De nierverzamelbuizen

De Tubulus renalis of nierverzamelbuizen

De nieren bevinden zich aan beide zijden van de bovenste lendenwervels aan de achterkant van de buik (= retroperitoneaal). De bijnieren komen aan de achterzijde van het hart te liggen, wat strategisch gezien belangrijk is om de stresshormonen via de aorta direct in de bloedsomloop te brengen. Oorspronkelijk waren de nieren één orgaan en hebben ze zich later afgescheiden in twee aparte nieren.

De nierverzamelbuizen zijn een buisvormig structureel element van het nierweefsel. Het nierbasisweefsel of nefron (= nierparenchym) filtert het bloed dat via de bloedvaten in de nier komt. De eerste stap is het persen van water met opgeloste stoffen uit het bloed en bloedcellen, en grote eiwitten blijven hierbij achter in het bloed.

Dit proces vindt plaats in het zeeflichaampje (= glomerulus), een kluwen van haarvaten. Het gefilterde bloed of de voorurine stroomt dan verder de nierverzamelbuisjes in.

In de nierverzamelbuizen worden uit de voorurine waardevolle stoffen zoals zouten, mineralen en glucose gehaald voor hergebruik. Afvalstoffen blijven in de voorurine achter en komen in de uiteindelijke urine terecht. Via verschillende komvormige nierkelken wordt de urine naar het nierbekken geleid. Van daaruit gaat de urine verder in de richting van de urineleiders, blaas en urinebuis, en wordt deze uitgescheiden.

De nieren hebben een belangrijke functie waarbij een groot deel van het water en waardevolle stoffen worden gerecycleerd. Dankzij de processen diffusie en osmose worden nuttige stoffen geresorbeerd in het bloed.

Daarnaast werken de nieren samen met de hypothalamus om alle bloedwaarden in evenwicht te houden. De belangrijkste taak van de nieren is om afvalstoffen van de stofwisseling en eiwitafbraak door de lever, uit het bloed te filteren. In de Tubulus renalis wordt de concentratie van de urine bepaald.

Urine bestaat voor het grootste deel uit water (ongeveer 95%). De rest bestaat uit elektrolyten (voornamelijk natrium, kalium, chloride en calcium) en urinestoffen zoals urinezuur, ureum en creatinine. De nieren filteren dagelijks ongeveer 180 liter bloed. 99% van het filtraat wordt echter geabsorbeerd door de nierverzamelbuizen en teruggevoerd in de bloedbaan en er wordt tussen de 1,5 en 2 liter urine uitgescheiden.

De Tubulus renalis is een dun buisje dat de gefilterde voorurine opvangt en via een kronkelweg en een soort zwanenhals verder voert naar de verzamelbuis waar nog zeven andere tubuli in uitkomen. Het nierbasisweefsel of het nefron vormt dagelijks ongeveer 150 liter voorurine.

Metaforisch kan je de nieren zien als een soort vergiet. Je kookt spaghetti en je voegt er een snufje zout aan toe. Als de spaghetti gaar is, giet je het door het vergiet. Nadien haal je het zout uit het kookwater. Dat is wat de nierverzamelbuizen ook doen.

Opmerking

Het zoutgehalte van lichaamsvloeistoffen, met name van traanvocht, bloed en vruchtwater, komt exact overeen met de isotone zoutconcentratie van zeewater, namelijk 0,9%. Dit suggereert heel duidelijk dat het organische leven in de oceaan is ontstaan. Samen met de vier kiembladen vormt dit de basis van de geneeskunde om te begrijpen hoe het lichaam reageert op trauma’s, schokken en conflictsituaties.

In evolutionaire zin zijn de nierverzamelbuizen het oudste weefsel van de nieren. Net zoals de darmcellen ‘de voedselbrok’ verteren, is de biologische functie van de nierverzamelbuizen om ‘de waterbrok’ te absorberen / behouden (absorptiekwaliteit) en te verteren (secretoire kwaliteit). De nierverzamelbuizen bestaan uit intestinaal cilinderepitheel, zijn afkomstig van het endoderm en worden aangestuurd vanuit de hersenstam.

De nierverzamelbuizen hebben twee controlecentra in de hersenstam en liggen dicht bij het relais van de dunne darm (rechts) en de appendix en het coecum (links), wat verklaart dat ze betrokken zijn bij de absorptie en vertering van de waterbrok.

Oorspronkelijk waren de nierverzamelbuizen van de rechternier betrokken bij het ureumproces ofwel de omzetting van ammoniak naar ureum, terwijl de nierverzamelbuizen van de linkernier betrokken waren bij de verwerking van water. Tegenwoordig hebben beide nieren dezelfde functie.

Het zinvol biologisch speciaalprogramma van de nierverzamelbuizen

Het zinvol biologisch speciaalprogramma (ZBS) van de nierverzamelbuizen is het allerbelangrijkste ZBS dat altijd eerst moet worden opgelost vanwege het verergerend effect op de genezing van andere ZBS’en. De genezingsfase van elk ZBS verergert door een actief nierverzamelbuis-ZBS als gevolg van extra oedeemvorming of wateropslag.

Dit kan tijdens de genezingscrisis ofwel de epileptoïde crisis dramatische gevolgen hebben. Een ZBS van het hart kan hierdoor bv. fataal aflopen. Bij een ZBS van het bot kan er extreme pijn ontstaan, met een Hernia nuclei pulposi (of discushernia) tot gevolg. Ook in de hersenen kunnen problemen ontstaan als gevolg van een actief nierverzamelbuis-ZBS. Zo kan de druk van een Hamerse haard problematisch worden wanneer er extra vocht wordt opgepompt.

Het biologisch conflict met betrekking tot de nierverzamelbuizen

Het biologisch conflict dat verband houdt met de nierverzamelbuizen komt uit de tijd waarin het leven zich in de oceanen bevond. Uit het water komen, betekende toen een levensbedreigende situatie. Vandaar de bekende uitspraak: ‘Als een vis op het droge liggen’. Mensen kunnen zich ook als ‘een vis op het droge voelen’ wanneer ze onverwachts een shock of trauma meemaken, die letterlijk de grond onder hun voeten weghaalt.

In de dierenwereld is het leven van een dier in gevaar als het de roedel verliest. Dit geldt ook voor de mens die uitgesloten wordt van de kudde. In de Germaanse geneeskunde verwijzen we naar het conflict van de nierverzamelbuizen als er sprake is van een verlatingsconflict, bestaansconflict of een vluchtelingconflict.

Het conflict dat op de nierverzamelbuizen neerslaat betekent bij volwassenen: ‘Zich als een vis op het droge voelen’ of uit je normale setting gehaald zijn, bv. wanneer je op de intensive care van het ziekenhuis belandt of je geïsoleerd bent in een kamer van het rusthuis. Het heeft te maken met het gevoel van ongewenst, afgewezen, onbegrepen, buitengesloten, geïsoleerd of verdreven te zijn.

Ooit is het leven uit het water naar leven op het land geëvolueerd, en de mens heeft verschillende kenmerken die uit deze ‘waterperiode’ afstammen. Denk hierbij aan de kieuwbogen, de knipvliezen of de apoptose (wat ervoor zorgt dat er vingers en tenen ontstaan). We zien dit ook tijdens de ontwikkeling in de schoot van de moeder: negen maanden lang zit je in een zak met water dat exact overeenkomt met de isotone zoutconcentratie van de oceanen (0.9%).

Ook het bloed en de lymfe bevatten dezelfde isotone zoutconcentratie.

Verlatingsconflicten worden veroorzaakt door het gevoel verdreven, uitgesloten, ongewenst, afgewezen, niet begrepen, genegeerd, buitengesloten, geïsoleerd en alleen te zijn. Kinderen ervaren het conflict wanneer ze in de kinderopvang worden geplaatst, wanneer ze zich onbemind of buitengesloten voelen van de groep (thuis, op de speelplaats, op school), wanneer hun ouders niet genoeg tijd met hen doorbrengen, wanneer een broertje of zusje wordt geboren die meer aandacht krijgt, wanneer een grootouder overlijdt of wanneer een familielid vertrekt.

Het is het verlies van veiligheid en van een emotionele schuilplaats waardoor ze zich moederziel alleen voelen. Hetzelfde geldt voor ouderen die in verpleeghuizen belanden, weg van hun huis en gezin. Pasgeborenen zijn al even kwetsbaar. Dus als het kind bij de geboorte om de één of andere reden bij de moeder wordt weggehaald, kan dat een ernstig verlatingsconflict veroorzaken. Ook huisdieren kunnen lijden als ze alleen achterblijven.

Een bestaansconflict zorgt voor een angst voor het leven – net zoals de vis uit het water die dreigt te sterven. Deze angst wordt vaak veroorzaakt door de diagnose van kanker of een negatieve prognose die wordt geassocieerd met ‘mijn leven staat op het spel’ (vergelijkbaar met het doodsangstconflict gerelateerd aan de longen). Wachten op de spoedafdeling, in een ambulance liggen of een ziekenhuisopname ondergaan (chemokuren, chirurgie, zich niet verzorgd voelen, een gebrek aan ondersteuning door artsen, verpleegkundigen of familieleden), roepen ook bestaans- en verlatingsconflicten op.

De angst om naar het ziekenhuis te moeten, kan het conflict al activeren. Een bestaansconflict heeft ook betrekking op iemands levensonderhoud. Het gevoel achter het conflict is: “Ik ben alles kwijt”. Dit kan het verlies van een werkplek zijn, financiële verliezen, het verlies van een huis of van een persoon die zekerheid bood, zowel op economisch als emotioneel gebied.

Een vluchtelingconflict wordt ervaren als “in de woestijn te worden achtergelaten”, ontworteld of in ballingschap te zijn, bv. als gevolg van een onverwachte overplaatsing of verhuizing (verandering van buurt of school) of gedwongen worden om het huis of geboorteland te ontvluchten. Op reis gaan, weg zijn van een vertrouwd huis of geliefde, kan het conflict ook oproepen. Luchtreizigers zijn bijzonder vatbaar voor vluchtelingconflicten en een ongemakkelijk gevoel in het vliegtuig (zoals vliegangst) kan een bestaansconflict veroorzaken.

Dit geldt ook voor ouderen die door de coronamaatregelen in een rusthuis zijn beland en hun vertrouwde omgeving zijn kwijtgeraakt. Mensen die een respectabele leeftijd hebben bereikt, heel hun leven hebben gewerkt en hun kleinkinderen door de zinloze maatregelen niet meer mogen zien, ervaren verlatingsconflicten. Dat is ook een potentiële oorzaak van Alzheimer, zie later in dit artikel onder ‘Nierverzamelbuizenconstellatie’.

De manier waarop het individu het conflict ervaart is subjectief en bepalend voor het opstarten van het zinvol biologisch speciaalprogramma (ZBS), wat dikwijls onbewust gebeurt. Het voelt alsof je bestaan of existentie in gevaar is.

Kinderopvang is soms dramatisch wanneer kinderen zich onbemind, buitengesloten of verlaten voelen door hun moeder. In de psychologie van het denken als kind, kan een kind niet begrijpen waarom mama weg is en wordt het ontvankelijk voor zelfafwijzing (met gedachten als “Ik ben niet goed genoeg, want mama heeft me verlaten”). Kinderen kunnen daardoor zware bestaansconflicten ervaren. De geboorte is ook een schok, want de veilige vruchtzak wordt verlaten.

Als de moeder van de foetus tijdens de zwangerschap conflicten ervaart met haar partner, zal dat alleen maar een negatieve impact hebben op de geboorte die traumatisch aanvoelt voor het kind. Echografieën veroorzaken ook schade in de psyché van de foetus: het ultrasone geluid overstemt de hartslag van de moeder, wat de foetus als zeer traumatisch ervaart en een inbreuk is op het zich veilig voelen. En wanneer het kind na de geboorte in een couveuse of pleeggezin terechtkomt, kunnen de nierverzamelbuizen dichtslaan met overgewicht tot gevolg.

Veel mensen met Morbide obesitas hebben een actief nierverzamelbuizensyndroom. Diep in je onbewuste voel je je niet veilig, kan je niet settelen, ben je ergens voor op de vlucht, voel je je nergens echt thuis en kan je ook niet aarden of gronden. Deze mensen ervaren problemen om hun plekje voor zichzelf op te eisen en zich veilig te voelen. Mediteren of innerlijke rust beoefenen is voor deze mensen moeilijk.

De conflictactieve fase

Na de inslag van het trauma of de shock (DHS) start het zinvol biologisch speciaalprogramma op. Er groeit een bloemkoolachtig adenocarcinoom van het secretorische type of een vlak groeiend adenocarcinoom van het resorptieve type. Dit wordt ook wel een niercelcarcinoom genoemd. De weefselvermeerdering is evenredig aan de intensiteit en duur van het conflict. Dit aangeboren waterretentieprogramma is van vitaal belang, omdat zonder water alle metabolische processen ophouden te functioneren.

Op de afbeelding zijn de scherpe ringconfiguraties een indicatie dat de conflicten actief zijn en beide nieren treffen. De Hamerse haard in de linkerhelft van de hersenstam vertoont een impact op een iets hoger niveau dan de rechterkant.

Het gaat hier om een nierverzamelbuizenconstellatie, die zich op mentaal niveau manifesteert als gedesoriënteerd zijn en verwardheid, zoals bv. te zien is bij de ziekte van Alzheimer, gekoppeld aan het gevoel alleen achtergelaten te worden en bestaansconflicten.

Symptomen van de conflictactieve fase

• Vocht vasthouden
• Verminderde urineproductie
• Verhoogde urinezuurspiegel
• Sterk geconcentreerde en bruin gekleurde urine
• Verhoogde ureum- en creatininespiegel
• Wallen onder de ogen
• Opgezwollen handen, enkels en voeten
• Gewichtstoename
• Mentaal zich als ‘een vis op het droge voelen’
• De urine kan niet doorstromen via de nierkelk naar het nierbekken

De mate van vasthouden hangt af van de intensiteit van het conflict. Wanneer het bestaans-, verlatings- of vluchtelingconflict aanhoudt, zal men veel bijkomen ondanks het vaak sporten, letten op een goede voeding of zelfs vasten. Het vastgehouden vocht wordt dikwijls in het vetweefsel opgeslaan, voornamelijk in de buikstreek en de heupen. Hierbij is er niet altijd vetopslag, maar eerder wateropslag in het vetweefsel.

Morbide obesitas kan ook veroorzaakt worden door een onderfunctie van de alfa-eilandjes in de pancreas als gevolg van een angst-walgingsconflict waarop men vrouwelijk reageert met angst en afkeer, zie ook het artikel over Obesitas en diabetes.

Tijdens de conflictactieve fase is het aan te raden om de inname van water en andere dranken te verminderen, tenzij er nog voldoende urineproductie is. Dit is vergelijkbaar met de inname van vocht tijdens de helingsfase en het syndroom (zie later in dit artikel). Het idee om meer te drinken tijdens de conflictactieve fase om te kunnen plassen, is zelfs schadelijk, want het lichaam zal al het vocht vasthouden.

Te weinig vochtinname verhoogt juist het vasthouden van vocht (en gewichtstoename) omdat het organisme zelfs zonder conflicten, steeds vocht vasthoudt om de waterbalans van het lichaam te handhaven. Dit gebeurt ook bij onvoldoende eiwitten in het dieet.

‘German New Medicine®’ biedt een geheel nieuw inzicht in het toenemend aantal mensen met overgewicht, inclusief kinderen, in de westerse wereld, door rekening te houden met sociale veranderingen (het uiteenvallen van de traditionele gezinsstructuur, stijgende scheidingspercentages, zuigelingen die in kinderdagverblijven worden achtergelaten, ouderen die in tehuizen worden gestopt) en zorgwekkende economische ontwikkelingen (toenemende werkloosheid, slechte vooruitzichten voor de jeugd, stijgende schuldenberg).

Of we tegenwoordig waterretentie (en bijhorend gewichtstoename) nuttig vinden of niet, is niet relevant. Waar het om gaat is dat dit biologische speciaalprogramma zich al gedurende miljoenen jaren biologisch heeft bewezen.

Kinderopvang gekoppeld aan overgewicht.

Jonge kinderen die regelmatig naar de kinderopvang gaan, hebben 50% meer kans op overgewicht dan kinderen die thuis bij hun ouders zijn gebleven.

Referentie University of Montreal en de CHU Sainte-Justine Hospital Research Centre (Sience Daily, 16 november 2012)

Biologisch doel

In goede tijden worden ureum, water, mineralen en andere stoffen uitgescheiden, maar bij een bestaansconflict worden alle stoffen zoveel mogelijk hergebruikt. Het biologisch doel van de weefseltoename is het sluiten van de excretiefilter zodat men vocht kan vasthouden en het organisme een betere overlevingskans heeft.

Dit archaïsche programma is van vitaal belang, omdat zonder water alle metabolische processen ophouden te functioneren. De conflicten kunnen willekeurig de rechter- of linkernier of beide nieren beïnvloeden.

In urine zitten veel nuttige stoffen zoals zouten, mineralen, enzymen, vitaminen, ureum enz. Bacteriën kunnen van stofwisselingsafval zoals ureum en creatinine voedingsstoffen synthetiseren om het organisme te helpen overleven tijdens de crisis.

Naast het vasthouden van vocht om uitdroging te voorkomen, worden creatinine en ureum vastgehouden om niet met een eiwittekort geconfronteerd te worden. Tijdens de conflictactieve fase is er ook uithongering mogelijk.

Tijdens het bestaans-, verlatings- of vluchtelingconflict werken de spijsvertering en de ontgiftingssystemen niet goed, omdat dit energie kost aan het organisme. Het is van primair belang om te overleven en de energie beschikbaar te houden voor de geest om dit conflict op te lossen.

Als je leven in gevaar is, heb je geen tijd om te eten of te drinken. Door alles op te houden kan het individu, dat in gevaar is, langer overleven. Alles in het leven is gericht op overleven.

Het vasthouden van vocht en urine resulteert in een verminderde urine-uitscheiding. Tijdens de conflictactieve fase is de urine dus geconcentreerd en donkergeel. Omdat vocht ook door de darmen wordt opgenomen, is de ontlasting vaak droog en hard.

Hoe meer nierverzamelbuizen betrokken zijn, hoe sterker de urine-uitscheiding zal verminderen, wat oligurie (urineproductie tussen 150 – 400 ml per dag) of anurie (minder dan 50 ml per dag) veroorzaakt.

Ook slanke mensen hebben dit ZBS van de nierverzamelbuizen lopen.

De creatininewaarde

Tijdens de conflictactieve fase houdt het lichaam ook urinesubstanties zoals ureum, urinezuur en creatinine vast. Het niveau van deze stoffen stijgt evenredig met de mate van conflictactiviteit en het aantal nierverzamelbuizen dat is beïnvloed. Deze niveaus kunnen ook verhoogd zijn door een vloeistofconflict dat inslaat op het nierbasisweefsel of nefron, wat tot het nieuw mesodermale kiemblad behoort.

De medische theorie stelt dat een verhoogd urinezuurgehalte gekoppeld is aan een eiwitrijk dieet. Dit is niet echt overtuigend, aangezien vegetariërs ook een hoog urinezuurgehalte kunnen hebben.

Biologisch gezien is het vasthouden van vocht tijdens de conflictactieve fase noodzakelijk om stofwisselingsprocessen actief te houden. Dit geldt ook voor het vasthouden van ureum en creatinine. Beide zijn aangeboren, natuurlijke reacties wanneer je bestaan in gevaar is (als je je als een vis op het droge voelt). Verhoogde ureum- en creatinineniveaus zijn in feite geen ziekten (uremie) of storingen (nierinsufficiëntie).

Volgens Dr. Hamer scheidt het organisme bij een dagelijkse urine-uitscheiding van 150 – 200 ml (oligurie – bijna anurie) nog steeds urinesubstanties uit in voldoende hoeveelheden. Wanneer de creatininewaarde boven de 12-14 mg/dl stijgt, geeft dit aan dat de nierverzamelbuizen van beide nieren aangedaan zijn.

In dit geval is dialyseren noodzakelijk en zinvol, vanuit de vijf biologische natuurwetten. In de reguliere geneeskunde wordt al vanaf 4 mg/dl gedialyseerd, wat niet zinvol is.

Conflictoplossing

Bij de conflictoplossing zal het vastgehouden vocht onmiddellijk worden vrijgelaten via de onaangetaste nierkelken. Afhankelijk van de mate van urineretentie kan deze urine-afscheiding overvloedig zijn. Deze urinefase wordt met grote opluchting verwelkomd, net als de urinefase na elke epileptoïde crisis van andere zinvolle biologische speciaalprogramma’s. De reguliere geneeskunde beschouwt dit overvloedig urineren als pathologisch en abnormaal.

De genezingsfase

Na de conflictoplossing start de normalisering van de functie. Schimmels en mycobacteriën zoals TBC-bacteriën verwijderen de cellen die niet langer nodig zijn. Wanneer er een lange conflictactiviteit aan vooraf ging, ontstaat er een verkazend-necrotiserende tumorafbouw, niertuberculose of nierontsteking (nefritis).

Symptomen van de genezingsfase

• Troebele urine
• Bloed in de urine
• Pijn door zwelling en nachtelijk zweten
• Koorts
• Rilkoorts en sterke pijn tijdens de genezingscrisis
• Daling van de creatininewaarden

Na de tuberculose verschijnen de getroffen nierkelken op een röntgenfoto als rimpelig en opgezet in plaats van met scherpe contouren, vooral wanneer de helingsfase lange tijd heeft geduurd. Het is vanuit deze röntgenbeelden dat artsen de diagnose van een ‘nefrotisch syndroom’ stellen.

Wanneer er geen schimmels of tuberculosebacteriën voorhanden zijn, als gevolg van antibioticamisbruik, kan dit ondanks de conflictoplossing tot verstopping van de uitgang van het nierbekken leiden. In dit geval moet een operatie worden overwogen.

De tuberculaire afscheiding is rijk aan eiwitten: TBC bacteriën hebben namelijk extra eiwitten nodig om hun werk te kunnen doen waardoor veel eiwit uit het bloed wordt geëlimineerd. De klinische term van dit verschijnsel is proteïnurie of albuminurie. In het bloed daalt de eiwitconcentratie omdat het organisme bij een eiwittekort extra eiwitten uit het bloed opneemt om zo het eiwitverlies weer in evenwicht te brengen.

Vanuit de Germaanse geneeskunde wordt daarom aangeraden om bij elke genezingsfase van kanker op het kiemblad endoderm en oud mesoderm, voldoende eiwitrijke voeding zoals vlees te eten om het eiwittekort te compenseren.

Indien voeding of supplementen onvoldoende zijn om het tekort aan eiwitten op te vullen, is het tijdelijk toedienen van albumine-infusies cruciaal. Aan het eind van de genezingsfase zijn de niveaus van eiwitten, ureum en creatinine weer genormaliseerd.

In de reguliere geneeskunde wordt proteïne in de urine tijdens de zwangerschap beschouwd als een zwangerschapsaandoening of pre-eclampsie.

Bij chronische tuberculose (= hangende genezing) gaat steeds meer nierweefsel onherstelbaar verloren. Het resultaat: een cirrotische nier, zie linkernier op deze foto, en het onvermogen om voldoende hoeveelheden urine uit te scheiden (vergelijkbaar met een cirrotische nier gerelateerd aan het nierparenchym met onvoldoende urineproductie). Als de genezing niet op tijd kan worden voltooid, leidt dit in eerste instantie tot ‘tubulaire nierinsufficiëntie’ (vergelijkbaar met ‘glomerulaire nierinsufficiëntie’) en uiteindelijk tot nierfalen. Wanneer beide nieren uitvallen is dialyse onvermijdelijk. Uremie veroorzaakt geen nierfalen, want uremie is de correlatie met nierfalen.

Na recidieven vindt men vaak misvormde nierkelken of kalkafzetting in de nierkanaaltjes (=nefrocalcinose).

De Germaanse geneeskunde biedt een verklaring waarom acuut nierfalen een veelvoorkomende complicatie is bij ziekenhuispatiënten, met name op de intensive care. Dit gaat om bestaansconflicten die recidiveren op de intensive care, omdat je uit je eigen omgeving bent weggehaald. Nierfalen kan ook ontstaan bij een plots en hevig bestaansconflict.

Zo is nierfalen als gevolg van verlatingsangsten een belangrijke doodsoorzaak bij huisdieren.

In het geval van een additioneel nierverzamelbuizen-gerelateerd conflict is een cirrotische nier niet langer in staat om vocht vast te houden. Als gevolg daarvan worden grote hoeveelheden verdunde urine uitgescheiden. Deze aandoening wordt ‘diabetes insipidus’ genoemd. De theorie dat diabetes insipidus wordt veroorzaakt door een ‘hormonaal defect’ is louter een veronderstelling.

Wanneer de getroffen nier operatief is verwijderd, beïnvloedt een nieuw of opnieuw geactiveerd verlatingsconflict of bestaansconflict de andere nier, omdat het waterretentieprogramma de hoogste prioriteit heeft. Dit initieert de ontwikkeling van een nieuwe niertumor, door de conventionele geneeskunde geïnterpreteerd als ‘uitgezaaide kanker’.

Een getransplanteerde nier wordt niet aangestuurd vanuit de hersenen en de functie van deze nier wordt kunstmatig gehandhaafd.

Nierstenen – calciumoxalaatstenen

Bij het constant terugvallen in het conflict vormen de ophopende zout- en mineraalresten in de nierverzamelbuizen uiteindelijk nierstenen, die tijdens de Epileptoïde crisis met spasmen (= nierkoliek) en acute pijn vrijkomen, vooral als een steen de urinewegen blokkeert.

Nierstenen in de verzamelbuizen zijn donkere of witte calciumoxalaatstenen, nierstenen in het nierbekken zijn groene of geelachtige urinezuurstenen.

Therapie

Wat betreft de vochtinname is het drinken van voldoende hoeveelheden water tijdens de helingsfase belangrijk om de verwijdering van de restanten van de weefselafbouw te ondersteunen.

Affirmaties: “Er wordt voor mij gezorgd.” “Ik ben veilig en geborgen.” “Ook wanneer ik denk alleen te zijn, is er altijd iemand voor mij.”

Voldoende schoon water drinken en je gevoel volgen wat betreft de hoeveelheden. Let op: niet te veel drinken en zeker niet als je nog conflictactief bent.

Let op met cortisone, dit medicijn versterkt de nierverzamelbuizen, wat tot meer vochtopslag leidt en verergering van symptomen en een vollemaansgezicht.

Opgelet: geraffineerd zout is enorm schadelijk voor de nierverzamelbuizen.

De natuur simuleren

Als therapie kan je bij nierstenen rechtop gaan zitten in een warme hottub met zout warm water (37°- 38°C) om je nieren één te laten voelen met het water. 0,9% zout is de isotone waarde in de oceaan en het bloed en in de vruchtzak van de foetus. Het zoutgehalte in de hottub mag meer zijn, want het vocht mag uit het lichaam weg. Hierdoor kunnen de nieren zich beter ontspannen en kan het bestaansconflict beter opgelost worden.

Het is belangrijk om je veilig te voelen in het warme zoute water. De tumoren in de nierverzamelbuizen breken sneller af dankzij de TBC en je gaat gemakkelijker plassen.

Ook sauna, thermische baden, infraroodcabine, lymfedrainage, dampbaden, regelmatig transpireren bieden soelaas.

Het gaat erom dat de patiënt zorgt voor een goede voeding en zicht omringt met goede zorg en liefde. De patiënt heeft vooral het gevoel van ‘heel zijn’ nodig, en de ervaring van geluk.

Maak het gezellig en comfortabel voor jezelf. Zorg voor een gezellig en behaaglijk huis, waar men zich ‘thuis’ voelt en creëer je eigen plekje waar je jezelf geborgenheid, liefde en veiligheid kan geven. Ook een comfortabel bed en zachte lakens, zachte kledij en vooral zacht ondergoed, zijn belangrijk.

De oplossing van dit existentieconflict komt steeds op de eerste plaats en dit is dringend omwille van het verergerend effect op andere genezingsfasen.

Nierverzamelbuizen-constellatie

Biologische conflicten: verlatings-, bestaans- en vluchtelingconflict

Al deze conflicten hebben te maken met ‘Zich als een vis op het droge voelen’.

Hersen- en orgaanniveau

Een verlatingsconflict, een bestaansconflict of een vluchtelingconflict houdt verband met de nierverzamelbuizen. De nierverzamelbuizen van de rechternier worden aangestuurd vanuit de rechterkant van de hersenstam; de nierverzamelbuizen van de linkernier worden bediend vanuit de linkerkant van de hersenstam. Er is geen kruislingsverband tussen de hersenen en het orgaan.

Het eerste conflict heeft een willekeurige impact op de rechter- of linkerhersenhelft. De NVB-constellatie treedt in werking op het moment dat beide relais van de nierverzamelbuizen zijn aangedaan. De constellatie kan permanent zijn of terugkerend, als gevolg van sporen of het terugvallen in de conflicten.

Op geestelijk niveau presenteert de NVB-constellatie zich als gedesoriënteerdheid. Mensen met deze constellatie hebben een slecht richtingsgevoel en raken gemakkelijk verdwaald op onbekende plaatsen. Ze kunnen slecht overweg met een routebeschrijving en halen rechts en links door elkaar. Ze vinden het moeilijk om hun weg te vinden in grote gebouwen zoals hotels, kantoorgebouwen of luchthavens. Grote winkelcentra zijn als een doolhof waar ze in cirkels rondlopen, totdat ze – eindelijk – hun weg naar buiten hebben gevonden (wat meestal niet is waar ze binnenkwamen).

Rijden in onbekend gebied veroorzaakt vaak interne onrust. Wegblokkades, omleidingen of het nemen van de verkeerde afslag op een snelweg brengen hen in paniek. Ze vinden alleen reizen niet prettig en ze zullen niet gemakkelijk nieuwe gebieden verkennen (vergelijkbaar met een Zweef-constellatie). Als ze een vliegtuig moeten nemen, zijn ze ruim op tijd voor vertrek op de luchthaven aanwezig. Ze gaan meestal rechtstreeks naar de gate en zitten dicht in de buurt van de balie, met instapkaart en paspoort in de aanslag; het zijn de eersten die instappen.

Opmerking

Gedesoriënteerdheid ontwikkelt zich alleen bij een NVB-constellatie, niet bij een Hersenstam-constellatie waarbij slechts één van de twee nierverzamelbuisrelais betrokken is.

Het is een bekend fenomeen dat mensen die verdwalen in de woestijn in lussen rondlopen, terwijl ze geloven dat ze in een rechte lijn gaan. Onderzoekers van het Max Planck Institute for Biological Cybernetics in Duitsland suggereren dat het gebrek aan externe referentiepunten ervoor zorgt dat iemand in cirkels loopt (Live Science: “Why do humans walk in circles?”, Live Science, 5 augustus 2011).

De bevindingen van Dr. Hamer laten zien dat een gebrek aan interne of emotionele referentiepunten, wat wordt ervaren als een verlatings-, bestaans- of vluchtelingconflict, hetzelfde gedrag genereert. Dieren gedragen zich op een vergelijkbare manier. Een verdwaald jong hert verlaat bijvoorbeeld het gebied niet, want als het zou rondrennen, zou de moeder het niet kunnen vinden.

De mate van gedesoriënteerdheid is evenredig aan de intensiteit van de conflicten. Bij een sterke constellatie kan de desoriëntatie zelfs vormen aannemen waarbij de persoon de omgeving niet meer herkent. Bij ouderen wordt een NVB-constellatie vaak veroorzaakt door een ziekenhuisopname (eerste vluchtelingconflict) en het worden overgebracht naar een verpleeghuis (tweede vluchtelingconflict), waar ze zich als ‘een vis op het droge’ voelen, weg van huis, haard en familie (zie ook dementie, wat verband houdt met scheidingsconflicten).

Hersen CT

Het verhaal: Toen de vrouw in deze casestudy vijf jaar oud was, kreeg ze het volgende te horen: “Als je niet lief bent, ga je naar tante Clara.” Inderdaad, laatstgenoemde wilde het kind graag adopteren, wat geen zeldzaamheid was in gezinnen met kinderen in die tijd. Even voor de duidelijkheid: tante Clara was geen monster, ze was heel aardig. Maar het idee om gescheiden te zijn van haar ouders, broers en zussen, speelkameraadjes, het huis van haar ouders en de buren, was voor het meisje erg beangstigend.

Het kind leed een vluchtelingconflict, veroorzaakt door de angst om te moeten verhuizen. We weten niet precies wanneer en bij welke gelegenheid het tweede conflict plaatshad, maar het was hoogstwaarschijnlijk tijdens een bezoek aan tante Clara. Het kind wilde graag naar huis en was bang achter te moeten blijven bij haar tante. Omdat ze keer op keer hoorde: “Als je niet lief bent, ga je naar tante Clara”, leefde het kind voortdurend in angst om naar haar tante te worden gebracht.

Vanaf dat moment had ze twee conflictsporen: ze zou niet lief zijn (eerste conflict) en reizen (tweede conflict). Dit is zo gebleven tot de tijd van de huidige opnames (1994). Hoewel de patiënt nu 50 jaar oud is, moeder is van een volwassen dochter en de vrouw van een dokter, probeert ze nog steeds lief te zijn en, zo mogelijk, niet te reizen. Het andere conflictspoor is haar moeder die de ene zin uitspreekt met zware gevolgen.

De patiënt hoefde maar een brief of een telefoontje van haar moeder te krijgen en ze viel onmiddellijk terug in haar vluchtelingconflict. Als ze op dat moment zou reizen, zou ze aan twee vluchtelingconflicten lijden die de nierverzamelbuizen van beide nieren zou treffen.

Het gebeurde dat beide conflictsporen tegelijkertijd werden geactiveerd, toen ze, na een ruzie met haar moeder, door haar man werd overhaald om met hem naar Beieren (Duitsland) te reizen voor een korte vakantie. Zodra ze een paar honderd kilometer hadden gereden, realiseerde de man zich verbaasd dat zijn vrouw totaal gedesoriënteerd was.

Misschien, dacht hij, zou het beter worden als ze op hun bestemming waren; maar daar werd het alleen maar erger. Keer op keer vroeg zijn vrouw waar ze was, kon de hotelkamer niet vinden en dwaalde volledig gedesoriënteerd door het hotel. Omdat haar man de Nieuwe geneeskunde kende, begreep hij meteen dat zijn vrouw in een NVB-constellatie zat.

Zoals hij ons later tijdens een seminar vertelde, vroeg hij zich af: “Wat zou Dr. Hamer nu doen of adviseren?” Hij zou hebben gezegd: “Ga met je vrouw naar huis!” Dus dat is wat hij deed. De dokter nam zijn gedesoriënteerde vrouw bij de hand, leidde haar terug naar de auto, pakte de bagage weer in en ging zo snel mogelijk naar huis, waar ze laat in de middag arriveerden. Zijn vrouw herkende haar eigen huis echter niet en vroeg haar man waar ze waren.

Opnieuw vroeg de man zich af: “Wat zou Dr. Hamer nu doen of adviseren?” Antwoord: “Hij zou zeggen: Ga met je vrouw naar waar ze het liefste is.” Nou, ook dat was gemakkelijk. Het kippen- en ganzenhok aan het einde van de tuin, op ongeveer 50 meter van het huis, was de favoriete plek van zijn vrouw. Weer pakte hij haar bij de hand en liep samen met haar naar het kippenhok.

Daar zaten ze een tijdje en keken naar de kippen. Uiteindelijk draaide zijn vrouw zich om en zei: “Horst, we zijn thuis!” (Bron: Ryke Geerd Hamer, Vermächtnis einer Neuen Medizin, Deel 2, blz. 105).

De NVB-constellatie creëert de dwang om dicht bij huis te blijven. Het doel van deze behoefte vindt zijn oorsprong in het biologische conflict van ‘het uit “e wateromgeving te worden geworpen’ en op het land aan te spoelen. De instinctieve reactie van ‘blijven waar je bent’ (figuurlijk gesproken dicht bij de kust) biedt de kans om door de volgende golf te worden opgenomen en als het ware naar huis te worden gedragen.

Dit aangeboren gedrag wordt aangestuurd vanuit de twee nierverzamelbuisrelais en wordt geactiveerd door de constellatie.

Zo verplaatsen mensen in een NVB-constellatie zich alleen binnen een bepaalde straal van huis. Hoe intenser de constellatie, hoe kleiner die straal. Een sterke constellatie kan al de angst opwekken om het huis te verlaten, angst om zelfs korte afstanden te moeten reizen (“Als ik er over nadenk om in de auto te stappen en ergens naar toe te moeten, voel ik al paniek en denk ik dat het te ver is om te gaan”), of een angst om gezamenlijk te reizen (weg van de thuisbasis).

Hier vinden we ook agorafobie, dit is angst voor openbare ruimten en drukte (vergelijkbaar met claustrofobie bij een Motorische Cortex constellatie en sociale teruggetrokkenheid bij een Autistische constellatie). De angst is in wezen de schrik om niet meer thuis te geraken (zie ook angstaanvallen en paniekaanvallen), wat voortkomt uit een eerder verlatings-, bestaans- of vluchtelingconflict, wat werd ervaren als ‘verdwaald zijn in de woestijn’.

De Biologische speciaalprogramma’s lopen tegelijkertijd op orgaanniveau. Bij het conflict van ‘zich als een vis op het droge voelen’, sluiten de nierverzamelbuizen zich door celvermeerdering, waardoor vocht wordt vastgehouden om het organisme van voldoende water te blijven voorzien. Zowel de fysieke als de geestelijke symptomen dienen daarom een biologisch doel. Het is al lang bekend dat mensen met weinig urineproductie ook vaak gedesoriënteerd zijn.

Deze ‘uremische desoriëntatie’, wordt verondersteld het gevolg te zijn van de minimale uitscheiding van urine. De ware reden is echter de NVB-constellatie. Dr. Hamer zegt: “Oligurie (een urineproductie tussen 150 – 400 ml per dag) en anurie (minder dan 50 ml per dag) zijn termen die niet alleen duiden op een fysieke-, maar ook op een psychiatrische diagnose.” Hetzelfde geldt wanneer iemand wordt gedialyseerd vanwege het falen van beide nieren.

De desoriëntatie die wordt gezien bij dialysepatiënten wordt niet, zoals verondersteld, veroorzaakt door uitdroging, vitamine B12-tekort of een lage bloedsuikerspiegel, maar door de Schizofrene constellatie waarbij beide nierverzamelbuisrelais betrokken zijn. Het spreekt voor zich dat dialysepatiënten vaak te maken hebben met additionele bestaansconflicten, die de geestelijke symptomen verder verergeren

Opmerking

De chirurgische verwijdering van een nier of van beide nieren (bilaterale nefrectomie) zorgt er niet voor dat de gedesoriënteerdheid verdwijnt, omdat de desoriëntatie wordt aangestuurd vanuit de hersenen.

De buitenste oogspier wordt gevoed door de Nervus abducens (zesde hersenzenuw), die voortkomt uit de controlecentra van de nierverzamelbuizen. In het geval van een verlatings-, bestaans- of vluchtelingconflict trekt de buitenste oogspier de ogen naar buiten. Wanneer het conflict in het relais van de rechter-nierverzamelbuizen optreedt, wijkt het rechteroog naar rechts af; wanneer het linker-nierverzamelbuisrelais is aangedaan, wijkt het linkeroog naar links af (vergelijkbaar met scheelzien gerelateerd aan de extra-oculaire oogspieren). Bij een NVB-constellatie wijken beide ogen zijwaarts af, wat het individu biologisch gezien in staat stelt om de oceaan, dat wil zeggen het huis, in zicht te houden.

Naast de ruimtelijke desoriëntatie creëert de NVB-constellatie ook een verlies van tijdsbesef of een verlies van gevoel van de huidige tijd (vergelijkbaar met kortetermijngeheugenverlies gerelateerd aan een Post-Sensorische Cortex-constellatie). Een intense constellatie veroorzaakt zelfs wanen, alsof men in een vroegere periode van iemands leven is.

En dit is precies het doel van de constellatie: wanneer het verlatings-, bestaans- of vluchtelingconflict emotioneel te zwaar wordt, stelt de constellatie iemand in staat zich terug te trekken in een emotioneel toevluchtsoord, waar men zich niet alleen voelt.

Verwardheid of het zich verloren voelen (in figuurlijke zin), is een andere indicatie van een NVB-constellatie (zie ook Hersenstam constellatie). Men heeft vastgesteld dat mensen, ongeacht hun leeftijd, in de war raakten wanneer ze in het ziekenhuis werden opgenomen. Sommigen herkenden zelfs hun familieleden die op bezoek kwamen niet meer. Wanneer dit bij ouderen optreedt, interpreteren artsen dit al snel als een teken van dementie. In februari 2017 verscheen op PravdaTV.com een Duits artikel met de titel “Gezond thuis, dement in het ziekenhuis”. (Zu Hause gesund, im Krankenhaus plötzlich dement).

De auteur schrijft: “De verwardheid of dementie van deze mensen wordt niet veroorzaakt door hun leeftijd. De verwarring is het gevolg van in het ziekenhuis te zijn. Want zodra ze weer thuis zijn, verdwijnt de verwardheid.” Met ‘German New Medicine®’ hebben we de wetenschap in handen die deze schijnbare inconsistentie verklaart.

Een ‘coma vigil’ (of wakend coma) wordt veroorzaakt door een acute NVB-constellatie. Een wakend coma is een semi-bewuste, aanhoudende vegetatieve toestand, waarbij de patiënt wakker lijkt, met open ogen en staart. De persoon reageert totaal niet en herkent de omgeving niet.

Gedesoriënteerdheid, verlies van tijdsbesef en verwardheid zijn symptomen van de zogenaamde ziekte van Alzheimer (zie ook Alzheimer bij kortetermijngeheugenverlies en dementie gerelateerd aan een Post-Sensorische Cortex-constellatie). In de conventionele geneeskunde wordt aangenomen dat de ziekte van Alzheimer genetisch bepaald is of wordt veroorzaakt door een vitamine B12-tekort, hypothyreoïdie, systemische infecties of als gevolg van een beroerte.

Het onderzoek van Dr. Hamer toont aan dat de geestelijke toestand van Alzheimer het gevolg is van voortdurende verlatings-, bestaans- of vluchtelingconflicten. Het toenemend aantal mensen met de ziekte van Alzheimer in de vergrijzende bevolking van vandaag heeft niets te maken met defecte genen, vitaminetekorten en dergelijke, maar houdt rechtstreeks verband met een samenleving waarin steeds meer mensen in armoede leven (bestaansconflicten) en waar veel ouderen alleen moeten leven in verpleegtehuizen (verlatingsconflicten, vluchtelingconflicten).

In samenlevingen waar ouderen worden vereerd met een integrale leefwijze binnen de gemeenschap, komt de ziekte van Alzheimer niet voor.

“Eenzaamheid op latere leeftijd verdubbelt het risico op de ziekte van Alzheimer”.

(Archives of General Psychiatry, 2007)

Verzamelen

Verzamelen, de drang om bepaalde items te vergaren of op te slaan is ook gekoppeld aan een NVB-constellatie (vergelijkbaar met een ‘verzamelstoornis’ gerelateerd aan de Zweef constellatie). Gedreven door steeds terugkerende bestaansconflicten slaat de verzamelaar bepaalde voorwerpen op, zoals huishoudelijke artikelen of voedsel, in de overtuiging dat ze op een bepaald moment in de toekomst nodig zullen zijn.

Aan de verzamelde voorwerpen (boeken, tijdschriften, kranten en dergelijke) liggen onderliggende verlatingsconflicten met een emotionele betekenis ten grondslag. Omringd door de dingen die de patiënt verzamelt, voelt deze zich veilig en niet alleen. Wat precies iemand opslaat, is een aanwijzing voor de oorspronkelijke conflicten.

Deze YouTube video laat een vrouw zien die knuffels verzamelt. Let op haar gedrag, die bij 0:54-1:36 een rijpingsstop laat zien.

Een verzamelmanie en dwangmatig shoppen dienen hetzelfde doel. De onweerstaanbare drang om bepaalde items te verzamelen en overbodige dingen te kopen, komt vaak voort uit een emotionele behoefte die wordt veroorzaakt door aanhoudende verlatings- of bestaansconflicten (vergelijkbaar met verslavingsgedrag).

BRON: https://learninggnm.com/constellations/documents/kidney_collecting_tubules_constellation.html

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com

Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/

Dr. Geerd Ryke Hamer