Ik ben

Enkele gevoelsmatige mijmeringen over liefde en het bestaan van “IK BEN”

In de kern van ons bestaan liggen de twee woordjes “IK BEN”, die het begin vormen van onze levensweg waarin we kunnen zijn wie we kiezen te zijn. Voor mij kwam er op een bepaald moment een verschuiving in mijn leven, toen ik begon te ervaren dat zelfs te midden van alle uitdagingen, het aangenamer werd om door de hemel te gaan in plaats van door de hel.

Ik stelde me voor dat in de hemel echt communiceren en mijn hart luchten gemakkelijker zou zijn. Ook merkte ik dat ik gemakkelijker begon te luisteren naar het hogere, het Goddelijke. Het besef dat echte communicatie met het hogere – zowel het goddelijke als mijn hogere zelf – via gevoel verloopt, deed me realiseren dat mijn intuïtie de taal van de ziel is.

Op de dag dat ik ervoor koos om mijn intuïtie als leidraad te nemen in mijn leven, verbeterde alles alleen maar. Welzijn, geluk, gezondheid en alle materiële dingen die ik nodig had voor innerlijke groei kwamen (herkende ik) op mijn levenspad.

De leidraad die ik volg op mijn levenspad is om altijd te luisteren naar de hoogste gedachte, mijn helderste woord en het grootste gevoel. Al het andere komt van een minder verheven bron. Laten we dit nader specificeren: de hoogste gedachte is de gedachte die vreugde bevat, de helderste woorden zijn die de waarheid bevatten, en het hoogste gevoel is dat wat we onvoorwaardelijke liefde noemen.

Vreugde, waarheid en liefde zijn inderdaad prachtige aspecten van het leven. De krachtigste boodschap komt voor mij voort uit de ervaring die me duidelijk maakt of ik me nog steeds op het pad van vreugde, waarheid en liefde bevindt. Het grootste inzicht hierbij is dat als ik niet naar mijn ervaring luister, dit consequent leidt tot het herbeleven van alles.

Ik wilde mijn bewustzijn laten groeien door mijn intuïtie, mijn gevoel, te volgen. Woorden zijn namelijk de minst betrouwbare verspreiders van waarheid, terwijl het gevoel des te meer vertrouwen verdient.

Ik kan het goddelijke pas echt leren kennen als ik stop met mezelf te vertellen dat ik het al ken. Ik kan pas luisteren naar het goddelijke als ik stop met denken dat ik het al heb gehoord. Het goddelijke kan pas zijn waarheid aan mij vertellen als ik stop met mijn waarheid aan hem te vertellen. Het goddelijke communiceert via het gevoel, een bevrijdende belangrijke les.

Laten we even wat logica toepassen. De openbaring van het goddelijke of je hogere zelf komt niet tot stand via uiterlijke waarneming, zoals velen denken, maar door innerlijke ervaring. Zodra het goddelijke zich via innerlijke ervaring heeft geopenbaard, wordt uiterlijke waarneming overbodig.

En dan komt een grote waarheid naar boven drijven: wanneer uiterlijke ervaring noodzakelijk is, is innerlijke ervaring onmogelijk. Dus als je een openbaring verlangt, kan dit nooit gebeuren. Het stellen van deze vraag geeft juist uitdrukking aan het feit dat er innerlijk iets ontbreekt. Juist deze uitdrukking brengt de ervaring voort. Begrijp dat gedachten creatief zijn, woorden productief, en beide uiterst effectief zijn in het vormgeven van jouw werkelijkheid.

Het grote inzicht is het accepteren dat ik niet altijd krijg wat ik wil, maar wel alles wat nodig is voor mijn innerlijke groei. Dit geeft zoveel innerlijke rust. Zo leerde ik communiceren met het hogere in mezelf, het goddelijke.

Het letterlijk nemen van het woordje “willen” is altijd een uitdrukking van een innerlijk gemis. Daarom kan ik niet krijgen wat ik wil. Het is zo bevrijdend om mijn intuïtie te zien als leidraad om mijn verstand, de ratio, te richten waar het mag gaan zoeken.

Met dit besef kun je alle leugens, contradicties en manipulaties van de medische wetenschap, regering, instituten, monetair systeem, en anderen ontmaskeren, waardoor je meer regie krijgt over je leven en soeverein kunt zijn. Met andere woorden, leven als mens, niet als een persoon verbonden aan de staat met al zijn beperkingen. In liefde vrij.

De kracht van angst

Mensen hebben vaak de neiging om het goddelijke in zichzelf te ontkennen uit angst. Deze angst komt voort uit het idee om de meest verheven waarheid van wie we werkelijk zijn te aanvaarden. De kracht van pure, onvoorwaardelijke liefde en aanvaarding wordt dan vaak gereduceerd tot een spiritualiteit die angst, afhankelijkheid en tolerantie leert.

Er heerst angst dat de grootste belofte van God wellicht de grootste leugen van het leven zou kunnen zijn. Is het daarom dat we zoveel fantasieën creëren om ons hiertegen te beschermen?

We gaan zelfs beweren dat de grootste belofte, die ons macht en liefde van God verzekert, wordt gezien als de valse belofte van de duivel. We overtuigen onszelf ervan dat God nooit zo’n belofte zou doen.

We denken dat alleen de duivel zou proberen ons te verleiden om de ware identiteit van God te ontkennen als het ontzagwekkende, oordelende, wraakzuchtige, straffende, naijverige opperwezen. Echter, deze beschrijving lijkt eerder op de definitie van de duivel zelf (als die zou bestaan).

We schrijven deze duivelse karakteristieken toe aan God om onszelf ervan te weerhouden de goddelijke beloften van de schepper of de goddelijke aspecten van het zelf te accepteren. Dat is de kracht van angst.

Angst is een emotie, en emotie is energie in beweging. Wanneer je energie verplaatst, creëer je een effect. Gedachten zijn pure energie. Elke gedachte die je ooit hebt gehad of zult hebben, is creatief.

De energie van gedachten sterft nooit. Het verlaat jouw wezen en verspreidt zich door het universum, zich eeuwig uitstrekkend. Daar beginnen ze samen te klonteren door ontmoetingen met andere gedachten, kronkelend in een oneindig doolhof van energie, steeds een veranderend patroon van ongelooflijke complexiteit vormend.

Op het domein van energie trekt gelijkgezinde energie steeds gelijkgezinde energie aan, waardoor gelijksoortige klonten van energie worden gevormd.

Wanneer voldoende overeenkomstige klonten energie kriskras door elkaar lopen, klonteren ze samen en wordt er materie gevormd. Materie kan lange tijd blijven bestaan, tenzij de samenstelling door een tegengestelde of ongelijke vorm van energie weer uit elkaar wordt getrokken.

Mensen in angst realiseren zich vaak niet dat datgene wat hen het meeste angst aanjaagt, hen ook het meeste zal plagen. Je angst zal het aantrekken als een magneet.

Is het toeval dat in alle heilige geschriften van welke godsdienstige overtuiging of traditie dan ook altijd een aansporing te vinden is in de trant van “Wees niet bevreesd”? In de huidige tijd is het belangrijk dat we onze verheven waarheden soeverein naar buiten brengen.

We zijn allemaal fantastisch en verdienen het om verheven te zijn. Laten we erkennen hoe goed we in werkelijkheid zijn en daarnaar handelen, leven. We zijn in essentie onvoorwaardelijke liefde.

Enkele filosofieën die ik heb over het Goddelijke.

Het lijkt tegenwoordig alsof alles wat met God te maken heeft, steeds verder naar de achtergrond wordt geduwd. Door de eeuwen heen is er vaak geprobeerd om God neer te zetten als een hypocriet. Denk bijvoorbeeld aan de vraag: “Als God strikte gehoorzaamheid aan zijn wetten eist, waarom heeft hij dan de mogelijkheid geschapen om die wetten te overtreden?”

Het gangbare antwoord is dat God ons vrije wil heeft gegeven. Maar wat betekent die vrije wil als de verkeerde keuze kan leiden tot eeuwige verdoemenis? Heb je jezelf wel eens afgevraagd hoe je echt vrije wil kunt hebben als niet jouw wil, maar de wil van een ander bepalend moet zijn?

Ons wordt verteld dat God medeleven en vergeving is. Maar als je niet op de juiste manier om die vergeving vraagt, of als je God niet benadert zoals het hoort, lijkt het alsof je gebed wordt genegeerd. Het voelt alsof je woorden in het niets verdwijnen.

Het probleem is niet alleen dat er een juiste manier moet zijn, maar dat er zoveel verschillende ‘juiste’ manieren zijn als er leraren en religies zijn. De grote zoektocht van de mensheid lijkt dan ook te draaien om het vinden van de juiste manier van aanbidding om God te gehoorzamen en te dienen. Dit leidt vaak tot verwarring en twijfel. Hoe weet je immers welke weg de juiste is?

Zoals ik God innerlijk ervaar, dankzij de mediamieke training die ik ooit heb gevolgd om de spirituele wereld toe te laten bij mijn bewustzijnsgroei, heb ik de ervaring dat God geen behoefte heeft aan onze onderdanigheid of een juiste manier van aanbidding. God verlangt zelfs niet dat wij Hem moeten dienen.

God heeft mij een vrije wil gegeven, zodat ik alle concepten op zielsniveau door eigen ervaringen kan uitdrukken en begrijpen. Voor mij heeft de Goddelijkheid geen behoeften. Alles-dat-is omvat alles en per definitie ontbreekt er niets aan. Daarom kan God ook niets verlangen.

Ik zie God als zowel vader- als moederschap, die hun kind laten zijn wie het werkelijk is, zonder behoeften of verwachtingen. Vanuit het vaderschap ervaar ik het goede voorbeeld en bescherming, en vanuit het moederschap het zorgende en voedende. Alles is één, onlosmakelijk verbonden.

Verlangen is volgens mij het begin van de hele schepping, de eerste gedachte, het grote gevoel binnen de ziel. Ook ik verlang als mens om te weten en te ervaren wie ik werkelijk ben. Daarbij heb ik de vrijheid om te kiezen, zelfs om het tegenovergestelde te kiezen van mijn ware zelf. Juist door deze tegenstellingen kan ik ontdekken en definiëren wie ik werkelijk ben als mens.

Het tegenovergestelde is zelfs noodzakelijk om jezelf echt te leren kennen. Het duister waarin ik als kind terechtkwam, heb ik bewust ervaren om dit nobele doel te bereiken: een diepgaand zelfinzicht. God gaf me de kracht en was altijd bij me, zelfs toen ik in het duister zat. Ik heb geleerd hoe ik het duister in mezelf bestaansrecht kan geven, zodat het zijn macht over mij verliest. Het duister is net zo goed van mij als het licht. Het accepteren en verbinden van deze polariteiten brengt innerlijke rust.

Het inzicht dat verlangen het begin is van de schepping en dat we als mens verlangen om onszelf te kennen en te ervaren, is voor mij diepzinnig en waardevol. Door het erkennen van de noodzaak van polariteiten en het accepteren van zowel het duister als het licht in jezelf, wordt de weg naar innerlijke vrede mogelijk.

Daarom blijf ik vasthouden aan mijn waarden, zolang ze mij vooruit helpen in mijn streven om het hoogste en beste idee van mezelf waar te maken. Mijn gedachten, woorden en daden richt ik binnen de ruimte van mijn ervaring om dat grote visioen over mezelf tot stand te brengen.

Ik onderzoek mijn waarden en kijk kritisch naar mezelf. Ik stel ze bloot aan de blik van anderen en ben niet bang om uitgedaagd te worden. Als ik vervolgens de wereld kan vertellen wie ik werkelijk ben en wat ik geloof, zonder concessies te doen, zonder te aarzelen, dan ben ik in harmonie met mezelf. Wat anderen ook van mij denken of zeggen, ik blijf trouw aan mijn eigen denken en waarden. Ik ben al op deze weg begonnen en zal verder gaan om mijn nobel doel te bereiken.

Wat ik aan mezelf geef, geef ik automatisch ook aan anderen. Wat ik mezelf ontzeg, kan ik nooit aan een ander geven. Omdat ik als energie verbonden ben met het universele energieveld, waarin alles één is, deel ik in die eenheid.

Paradoxen zijn de poorten naar waarheid. Denken in transcendentale noties is bevrijdend, want er is geen begin en geen einde. Gezondheid is ook zo’n transcendentale notie; het omvat niet alleen lichaam en geest, maar ook psychologie, spiritualiteit, filosofie, en zelfs verleden en toekomst.

De grote paradox in mijn leven is: “Ik heb niemand nodig om te weten wie ik ben, maar zonder de ander ben ik niets.” Dit vraagt om verdieping. Zolang ik de ander op de eerste plaats stel, verwaarloos ik mezelf. Wat ik niet aan mezelf geef, kan ik nooit aan de ander geven. En als ik mezelf niet volledig erken, kan de ander dat ook niet doen. Zo blijf ik zoeken naar bevestiging die alleen vanuit mezelf kan komen.

Als ik mezelf op de eerste plaats stel, trouw blijf aan mijn waarden en God zie als de grote inspirator, dan geef ik mezelf alles wat ik nodig heb voor mijn existentiële ervaringen. Hierdoor kan ik automatisch ook aan anderen geven. Dan weten zij wie ik werkelijk ben, en voel ik me nooit alleen. Dat is de weg naar overvloed: wat je aan jezelf geeft, zorgt voor een diepe verbinding met jezelf, en daardoor ook met anderen. Wat je geeft, komt terug als een boemerang naar de bron, en die bron ben ik zelf.

Op die manier voel ik mijn verbondenheid met iedereen, en ook met God, die mij deze vrije wil heeft geschonken. Als God voelt hoe gelukkig ik ben, hoe zou Hij dan ooit over mij kunnen oordelen omdat ik niet de denkwijzen van de monarchen volg? Daarvoor ben ik dankbaar aan God.