Leukemie

Leukemie is een zinvol biologisch speciaalprogramma om jou te helpen je zware eigenwaarde-inbreuk te transformeren. Deze aandoening is door de medische wetenschap totaal verkeerd begrepen. Het is een programma van het nieuw mesoderm, het jongste kiemblad. In dit nieuwe mesodermale kiemblad ontstaat de versterking van het bot en is er meer beenmerg dan voorheen op het einde van de genezingsfase, waarbij er ook een normalisatie van de bloedcelproductie optreedt.

Bloed bestaat uit bloedcellen, plasma en bloedserum en stroomt door het hart, de slagaderen en aders die samen het bloedvatenstelsel vormen. Bloed transporteert zuurstof, koolstofdioxide, metabole afvalstoffen, voedingsstoffen, hormonen, enzymen, en nog vele andere elementen van en naar de weefsels van het lichaam. Rode bloedcellen (erythrocyten) bevatten hemoglobine, een zuurstofbindend en ijzerhoudend eiwit, dat verantwoordelijk is voor het afleveren van zuurstof naar alle delen van het lichaam. Bloedplaatjes (trombocyten) zijn betrokken bij het bloedstollingsmechanisme op de plaats van een wond. Plasma en serum zijn de vloeibare bestanddelen van het bloed; plasma bevat ook de bloedstollingsbestanddelen.

Witte bloedcellen (incl. fagocyten en lymfocyten) spelen een belangrijke rol bij de helingsfase, door de bijproducten en afvalstoffen van de microbiële reparatiewerkzaamheden te verwijderen. Vandaar dat ze deel uitmaken van een aangeboren ondersteunings- of supportsysteem, dat is ontworpen om de diverse genezingsprocessen in het menselijk lichaam te begeleiden. De productie van bloedcellen (hematopoëse) vindt plaats in het beenmerg van de botten. Beenmerg bevat de bloedvormende stamcellen, die zich kunnen vormen tot alle voorkomende bloedcellen. Net als de botten van waaruit ze zijn ontstaan, zijn de bloedcellen afkomstig van het nieuw mesoderm. Technisch gezien is bloed gespecialiseerd vaatweefsel, vandaar de ‘mesodermale affiniteit’ met de bloedvaten.

Op de foto zie je een hoge concentratie van rode en witte bloedlichaampjes met een toegenomen waarde van bloedplaatjes tijdens het genezingsproces.

Wat is leukemie?

Leukemie is het gevolg van een zinvol biologisch speciaalprogramma in het beenmerg, dat behoort tot het nieuw mesoderm en wordt aangestuurd door het hersenmerg. Nieuw mesoderm betekent dat er weefselafname is tijdens de conflictactieve fase, dus afbouw van het beenmerg tijdens het zware eigenwaarde-inbreukconflict, afgekort EWI. Tijdens dit conflict ben je ’tot op het bot vernederd’ en ‘gaat het door merg en been’.

Tijdens de conflictactiviteit zijn de hemoglobinewaarde (Hb) en hematocrietwaarde (Hct) ook laag (de hematocrietwaarde is het volume van het bloed dat door de rode bloedcellen wordt ingenomen, weergegeven als een fractie van het totale bloedvolume). ‘Thalassemie’ en ‘sikkelcelanemie’ zijn vormen van bloedarmoede met een laag hemoglobinegehalte en een laag aantal rode bloedcellen. Het verlies van beenmerg (myelodysplastisch syndroom of MDS) heeft een effect op het gehele bloedcelproductiesysteem, zelfs als het alleen een bepaald gebied betreft (zoals een gelokaliseerd eigenwaarde-inbreukconflict). De reden hiervoor is hoogstwaarschijnlijk dat bij pasgeborenen alle botten actief merg hebben.

Opmerking: ernstige bloedarmoede kan een bloedtransfusie vereisen. Een zogenaamde Immuun Trombocytopenische Purpura (ITP) met trombocytopenie (laag aantal bloedplaatjes) en een purperachtige (rode) uitslag is, in GNM-termen, een combinatie van een actief eigenwaarde-inbreukconflict en een scheidingsconflict in de helingsfase.

Eens het conflict is opgelost (conflictolyse) wordt het proces van weefselafname van het beenmerg omgedraaid en neemt het beenmerg weer toe, wat tot herstel leidt. Tijdens de conflictactieve fase is er afbouw van het beenmerg, wat je niet voelt, tenzij het conflict langdurig is en er bloedarmoede ontstaat. Je kan ook vermoeid zijn en een gebrek aan energie hebben. Tijdens de afbouw van het beenmerg door het EWI heb je verminderde waarden van bloedplaatjes en rode en witte bloedlichaampjes. Omdat de bloedcelproductie plaatsvindt in het beenmerg kan er anemie ontstaan, dat is een tekort aan rode bloedlichaampjes. Leukopenie is dan weer een tekort aan witte bloedcellen, en trombopenie heeft te maken met een verminderd aantal bloedplaatjes.

Als je mentaal sterker bent en je kennis hebt over je EWI, kan je ervoor kiezen om je conflict op te lossen. Het is belangrijk om deze EWI te aanvaarden en vooral ook te voelen, waarbij de EWI zal transformeren. Hierdoor komen de bloedcellen terug, en vaak in een groter aantal dan voorheen. Je wordt fysiek sterker, wat gepaard gaat met vermoeidheid en veel pijn. Hierbij ontstaat de ziekte leukemie en deze bestaat uit 4 fasen. De epicrisis (dit is het hoogtepunt in de genezing) zijn de koude dagen. Als je je bewust bent van de biologische speciaalprogramma’s herken je dit, maar deze epicrisis gaat vaak ongemerkt voorbij. Uiteindelijk neemt de pijn en vermoeidheid af en is er een normalisatie in de bloedcelproductie in de laatste fase van de genezing, met uiteindelijk sterkere botten en meer beenmerg dan voorheen. Normaal duurt het genezingsproces zo’n 6 à 8 weken.

We beschrijven hier even kort het ziekteproces van leukemie: tijdens de conflictactieve fase is er vermindering van het beenmerg waardoor er steeds minder rode of witte bloedlichaampjes en/of bloedplaatjes in het bloed terecht komen. Wanneer bereiken we het minimum aan rode bloedlichaampjes? Dat is op het moment van de conflictoplossing, want dan start de genezing en wordt er vocht geproduceerd. Elke genezingsfase gaat immers gepaard met de vorming van vocht (of oedeem), en zo ontstaat er ook meer vocht in de bloedbaan. Dit heeft als gevolg dat de bloedvaten verwijden en het bloedvolume tot wel vijf keer het originele volume wordt.

Wanneer er dan een bloedstaal wordt genomen, zie je dat de concentratie aan bloedlichaampjes ineens is afgenomen. Dit komt dus niet omdat er minder bloedlichaampjes zijn, maar omdat er meer serum in het bloed zit. Als gevolg hiervan lijkt het aantal bloedcellen per kubieke millimeter (zoals erythrocyten, leukocyten, trombocyten) laag, hoewel in werkelijkheid het absolute aantal rode en witte bloedcellen onveranderd is. Hetzelfde kan worden gezegd voor de hemoglobine- en hematocrietwaarde, alsook voor het aantal bloedplaatjes. Bij de conflictoplossing kan er al wat vermoeidheid optreden, maar tijdens de genezingsfase neemt deze vermoeidheid nog veel meer toe. En dan zegt de medische wetenschap dat dit veroorzaakt wordt door de anemie, en krijg je vaak bloedtransfusies, terwijl dit door de genezingsfase komt. In absolute aantallen zijn er nog net zoveel bloedlichaampjes of zelfs meer dan bij het moment van de conflictoplossing. Dus in de eerste fase van genezing is er sprake van pseudo-anemie, pseudoleukopenie en pseudothrombopenie.

In de conventionele geneeskunde worden de verschillende soorten leukemie ingedeeld op basis van de betrokken bloedstamcellen, vandaar het gebruik van termen als ‘monocytische leukemie’, ‘T-celleukemie’, ‘trombocytenleukemie’, ‘erytroleukemie’, ‘lymfoblastische leukemie’, ‘myelogene leukemie’, ‘plasmacytoom’, enz.

De ziekte van Kahler

Een plasmacytoom, multipel myeloom of de ziekte van Kahler is de groei van plasmacellen (witte bloedcellen) en ontstaat in het beenmerg. De beenmergnecrose (panmyelophthisis) vindt plaats tijdens de conflictactieve fase. Bij een ontsteking en deelname van bacteriën (indien beschikbaar), wordt de aandoening osteomyelitis (botinfectie) genoemd. De vloeistof die door het oedeem in het beenmerg sijpelt, rekt het botvlies op en veroorzaakt daardoor aanzienlijke pijn. Plasmacytomen ontwikkelen zich meestal in platte botten, zoals het heupbot, het borstbeen, de wervels van de wervelkolom, de schedel of de ribben. Dit bevestigt dat deze lichamelijke toestand is gekoppeld aan een eigenwaarde-inbreukconflict.

Lymfoblastische leukemie

Lymfoblastische leukemie is nauw verbonden met het lymfesysteem en wordt meestal veroorzaakt door een mild eigenwaarde-inbreukconflict. Lymfatische leukemie komt vaker voor bij kinderen als gevolg van een gegeneraliseerd eigenwaarde-inbreukconflict. Lymfocyten zijn witte bloedcellen die eigenlijk afkomstig zijn van het beenmerg. Ze worden dus niet geproduceerd in de lymfeklieren en migreren via het beenmerg naar de lymfeklieren. Ze spelen een belangrijke rol bij het verwijderen van afvalstoffen van bacteriële activiteit. Ook ruimen deze witte bloedcellen afgestorven resten van bacteriën op. Witte bloedcellen zijn altijd uiterst actief tijdens de helingsfase.

Aangezien lymfocyten lymfoïde weefsels vormen, is het aantal lymfocyten in het geval van een lymfoom (de ziekte van Hodgkin) verhoogd. Bij (chronische) lymfatische leukemie (CLL) neemt echter alleen de hoeveelheid lymfoblasten toe, zonder de zwelling van een lymfeklier, tenzij de twee biologische speciaalprogramma’s tegelijk lopen. Wanneer lymfocytische leukemiecellen worden gevonden in een lymfeklier, wordt dit meestal gediagnosticeerd als een ‘non-Hodgkin lymfoom’ (vergelijk met non-Hodgkin lymfoom gerelateerd aan de kieuwbooggangen). Het zogenaamde ‘Burkitt-lymfoom’ is, in termen van de conventionele geneeskunde, een non-Hodgkin-lymfoom dat ontstaat vanuit de B-lymfocyten. Folliculair lymfoom is een ‘langzaam groeiend’ type non-Hodgkin-lymfoom dat ontstaat uit B-lymfocyten.

Het non-Hodgkin lymfoom

Een zware eigenwaarde-inbreuk nader toegelicht

Leukemie is de genezingsfase van een gegeneraliseerd (mens als geheel) eigenwaarde-inbreukconflict. In de trend van: “Ik kan het niet meer aan”, “Ik ben niet goed genoeg”, “De ander is zoveel beter” en bij kinderen: “Ik ben niet goed genoeg op school”. Een dergelijk conflict wordt bijvoorbeeld ervaren bij een vernedering (beschuldigingen, scheldwoorden, kleinerende opmerkingen), misbruik (fysiek, seksueel, verbaal), falen (op het werk, op school, in de sport, in een relatie, als ouder of partner), slechte prestaties (intellectueel, artistiek, atletisch) of gevoelens van schaamte en schuldgevoel. Het verlies van status, het verlies van een werkplek, pensioen, ziekte of letsel (“Ik tel niet meer mee”), ouder worden (“Ik ben niet meer zo goed als vroeger” of “Ik word oud en nutteloos”) of het verlies van een persoon bij wie men zich gewaardeerd en nuttig voelde, zijn andere conflictscenario’s. De manier waarop we onszelf waarnemen (“Ik ben een mislukking”, “Ik zal nooit slagen”) creëert een mentale aanleg voor gegeneraliseerde eigenwaarde-inbreukconflicten. Kinderen en ouderen zijn kwetsbaarder voor het lijden aan een dergelijk conflict.

Een lokaal eigenwaarde-inbreukconflict is gerelateerd aan een specifiek deel van het lichaam, zoals de handen, benen en de voeten bij slechte prestaties (wat bv. artistiek of atletisch kan zijn). Lokale eigenwaarde-inbreuken kunnen eveneens ontstaan door diagnoseschokken zoals borstkanker, darmkanker, prostaatkanker, enz. Ook de uitspraak of prognose “Je zal nooit meer kunnen lopen” kan lokale eigenwaarde-inbreukconflicten oproepen, net als een verwijdering van een orgaan en mastectomie (verwijdering van de borst) en alle omstandigheden en oordelen die je eigenwaarde als mens naar beneden halen.

Uit het archief van Dr. Hamer: Een man van middelbare leeftijd voltooit een proeftijd als straatveger. Na zijn proefperiode van 3 maanden volgt het keiharde oordeel van zijn leidinggevende: “Het spijt me, maar je bent niet in staat de straat te vegen, ga maar ander werk zoeken”. Als gevolg van een ernstig gegeneraliseerd eigenwaarde-inbreukconflict blijft hij 6 maanden lang moedeloos en terneergeslagen. Dan vindt hij een andere job als vertegenwoordiger die eigenlijk zeer goed bij hem past, wat leidt tot de conflictoplossing. In de leukemische genezingsfasen volgen hevige botpijnen over het hele lichaam.

De vier fasen waarbij leukemie op natuurlijke wijze herstelt

De helingsfase van het beenmerg verloopt recht evenredig met de reconstructie van het bot. De hervatting van de bloedcelproductie (hematopoëse) verloopt in vier fasen.

Fase 1

Dat is het begin van het herstel van het beenmerg. Door het nog aanwezige beenmerg worden leukoblasten aangemaakt, dat zijn de voorlopers van de witte bloedlichaampjes, die het beenmerg repareren. Het zijn grove, een beetje misvormde cellen, die zich ook niet via de bloedbaan verspreiden. Uiteindelijk sterven ze af. Vervolgens worden er nieuwe leukoblasten gemaakt die verder het beenmerg repareren. Hoe meer beenmerg er wordt hersteld, hoe meer leucoblasten er bijkomen, en dit gaat gepaard met de vorming van oedeem en vergrote bloedvaten. Dit leidt tot verdund bloed en een vergroot risico op bloedingen en blauwe plekken. Bij een gelijktijdig eigenwaarde-inbreukconflict kunnen o.a. interne bloedingen, bloedende maagzweren, darmbloedingen of baarmoederbloedingen tot ernstige complicaties leiden. Het eigenwaarde-inbreukconflict wordt vaak veroorzaakt door de diagnose van bv. darmkanker of baarmoederkanker.

Waarom vergroot hierbij het risico op botbreuken? Rondom het bot zit een botvlies en dit zit strak rondom het bot en werkt als een spalk om het bot te ondersteunen. Echter tijdens de actieve fase is er geen extra vocht of oedeem. Dit komt pas als de EWI is opgelost en de genezingsfase is opstart. Dus tijdens de genezingsfase is er vochttoename (oedeem) dat het botvlies ‘opheft’ waarbij de steun van het bot weg is. Hierdoor kan er een botbreuk in de heup ontstaan door bv. gewoon te niezen. Je voelt daarna in die heup het warme vocht als een gloed in je heup stromen. Dus in de eerste fase van de genezing van leukemie is er een verhoogd risico op botbreuken. Wees dus voorzichtig, het is een programma waarin je zoveel mogelijk moet rusten.

In de conventionele geneeskunde wordt dit stadium ‘aleukemische leukemie’ genoemd, wat betekent dat de leukoblasten (nog) niet worden gevonden in het perifere bloed (‘a-leukemie’) maar wel al in grote aantallen in het beenmerg worden aangetroffen (gedetecteerd door een punctie van het beenmerg).

Fase 2

Door de versnelde heling van het beenmerg ontstaan er steeds meer leukoblasten, die zich verdelen en zichtbaar worden in het bloed. Dat heet leukemie, wat in feite een teken is van herstel van het beenmerg en een opgelost conflict. Er is wel nog steeds bloedarmoede en trombocytopenie. Doordat er steeds meer beenmerg is, ontstaat er een toename in het aantal leukoblasten, wat leidt tot een snelle reparatie van het volledige beenmerg. We dienen hierbij op te merken dat het aantal normale leukocyten, die het bacteriële werk in de helingsfase ondersteunen, niet wordt beïnvloed door de toename van het aantal leukoblasten. Zodra de leukoblasten hun werk hebben gedaan, worden ze door het organisme geabsorbeerd en vervangen door nieuwe leukoblasten, totdat de productie van de normale cellen weer in volle gang is. De leukoblasten die niet in de lever kunnen worden afgebroken, worden in de perifere bloedvaten achtergelaten, waar ze worden aangetroffen bij een bloedtest. Aangezien leukoblasten verschillen van leukocyten beschouwt de conventionele geneeskunde ze als ‘onrijp’ en als ‘kanker’ (bloedkanker), hoewel ze geen celdeling (mitose) vertonen, wat het vereiste criterium voor kankercellen is.

Dit wordt niet begrepen door de medische wereld en de leukoblasten worden door chemo en bestraling geëlimineerd, waardoor het beenmerg vervolgens niet meer gerepareerd kan worden. Bestraling en chemo vernietigen het beenmerg. In feite ontstaat door de diagnoseschok en de behandeling een nieuw EWI, waarbij de oude EWI ook weer actief kan gemaakt worden. Zo ontstaan vicieuze cirkels waarbij de genezing nooit afgerond wordt, maar steeds onderbroken. Op den duur wordt dit wel gevaarlijk. Chronische leukemie of ‘langzaam groeiende leukemie’ houdt in dat de helingsfase voortdurend wordt onderbroken door conflictrecidieven. Acute leukemie, ook wel ‘snelgroeiende leukemie’ genoemd, duidt op een intense eerste keer dat iemand zich in een ‘leukemische helingsfase’ bevindt, meestal veroorzaakt door een zeer dramatisch eigenwaarde-inbreukconflict. Tijdens de tweede fase heb je nog steeds anemie en trombopenie, nog steeds oedeem en vergrote bloedvaten, blauwe plekken met vermoeidheid, pijn en gevaar voor spontane botbreuken. Rusten is hierbij sterk aanbevolen.

In feite treedt er tijdens de eerste fase en de tweede fase pseudo-anemie, pseudoleukopenie en pseudothrombopenie op. Er worden nog geen leukocyten of leukoblasten gevormd die in de bloedbaan komen (aleukemische leukemie). Je bent vermoeid, ervaart pijn en er is gevaar voor spontane botbreuken. Alle vormen van leukemie zijn in feite genezingsfasen omdat leukemie bevestigt dat het conflict is opgelost. In wezen gaat elke aandoening die optreedt in de helingsfase van een bot of gewricht, of het nu gaat om artritis, spit, pijn in de onderrug of een tenniselleboog, gepaard met een miniatuur-leukemie. Dr. Hamer: “Als conventionele artsen nauwkeuriger zouden diagnosticeren, zouden ze de hele sportwereld moeten decimeren met chemotherapie!”.

Op deze foto zie je de toegenomen leucoblasten in de bloedbaan.

Fase 3

Tijdens de derde fase start de vorming van rode bloedcellen of normoblasten. Een groot aantal van de nieuwe bloedcellen (erytroblasten of normoblasten genoemd) wordt echter niet gebruikt omdat ze functioneel nog ongeschikt zijn als zuurstofdragers. Het zijn de voorlopers van de rode bloedlichaampjes. Dit proces wordt erytremie genoemd. Als je hoge waarden aan leucoblasten en aan normoblasten hebt, dan heet dat erythro-leukemie. Hematologen beschouwen dit als een dubbele bedreiging omdat ze niet snappen hoe de vier fasen werken. Er zijn dus vele vormen van leukemie, en die hebben allemaal te maken met de verschillende fasen tijdens het proces en het soort bot dat betrokken is, wat leidt tot andere bloedwaarden. Wanneer het zinvol biologisch speciaalprogramma in de platte beenderen loopt (wervelkolom, borstbeen en bekken) wordt de leukemie eerder opgemerkt dan in de pijpbeenderen. Er treedt steeds oedeem, vergrote bloedvaten, snelle bloedingen en blauwe plekken op, en vermoeidheid, pijn en gevaar voor spontane botbreuken, zeker bij een langdurige conflictactieve fase.

Tijdens de derde fase start ook de productie van de bloedplaatjes op. De eerste nieuwe bloedplaatjes (tromboblasten) zijn functioneel nog deficiënt en ze hebben geen bloedstollingsvermogen. In de conventionele medische geneeskunde wordt de verhoogde telling van tromboblasten beschouwd als een ‘bloedaandoening’, ‘trombocytenleukemie’ genaamd.

Fase 4

Hier begint de normalisatie van de bloedcelproductie. De leucoblasten en normoblasten worden verwijderd en de productie van kwalitatieve bloedcellen start op, zoals normale leukocyten, erytrocyten en trombocyten, zowel in het perifere bloed als in het beenmerg. Dit is vooral belangrijk voor de trombocyten en hun vermogen tot bloedstolling. Hierbij verdwijnen de symptomen. In het begin gaat dit nog steeds met hevige pijnen gepaard en pijn triggert een conflict. De pijn zorgt onbewust in het lichaam voor onrust en spanning en daarmee creëren we een nieuwe actieve fase. Het zijn echt heel lastige processen om doorheen de pijn te voelen. Maar het zijn ook hele mooie spirituele processen. Het is precies de pijn die de doelstelling heeft om jou stil te houden, waarbij je door de pijn heen kunt voelen hoe diep je eigenwaarde-inbreuk wel was en hoe je jouw eigenwaarde beter kan leren waarderen. Het zinvol biologisch speciaalprogramma heeft bij leukemie de doelstelling jou te laten inzien wat jij jezelf en je ziel hebt aangedaan door je oordeel over je eigenwaarde. Zo word je geestelijk sterker als je dit kan doorleven.

Behalve bij leukemie of botkanker zijn er bij reuma, artrose, osteoporose, lage rugpijn, botpijn, kniepijn e.a. geen diagnoseschokken van ‘dodelijke aard’. Daarbij is het gemakkelijker om therapeutisch aan je pijn en aan je eigen EWI te werken. Hierbij kan er inderdaad pijn ontstaan, maar dat kan je met dit proces eigenlijk goed uitleggen. Het klopt ook dat die pijn ervoor zorgt dat je botten en pezen sterker worden en er meer beenmerg ontstaat dan voorheen. Ontspan ook bij botkanker of leukemie, pijn is in feite de fysieke manifestatie van angst. Angst voor de pijn zorgt ervoor dat de pijn alleen maar erger wordt. Het is belangrijk om de pijn te doorvoelen en erin te ontspannen. Dan kan je pijnvrij zijn. Laat je niet meer bang maken door diagnoseschokken, want zo’n diagnoseschok produceert opnieuw een EWI waardoor het beenmerg opnieuw begint af te nemen en de hele genezing wordt stopgezet. De pijn zal onder deze angst van de diagnoseschok juist toenemen. Door leukemie te bestrijden via de medische wetenschap, blijft leukemie altijd maar opnieuw terugkomen omdat het de natuurlijke genezing is van het beenmerg.

Een gebroken been bv. zorgt ook voor irritatie van het botvlies, want er is een breuk en bij elke beweging wordt het botvlies geprikkeld. Daarom is een botbreuk ook zo pijnlijk. Maar een botbreuk herstelt uiteindelijk wel door dit proces. Dus als je een botbreuk hebt, dan heb je in feite op die plek een lokale botkanker, wat een genezing van het bot en het beenmerg is en waarbij er ook symptomen van leukemie ontstaan.

De spirituele boodschap

Het is belangrijk om de pijn te voelen en te proberen ontspannen en het genezingsproces zo ongestoord mogelijk te laten verlopen. De genezing van het bot duurt gemiddeld zes tot acht weken, wat ook bij leukemie het geval is. Misschien duurt het wel tot drie maanden omdat er altijd wel ergens een ander symptoom wordt gevonden. Maar als het een half jaar of een jaar duurt, dan zit je gewoon in een hangende genezing, vermoedelijk veroorzaakt door de diagnoseschokken en de verkeerde behandeling. Ook hier: voel de pijn, wees niet bang van de pijn en ontspan, zorg dat je comfortabel ligt. Ondersteun elkaar zoveel mogelijk en weet dat de pijn erbij hoort.

Wees je ervan bewust dat dit programma probeert recht te zetten wat jij jezelf hebt aangedaan en je eigenwaarde probeert te verhogen. Belangrijk hierbij is dat het om jouw oordeel gaat: indien je voor pijnonderdrukking kiest, dan geef je eigenlijk aan dat je de pijn in jezelf en je ziel niet wil of kan doorleven. Weet dat pijnstilling vaak niet meer werkt als je weet dat je er doorheen moet gaan! Ik heb in diverse cases gezien dat mensen die lang in dit proces van pijnstilling blijven hangen uiteindelijk kiezen voor euthanasie. Persistente pijnbestrijding zorgt ervoor dat de pijn onhoudbaar wordt en je de pijn niet meer kan doorvoelen of doorleven.

Pijn zorgt vaak voor een gigantisch bewust ontwikkelingsproces. Zo is er een case van iemand die tijdens zijn laatste weken thuiszorg ontving. Daarbij kwamen ze tot de ontdekking dat die man 5 keer zoveel morfine kreeg dan de hoogste dosis die een arts ooit zou voorschrijven. En toch had hij van die morfine geen last. Hij bleef helder, kon goed eten en kon de morfine heel goed transformeren. Maar hij kreeg er alleen maar karrevrachten pijn bij. Dus pijnstilling kan, maar doe het tijdelijk en leer anders omgaan en leven met het pijnprotocol. Zorg dat je echt helemaal voor jezelf kiest en voor jezelf gaat, iets wat lastig is. Kijk wat er voor jou werkt als je in zo een proces zit en wat je kan doen als anderen in zo een proces zitten. Het kan ook zijn dat pijnstilling niet of slechts tijdelijk werken op het moment dat de pijnstilling niet meer helpt, dan is het belangrijk om de pijn, jouw zielepijn, onder ogen te zien. En als je nog in de actieve fase bent, werk dan aan jezelf en zorg dat je beetje bij beetje de pijnstilling afbouwt. Het is belangrijk om niet alles ineens stop te zetten, want dan krijg je juist hevige pijnen.

Leer voelen

Wat is belangrijk om te doen bij zulke genezingsprocessen? Voelen! Je mag vrede krijgen met de diagnose en de symptomen. Vooral ook met de symptomen, dit hoort er nu eenmaal bij. Ontspan in de diagnose, want een diagnose voelt ook als een inslag. Eigenlijk mag je vergeten dat die diagnose er is. Ik heb iemand gekend, met de diagnose van leukemie. Hij werd 5 jaar behandeld met allerlei chemotherapieën, bestraling, enz. Ik heb hem toen gevraagd hoe hij aan de diagnose is gekomen? Hij zei dat hij ziek was door de leukemie. Ik herhaalde de vraag. Waarom ging jij naar de dokter en toen zei hij: “Ik voelde me niet lekker”. Maar ze konden niets vinden en ze zijn maar verder blijven onderzoeken. Op een gegeven moment ontdekte de arts dat hij veel witte bloedlichaampjes had en hij kreeg de diagnose van leukemie. In wezen slaat de diagnose nergens op. Maar je hebt hem wel gehoord. Hoe kan je het zo transformeren dat je in feite niet meer aan deze diagnose denkt? Je kan je de diagnose wel nog herinneren als je eraan denkt, maar hij steelt niet meer jouw aandacht.

Bedrust is belangrijk als je leukemie hebt, gewoon toegeven aan de vermoeidheid.

En de symptomen? Dat is lastig, want je hebt pijn en kan bepaalde dingen niet meer. Er niet mee bezig zijn? Dat gaat niet, je moet ermee leren leven. Die symptomen, dat is wel jouw fysieke werkelijkheid, elke seconde van de dag word je ermee geconfronteerd. Gebruik dan het trucje om slap te worden, voel de pijn, voel de zintuigen, voel alles wat gaande is in je lichaam. Wees tevredenheid met het feit dat ze er zijn. En dat hoef je niet 24 uur per dag, 7 dagen op 7 te doen, neen. Een aantal keer per dag, 2 of 3 keer waarin je dit doet. Wordt slap, letterlijk en geef je lichaam het sein, je hoeft niet in de fight of flight modus te gaan. Je bent in genezing, dat geeft meer rust en ontspanning. Het is oké, en dan zal het beter lukken.

Maar als je een diagnose hebt gekregen, hoe doe je dat om er niet meer aan te denken? Want als je eraan denkt en je zegt: “Oh, daar mag ik niet aan denken” en je veegt het onder de mat, of duwt het weg, dan denk je eraan. Wat mag je dan wel doen? Jezelf toestaan om eraan te denken. Dat is dus de actieve fase, het denken en voelen wat die diagnose met je doet. Je gaat die knoop in je maag voelen of de steen op je buik of de strop om je keel. Gewoon alle sensaties in het lichaam voelen als je denkt aan die diagnose. Voel je hart reageren, voel wat er gebeurt. Dus je mag er wel aan denken, je mag het wel toelaten, je hoeft er niet tegen te vechten en je mag erin berusten. Affirmatie: “Ik behoud mijn moreel, ook wanneer het nog lang duurt”, “Ik ben vol zelfvertrouwen, ik hou van mezelf en waardeer mezelf precies zoals ik nu ben”, “Ik ben waardevol en uniek”.

Er zijn soms mensen die zeggen: maar alles waar je aan denkt wordt groter. Dat klopt, maar wat je voelt, toont aan dat je leeft in het nu-moment. Je creëert dan niets, je ervaart alleen maar. Als je eraan denkt en je speelt ermee, dan ben je bezig met de creatieve fase te gebruiken van je denken. Als je heel bewust voelt, dan blijf je in het nu-moment en je voelt en ervaart, dan gebruik je je creatieve vermogen niet. Je bent alleen maar bezig om er vrede mee te krijgen en om er juist niet meer aan te denken. Zo kun je de diagnoseschok transformeren.

Leukemie bij kinderen in hun eerste levensjaren

Ik krijg vaak de vraag: “En leukemie bij een tweejarig kind?” Die heeft toch geen eigenwaarde-inbreuk? Daar vergis je je in, zelfs baby’s hebben een bewustzijn en het vermogen zich te kennen. Bovendien worden baby’s en kleine kinderen geïmpregneerd met eigenwaardeproblemen. Veel voorkomende EWI’s bij zeer jonge kinderen hebben te maken met het letterlijk ‘van de borst gerukt zijn’. We beseffen soms niet wat voor impact dat kan hebben op het kleine kind. Er komt een moment dat de borstvoeding stopt. Maar het kind ervaart dankzij de borstvoeding het verzorgende en voedende van de moeder waarbij het zich veilig kan voelen. Plots stopt dit en kan het kind de tepel niet meer grijpen. Geen borstvoeding geven veroorzaakt hetzelfde conflict. Een baby zoekt nu eenmaal verbinding met de moeder door de tepel vast te nemen met zijn lippen. Dat is echt een heftige EWI voor het kind en wordt gevolgd door leukemie, wat in feite de genezingsfase is van deze EWI.

Een kindje van 1 jaar wordt vaak bij oma gebracht omdat de ouders een huis aan het bouwen zijn. Het jongetje lijdt aan een gegeneraliseerd eigenwaarde-inbreukconflict dat voor hem klaarblijkelijk aanvoelde als ‘mama houdt niet meer van mij’. Dit conflict recidiveert als hij naar school moet. Tijdens de week heeft hij koude handen en in het weekend worden ze warm. Hij lijdt aan anemie en voor zijn leeftijd is hij zeer klein. De genezingsfase kenmerkt zich door leukemie. De beste therapie is dat het jongetje bij zijn moeder kan blijven om recidieven te vermijden.

De Germaanse geneeskunde is een geschenk voor de mensheid en kennis over de 5 biologische natuurwetten neemt alle angst en paniek weg bij elke ziekte. Het is een kompas om te weten in welke fase je zit, met de boodschap dat je herstellende bent en dat je er sterker zal uitkomen. De ervaring van geluk is de beste wijze om de genezing goed te laten verlopen. Angst veroorzaakt door diagnose van de onwetende medische staf stopt altijd het genezingsproces en maakt dat het steeds erger wordt. Ook bij kinderen in hun eerste levensjaren is leukemie de genezingsfase van zware eigenwaarde-inbreuken als gevolg van de vele schokken die kinderen ervaren vanaf dat ze geboren zijn en soms zelfs nog in de schoot van de moeder.

Middeltjes van moeder natuur

De eerste stap bij leukemie is rust!

Thee van Lapacho (Pau d’Arco) afkomstig van de Inca’s in Zuid-Amerika. Werkt pijnstillend, kalmerend en ontspant de zenuwen.

Loop voldoende in de zon, rechtstreekse (verstandige)blootstelling aan de zon stimuleert het genezingsproces van leukemie.

Voeding: eet zoveel mogelijk zongerijpt voedsel in oorspronkelijke staat. Vermijd industriële bewerkingen van voeding: de voedingswaarde wordt deels vernietigd en er zitten zeer veel lichaamsvreemde stoffen in die een extra belasting vormen voor de ontgiftingssystemen van je lichaam. Groenten die rijk zijn aan chlorofyl (groene groenten en algen) stimuleren de productie van rijpe bloedlichaampjes en het herstel van het beenmerg.

Eet voornamelijk gezonde verzadigde vetten zoals niet-ontgeurde kokosolie, ongeraffineerde palmolie, ghee (geklaarde boter) of cacaoboter. Vermijd alle geraffineerde plantaardige oliën, zij verstoppen de membranen van de bloedlichaampjes.

Om uitwendige bloedingen als gevolg van leukemie te stelpen, kan je koude gebruiken. IJs, al dan niet in een doek gewikkeld, helpt de bloedvaten samen te trekken waardoor het bloeden vermindert en zelfs stopt. Een mengsel van Aloë vera gel en kurkuma zal het bloeden ook helpen stoppen.

Drink regelmatig thee van astringente kruiden, meestal zijn dat bittere kruiden met een samentrekkende eigenschap. Volgende voedingsmiddelen bevatten astringente eigenschappen: granaatappels, cranberry’s, appels, bonen, erwten, onrijpe bananen, aardappels, linzen, kolen, en vele groene bladgroenten. Kurkuma, kruidnagel, zoethout, nootmuskaat, e.a. bevatten ook samentrekkende eigenschappen.

Extra aandacht voor volgende punten

Vermijd ten koste van alles het gebruik van kunstmatige zoetstoffen. Dit geldt ook voor het nemen van röntgenfoto’s en andere vormen van medische bestraling. Straling beschadigt het beenmerg extra tijdens de genezingsfase. Wees ook voorzichtig met medicijnen tegen artritis.

Vermijd rauw vlees en gedroogde of gefermenteerde vleeswaren en charcuterie.

Met dank aan: Caroline Markolin https: //LearningGNM.com Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/ voor diepgang in de Germaanse geneeskunde.
Björn Eybl
Dr. Geerd Ryke Hamer

Brecht Arnaert

Gepubliceerd op 21/06/2024

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • Cataract of grauwe staar Het oog is het meest complexe orgaan van het lichaam. In dit kleine orgaan bevinden zich drie kiembladen: het endoderm, het nieuwe mesoderm en het ectoderm. Deze drie structuren dienen slechts één doel: kijken en zien. Dr. Hamer heeft veel ontdekt over het oog en dankzij zijn onderzoek kunnen we vele oogaandoeningen beter begrijpen. Emotioneel actieve conflicten spelen zich af in het binnenste gebied van het oog. Volgens de reguliere geneeskunde takelen eiwitten in het oog af, waardoor de transparantie van de ooglens langzaam afneemt. Hierdoor krijg je wazig zicht, wat het scherp zien belemmert. [...]

    By Published On: 10/06/2024
  • De functie van de galblaas De galblaas of vesica biliaris is een klein, peervormig zakje waarin gal kan worden opgeslagen. Ze bevindt zich rechtsboven in de buikholte, tegen de onderkant van de lever. De galblaas is verbonden met het hepatische systeem via de ductus cysticus, die direct in de ductus choledochus uitmondt. De galblaas heeft een wateronttrekkende werking op de gal die zodoende wordt ingedikt en een typische groene kleur krijgt. Gal is een vrij dikke, geelgroene vloeistof die in de lever wordt geproduceerd. Gal wordt verzameld in de galblaas, waar het wordt opgeslagen totdat het nodig is voor [...]

    By Published On: 27/05/2024
  • De galwegenDe galwegen vertakken zich door de lever in een boomachtige structuur. Het zijn kanalen waardoor gal stroomt. Gal is een vloeistof die door de lever wordt geproduceerd en is belangrijk voor de spijsvertering, vooral voor het verteren van vetten. De ductus hepaticus (grote leverkanaal) voegt zich samen met de ductus cysticus (afvoergang van de galblaas) om de ductus choledochus (grote galweg) te vormen. De ductus choledochus mondt uit in de alvleeskliergang voordat het in de darm terechtkomt.Gal wordt geproduceerd in de lever en opgeslagen in de galblaas, een peervormig zakje waarin galvloeistof tijdelijk wordt opgeslagen. Wanneer vet voedsel de [...]

    By Published On: 26/05/2024