De Nierverzamelbuizen

De tubulus renalis of de nierverzamelbuizen

De nieren bevinden zich aan beide zijden van de bovenste lendenwervels aan de achterkant van de buik (retroperitoneaal). De bijnieren komen aan de achterzijde van het hart te liggen, hetgeen strategisch gezien noodzakelijk is om de stresshormonen via de aorta direct in de bloedsomloop te brengen. Oorspronkelijk waren de nieren één orgaan die zich later afscheidden in twee nieren.

De nierverzamelbuizen zijn een buisvormig structureel element van het nierweefsel. Het nierbasisweefsel of nefron (nierparenchym) filtert het bloed dat via de bloedvaten in de nier komt. De eerste stap is het persen van water met opgeloste stoffen uit het bloed. Bloedcellen en grote eiwitten blijven hierbij achter in het bloed.

Dit proces vindt plaats in het zeeflichaampje (glomerulus), een kluwen van haarvaten. Dit gefilterde bloed of voorurine stroomt dan verder de nierverzamelbuisjes in.

In de nierverzamelbuizen worden uit de voorurine waardevolle stoffen zoals zouten, mineralen en glucose gehaald voor hergebruik. Afvalstoffen blijven in de voorurine en komen in de uiteindelijke urine terecht. Via verschillende komvormige nierkelken wordt de urine naar het nierbekken geleid. Van daaruit passeert de urine verder in de richting van de urineleiders, blaas en urinebuis, ter uitscheiding.

De nieren zijn belangrijk om een groot deel van het water en waardevolle stoffen te recyclen. Door diffusie en osmose worden nuttige stoffen weer geresorbeerd in het bloed.

Daarnaast werken de nieren samen met de hypothalamus om alle bloedwaarden in evenwicht te houden. De belangrijkste taak van de nieren is om afvalstoffen van de stofwisseling en eiwitafbraak door de lever uit het bloed te filteren. In de tubulus renalis wordt de concentratie van de urine bepaald.

Urine bestaat voor het grootste deel uit water (ongeveer 95%). De rest bestaat uit elektrolyten (voornamelijk natrium, kalium, chloride en calcium) en urinestoffen zoals urinezuur, ureum en creatinine. De nieren filteren dagelijks ongeveer 180 liter bloed. 99% van het filtraat wordt echter opnieuw geabsorbeerd door de nierverzamelbuizen en teruggevoerd in de bloedbaan, waardoor tussen de 1,5 en 2 liter urine wordt uitgescheiden.

De niertubulus is een dun buisje dat het gefilterde voorurine opvangt en via een kronkelweg en een soort zwanenhals vervoert naar de verzamelbuis waar nog zeven andere tubuli in uitkomen. Het nierbasisweefsel of het nefron vormt dagelijks ongeveer 150 liter voorurine.

Metaforisch kun je de nieren zien als een vergiet. Je kookt spaghetti en je voegt er een snufje zout aan toe. Als de spaghetti gaar is, giet je het door het vergiet. Nadien haal je het zout uit het kookwater. Dat is wat de nierverzamelbuizen precies doen.

Opmerking

Het zoutgehalte van lichaamsvloeistoffen, met name van het traanvocht, bloed en vruchtwater, komt exact overeen met de isotone zoutconcentratie van zeewater, namelijk 0,9%. Dit suggereert heel duidelijk dat het organische leven in de oceaan is ontstaan. Samen met de vier kiembladen vormt het de basis van de geneeskunde om te begrijpen hoe het lichaam reageert op trauma’s, schokken en conflictsituaties.

In evolutionaire zin zijn de nierverzamelbuizen het oudste weefsel van de nieren. Net zoals de darmcellen de “voedselbrok” verteren is de biologische functie van de nierverzamelbuizen om de “waterbrok” te absorberen / behouden (absorptie kwaliteit) en te verteren (secretoire kwaliteit). De nierverzamelbuizen bestaan ​​uit intestinaal cilinderepitheel, zijn afkomstig van het endoderm en worden aangestuurd vanuit de hersenstam.

De nierverzamelbuizen hebben twee controlecentra in de hersenstam en liggen dichtbij het relais van dunne darm (rechts) en appendix + coecum (links) hetgeen verklaart dat ze betrokken zijn bij de absorptie en vertering van de waterbrok.

Oorspronkelijk waren de nierverzamelbuizen van de rechternier betrokken bij het ureumproces ofwel de omzetting van ammoniak naar ureum. oorspronkelijk waren de nierverzamelbuizen van de linkernier betrokken voor de verwerking van water. Tegenwoordig hebben beide nieren dezelfde functie.

Het zinvol biologisch speciaalprogramma van de nierverzamelbuizen

Het zinvol biologisch speciaalprogramma (ZBS) van de nierverzamelbuizen is het allerbelangrijkste ZBS dat altijd eerst moet worden opgelost vanwege zijn verergerend effect op de genezing van andere ZBS-en. De genezingsfase van ieder ZBS wordt verergerd door een actief nierverzamelbuis-ZBS als gevolg van extra oedeemvorming of wateropslag.

Dit kan tijdens de genezingscrisis ofwel de epileptoïde crisis dramatische gevolgen hebben. Een ZBS van het hart kan hierdoor fataal aflopen. Bij een ZBS van het bot kan er extreme pijn ontstaan, bijvoorbeeld een hernia nuclei pulposi (discus hernia). Ook in de hersenen kunnen problemen ontstaan als gevolg van een actief nierverzamelbuizen-ZBS. De druk van een Hamerse haard kan problematisch worden wanneer het extra opgepompt wordt met vocht.

Het biologisch conflict met betrekking tot de nierverzamelbuizen

Het biologisch conflict dat verband heeft met de nierverzamelbuizen komt uit de tijd waarin het leven zich louter in de oceanen bevond. Uit het water zijn betekende toen een levensbedreigende situatie. Vandaar de bekende uitspraak: “Als een vis op het droge liggen”. Mensen kunnen zich ook als een vis op het droge voelen wanneer we onverwachts een shock of trauma meemaken dat letterlijk de grond onder je voeten weghaalt.

In de dierenwereld is het leven van het dier in gevaar als hij zijn roedel verliest. Dit geldt ook voor de mens die uitgesloten wordt van de kudde. In de Germaanse geneeskunde verwijzen we naar het conflict van de nierverzamelbuizen als er sprake is van een verlatingsconflict, bestaansconflict of een vluchtelingconflict.

Het conflict dat op de nierverzamelbuizen neerslaat betekent bij volwassen: “Zich als een vis op het droge voelen, uit je normale setting gehaald zijn”, bv. op de intensive care van het ziekenhuis of het geïsoleerd opgesloten zijn in een kamer van het rusthuis. Het gevoel van ongewenst, afgewezen, onbegrepen, buitengesloten, geïsoleerd of verdreven te zijn.

Ooit is het leven uit het water op het land geëvolueerd, en de mens heeft verschillende kenmerken die uit deze ‘waterperiode’ afstammen. Ik denk aan de kieuwbogen, de knipvliezen, de apoptose dat ervoor zorgt dat er vingers en tenen kunnen ontstaan. We zien dit ook tijdens de ontwikkeling in de schoot van je moeder: negen maanden lang zit je in een zak water dat exact overeenkomt met de isotone zoutconcentratie van de oceanen (0.9%).

Ons bloed en de lymfe bevatten ook dezelfde isotone zoutconcentratie.

Verlatingsconflicten worden veroorzaakt door het gevoel verdreven, uitgesloten, ongewenst, afgewezen, niet begrepen, genegeerd, buitengesloten, geïsoleerd en alleen te zijn. Kinderen ervaren het conflict wanneer ze in de kinderopvang worden geplaatst, wanneer ze zich onbemind of buitengesloten voelen van de groep (thuis, op de speelplaats, in de kleuterschool, op school), wanneer hun ouders niet genoeg tijd met hen doorbrengen, wanneer een broertje of zusje wordt geboren die meer aandacht krijgt, wanneer een grootouder overlijdt of wanneer een familielid vertrekt.

Het is het verlies van veiligheid en het verlies van een emotionele schuilplaats waardoor ze zich moederziel alleen voelen. Hetzelfde kan gezegd worden over ouderen die in verpleeghuizen belanden, weg van hun huis en gezin. Pasgeborenen zijn al even kwetsbaar. Dus als het bij de geboorte om de een of andere reden van de moeder wordt weggenomen, kan dat een ernstig verlatingsconflict veroorzaken. Huisdieren hebben ook zwaar te lijden als ze alleen achterblijven.”

Een bestaansconflict is een angst voor je leven – net zoals de vis uit het water die dreigt te sterven. Deze angst wordt vaak veroorzaakt door de diagnose kanker of een negatieve prognose die wordt geassocieerd met “mijn leven staat op het spel” (vergelijk met doodsangstconflict gerelateerd aan de longen). Wachten op de spoedafdeling, in een ambulance liggen en een ziekenhuisopname (chemokuren ondergaan, chirurgie, zich niet verzorgd voelen, een gebrek aan ondersteuning door artsen, verpleegkundigen of familieleden) roepen ook bestaans- en verlatingsconflicten op.

De angst om naar het ziekenhuis te moeten gaan kan het conflict al activeren. Een bestaansconflict heeft ook betrekking op iemands levensonderhoud. Het gevoel achter het conflict is: “Ik ben alles kwijt“. Dit kan het verlies van een werkplek zijn, financiële verliezen, het verlies van een huis of het verlies van een persoon die zekerheid bood, op economisch of emotioneel gebied.”

Een vluchtelingconflict wordt ervaren als “in de woestijn te worden geworpen”, als ontworteld of “in ballingschap” te zijn, bijvoorbeeld als gevolg van een onverwachte overplaatsing of verhuizing (verandering van buurt, verandering van school) of gedwongen worden het huis of geboorteland te moeten ontvluchten. Op reis gaan, weg van een vertrouwd huis of geliefde kan het conflict ook veroorzaken. Luchtreizigers zijn bijzonder vatbaar voor vluchtelingconflicten. Evenzo kan een ongemakkelijk gevoel in een vliegtuig (vliegangst) een bestaansconflict veroorzaken.”

Dit geldt ook voor ouderen die door de corona maatregelen in een rusthuis zijn opgesloten, en hun vertrouwde omgeving zijn kwijtgespeeld. Mensen die een respectabele leeftijd hebben bereikt, heel hun leven hebben gewerkt en hun kleinkinderen door de zinloze maatregelen niet meer mogen zien, ervaren verlatingsconflicten. Dat is een potentiële oorzaak van Alzheimer. zie later in dit artikel: nierverzamelbuizenconstellatie.

De manier waarop het individu het conflict ervaart is subjectief en bepalend voor het opstarten van het zinvol biologisch speciaalprogramma (ZBS), dikwijls onbewust. Je bestaan of existentie is in gevaar.

Kinderopvang is soms dramatisch wanneer kinderen zich onbemind of buitengesloten voelen en verlaten zijn door hun moeder. Het kind “in zijn psychologie van het kinddenken” kan niet begrijpen waarom mama weg is en wordt ontvankelijk voor zelfafwijzing in de trend van “ik ben niet goed genoeg, want mama heeft me verlaten”. Kinderen kunnen daardoor zware “bestaansconflicten ervaren”, De geboorte is al een schok, de veilige vruchtzak moeten verlaten.

Als de moeder van de foetus tijdens de zwangerschap conflicten ervaart met haar partner, zal dat alleen maar een negatieve impact hebben bij de geboorte dat nog traumatischer wordt voor het kind. Echografieën veroorzaken ook veel schade in de psyché van de foetus. Het ultrasone geluid overstemt de hartslag van de moeder, hetgeen zeer traumatisch is voor de foetus dat zich niet veilig voelt. En indien het kind in een couveuse of pleeggezin terechtkomt kunnen de nierverzamelbuizen dichtslaan met overgewicht tot gevolg.

Veel mensen met morbide obesitas hebben een actief nierverzamelbuizensyndroom. Diep in je onbewuste je niet veilig kunnen voelen, niet kunnen settelen, ergens voor het leven op de vlucht zijn, zich nergens echt thuis kunnen voelen en bovendien ook niet kunnen aarden of gronden. Deze mensen ervaren problemen om hun plekje voor zichzelf op te eisen en zich veiliger te kunnen voelen. Mediteren of innerlijke rust beoefenen is voor deze mensen moeilijk.

De conflictactieve fase

Na inslag van het trauma of shock (DHS) start het zinvol biologisch speciaalprogramma op. Er groeit een bloemkoolachtige adeno-ca van het secretorische type of een vlak groeiende adeno-ca van het resorptieve type. Dit wordt een niercelcarcinoom genoemd. De weefselvermeerdering is evenredig aan de intensiteit en duur van het conflict. Dit aangeboren waterretentieprogramma is van vitaal belang, omdat zonder water alle metabolische processen ophouden te functioneren.

Op de afbeelding zijn de scherpe ringconfiguraties een indicatie dat de conflicten actief zijn en beide nieren betreffen. De Hamerse haard in de linker helft van de hersenstam vertoont een impact op een iets hoger niveau dan de rechterkant.

Dit gaat om een nierverzamelbuizenconstellatie, die zich op mentaal niveau manifesteert als gedesoriënteerd zijn en verwardheid, zoals bijvoorbeeld te zien is bij de ziekte van Alzheimer, gekoppeld aan alleen achtergelaten worden en bestaansconflicten!

Symptomen van de conflictactieve fase

  • Vocht vasthouden
  • Verminderde urineproductie
  • Verhoogde urinezuurspiegel
  • Sterke concentratie – bruinkleuring urine
  • Verhoogde ureum en creatininespiegel
  • Wallen onder de ogen
  • Opgezwollen handen, enkels en voeten
  • Gewichtstoename
  • Mentaal zich als een vis op het droge voelen
  • De urine kan niet doorstromen via de nierkelk naar het nierbekken

De mate van vasthouden hangt van de intensiteit van het conflict af. Indien het bestaans-, verlatings- of vluchtelingconflict aanhoudt zal de mens veel bijkomen ondanks veel sport, goede voeding of zelfs vasten. Het vastgehouden vocht wordt dikwijls in vetweefsel vastgehouden. Voornamelijk in de buikstreek en de heupen. het is niet altijd vetopslag, maar wateropslag in vetweefsel.

Morbide obesitas kan ook veroorzaakt worden door onderfunctie van de alfa eilandjes in de pancreas als gevolg van een angst-walgingsconflict waarop men vrouwelijk reageert met angst en afkeer. Zie het artikel over obesitas en diabetes.

Tijdens de conflictactieve fase is het aan te raden om de inname van water en andere dranken te verminderen, tenzij er nog voldoende urineproductie is. Vergelijk met de inname van vocht tijdens de helingsfase en het syndroom (zie later in dit artikel). Het idee om meer te drinken om te kunnen plassen tijdens de conflictactieve fase is schadelijk, het lichaam zal alles vasthouden.

Te weinig vochtinname verhoogt ook het vasthouden van vocht (en gewichtstoename) omdat het organisme zelfs zonder conflicten nog steeds vocht vasthoudt om de waterbalans van het lichaam te handhaven. Dit gebeurt ook bij onvoldoende eiwitten in het dieet.

“German New Medicine® biedt een geheel nieuw inzicht in het toenemende aantal mensen met overgewicht, inclusief kinderen, in de westerse wereld, door rekening te houden met sociale veranderingen (het uiteenvallen van de traditionele gezinsstructuur, stijgende scheidingspercentages, zuigelingen die in kinderdagverblijven worden achtergelaten, ouderen die in tehuizen worden gestopt) en zorgwekkende economische ontwikkelingen (toenemende werkloosheid, slechte vooruitzichten voor de jeugd, toenemende schulden).

Of we tegenwoordig waterretentie (gewichtstoename) nuttig vinden of niet, is niet relevant. Waar het om gaat is dat dit Biologische Speciaalprogramma zich gedurende miljoenen jaren biologisch heeft bewezen.”

Kinderopvang gekoppeld aan overgewicht.

Jonge kinderen die regelmatig naar de kinderopvang gaan hebben 50% meer kans op overgewicht dan kinderen die thuis bij hun ouders zijn gebleven.

Volgens onderzoekers van een studie aan het University of Montreal en de CHU Sainte-Justine Hospital Research Centre (Sience Daily, 16 november 2012)

Biologisch doel

In goede tijden worden ureum, water, mineralen en andere stoffen uitgescheiden, maar bij een bestaansconflict worden alle stoffen zoveel mogelijk hergebruikt. Het biologisch doel van de weefseltoename is het excretiefilter te sluiten zodat men vocht kan vasthouden en het organisme een betere overlevingskans heeft.

Dit archaïsche programma is van vitaal belang, omdat zonder water alle metabolische processen ophouden te functioneren. De conflicten kunnen willekeurig de rechter-, linkernier of beide nieren beïnvloeden.

In urine zitten veel voedende stoffen zoals zouten, mineralen, enzymen, vitaminen, ureum enzovoort. Bacteriën kunnen van stofwisselingsafval zoals ureum en creatinine voedende stoffen synthetiseren om het organisme te helpen overleven tijdens de crisis.

Naast het vasthouden van vocht om uitdroging te voorkomen worden creatinine en ureum vastgehouden om niet te sterven aan eiwittekort. Tijdens de conflictactieve fase is er ook een dreiging van uithongering.

Het grote inzicht is dat tijdens het bestaans- verlatings- of vluchtelingconflict de spijsvertering en de ontgiftingssystemen niet goed werken, omdat dit energie kost aan het organisme. Het is van primair belang om te overleven en de energie beschikbaar te houden voor de geest om dit conflict op te lossen.

Als je leven in gevaar is, heb je geen tijd om te eten of te drinken. Door alles op te houden kan het individu dat in gevaar is langer overleven. Alles in het leven is gericht op overleven.

“Het vasthouden van vocht en urine resulteert in een VERMINDERDE URINE-UITSCHEIDING. Tijdens de conflictactieve fase is de urine dus geconcentreerd en donkergeel. Omdat vocht ook door de darmen wordt opgenomen is de ontlasting droog en hard.

Wanneer er meer nierverzamelbuisjes betrokken zijn kan de urine-uitscheiding drastisch verminderen, wat oligurie (urineproductie tussen 150 – 400 ml per dag) of anurie (minder dan 50 ml per dag) veroorzaakt.”

Vaak hebben ook slanke mensen dit ZBS van de nierverzamelbuizen lopen.

De creatininewaarde

Tijdens de conflictactieve fase houdt het lichaam ook urine substanties zoals ureum, urinezuur en creatinine vast. Deze niveaus stijgen evenredig aan de mate van conflictactiviteit en het aantal nierverzamelbuizen dat is beïnvloed. Deze niveaus kunnen ook verhoogd zijn door een vloeistof conflict dat inslaat in het nierbasisweefsel of nefron dat tot het nieuw mesodermale kiemblad behoort.

De medische theorie dat een verhoogd urinezuurgehalte gekoppeld is aan een eiwitrijk dieet is niet overtuigend, aangezien vegetariërs ook een hoog urinezuurgehalte hebben.

Biologisch gezien is het vasthouden van vocht tijdens de conflictactieve fase noodzakelijk om stofwisselingsprocessen actief te houden. Dit geldt ook voor het vasthouden van ureum en creatinine. Beide zijn aangeboren natuurlijke reacties als je bestaan in gevaar is, als je als een vis op het droge bent geworpen. Verhoogde ureum en creatinine niveaus zijn daarom geen ziekten (uremie) of storingen (nierinsufficiëntie).

Volgens Dr. Hamer scheidt het organisme bij een dagelijkse urine-uitscheiding van 150 – 200 ml (oligurie, bijna anurie) nog steeds urine substanties in voldoende hoeveelheden. Indien de creatininewaarde boven de 12-14 mg/dl stijgt, geeft dit aan dat de nierverzamelbuizen van beide nieren aangedaan zijn.

In dit geval is dialyseren noodzakelijk en zinvol gezien vanuit de vijf biologische natuurwetten. In de reguliere geneeskunde wordt reeds vanaf 4 mg/dl gedialyseerd en dat is niet zinvol.

Conflictoplossing

Het vastgehouden vocht wordt onmiddellijk vrijgelaten via de onaangetaste nierkelken. Afhankelijk van de mate van urineretentie kan de urinevloed overvloedig zijn. Deze urinefase wordt met grote opluchting verwelkomd, net als de urinefase na elke epileptoïde crisis van andere zinvolle biologische speciaalprogramma’s. De reguliere geneeskunde beschouwt dit overvloedig urineren als pathologisch en abnormaal.

De genezingsfase

Na de conflictoplossing start de normalisering van de functie. Schimmels en mycobacteriën zoals TBC-bacteriën verwijderen de cellen die niet langer nodig zijn. Indien er een lange conflictactiviteit aan vooraf ging ontstaat er een verkazend-necrotiserende tumorafbouw, niertuberculose, nierontsteking (nefritis).

Symptomen van de genezingsfase

  • Troebele urine
  • Bloed in de urine
  • Pijn door zwelling en nachtzweten
  • Koorts
  • De genezingscrisis gaat gepaard met rilkoorts en sterke pijn.
  • Daling van de creatininewaarden

Na de tuberculose verschijnen de betroffen nierkelken op een röntgenfoto als rimpelig en opgezet in plaats van met scherpe contouren, vooral wanneer de helingsfase lange tijd heeft geduurd. Het is vanuit deze röntgenbeelden dat artsen de diagnose “nefrotisch syndroom” stellen

Wanneer er geen schimmels of tuberculose-bacteriën voorhanden zijn als gevolg van antibiotica misbruik, kan het ondanks de conflictoplossing tot verstopping leiden van de uitgang van het nierbekken. Rg: ‘stomme nieren’. In dit geval moet een operatie worden overwogen.

De tuberculaire afscheiding is rijk aan eiwitten. TBC bacterien hebben extra eiwitten nodig om hun werk te kunnen doen waardoor veel eiwit in het bloed wordt geëlimineerd. De klinische term van dit verschijnsel is proteïnurie of albuminurie. In het bloed daalt de eiwitconcentratie omdat het organisme bij een eiwittekort eiwitten uit het bloed opneemt om het eiwitverlies weer in evenwicht te brengen.

Vanuit de Germaanse geneeskunde wordt daarom aangeraden om bij elke genezingsfase van kanker op het kiemblad Endoderm en Oud Mesoderm voldoende eiwitrijke voeding zoals vlees te eten om het eiwittekort te compenseren.

Indien voeding of supplementen onvoldoende zijn om het tekort aan eiwitten op te vullen is het tijdelijk toedienen van albumine-infusies cruciaal. Aan het einde van de genezingsfase zijn de niveaus van eiwitten, ureum en creatinine weer genormaliseerd.

In de reguliere geneeskunde wordt proteïne in de urine tijdens de zwangerschap beschouwd als een “zwangerschapsaandoening”, pre-eclampsie genoemd.

“Bij chronische tuberculose (hangende genezing) gaat steeds meer nierweefsel onherstelbaar verloren. Het resultaat: een cirrotische nier, zie linkernier op deze foto, en het onvermogen om voldoende hoeveelheden urine uit te scheiden (vergelijk met cirrotische nier gerelateerd aan het nierparenchym met onvoldoende urineproductie). Als de genezing niet op tijd kan worden voltooid leidt dit in eerste instantie tot “tubulaire nierinsufficiëntie” (vergelijk met “glomerulaire nierinsufficiëntie”) en uiteindelijk tot nierfalen. Wanneer beide nieren uitvallen is dialyse onvermijdelijk. Uremie veroorzaakt geen nierfalen!”

Na recidieven vindt men min of meer misvormde nierkelken, of kalkafzetting in de nierkanaaltjes, nefrocalcinose.

De Germaanse geneeskunde biedt een verklaring waarom acuut nierfalen een veelvoorkomende complicatie is bij ziekenhuispatiënten, met name op de intensive care afdelingen. Dit gaat om bestaansconflicten die recidiveren op de intensive care, uit je eigen omgeving te zijn weggehaald. Nierfalen kan ook ontstaan bij een plotseling hevig bestaansconflict.

Nierfalen als gevolg van verlatingsangsten is een belangrijke doodsoorzaak bij huisdieren.

In het geval van een additioneel nierverzamelbuizen-gerelateerd conflict is een cirrotische nier niet langer in staat om vocht vast te houden. Als gevolg daarvan worden grote hoeveelheden verdunde urine uitgescheiden. Deze aandoening wordt diabetes insipidus genoemd. De theorie dat diabetes insipidus wordt veroorzaakt door een “hormonaal defect” is pure veronderstelling.

Wanneer de getroffen nier operatief is verwijderd, beïnvloedt een nieuw- of opnieuw geactiveerd verlatingsconflict of bestaansconflict de andere nier, omdat het waterretentieprogramma de hoogste prioriteit heeft. Dit initieert de ontwikkeling van een nieuwe niertumor, door de conventionele geneeskunde geïnterpreteerd als “uitgezaaide kanker”.

Een getransplanteerde nier wordt niet aangestuurd door de hersenen. Zijn functie wordt kunstmatig gehandhaafd.

Nierstenen – Calciumoxalaatstenen

Bij constante terugvallen in het conflict vormen de ophopende zout- en mineraalresten in de nierverzamelbuizen uiteindelijk nierstenen, die tijdens de Epileptoïde Crisis met spasmen (nierkoliek) en acute pijn vrijkomen, vooral als een steen de urinewegen blokkeert.

“Bij chronische tuberculose (hangende genezing) gaat steeds meer nierweefsel onherstelbaar verloren. Het resultaat: een cirrotische nier, zie linkernier op deze foto, en het onvermogen om voldoende hoeveelheden urine uit te scheiden (vergelijk met cirrotische nier gerelateerd aan het nierparenchym met onvoldoende urineproductie).

Als de genezing niet op tijd kan worden voltooid leidt dit in eerste instantie tot “tubulaire nierinsufficiëntie” (vergelijk met “glomerulaire nierinsufficiëntie”) en uiteindelijk tot nierfalen. Wanneer beide nieren uitvallen is dialyse onvermijdelijk. Uremie veroorzaakt geen nierfalen!”

Na recidieven vindt men min of meer misvormde nierkelken, of kalkafzetting in de nierkanaaltjes, nefrocalcinose.

De Germaanse geneeskunde biedt een verklaring waarom acuut nierfalen een veelvoorkomende complicatie is bij ziekenhuispatiënten, met name op de intensive care afdelingen. Dit gaat om bestaansconflicten die recidiveren op de intensive care, uit je eigen omgeving te zijn weggehaald. Nierfalen kan ook ontstaan bij een plotseling hevig bestaansconflict.

Nierfalen als gevolg van verlatingsangsten is een belangrijke doodsoorzaak bij huisdieren.

In het geval van een additioneel nierverzamelbuizen-gerelateerd conflict is een cirrotische nier niet langer in staat om vocht vast te houden. Als gevolg daarvan worden grote hoeveelheden verdunde urine uitgescheiden. Deze aandoening wordt diabetes insipidus genoemd. De theorie dat diabetes insipidus wordt veroorzaakt door een “hormonaal defect” is pure veronderstelling.

Wanneer de getroffen nier operatief is verwijderd, beïnvloedt een nieuw- of opnieuw geactiveerd verlatingsconflict of bestaansconflict de andere nier, omdat het waterretentieprogramma de hoogste prioriteit heeft. Dit initieert de ontwikkeling van een nieuwe niertumor, door de conventionele geneeskunde geïnterpreteerd als “uitgezaaide kanker”.

Een getransplanteerde nier wordt niet aangestuurd door de hersenen. Zijn functie wordt kunstmatig gehandhaafd.

Nierstenen – Calciumoxalaatstenen

Bij constante terugvallen in het conflict vormen de ophopende zout- en mineraalresten in de nierverzamelbuizen uiteindelijk nierstenen, die tijdens de Epileptoïde Crisis met spasmen (nierkoliek) en acute pijn vrijkomen, vooral als een steen de urinewegen blokkeert.

De natuur simuleren

Rechtop in een warme hottub met zout warm water (37°- 38°C) om je nieren één te laten voelen met het water. 0,9% zout is de isotone waarde in de oceaan en je bloed. Het is ook de isotone waarde in de vruchtzak van de foetus. Het zoutgehalte mag meer zijn, want het vocht mag uit het lichaam weg. De nieren kunnen zich beter ontspannen waardoor het bestaansconflict beter kan opgelost worden.

Je veilig voelen in het warme zoute water. De tumortjes in de nierverzamelbuizen breken sneller af dankzij de TBC, je gaat gemakkelijker plassen.

Sauna, thermische baden, infraroodcabine, lymfedrainage, dampbaden, regelmatig transpireren.

Het gaat erom dat de patiënt goede voeding, goede zorg, liefde en vooral het gevoel van “HEEL ZIJN” nodig heeft, de ervaring van geluk.

Maak het je gezellig en comfortabel. gezellig en behaaglijk thuis, waar men zich ‘thuis’ voelt. Je individueel plekje waar je jezelf geborgenheid, liefde en veiligheid kunt geven. Comfortabel bed en zachte lakens. Zachte kledij, vooral zacht ondergoed.

DE OPLOSSING VAN DIT EXISTENTIECONFLICT KOMT STEEDS OP DE EERSTE PLAATS EN IS HET MEEST DRINGEND OMWILLE VAN ZIJN VERERGEREND EFFECT OP ANDERE GENEZINGSFASEN.

Nierverzamelbuizenconstellatie https: //LearningGNM.com

Biologische conflicten: verlatingsconflict, bestaansconflict en vluchtelingconflict.

Zich als een vis op het droge voelen.

Hersen- en Orgaanniveau:

Een verlatingsconflict, een bestaansconflict of een vluchtelingconflict houden verband met de nierverzamelbuizen. De nierverzamelbuizen van de rechter nier worden aangestuurd vanuit de rechterkant van de hersenstam; de nierverzamelbuizen van de linker nier worden bediend vanaf de linkerkant van de hersenstam. Er is geen kruislings verband tussen de hersenen en het orgaan.

Het eerste conflict heeft een willekeurige impact in de rechter- of linker hersenhelft. De NVB-constellatie treedt in werking op het moment dat beide relais van de nierverzamelbuizen zijn aangedaan. De constellatie kan permanent zijn of terugkerend, als gevolg van sporen of terugvallen in de conflicten.

Op geestelijk niveau presenteert de NVB-constellatie zich als gedesoriënteerdheid. Mensen met deze constellatie hebben een slecht richtingsgevoel en raken gemakkelijk verdwaald op onbekende plaatsen. Ze kunnen slecht overweg met routebeschrijving en halen rechts en links door elkaar. Ze vinden het moeilijk om hun weg te vinden in grote gebouwen zoals hotels, kantoorgebouwen of luchthavens. Grote winkelcentra zijn als een doolhof waar ze in cirkels rondlopen, totdat ze – eindelijk – hun weg naar buiten hebben gevonden (wat meestal niet is waar ze binnenkwamen).

Rijden in onbekend gebied veroorzaakt vaak interne onrust. Wegbokkeringen, omleidingen of het nemen van de verkeerde afslag op een snelweg brengen hen in paniek. Ze vinden alleen reizen niet prettig en ze zullen niet gemakkelijk nieuwe gebieden verkennen (vergelijk met Zweef Constellatie). Als ze een vliegtuig moeten nemen, zijn ze ruim op tijd voor vertrek op de luchthaven. Ze gaan meestal rechtstreeks naar de gate en zitten dicht in de buurt van de balie, met instapkaart en paspoort in de aanslag; het zijn de eersten die instappen.

OPMERKING

Gedesoriënteerdheid ontwikkelt zich alleen bij een NVB Constellatie, niet bij een Hersenstam Constellatie waarbij slechts één van de twee nierverzamelbuisrelais betrokken is.

Het is een bekend fenomeen dat mensen die verdwalen in de woestijn in lussen rondlopen, terwijl ze geloven dat ze in een rechte lijn gaan. Onderzoekers van het Max Planck Institute for Biological Cybernetics in Duitsland suggereren dat het gebrek aan externe referentiepunten ervoor zorgt dat iemand in cirkels loopt (Live Science: (“Why do humans walk in circles?”, Live Science, 5 augustus 2011).

De bevindingen van Dr. Hamer laten zien dat een gebrek aan interne of emotionele referentiepunten, wat wordt ervaren als een verlatings-, bestaans- ​​of vluchtelingconflict, hetzelfde gedrag genereert. Dieren gedragen zich op een vergelijkbare manier. Een verdwaald jong hert verlaat bijvoorbeeld het gebied niet, want als het zou rondrennen, zou de moeder het niet kunnen vinden.

De mate van gedesoriënteerdheid is evenredig aan de intensiteit van de conflicten. Bij een sterke constellatie kan de desoriëntatie een mate bereiken waarbij de persoon de omgeving niet meer herkent. Bij ouderen wordt een NVB-Constellatie vaak veroorzaakt door een ziekenhuisopname (eerste vluchtelingconflict) waarna vervolgens te worden overgebracht naar een verpleeghuis (tweede vluchtelingconflict), waar ze zich als “een vis op het droge” voelen, weg van hun huis, haard en hun familie (zie ook dementie die verband houdt met scheidingsconflicten).

Hersen CT

Het verhaal: “Toen de vrouw in deze casestudy vijf jaar oud was kreeg ze het volgende te horen: “Als je niet lief bent, ga je naar tante Clara.” Inderdaad, laatstgenoemde wilde het kind graag adopteren, wat geen zeldzaamheid was in gezinnen met kinderen in die tijd. Even voor de duidelijkheid: tante Clara was geen monster, ze was heel aardig … maar het idee om gescheiden te zijn van haar ouders, broers en zussen, speelkameraadjes, het huis van haar ouders en de buren was voor het meisje erg beangstigend.

Het kind leed een vluchtelingconflict, veroorzaakt door de angst om te moeten verhuizen. We weten niet precies wanneer en bij welke gelegenheid het tweede conflict plaatshad, maar het was hoogstwaarschijnlijk tijdens een bezoek aan tante Clara. Het kind wilde graag naar huis en was bang achter te moeten blijven bij haar tante. Omdat ze keer op keer hoorde: “Als je niet lief bent, ga je naar tante Clara”, leefde het kind voortdurend in de angst om naar haar tante te worden gebracht.

Vanaf dat moment had ze twee conflictsporen; de een: ze zou niet lief zijn en de ander: reizen. Dit is zo gebleven tot de tijd van de huidige opnames (1994). Hoewel de patiënt nu 50 jaar oud is, moeder is van een volwassen dochter en de vrouw van een dokter, probeert ze nog steeds lief te zijn en, zo mogelijk, niet te reizen. Een ander conflictspoor is haar moeder en die ene zin met die zware gevolgen.

De patiënt hoefde maar een brief of een telefoontje van haar moeder te krijgen en ze viel onmiddellijk terug in haar vluchtelingconflict! Als ze op dat moment zou reizen, zou ze aan twee vluchtelingconflicten lijden die de nierverzamelbuizen van beide nieren zou betreffen.

Eens gebeurde het echter dat beide conflictsporen tegelijkertijd werden geactiveerd, toen ze, na een ruzie met haar moeder, door haar man werd overgehaald om met hem naar Beieren (Duitsland) te reizen voor een korte vakantie. Zodra ze een paar honderd kilometer hadden gereden realiseerde de man zich verbaasd dat zijn vrouw totaal gedesoriënteerd was.

Misschien, dacht hij, zou het beter worden als ze op hun bestemming zijn; maar daar werd het alleen maar erger. Keer op keer vroeg zijn vrouw waar ze was, kon de hotelkamer niet vinden en dwaalde volledig gedesoriënteerd door het hotel. Omdat haar man de Nieuwe Geneeskunde kende begreep hij meteen dat zijn vrouw in een NVB-Constellatie verkeerde.

Zoals hij ons later tijdens een seminar vertelde, vroeg hij zich af: “Wat zou Dr. Hamer nu doen of adviseren?” Hij zou hebben gezegd: “Ga met je vrouw naar huis!” Dus dat is wat hij deed. De dokter nam zijn gedesoriënteerde vrouw bij de hand, begeleidde haar terug naar de auto, pakte de bagage weer in en ging zo snel mogelijk naar huis, waar ze laat in de middag arriveerden. Zijn vrouw herkende haar eigen huis echter niet en vroeg haar man waar ze waren.

Opnieuw vroeg de man zich af: “Wat zou Dr. Hamer nu doen of adviseren?” Antwoord: “Hij zou zeggen: “Ga met je vrouw naar waar ze het liefste is.” Nou, ook dat was gemakkelijk. Het kippen- en ganzenhok aan het einde van de tuin, op ongeveer 50 meter van het huis, was de favoriete plek van zijn vrouw. Weer pakte hij haar bij de hand en liep samen met haar naar het kippenhok.

Daar zaten ze een tijdje en keken naar de kippen. Uiteindelijk draaide zijn vrouw zich om en zei: “Horst, we zijn thuis!” (Bron: Ryke Geerd Hamer, Vermächtnis einer Neuen Medizin, Deel 2, blz. 105).

De NVB-Constellatie creëert de ​​dwang om dicht bij huis te blijven. Het doel van deze behoefte vindt zijn oorsprong in het biologische conflict van het uit “de wateromgeving” te worden geworpen en op het land aan te spoelen. De instinctieve reactie van “blijven waar je bent” (figuurlijk gesproken “dicht bij de kust”) biedt de kans om door de volgende golf te worden opgenomen en als het ware naar huis te worden gedragen.

Dit aangeboren gedrag wordt aangestuurd vanuit de twee nierverzamelbuisrelais en wordt geactiveerd door de constellatie.

Zo verplaatsen mensen in een NVB-Constellatie zich alleen binnen een bepaalde straal van huis. Hoe intenser de constellatie, hoe kleiner die straal. Een sterke constellatie kan al de angst opwekken om het huis te verlaten, angst om zelfs kortere afstanden te moeten reizen (“Als ik er al over nadenk om in de auto te stappen en ergens naar toe te gaan, voel ik al de paniek en denk ik dat het te ver is om te gaan”), of een angst om gezamenlijk te reizen (weg van de thuisbasis).

Hier vinden we ook wat bekend staat als agorafobie, een angst voor openbare ruimten en drukte (vergelijk met claustrofobie bij een Motorische Cortex Constellatie en sociale teruggetrokkenheid bij een Autistische Constellatie). De angst is in wezen een angst om niet meer thuis te kunnen komen (zie ook angstaanvallen en paniekaanvallen), die voortkomen uit een eerder verlatings-, bestaans- ​​of vluchtelingconflict, die werd ervaren als “verdwaald te zijn in de woestijn”.

De Biologische Speciaalprogramma’s lopen tegelijkertijd op orgaanniveau. Bij het conflict van “zich als een vis op het droge voelen” sluiten de nierverzamelbuizen zich door celvermeerdering, waardoor vocht wordt vastgehouden om het organisme van voldoende water te kunnen blijven voorzien. Zowel de fysieke als de geestelijke symptomen dienen daarom een biologisch doel. Het is al lang bekend dat mensen met weinig urineproductie ook gedesoriënteerd zijn.

De “uremische desoriëntatie”, zoals het wordt genoemd, wordt verondersteld het gevolg te zijn van de minimale uitscheiding via de urine. De ware reden is echter de NVB-Constellatie. Dr. Hamer: “Oligurie (een urineproductie tussen 150 – 400 ml per dag) en anurie (minder dan 50 ml per dag) zijn termen die niet alleen duiden op een fysieke-, maar ook op een psychiatrische diagnose.” Hetzelfde geldt wanneer iemand wordt gedialyseerd vanwege het falen van beide nieren.

De desoriëntatie die wordt gezien bij dialysepatiënten wordt niet, zoals wordt verondersteld, veroorzaakt door uitdroging, vitamine B12-tekort of een lage bloedsuikerspiegel, maar door de Schizofrene Constellatie waarbij beide nierverzamelbuisrelais betrokken zijn. Het spreekt voor zich dat dialysepatiënten vaak te maken hebben met additionele bestaansconflicten, wat de geestelijke symptomen verder verergert.

OPMERKING

De chirurgische verwijdering van een nier of van beide nieren (bilaterale nefrectomie) zorgt er niet voor dat de gedesoriënteerdheid ook verdwijnt, omdat de desoriëntatie wordt aangestuurd door de hersenen!

De buitenste oogspier (buitenste gladde rechte oogspier) wordt gevoed door de nervus abducens (zesde hersenzenuw) die voortkomt uit de controlecentra van de nierverzamelbuizen. In het geval van een verlatings-, bestaans- ​​of vluchtelingconflict trekt de buitenste oogspier de ogen naar buiten. Wanneer het conflict in het relais van de rechter nierverzamelbuizen optreedt, wijkt het rechteroog naar rechts af; wanneer het linker nierverzamelbuisrelais is aangedaan, wijkt het linkeroog naar links af (vergelijk met scheelzien gerelateerd aan de extra-oculaire oogspieren). Bij een NVB-Constellatie wijken beide ogen zijwaarts af, wat het individu biologisch gezien in staat stelt om de oceaan, dat wil zeggen het huis, in zicht te houden.

Naast de ruimtelijke desoriëntatie creëert de NVB-Constellatie een verlies van tijdsbesef, om precies te zijn een verlies van gevoel van de huidige tijd (vergelijk met korte termijn geheugenverlies gerelateerd aan een (Post) Sensorische Cortex-Constellatie). Een intense constellatie veroorzaakt wanen, alsof men in een eerdere periode van iemands leven leefde.

En dit is precies het doel van de constellatie. Wanneer het verlatings-, bestaans- ​​of vluchtelingconflict emotioneel te zwaar wordt, stelt de constellatie iemand in staat zich terug te trekken in een emotioneel toevluchtsoord, waar men zich niet alleen voelt.

Verwardheid, zich verloren voelen in figuurlijke zin, is een andere indicatie van een NVB-Constellatie (zie ook Hersenstam Constellatie). Men heeft waargenomen dat mensen, ongeacht hun leeftijd, in de war raakten wanneer ze in het ziekenhuis werden opgenomen. Sommigen herkenden zelfs hun familieleden die op bezoek kwamen niet meer. Wanneer dit bij ouderen optreedt interpreteren artsen dit al snel als een teken van dementie. In februari 2017 verscheen op PravdaTV.com een ​​Duits artikel met de titel “Gezond thuis, dement in het ziekenhuis”. (Zu Hause gesund, im Krankenhaus plötzlich dement).

De auteur schrijft: “De verwardheid of dementie van deze mensen is niet door hun leeftijd ontstaan. De verwarring is het gevolg van in het ziekenhuis te zijn. Want zodra ze weer thuis zijn, verdwijnt de verwardheid. “ Met German New Medicine® hebben we de wetenschap in handen die deze schijnbare inconsistentie verklaart.

Wat een “coma vigil” (wakend coma) wordt genoemd, wordt veroorzaakt door een acute NVB-Constellatie. Een wakend coma is een semi-bewuste, aanhoudende vegetatieve toestand, waarbij de patiënt wakker lijkt, met open ogen en staart. De persoon reageert totaal niet en herkent zijn of haar omgeving niet.

Gedesoriënteerdheid, verlies van tijdsbesef en verwardheid zijn symptomen van de zogenaamde ziekte van Alzheimer (zie ook Alzheimer bij korte termijn geheugenverlies en dementie gerelateerd aan een (Post) Sensorische Cortex-Constellatie). In de conventionele geneeskunde wordt aangenomen dat de ziekte van Alzheimer genetisch is bepaald of wordt veroorzaakt door een vitamine B12-tekort, hypothyreoïdie, systemische infecties of als gevolg van een beroerte.

Het onderzoek van Dr. Hamer toont aan dat de geestelijke toestand van Alzheimer het gevolg is van voortdurende verlatings-, bestaans- ​​of vluchtelingconflicten. Het toenemende aantal mensen met de ziekte van Alzheimer in de vergrijzende bevolking van vandaag de dag heeft niets te maken met defecte genen, vitaminetekorten en dergelijke, maar houdt rechtstreeks verband met een samenleving waarin steeds meer mensen in armoede leven (bestaansconflicten) en waar veel ouderen alleen moeten leven in verpleegtehuizen (verlatingsconflicten, vluchtelingconflicten).

In samenlevingen waar ouderen worden vereerd met een integrale leefwijze binnen de gemeenschap, is de ziekte van Alzheimer niet bekend.

“Eenzaamheid op latere leeftijd verdubbelt het risico op de ziekte van Alzheimer”

(Archives of General Psychiatry, 2007)

Verzamelen

Verzamelen, de drang om bepaalde items te vergaren of op te slaan is ook gekoppeld aan een NVB-Constellatie (vergelijk met een “verzamelstoornis” gerelateerd aan de Zweef Constellatie). Gedreven door steeds terugkerende bestaansconflicten slaat de verzamelaar bepaalde voorwerpen op, zoals huishoudelijke artikelen of voedsel, in de overtuiging dat ze op een bepaald moment in de toekomst nodig zullen zijn.

Aan de verzamelde voorwerpen (boeken, tijdschriften, kranten en dergelijke) liggen onderliggende verlatingsconflicten met een emotionele betekenis ten grondslag. Omringd door de dingen die hij/zij verzamelt voelt de persoon zich veilig en niet alleen. Wat precies een persoon opslaat is een aanwijzing voor de oorspronkelijke conflicten.

Deze YouTube video laat een vrouw zien die knuffels verzamelt. Let op haar gedrag, die bij 0:54-1:36 een rijpingsstop laat zien.

 

Een verzamelmanie en dwangmatig shoppen dienen hetzelfde doel. De onweerstaanbare drang om bepaalde items te verzamelen en overbodige dingen te kopen komt vaak voort uit een emotionele behoefte die wordt veroorzaakt door aanhoudende verlatings- of bestaansconflicten (vergelijk met verslavingsgedrag).

BRON: HTTPS://LEARNINGGNM.COM/CONSTELLATIONS/DOCUMENTS/KIDNEY_COLLECTING_TUBULES_CONSTELLATION.HTML

Gepubliceerd op 15/04/2024

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • BijnierkankerEen mens heeft 2 bijnieren die deel uitmaken van het hormonale stelsel van het lichaam. De bijnieren liggen boven op de nieren. Bijnieren bestaan uit twee delen: een buitenkant of de bijnierschors en een kern of het bijniermerg. Het merg zit in de binnenkant en het schors aan de buitenkant van de bijnieren. Bijnieren bestaan uit twee verschillende weefsels.De bijnierschors (cortex) is op zijn beurt weer opgebouwd uit drie lagen. Die lagen noemen we reticularis, fasciculata en glomerulosa. In deze drie lagen worden verschillende hormonen gemaakt. Dit zijn cortisol, aldosteron en de androgenen. Het adrenocorticotroop hormoon (ACTH) regelt de hoeveelheid [...]

    By Published On: 04/04/2024
  • BorstkankerVeel vrouwen worden geconfronteerd met angst bij de diagnose borstkanker. Het woord 'borstkanker' roept vaak een negatieve associatie op, terwijl het eigenlijk een natuurlijk biologisch proces is dat kan ontstaan als gevolg van conflictsituaties of trauma's. Bovendien zijn veel vrouwen zich niet bewust van het specifieke type kanker waarmee ze te maken hebben. Er bestaat borstkanker die gerelateerd is aan de borstklieren, dat weefsel behoort tot oud mesoderm, en er is ook een vorm van "kanker" in de melkgangen, die eigenlijk geen kanker is omdat dit weefsel tot het ectodermale kiemblad behoort. De medische wetenschap maakt vaak geen onderscheid tussen [...]

    By Published On: 25/03/2024
  • Leukemie Leukemie is een zinvol biologisch speciaalprogramma om jou te helpen je zware eigenwaarde-inbreuk te transformeren. Deze aandoening is door de medische wetenschap totaal verkeerd begrepen. Het is een programma van het nieuw mesoderm, het jongste kiemblad. In dit nieuwe mesodermale kiemblad ontstaat de versterking van het bot en is er meer beenmerg dan voorheen op het einde van de genezingsfase, waarbij er ook een normalisatie van de bloedcelproductie optreedt. Bloed bestaat uit bloedcellen, plasma en bloedserum en stroomt door het hart, de slagaderen en aders die samen het bloedvatenstelsel vormen. Bloed transporteert zuurstof, koolstofdioxide, metabole afvalstoffen, voedingsstoffen, hormonen, enzymen, [...]

    By Published On: 07/03/2024