Mijn groeiproces

Mijn groeiproces: “Innerlijke Bevrijding: Leven met Licht en Schaduw”

Veel mensen vragen mij hoe ik mijn schaduwkant in het onderbewuste heb leren kennen, zodat ik in bewustzijn kon groeien en innerlijke vrede kon ontwikkelen.

Het belangrijkste inzicht dat mij heeft geholpen om innerlijke vrede te vinden, is dat deze niet schuilt in mijn leuke, lichte kant, maar juist in de duistere aspecten van mijn schaduw. Het antwoord ligt verborgen in datgene wat ik ooit in mezelf heb afgewezen of weggeduwd. Mijn proces was verre van simpel, plezierig of lichtvoetig. Het was eerder een meedogenloos pad dat me uitdaagde om mijn duistere kanten te leren omarmen en er mijn licht op te laten schijnen.

De kern van dit proces was mezelf toestaan om een volledig mens te zijn, inclusief alle kanten van mijn wezen. Ik ontdekte mijn schaduwzijde door niet langer te proberen een deel van mezelf af te wijzen of te onderdrukken. Pas toen ik stopte met het oordelen over mijn donkere kanten, begon ik ze werkelijk te begrijpen. Door acceptatie en bewustwording kon ik een innerlijke balans vinden, waarin mijn licht en mijn schaduw niet langer in conflict waren, maar elkaar aanvulden.

De ontkenning van mijn schaduwkant leidt onvermijdelijk tot meer innerlijk gemis. Ontkenning is namelijk de grootste bondgenoot van mijn schaduwkant. Door deze te negeren, houd ik mijn schaduwzijde in stand en versterk ik haar positie. Het erkennen van mijn schaduwkant is daarom van essentieel belang om mezelf werkelijk te kunnen ontwikkelen en tot innerlijke groei te komen.

In mijn schaduwkant huizen mijn teleurstellingen, afwijzingen (waaronder zelfafwijzing), diepgewortelde programmeringen en conditioneringen. Het is een gevangenis die ik zelf heb gecreëerd. Onder al deze lagen schuilt een existentiële pijn, een soort kernwond. Mijn verzet tegen deze pijn neemt vaak de vorm aan van een kritische stem, een innerlijke saboteur, of hoe je het ook wilt noemen.

Het confronteren van deze pijn, zonder verzet, is een cruciale stap om mezelf te bevrijden. Pas wanneer ik mijn schaduwzijde met compassie erken en doorleef, kan ik de patronen doorbreken die mij gevangen hielden en ruimte maken voor heling en authentieke groei.

Het lijkt soms alsof gebeurtenissen losstaan van wat ik diep van binnen voor mezelf wens. Dit komt omdat mijn bewuste waarneming deze verbinding niet kan begrijpen; het is iets wat alleen gevoeld kan worden. De innerlijke kerngedachte – mijn comfortzone – in het onderbewuste, wordt vaak gestuurd door pijn, oordeel en afwijzing. Hierdoor herken ik deze gebeurtenissen niet als onderdeel van mijn eigen creatie of schepping. Dat was ook de reden dat ik niet recht in de ogen van anderen kon kijken.

Wanneer ik de gebeurtenissen in mijn leven niet kan zien als iets wat ik zelf (bewust of onbewust) heb mee-gecreëerd, is dat voor mij een teken om mijn buitenwereld te gaan spiegelen aan mijn binnenwereld. Dit proces was allesbehalve leuk en vaak uiterst confronterend. Toch besef ik dat deze confrontatie ook menselijk is en nodig om mijn innerlijke patronen te doorbreken en te groeien.

De ontdekking dat mijn onderbewuste deel in mij ervaringen en gebeurtenissen creëerde die ik bewust niet bedoelde, was een schokkend inzicht. Het vereiste moed om verantwoordelijkheid te nemen voor zowel de huidige situatie als voor de situatie die ik werkelijk verlangde. De bereidheid om te accepteren dat wat ik afschuwelijk vond — en wat ik liever van me afduwde — eigenlijk een deel van mijzelf was, zorgde ervoor dat het zijn macht over mij verloor. Het is er nog steeds, maar het heeft geen grip meer op mij.

Door te stoppen met het onderdrukken, ontkennen of bestrijden van mijn eigen destructieve en negatieve kanten, begon ik mezelf werkelijk te leren kennen. Dit proces hielp me enorm om uit de slachtofferrol te stappen. Maar ik herhaal: het was absoluut niet makkelijk en vaak zeer confronterend. Toch heeft het mij de vrijheid gegeven om authentieker te leven en meer verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen schepping.

Het besef dat ik zelf steeds bepaalde mensen koos en daardoor telkens tegen dezelfde problemen aanliep, had alles te maken met mijn schaduwkant. Het onderbewuste blijft altijd actief; het functioneert buiten tijd en ruimte, terwijl het bewuste denken juist binnen tijd en ruimte opereert. Relaties bleken voor mij de ultieme spiegel — perfect gereedschap om te ontdekken wat ik in mezelf had onderdrukt of ontkend.

Relaties zijn reflecties van de relatie die ik met mezelf heb. Dat geldt altijd, zowel toen als nu. Ook vandaag de dag gebruik ik relaties als hulpmiddel om blinde vlekken te ontmantelen en mezelf beter te begrijpen.

Als iemand bij mij gevoelens oproept zoals schuld, woede, agitatie, minderwaardigheid, afhankelijkheid of onzekerheid, dan zie ik dat als het perfecte spiegelbeeld van de relatie die ik met mezelf heb. Deze gevoelens zijn een directe afspiegeling van mijn innerlijke wereld, en ze maken deel uit van mijn eigen ‘basispakket’ van individualiteit. Met andere woorden: al deze gevoelens komen van mij, ik ben de bron ervan.

Wanneer het gedrag van een ander mij irriteert of frustreert, zegt dat niets over het ware zelf van die ander. Het vertelt mij vooral iets over wie ik ben en in hoeverre ik in staat ben om mijn eigen schaduwkant te accepteren. Pas wanneer ik mezelf volledig kan omarmen — inclusief mijn schaduw — kan ik anderen werkelijk zien zoals ze zijn, zonder projecties.

Zonder kennis van mijn schaduwkant wist ik eigenlijk niet waarvoor ik in de liefde koos. Mijn onderbewuste bleef ongemerkt de regie voeren, waardoor ik keer op keer narcisten en oplichters aantrok. Ik had niet door dat ik, door mijn onbewuste zelfafwijzing, ook narcistisch naar mezelf was. Dit maakte het onmogelijk om mezelf onvoorwaardelijke liefde te geven, en zolang ik mezelf geen liefde gaf, brachten mijn relaties onbewuste verwachtingspatronen en behoeftigheid met zich mee. In zo’n dynamiek kan ik niet echt openstaan voor de realiteit van de ander.

Zelfbeschuldiging staat op één lijn met zelfontkenning, en beide leiden tot zelfdestructief gedrag. Het aanvaarden van mijn schaduwkant daarentegen, opent de weg naar constructief gedrag en echtheid.

Wat donker is, kan licht worden als het wordt belicht. Het duister krijgt de gratie van licht en liefde om zichtbaar te worden. De negatieve aspecten van mezelf zijn een wezenlijk onderdeel van wie ik ben. Het niet erkennen van deze kanten leidt tot negatieve oordelen over anderen, wat wederkerigheid en echte verbinding onmogelijk maakt. Dit geldt natuurlijk ook in relaties: als ik mijn eigen duister niet accepteer, kan ik de ander nooit volledig zien of aanvaarden.

Het was moeilijk om in te zien dat er eigenlijk geen slechte relaties bestaan. Elke relatie is precies zoals ze moet zijn, omdat ze mij precies brengt wat ik nodig heb om te groeien. Als mijn vriend of partner boos is, goed zo. Als er dingen zijn aan hen die ik beschouw als tekortkomingen, goed zo – want die tekortkomingen weerspiegelen de mijne. Zijn er eigenschappen of gedragingen van de ander die me irriteren? Goed zo, want die irritaties komen voort uit mijn eigen binnenwereld. Het zijn mijn projecties, niet de ander; zij zijn slechts de reflector.

Ik heb geleerd dat ik zelf de beste goeroe ben. Relaties bieden mij een waardevolle kans om mezelf te bevrijden – als ik bereid ben mijn schaduwkant onschuldig te benaderen, deze op mezelf te betrekken en werkelijk te leren kennen. Het is in die spiegeling en zelfreflectie dat de grootste groei plaatsvindt.

Mijn oordelen, het wijzen met mijn vingertje, en de zelfafwijzing in mijn schaduwkant – die mij afhankelijk maakten van wat anderen over mij dachten of zeiden – vertelden me dat ik geen echte verbinding had met wie ik werkelijk ben. Mijn agitatie, ergernis en weerstand kwamen vervolgens impulsief naar boven wanneer ik de spiegel van mijn schaduwkant tegenkwam, in welke vorm van relatie dan ook. Het was een uitdaging om dit te leren erkennen en ermee om te gaan.

Ik was vroeger impulsief en onrustig, vaak geregeerd door deze innerlijke onrust. Maar ik heb geleerd dat als ik in verbinding sta met mezelf, het niet langer belangrijk is wat een ander over mij denkt of zegt. Wat er werkelijk toe doet, is wat ik over mezelf denk en zeg. Het draait om loyaliteit aan mezelf – trouw blijven aan mijn eigen waarheid en mijn eigen waarde erkennen.

Een ander lastig inzicht was het zien dat anderen succes hadden in wat ze graag deden, terwijl ik dat niet had. Dat bleek een fantastische spiegel, vooral toen ik dacht dat ze dat succes behaalden zonder dat ze hun innerlijke werk hadden gedaan. Die gedachte weerspiegelde eigenlijk de betekenis die ik eraan gaf, omdat mijn schaduwkant – ondanks al het werk dat ik al had verricht – nog niet volledig gezien of geïntegreerd was. Het zegt werkelijk alles over mezelf. Het is immers onmogelijk om het innerlijk van een ander écht te kennen, laat staan te weten hoever zij staan in hun innerlijke groei, zolang ik mezelf nog niet als een heel en volledig mens ken.

Dus ja, dan maar oordelen. Oordelen dat de ander fout is of slecht is, alleen maar om mijn eigen innerlijke ongemak tijdelijk te verzachten. Maar de waarheid is: zoals het binnen is, zo is het buiten – nooit andersom. Zolang ik mijn eigen schaduwkant niet erken, blijf ik gevangen in projecties en ontkenning.

Relaties zijn bedoeld om te oefenen in het onvoorwaardelijk liefhebben van mezelf. Beëindig ik een relatie zonder mijn innerlijke huiswerk te maken, dan zal ik onbewust soortgelijke situaties en relaties aantrekken. En vaak zullen die zelfs een graadje intenser of uitdagender zijn, want dat is de enige manier waarop het leven mij kan blijven wijzen op de pijnplekken in mezelf. Het is niet wreed; het is een kans om te groeien en te helen.

In deze schaduwkant, op een onbewust niveau, bleef ik lustig oordelen vanuit de psyche van het kind dat ooit in overlevingsstand stond. Dat kind had zijn levensenergie en vrije wil afgestaan aan de ander, om te kunnen overleven. Dit is in feite een vorm van hoogverraad aan wie ik werkelijk ben, en het vormt de basis van mijn comfortzone – de kerngedachte die ik onbewust over mezelf ben gaan geloven, echter uit kinderlijke onschuld.

De trauma’s, zoals de fysieke mishandeling die mijn mannelijkheid heeft aangetast en mij in slachtofferschap deed belanden, liggen aan de wortel hiervan. Maar in werkelijkheid is deze innerlijke afwijzing een overlevingsmechanisme. Het was een manier om de existentiële pijn niet te hoeven voelen. Dit mechanisme ontstond vanuit onschuld, zonder opzet en volledig onbewust.

Onder deze lagen van afwijzing en verdediging ligt de existentiële pijn die gezien en gevoeld wil worden. Het vraagt enorm veel moed om dit onder ogen te zien en te erkennen. Maar precies dát inzicht bevrijdt je uit de gevangenis die je zelf hebt opgebouwd – je comfortzone. Het is door deze pijn te erkennen en te omarmen, dat echte heling en vrijheid ontstaan.

Ik gebruik altijd zes woorden als richtingaanwijzers naar mezelf toe: onvoorwaardelijke liefde, zachtheid, onschuld, mededogen, vergeving (in de geest van Ho’oponopono) en dankbaarheid. Deze zes woorden helpen me om innerlijke vrede te vinden, inclusief met mijn schaduwkant en kerngedachte, waardoor deze hun grip verliezen op mij.

In een toekomstige blog wil ik delen hoe ik heb geleerd mijn mannelijke energie te gebruiken om grenzen en normen te stellen – de ware krijgerschap in mezelf – zodat ik mijn vrouwelijke energie kan omarmen en in bewustzijn verder kan groeien.

Kort samengevat zijn er zeven begrippen die mij hebben geleid: neem eigen verantwoordelijkheid, accepteer jezelf, leef in het hier en nu, sta voor jezelf, wees jezelf trouw, leef doelgericht en heb vertrouwen. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost om dit te bereiken, maar ik ben trots op mezelf. Mijn schaduwkant als wegwijzer naar vrijheid.

“De Spiegel van Mijn Schaduw: Een Reis naar Innerlijke Vrede”

“Van Zelfafwijzing naar Zelfliefde: Mijn Pad naar Heelheid”

“De Kracht van het Omarmen van Mijn Schaduwkant”

“Innerlijke Bevrijding: Leven met Licht en Schaduw”

“Zelfliefde, Schaduw en Groei: Mijn Reis naar Echtheid”

“De Comfortzone Doorbreken: Van Overleven naar Leven”

“Mijn Schaduwkant als Wegwijzer naar Vrijheid”