scheur veroorzaken. Wanneer de cyste breekt, zoekt de vloeistof zijn weg in het retroperitoneum en in het buikgebied, waar de vrijgekomen niercellen zich hechten aan de buikwand of aan een buikorgaan, zoals de maag, twaalfvingerige darm, dikke darm, lever of alvleesklier.

In dit geval vindt de voltooiing van de ontwikkeling van de cyste plaats buiten de nier. In deze gebieden worden dergelijke cysten vaak per abuis gediagnosticeerd als ‘bobbeltjes op de lymfeklieren’ of ‘liposarcomen’, waarvan wordt aangenomen dat ze ontstaan uit vetcellen of uit het zachte weefsel (leiomyosarcoom). In de conventionele geneeskunde worden de gezwellen beschouwd als kwaadaardig.

Volgens Dr. Hamer mag de verwijdering van een niercyste alleen worden uitgevoerd wanneer de cyste volledig is gerijpt of uitgehard. Chirurgie op een semi-vloeibare cyste zorgt voor de verspreiding van de parenchymcellen wat onnodige complicaties in de omgeving teweeg zal brengen (zie ook cysten op de eierstokken en endometriose).

Bij het gelijktijdig vasthouden van vocht, veroorzaakt door een bestaansconflict, dat meestal ontstaat door de diagnose nierkanker of de angst voor een ziekenhuisopname, verhardt de cyste slechts gedeeltelijk. Het oplossen van het nierverzamelbuizenconflict verdient daarom prioriteit.

3- Hoge bloeddruk als gevolg van een conflict dat het bijniermerg treft

De bijnieren zijn kleine orgaantjes die boven de nieren en net achter het hart liggen. Het bijniermerg behoort tot het endodermale kiemblad, ligt in de kern van de bijnier en is omgeven door bijnierschors. Het bijniermerg produceert voornamelijk stresshormonen zoals dopamine, noradrenaline en adrenaline.

De conflictactieve fase

Van zodra er een conflictinslag is, beginnen de bijniermergcellen zich te vermeerderen. Dat gebeurt evenredig aan de intensiteit van het conflict. Het conflict gerelateerd aan het bijniermerg gaat over extreme spanning en stress die nauwelijks te dragen is. Metaforisch vertaald als ‘het water dat aan je lippen staat’.

Het wordt je allemaal teveel, je weet niet waar je eerst moet aan beginnen, je hebt een burn-out of voelt je opgebrand. De bijnieren gaan tijdens de conflictactieve fase in overfunctie. Het biologisch doel van de celtoename is om de productie van stresshormonen te verhogen en zo de prestaties tijdens acute stress te verbeteren. Vandaar dat de dopamine-, noradrenaline- en adrenalineniveaus stijgen.

Dit leidt tot een aanvalsgewijze hoge bloeddrukverhoging bij elke vorm van stress en gaat gepaard met een verhoging van de bloedsuikerspiegel, verhoogde pols, beven en zweten. Bij langdurige conflictactiviteit zal in de bijnier een adeno-carcinoom groeien (bloemkoolachtige tumor) met secretorische kwaliteit.

Deze blijft groeien door de conflictactiviteit met adrenalineopstoten tot het conflict opgelost wordt. De lateraliteit of handigheid is niet van toepassing.

De genezingsfase kenmerkt zich door normalisering van het bijniermerg waarbij de adrenalinewaarde sterk kan dalen (= onderfunctie bijniermerg) en de bloeddruk zich ook normaliseert. Op het einde van de genezingsfase herstellen de hormoonspiegels zich.

Indien de vereiste microben niet aanwezig zijn om de tumor af te breken, blijven de extra cellen achter. De groei wordt wel ingekapseld, maar dit resulteert wel in een permanente overproductie van stresshormonen. Veelvuldig antibioticamisbruik vernietigt belangrijke bacteriën die nodig zijn om het extra weefsel af te breken.

4-Andere oorzaken van hoge bloeddruk

1- Schildklierbasisweefsel endoderm: een verhoogde thyroxinespiegel als gevolg van hangende conflictactiviteit. Dit conflict met de schildklier heeft te maken met te traag of te langzaam zijn. Meer specifiek gaat het bij de rechterschildklier over iets goed niet te pakken krijgen omdat men te traag is, en bij de linkerschildklier om iets slechts niet kunnen kwijtraken omdat men te langzaam is.

Thyroxine houdt je meer wakker (sympathicotonie), met een verhoging van de bloeddruk, versnelde polsslag, versneld metabolisme en gewichtsverlies tot gevolg. Tijdens de genezingsfase daalt het thyroxinegehalte tot onder de normale waarde (onderfunctie schildklier). Het is belangrijk om de sporen van het conflict op te lossen om een hangende genezing te vermijden met een aanhoudende schildklieronderfunctie.

2-Hypofyse in de voorkwab (is nauw verbonden met de hypothalamus) endoderm: er is een verhoogde afscheiding van het groeihormoon somatotropine dat een stijging van de bloeddruk veroorzaakt. Het conflict op de hypofyse is gerelateerd aan een brokconflict in de zin van je lichaamsgrootte.

Het conflict kan gaan over iets niet kunnen krijgen omdat je te klein bent of je vindt van jezelf dat je te klein bent. Het lichaam kan dit conflict vertalen naar grote handen, een vergrote kin, voeten of mond en zelfs vergrote geslachtsorganen.

3- Persistente conflictactiviteit en hoogspanning: mensen die aanhoudend onder conflictactiviteit leven en zich vooral druk maken op kleinigheden. Uiterlijk is er vaak ontspanning te zien, maar innerlijk is er een gespannenheid in de zin van een vulkaan die elk moment kan uitbarsten.

Een gebrek aan eigenwaarde en gelatenheid is een belangrijke oorzaak van een consistente hoge bloeddruk. Het lichaam staat voortdurend paraat met stresshormonen die een vernauwing veroorzaken van de bloedvaten. Daarbij heb je ook meer spierspanning en verkramping, wat leidt tot een hoge bloeddruk.

De bloeddruk zal zich normaliseren van zodra het conflict en de bijhorende sporen zijn opgelost. Dit is afhankelijk van de duur en intensiteit van de conflictactiviteit en ook of het één of meerdere conflicten zijn die door elkaar lopen.

4- Medicatie, alcohol, pijnstillers, antibacteriële middelen, stimulerende middelen en drugs: al deze stoffen zorgen ervoor dat het dagritme (sympathicotonie) gestimuleerd blijft. Een gebrek aan slaap verhoogt eveneens de bloeddruk. Populaire medicijnen zoals ibuprofen, aspirine en paracetamol kunnen bij mannen een verhoging van de bloeddruk veroorzaken. Vermijd ook blootstelling aan röntgenstraling.

Het dilemma bij het gebruik van medicijnen leg je uit met de volgende woorden: “Degene, die medicijnen gebruikt, moet twee keer herstellen. Eén keer van de ziekte en 1 keer van de medicijnen”. Wees ook voorzichtig met steroïden, artritis medicijnen en NSAID’S (non-steroidal anti-inflammatory drugs). Voor vrouwen: de anticonceptiepil kan bij veelvuldig gebruik ook een hoge bloeddruk veroorzaken.

5- Bijnierschors (nieuw mesoderm): het conflict betreffende de bijnierschors heeft te maken met ‘de verkeerde weg nemen’, of ‘op het verkeerde wedden’. Het gaat over het gevoel een verkeerde beslissing te hebben genomen waarbij de consequenties nogal zwaar zijn.

Tijdens de conflictactieve fase heb je weefselafname in de bijnierschors wat gepaard gaat met een lage bloeddruk, zwakte, gewichtsverlies, verlies van eetlust, misselijkheid en energieverlies. De bijnieronderfunctie helpt om jou met geweld af te remmen als je op de verkeerde weg zit. Hoge bloeddruk ontstaat als de bijnierschors in de genezingsfase komt na conflictoplossing door extra productie van aldosteron en cortisol.

Indien één of beide hormoonspiegels verhoogd blijft, is een aanhoudende hoge bloeddruk het gevolg. Dit is een indicatie dat de genezing van de bijnierschors hangend is, de genezing zet zich niet door. Sporen van het opgelost conflict werken dan recidiverend.

Symptomen van een verhoogde cortisolproductie (morbus cushing) is het typische vollemaansgezicht, een dikke buik, verhoogde bloedsuikerspiegel en spieratrofie. Symptomen die te maken hebben met een verhoogde aldosteronspiegel (syndroom van Conn) zijn dalingen van de kaliumspiegels (en hartritmestoornissen), spierzwakte en de aanhoudende drang om te urineren.

6- Andere factoren die tot een hoge bloeddruk kunnen leiden: consumptie van frisdranken met E-nummer 211, beter bekend als natriumbenzoaat, wat een conserveermiddel is. Grote hoeveelheden frisdrank drinken, kan een hoge bloeddruk uitlokken.

Gedistilleerd water is niet geschikt om te drinken. Het leidt tot verlies van de elektrolyten (natrium, kalium en chloride) en verschillende sporenelementen. Deze tekorten kunnen leiden tot een hoge bloeddruk en onregelmatige hartslag.

De zoetstof tagatose kan hyperurikemie veroorzaken. Het urinezuur in het bloed stijgt en dit wordt in verband gebracht met bloeddrukverhoging. Tagatose is niet vriendelijk voor de nieren.

Het veelvuldig gebruik van de magnetron veroorzaakt spijsverteringsproblemen, en leidt tot adrenaline-uitputting en een hoge bloeddruk. De magnetron verandert de moleculaire verbindingen van het voedsel en herschikt hun chemische compositie tot nieuwe vreemde configuraties, die door het menselijke lichaam niet als voedsel herkend worden.

En ja, er bestaat ook stress om naar de dokter te gaan omdat je je zorgen maakt over een ernstig lichamelijk probleem. Deze angst veroorzaakt een stressreactie waardoor de bloeddruk stijgt. Dit fenomeen staat bekend als ‘witte jassen hypertensie’.

Wat kan je doen bij een hoge bloeddruk?

Je kan een nierzuivering doen met kruiden, zoals berkensap, kaneel, zonnehoed (Echinacea purpurea), havikskruid, Eucalyptus, paardenbloem, peterselie (zaad en blad), echte guldenroede, paardenbalsem, oost-indische kers, zoethout, rode klaver, brandnetel, bosbessen, lavas of maggiplant, zwarte bessen, moerasspirea, groene thee, heermoes, Astragalus membranaceus, Aloë vera, enz.

Gezonde groenten voor de nieren zijn: asperges, selderij, bleekselderij, knolselderij, pastinaak, radijsjes, uien, waterkers, bonen, artisjok, witlof, andijvie en verschillende bladgroenten; deze hebben een reinigende werking voor de nieren. Bananen zijn rijk aan kalium en arm aan natrium, wat ideaal is om de hoge bloeddruk weer in balans te brengen. Andere voedingsmiddelen die rijk zijn aan kalium: avocado, peer, vijgen, mango, rozijnen, druiven en pure zwarte chocolade.

Vermijd koemelk omdat het calcium in de koemelk op een andere manier is gebonden aan caseïne, fosfor en magnesium dan bij colostrum of moedermelk. Het botstelsel van een koe moet 400 kg kunnen dragen, terwijl dat bij de mens gemiddeld 70 – 80 kg of minder is. Het lichaam kan met het calcium in de koemelk niet veel doen en dit belemmert een goede nierwerking.

Een ander belangrijk advies als je lijdt aan hoge bloeddruk: zorg ervoor dat je elke dag op tijd gaat slapen, idealiter is dit rond 22.00 uur, wat past binnen de ayurvedische levensstijl. Zelfs de reguliere geneeskunde zegt dat de uren voor twaalf dubbel tellen.

Bij een ononderbroken nachtrust van gemiddeld 8 uur daalt de bloeddruk. De nachtrust verstoren heeft het tegenovergestelde effect.

Zonlichttherapie of heliotherapie werkt eveneens heilzaam bij een hoge bloeddruk. De mens is gemaakt om in de zon te lopen, zonder chemische zonnebrandmiddelen en zonnebril. Zorg voor lichaamsvriendelijke beweging zoals wandelen, zwemmen, yoga enz. Verzorg ook je spijsvertering en ontgift je lichaam.

Voldoende drinken en luisteren naar het lichaam is ook belangrijk. Te veel drinken is dan weer schadelijk. Hoeveel je best drinkt, is afhankelijk van de luchtvochtigheid, het klimaat de inspanningen die je levert en hoeveel je transpireert. Het is ideaal om na het opstaan een glas lauwwarm water te drinken om het vochtverlies tijdens de nachtrust te compenseren.

Vermijd bij een hoge bloeddruk zeker volgende zaken:

1- Geraffineerd zout (is zeer schadelijk voor de nieren en de waterhuishouding in het lichaam). Gebruik natuurzout zoals zeezout of Himalayazout.

2- Geraffineerde koolhydraten, zowel de geraffineerde suikers als zetmelen.

3- Fructose

4- Roken en alcohol

Zorg in je voeding voor meer basis omegavetzuren uit plantaardig voedsel. Omega-3 uit vis is een derivaat omega. Deze omega-3 kan het lichaam zelf aanmaken als het beschikt over basis omega-3 (alfa-linoleenzuur). Zorg voor een verhouding van 1 deel basis omega-3 en 2 delen basis omega-6 (linolzuur).

De basis omegavetzuren zijn belangrijk voor het transport van zuurstof (hemoglobine), de opname van zuurstof in de mitochondriën en de elasticiteit van de membranen. Onder de rubriek voeding (bij publicaties) staat een uitgebreide blog over de omegavetzuren.

Zo heeft hennepzaadolie de juiste verhouding basis omega-3 en basis omega-6. Omega vetzuren zijn belangrijk voor de regulatie van de bloeddruk. Maar onthou wel, als het lichaam kiest om de bloeddruk te verhogen, dan heeft het er een reden voor. Los dan de causale oorzaak op zoals beschreven in dit artikel en de bloeddruk zal vanzelf weer normaliseren.

Overmatige vleesconsumptie

Overmatig veel vlees consumeren is nadelig voor mensen die lijden aan een hoge bloeddruk. Vermindering van de vleesconsumptie is in dit geval aan te raden. Je spijsvertering zal je dankbaar zijn, want overmatige vleesconsumptie veroorzaakt een verdikking van de basaalmembramen en het bindweefsel.

Dit vertraagt de bloedstroom waardoor de bloedwaarden beginnen te stijgen. Een verdikking van het bloed is erg riskant en heeft effect op alle delen van het lichaam. Het lichaam gaat de productie van insuline verhogen om de hoge concentratie eiwitten in het bloed het hoofd te kunnen bieden.

Maar veel insuline in het bloed kan ook de wanden van de bloedvaten beschadigen. Te veel insuline is zelfs giftig. Insuline transporteert niet alleen glucose, maar ook eiwitten naar de weefsels. De stijging van insuline heeft een verdunnend effect op het bloed.

De haarvaatjes beginnen het teveel aan eiwit op te nemen, zetten het om in collageenvezels en slaan deze op in de basaalmembramen. Ondertussen vermindert de toelevering van voedende stoffen aan de weefsels.

De weefsels geven een signaal dat ze niet genoeg voeding krijgen. Met als gevolg dat er weer een toename is van voedingstoffen in het bloed, zodat er voldoende voedingstoffen naar de weefsels kunnen gaan. Opnieuw komt er insuline in het bloed om het teveel aan eiwit te transporteren naar de weefsels en zo ontstaat een vicieuze cirkel.

Door de aanhoudende veranderingen beginnen de rode bloedcellen toe te nemen en stijgt de hematocrietwaarde in het bloed omdat de basaalmembramen steeds dikker worden, waardoor de zuurstoftoevoer naar de weefsels steeds moeilijker wordt.

Door de steeds groter wordende behoefte aan zuurstof van de weefsels, stijgt de concentratie hemoglobine in de rode bloedcellen. De rode bloedcellen beginnen daardoor te zwellen waardoor ze uiteindelijk net te groot worden om door de haarvaatjes heen te stromen. Dit veroorzaakt een verstopping die de doorvoer van bloed blokkeert.

Met als gevolg dat weefsels meer beginnen te lijden onder een tekort aan water en voedingstoffen met het risico dat er uitdroging ontstaat. Het lichaam herkent dit gevaar en begint met de productie van het enzym renine dat tot verschillende chemische reacties leidt.

Renine verhoogt de hartslag en het hartminuutvolume. Door deze noodmaatregel krijgen de weefsels meer water, maar verhoogt tegelijkertijd de bloeddruk. Deze essentiële bloeddrukverhoging kan schade veroorzaken aan de haarvaatjes. Deze vicieuze cirkel kan ook overbelasting geven op de hartspier met alle gevolgen vandien.

De hematocrietwaarde is het volume van rode bloedcellen in een liter bloed. Normaal is deze tussen de 35 en 40%, en eens de waarde van 42% wordt overschreden, begint de bloeddruk te stijgen.

Met dank aan: Caroline Markolin https: //LearningGNM.com Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/ voor diepgang in de Germaanse geneeskunde.

Björn Eybl, zielsoorzaken van ziekte: ISBN: 978-3-85052-299-1 Ik kan dit boek aanbevelen om zelfstudie te doen.

Dr. Geerd Ryke Hamer