Reumatische aandoeningen

Wat is reuma volgens de medische wetenschap?

Volgens de reguliere geneeskunde is reuma een zogenaamde auto-immuunziekte. Lichaamseigen cellen keren zich tegen het eigen weefsel en vernietigen het, waarbij de reden onbekend is. Het bewijs dat artsen aanvoeren, wordt gestaafd door ‘reumafactoren’ en een verhoogde bloedbezinkingssnelheid.

Door het dualistische gedachtegoed van de medische wetenschap worden reumafactoren gezien als ‘antilichamen’ die vechten tegen het eigen lichaamsweefsel en die een strijd aangaan. Precies uit deze onjuiste voorstelling ontstaan de begrippen ‘immunoglobulinen’, antilichamen en antigenen.

Alles wordt ‘anti’ genoemd, maar in de natuur is dit niet zo. Anti bestaat enkel in de menselijke geest, want men vindt nergens in het lichaam processen die zich in één of ander kamp laten indelen.

Er bestaan verschillende testen om reuma vast te stellen. Zo wordt in een reageerbuisje gekeken hoe het bloedserum reageert met andere eiwitten.

Volgens de Germaanse geneeskunde heeft deze bepaling geen enkel nut. Reuma gaat over eigenwaardeinbreukconflicten overeenkomstig met het botstelsel (nieuw mesoderm) soms gecombineerd met intense scheidingsconflicten die betrekking hebben op het botvlies (Ectoderm). Het begrip reuma komt van het Griekse woord voor ‘lopen of vloeien’. Deze aandoening brengt pijnen voort die zich bewegen van het ene gewricht naar het andere.

De opbouw van ons botstelsel, functie en ontwikkeling

Ons botstelsel (of skelet) omvat alle botten en gewrichten van het menselijk lichaam. Het bot is het hardste weefsel in ons lichaam dat ons, samen met de skeletspieren, in staat stelt gecontroleerde bewegingen uit te voeren. Botten worden gestabiliseerd en verbonden door ligamenten, pezen, kraakbeen en bindweefsel en verschillende botten bieden bescherming aan de interne organen van het lichaam.

Zo beschermen de ribben de pleuraholte, die het hart en de longen omhult en de schedel beschermt de hersenen. In het botweefsel liggen verschillende mineralen opgeslagen, met name calcium en fosfor die de botten sterk houden.

Het rode beenmerg in de botten produceert de meeste bloedcellen, inclusief erytrocyten (rode bloedcellen), leukocyten (witte bloedcellen) en trombocyten (bloedplaatjes). De meeste beenderen van de ledematen bevatten voornamelijk geel beenmerg, dat voor het grootste deel uit vet bestaat.

Als het lichaam echter grote hoeveelheden bloed verliest, wordt geel beenmerg omgezet in rood beenmerg, om de productie van bloedcellen veilig te stellen. Osteocyten (volgroeide botcellen) en osteoblasten (onvolgroeide botcellen) zijn de belangrijkste cellulaire bestanddelen van het bot.

Osteoblasten zijn botopbouwende cellen, die ook het callus vormen, in samenwerking met bacteriën, wat nodig is voor het botherstel. Het buitenoppervlak van de botten wordt bedekt door het botvlies (= periost), behalve bij de gewrichten, die ter plaatse worden verbonden met ligamenten en pezen en die zijn afgedekt door kraakbeen.

Het stevige kraakbeenoppervlak vermindert de wrijving tijdens de beweging van de gewrichten (vergelijkbaar met elastisch oorkraakbeen). Het kraakbeen wordt bedekt door het perichondrium, het equivalent van het periosteum dat de botten bedekt.

Opmerking: het skelet van het embryo bestaat voornamelijk uit kraakbeen, dat geleidelijk wordt vervangen door bot. Dit proces, ossificatie genoemd, wordt pas na de geboorte voltooid. Sommige delen van het lichaam blijven echter kraakbeen, zoals het puntje van de neus en het uitwendige oor.

Het is interessant om te weten dat het volledige botstelsel (bot, ligamenten en pezen) samen met de dwarsgestreepte skeletspieren, behoort tot nieuw mesoderm, dat op zijn beurt aangestuurd wordt door het hersenmerg. Het volledige bewegingsapparaat samen met de lymfe, vetweefsel en de bloedvaten delen hetzelfde biologisch conflict.

Er is een kruislingsverband tussen hersenen en het orgaan. De bedieningscentrales zijn van top tot teen ordelijk gepositioneerd zoals te zien op de afbeelding. Het botvlies behoort tot het ectodermale kiemblad en reageert op ernstige scheidingsconflicten.

Het biologisch conflict achter reuma (polyartritis) Nieuw mesoderm

Bij reuma gaat het steeds om verlies van eigenwaarde of een ernstig eigenwaarde-inbreukconflict. Pezen, kraakbeen, ligamenten, lymfe en bloedvaten correleren eerder met een mild eigenwaarde-inbreukconflict. Er zijn ook gradaties in het conflict. De eigenwaarde-inbreuk (EWI) die betrekking heeft op de mens als geheel is een gegeneraliseerd EWI.

Dit conflict kan worden ervaren bij valse beschuldigingen, vernederingen, grove beledigingen, scheldwoorden of soms ook bij kleinere opmerkingen. Een fysiek misbruik, zoals mishandeling en seksueel misbruik, kan ook een ernstige EWI veroorzaken. Verder ook het falen op school, op het werk, in een relatie met betrekking tot de partner, als ouder tot het kind of omgekeerd, slechte prestaties zowel intellectueel, artistiek of atletisch kunnen ook tot een EWI leiden.

Andere gegeneraliseerde EWI’s worden veroorzaakt door schuld of schaamte. Mensen zijn in staat zichzelf een eigenwaarde te geven aan de manier waarop we onszelf waarnemen. Je creëert een mentale aanleg voor gegeneraliseerde EWI’s als je herhaaldelijk blijft zeggen: “Ik ben een mislukkeling”, “Ik ben niets waard”, “Ik zal nooit slagen”, enz.

Kinderen en ouderen zijn hiervoor het meest kwetsbaar. Verlies van status, op pensioen gaan, ziekte of letsel kunnen allemaal een subjectief voelen laten ontstaan zoals: “Ik kan het niet maar aan”. Een hoge leeftijd bereiken waarbij je denkt: “Ik kan het niet meer aan, omdat ik niet meer zo goed ben als vroeger”, of de gedachte “Ik word oud en nutteloos” kunnen sterke EWI’s veroorzaken. Een vriend verliezen waarbij men zich nuttig en gewaardeerd voelde, kan eveneens een EWI veroorzaken.

Een gelokaliseerd eigenwaarde-inbreukconflict (zie lokalisatie) is gerelateerd aan een specifiek deel van het lichaam.

Een slechte artistieke of atletische prestatie komt bv. overeen met de handen of benen. Een eigenwaarde-inbreukconflict kan ook ontstaan bij de diagnose van kanker (zoals dikke darmkanker, prostaatkanker, borstkanker), een negatieve prognose “Je zal nooit meer kunnen lopen”, de verwijdering van een orgaan (zoals mastectomie of borstamputatie), of continue lokale pijn die correleert met het dichtstbijzijnde bot of gewricht. Ter vergelijking: een matig eigenwaarde-inbreukconflict heeft betrekking op de dichtstbijzijnde lymfeklier of spier.

Voorbeeld uit het archief van Dr. Hamer: een reuma-opstoot bij een 36-jarige rechtshandige lerares die sinds meerdere jaren aan polyartritis of reuma lijdt, vooral in de armen en benen. Ook tijdens de voorbereidingen van haar bruiloft heeft zij reuma-aanvallen met koorts. Ze heeft stress, want haar moeder bemoeit er zich teveel mee en wil een ander menu.

Hierover maakt de patiënte zich kwaad, het is per slot van rekening haar bruiloft. Dit leidt tot een sportiviteitsconflict tegenover haar moeder, waarbij de moeder ook het spoor is. De patiënte wil echt niet meer ‘knielen’ voor haar moeder en ze beslist zelf het menu samen te stellen, en kiest ook de muziek uit voor de plechtigheid in de kerk. Dit leidt tot de conflictoplossing, gevolgd door de genezingsfase: met een ontsteking en zwelling in de linkerknie. Ook moeder-/ kindzijde is van toepassing en de patiënte is rechtshandig.

Zo beïnvloedt een gelokaliseerd conflict een onderdeel van het bewegingsapparaat dat werd geassocieerd met het eigenwaarde-inbreukconflict waarbij iemands biologische lateraliteit of handigheid van toepassing is.

Elk deel van het skelet heeft een eigen conflictinhoud (Arjen Lievers)

• Schedel en wervelkolom: een intellectueel moreel eigenwaarde-inbreukconflict. Het conflict wordt veroorzaakt door te falen op het gebied van een intellectuele opdracht bv. op school of op het werk, door een vergissing te begaan of door neerbuigende of kleinerende opmerkingen van leraren, coaches, werkgevers, collega’s, een ouder of een partner, waardoor een persoon zich dom of traag van begrip voelt. Men ervaart ongerechtigheid, onvrede, onvrijheid, oneerlijkheid, ondankbaarheid, onfatsoenlijkheid, intolerantie en ontrouw. Mensen met een beroep waaraan op intellectueel gebied veel eisen worden gesteld zoals geleerden, academici, schrijvers en anderen, van wie de eigenwaarde gebaseerd is op hun intellectuele prestaties, of mensen die academisch gezien overambitieus zijn, zijn gevoeliger om dit soort conflict te ervaren. Je kan ook jezelf de put in praten: “Ik ben een idioot!”, “Ik ben niet slim genoeg!”, wat kan leiden tot eigenwaardeverlies. De angst om te falen of iets dat onverwacht als onrechtvaardig wordt ervaren, kan het conflict al activeren: het gevoel ‘Dit is niet eerlijk’, is ook van invloed op de schedel en de wervelkolom.
• Gezichtsbeenderen: eigenwaarde-inbreukconflict i.v.m. iemands uiterlijk of reputatie.
• Oogkas: eigenwaarde-inbreukconflict gerelateerd aan de ogen, bv. na een operatie “Je lijkt wel een monster!”.
• Kaak: een eigenwaarde-inbreukconflict dat verband houdt met ‘het niet van je af kunnen bijten (letterlijk of figuurlijk), of het niet kunnen toehappen.
• Gehoorbeentjes en slaapbeen: een eigenwaarde-inbreukconflict geassocieerd met de oren of gehoorverlies.
• Schouders, bovenarm en sleutelbeen: een eigenwaarde-inbreukconflict met betrekking tot een relatie, zoals gefaald hebben als partner, ouder, zoon, dochter, collega, vriend of teamgenoot, dat vaak in verband wordt gebracht met schuld en zichzelf de schuld geven. Ook het niet kunnen of niet mogen vasthouden, omarmen of knuffelen leidt tot dit soort conflict. Een slechte prestatie, bv. op sportief vlak zoals bij volleybal, handbal, golf of hockey, is ook van invloed op de schouder, omdat de actie vaak daarmee gebeurt.
• Ellebogen: een eigenwaarde-inbreukconflict waarbij de elleboog betrokken is, bv. bij tennis of squash. Ellebogen zijn het equivalent van de knieën: een conflict veroorzaakt door een niet-bevredigde ambitie, zoals het bespelen van een muziekinstrument zoals viool of cello of werkgerelateerde activiteiten. Ook het niet in staat zijn om een persoon of een huisdier te omarmen of vast te houden. Bewegingen geassocieerd met de elleboog zoals het niet van zich af kunnen slaan of van zich afweren.
• Pols, handen en vingers: handigheidsconflicten veroorzaakt door het falen bij een handmatige taak of door een slechte uitvoering met de handen. Het gevoel van zich onhandig te voelen. Mensen van wie het zelfvertrouwen voornamelijk afhangt van hun prestaties met de handen, taken die met de handen uitgevoerd worden en mislukt zijn, wat vaak voorkomt bij perfectionisten. Mensen van wie het beroep een fijne motoriek vereist zoals chirurgen, mondhygiënisten of juweliers, en vingervlugheid zoals typen, handwerken, een muziekinstrument bespelen zoals gitaar of piano, zullen eerder lijden aan dit type eigenwaarde-inbreukconflict. Ook het gevoel van iemand slecht behandeld te hebben of een zaak verkeerd te hebben aangepakt.
• Ribben en borstbeen: een eigenwaarde-inbreukconflict veroorzaakt door bv. de diagnose van borstkanker, een borstamputatie of een hartaandoening.
• Thoracale en lumbale wervelkolom: een centraal eigenwaarde-inbreukconflict, dat het wezen van de persoon onderuithaalt door bv. een vernederende of mensonterende behandeling. Het gevoel van onder het leven gebukt te gaan of zich vernederd of klein te voelen. De lage rug wordt ook geassocieerd met een gevoel van niet ondersteund te worden of niet geback-upt te zijn door een familielid, partner, vriend, leraar, collega of werkgever. Lasten dragen die niet van jou zijn. Het gevoel hebben van de druk niet maar aan te kunnen. Een kankerdiagnose gerelateerd aan het gebied van de thorax zoals longkanker of de lumbale wervelkolom zoals prostaatkanker, nierkanker, darmkanker of constante pijn zoals buikpijn of menstruatiepijn, hebben ook een invloed op de dichtstbijzijnde wervels. Een lokale eigenwaarde-inbreuk als gevolg van diagnoseschokken.
• Bekken en schaambeen: seksuele eigenwaarde-inbreukconflicten. Seksueel misbruik, erectiestoornissen, het niet presteren zoals verwacht, erachter komen dat de partner een affaire heeft, seksuele afwijzing, zich onder de gordel gedevalueerd voelen, niet zwanger raken, miskramen, een hysterectomie of een verwijdering van de baarmoeder, de diagnose van prostaatkanker, een prostaatoperatie of urine-incontinentie, kunnen dit soort conflict uitlokken.
• Staartbeen en heiligbeen: een eigenwaarde-inbreuk geassocieerd met de billen. Seks van achteren, wat als vernederend wordt ervaren, pijn tijdens geslachtsgemeenschap, lokale symptomen zoals aambeien, chronische diarree of vaginale droogheid.
• Het zitbeen: het onvermogen om iets te bezitten, want figuurlijk ‘zitten’ wij op iets dat ons toebehoort, om het te beschermen. Het niet in staat zijn om iets ‘uit te zitten’, niet in staat zijn of niet toegestaan worden om op zijn plaats te zitten zoals een bureau, auto, fiets, motorfiets of paard. Het conflict kan ook betrekking hebben op een persoon die we willen ‘bezitten’ of ‘grijpen’.
• Heup en dijbeenhals: een situatie niet kunnen verdragen vanwege onverwachte of voortdurend hoge eisen: “Dit is te veel om te dragen!”, “Ik kan het niet aan” of “Ik kom hier niet doorheen”. Het dijbeen is gekoppeld aan een fysiek prestatieconflict. Iets niet kunnen doorstaan of doorzetten.
• Knieën en onderbenen: fysieke prestatieconflicten, zoals een conflict van onvervulde ambitie of erkenning, bv. moeite hebben met lopen of traplopen, iets of iemand niet kunnen bijbenen, een slechte prestatie in de sport leveren zoals een wedstrijd verloren hebben, op de reservebank gezet worden, vernederende opmerkingen van een instructeur of coach, niet voldoen aan de normen of verwachtingen van een coach, ouder of echtgenoot, zich minder mobiel voelen tijdens de zwangerschap of vanwege het hebben van overgewicht.
• Voeten, enkels, hakken en tenen: het niet kunnen lopen, rennen, springen, dansen of balanceren of het niet in staat zijn om iemand weg te schoppen ter verdediging. Iemand of een situatie niet kunnen uitstaan. De onderkant van de hiel is gekoppeld aan het niet kunnen ‘verpletteren’ van een persoon of situatie.

Wat gebeurt er tijdens de conflictactieve fase?

Er is nog geen sprake van reuma, want het bot is aan het ontkalken en dat voel je niet. Er ontstaan gaatjes in het bot en dit proces wordt osteolyse genoemd. Door de ontkalking van het bot start ook de afbouw van het beenmerg. De mate van osteolyse wordt bepaald door de intensiteit van het conflict en de ontkalking gaat gepaard met verhoging van de serumcalciumspiegels, vergelijkbaar met de hypercalciëmie gerelateerd aan de bijschildklieren.

Deze CT-scan van de hersenen toont een Hamerse Haard in het gebied van het hersenmerg dat de linkerschouder aanstuurt. De scherprandige ringstructuur duidt op conflictactiviteit van een eigenwaarde-inbreukconflict in relatie tot een partner, aangezien de persoon linkshandig is.

Het omliggende kraakbeen, de pezen, het bindweefsel, de ligamenten, het vetweefsel en de dichtstbijzijnde lymfeknopen in de linkerschouder delen hetzelfde controlecentrum in de hersenen.

Reuma (nieuw mesoderm) ontstaat tijdens de genezingsfase

Acute reuma ontstaat als het eigenwaarde-inbreukconflict is opgelost waarbij de osteolyse stopt. Er ontstaat een ontsteking waarbij bacteriën zoals stafylokokken worden geactiveerd, met o.a. Staphylococcus aureus. Indien deze bacteriën niet aanwezig zijn door antibioticamisbruik zal de genezing wel plaatsvinden, zij het biologisch niet optimaal.

Het bot wordt gereconstrueerd met callus door de botopbouwende osteoblasten. Dit zachte materiaal hardt uiteindelijk uit tot een harde callus. Er wordt extra botweefsel aangemaakt met een toenemende verdikking en deformatie van het getroffen gewricht. De medische wetenschap ziet de zachte callus verkeerdelijk als pus, wat vaak verwijderd wordt. Zo blijven er echter gaten achter in het bot. Het zachte callusweefsel heeft als functie het bot te herstellen.

Bij reuma gebeurt het vaak dat er klachtenvrije perioden voorkomen. Maar dit betekent in feite dat er conflictrecidieven zijn waarbij de genezing wordt verlengd. Men spreekt van een hangende genezing. Hierdoor is er een verdere weefselopbouw, want in de genezingsfase ontstaat er meer weefsel dan dat er voorheen was.

Het conflict wordt opnieuw actief met een cyclus van weefselafbouw en de genezingsfase met weefselopbouw. Dit veroorzaakt finaal geen weefselafname maar juist weefselopbouw in een grillig verloop, met vaak verdikkingen en vergroeiingen.

Als gevolg van de conflictactiviteit en -oplossing kunnen benige botuitsteeksels of osteofyten ontstaan die de bewegingsvrijheid aantasten van het getroffen gebied. Hielspoor is een bekend voorbeeld van een osteofyt.

Reuma is pijnlijk en ook de pijn kan opnieuw een eigenwaarde-inbreukconflict opleveren, wat resulteert in een vicieuze cirkel en chronische aandoening.

Pijn heeft een doel

De conflicten bij weefsels van nieuw mesodermale afkomst gaan tijdens de conflictactieve fase gepaard met weefselafname. Het conflict gaat steeds om eigenwaarde-inbreuken, die te maken hebben met het zich niet goed genoeg voelen. Daarmee ontken je wie je werkelijk bent en doe je jezelf veel pijn aan. In de genezingsfase ontstaat weefselheropbouw.

Dit programma geeft een permanente verbetering: je wordt sterker, letterlijk sterker, wat gepaard gaat met vermoeidheid en hevige pijn. Ook kan er koorts, maximaal 39,5°C, voorkomen en de epicrisis verloopt vaak onopgemerkt, dit zijn de koude dagen. Het programma is ook een proces van transformatie en als je middenin de pijn zit, is het lastig.

De pijn helpt je te doorvoelen wat je jezelf hebt aangedaan tijdens de conflictactieve fase van het EWI, wat in het onderbewustzijn gebeurt. Dit heeft tot doel dat je ervaart dat je iets zelf kan. Het helpt je om jezelf te accepteren zoals je bent, want je kan pas iets veranderen en je eigenwaarde opwaarderen, wanneer je dit eerst geaccepteerd hebt.

Dit zijn enorme groeiprocessen: zich bewust worden van de eigen creatieve vermogens en deze gebruiken voor jezelf. In die zin word je sterker als de genezingsfase zijn einde nadert. Reuma helpt jou om voor jezelf te kiezen en jezelf op de eerste plaats te stellen.

Botpijn is een noodzakelijk onderdeel van de genezing omdat het de mens dwingt te rusten en spontane fracturen te voorkomen. De pijn kan lang duren, zeker wanneer er sprake is van conflictrecidieven. Hoe beter je voorbereid bent op de pijn, hoe gemakkelijker het zal zijn om dit tijdelijk leed te verdragen.

Als je weet waar je aan toe bent in de genezingsfase, is de pijn draaglijker. Weet je echter niet waar je aan toe bent, dan zal de pijn echt lijden worden.

Reuma gecombineerd met scheidingsconflict dat het botvlies betreft (ectoderm)

Het botvlies bedekt het buitenoppervlak van de botten, behalve de gewrichten, want die zijn bedekt met kraakbeen. Plaatsen die zich hechten aan de spieren, pezen en gewrichtsbanden zijn niet bedekt met botvlies. Het botvlies behoort tot het ectodermale kiemblad en bestaat voornamelijk uit bindweefsel met een neuraal netwerk of zeer gevoelig netwerk van zenuwen.

Het neurale netwerk van het botvlies heeft twee lagen: een onderste laag, die de pijn registreert die wordt veroorzaakt door de zwelling van een helend bot en een bovenste laag, die reumatische pijn genereert. De botvlieszenuwen zijn afkomstig van het ectoderm en worden daarom aangestuurd vanuit de hersenschors. De innervatie van het gehele botvlies vindt een oorsprong in het ruggenmerg van de cervicale wervelkolom. De botvlieszenuwen worden aangestuurd vanuit de post-sensorische cortex (= deel van de hersenschors).

Het biologisch conflict dat verband houdt met het botvlies ((periost) is een ernstig en brutaal scheidingsconflict dat als traumatisch wordt ervaren. Dit scheidingsconflict heeft betrekking op een mens of huisdier, en niet op materiële dingen. Het gevoel niet in staat te zijn om een geliefd mens of dier vast te houden, wordt geassocieerd met specifieke conflicten rond een ruwe scheiding.

Dit geldt ook als je geliefde je door de vingers glipt. Ook iemand die je niet genegen is, willen wegtrappen, zal de benen en enkels treffen. Bij een ongewilde verhuizing zullen de voeten en tenen getroffen worden. De botvlieszenuwen langs de oogholte correleren met een visueel scheidingsconflict (zoals iemand uit het oog verliezen).

Tijdens de conflictactieve fase en tijdens het hoogtepunt van de genezing (epicrisis) ontstaat er een zekere overgevoeligheid (= hyperesthesie). Het volgt het strotslijmvlies sensibiliteitschema.

Een veelvoorkomende vorm van reuma houdt verband met een scheidingsconflict van het botvlies (periost). Het botvlies behoort tot het ectodermale kiemblad en heeft een bijzonder verloop omdat hier twee verschillende sensibiliteitsschema’s samenkomen door een ernstig scheidingsconflict met betrekking tot het botvlies gecombineerd met een matige scheidingsconflict met betrekking tot de opperhuid.

Het oorspronkelijke Biologisch Speciaalprogramma van het periost volgt het strotslijmvlies-sensibiliteitsschema. Hierdoor kan de patiënt reeds tijdens de conflictactieve fase pijn ervaren. Dikwijls wordt het aangedane lichaamsdeel bovendien als koud ervaren en ontstaat er een diepgelegen, moeilijk lokaliseerbare pijn.

Tijdens de evolutie heeft zich echter een tweede programma (Buitenstehuid sensibiliteitschema) op het periost gesuperponeerd, namelijk het buitenste-huid-sensibiliteitsschema. Dit betekent dat het botvlies ook de kenmerken van de opperhuid vertoont. Daardoor kunnen tijdens de genezingsfase opnieuw klachten ontstaan, zoals pijn, overgevoeligheid, jeuk (pruritus).

De patiënt ervaart daardoor vaak pijn tijdens zowel de conflictactieve fase als de genezingsfase en krijgt de indruk dat de pijn nooit ophoudt.

De situatie wordt nog complexer wanneer tegelijkertijd een eigenwaarde-inbreukconflict van het bot aanwezig is. Tijdens de genezingsfase van het bot ontstaat immers een regeneratieproces waarbij nieuw botweefsel wordt opgebouwd. De druk die hierdoor ontstaat op het botvlies zal bijkomende pijn veroorzaken.

Wanneer daarnaast ook nog een bestaans- of existentieconflict actief is met waterretentie (het zogenaamde syndroom), neemt de zwelling verder toe en kunnen de klachten aanzienlijk verergeren.

Hierdoor ontstaan vicieuze cirkels die enkel door juiste kennis kunnen doorbroken worden:

Scheidingsconflict van het periost met aanhoudende pijn, gevoelens van machteloosheid of minderwaardigheid, nieuwe eigenwaarde-inbreuken met verdere botafbraak en nieuwe genezingsfasen als het eigenwaardeinbreuk is opgelost en met opnieuw pijn tijdens deze herstelfase.

Zolang de patiënt deze samenhang niet begrijpt, kan de pijn zelf een nieuwe bron van conflict worden, waardoor het herstelproces voortdurend wordt onderbroken.

Daarom is een goed inzicht in de relatie tussen oorzaak en gevolg bijzonder belangrijk. Wanneer de patiënt begrijpt welke biologische programma’s gelijktijdig actief zijn, vermindert vaak de angst en paniek. Hierdoor wordt de kans kleiner dat nieuwe conflictrecidieven ontstaan die het herstel opnieuw verstoren.

De conflictactieve fase bij een intens scheidingsconflict gaat tijdelijk samen met geheugenverlies. Het geheugen wordt geblokkeerd om datgene waar men van gescheiden is te vergeten. De pijn tijdens de conflictactiviteit noemt men ook wel de wandelende pijn, een pijn die zich verplaatst in een gebied dat als koud weefsel aanvoelt. Er is geen zwelling of roodheid.

Bij neuralgische pijn zijn er tintelingen en een scherpe stekende pijn en is er een abnormale gewaarwording in dit pijnlijk gebied. Dit wordt ook reuma genoemd. Pijnstillers helpen niet. De handigheid is van toepassing om het conflict te traceren en op te lossen.

Er kan ook pijn zijn bij aanraking. Ernstige of langdurige pijn kan een eigenwaarde-inbreukconflict veroorzaken, waarbij de onderliggende botten betrokken zijn die reumatische pijn in de helingsfase veroorzaken. In GNM noemen we de combinatie van de twee Biologische speciaalprogramma’s het ‘Botsyndroom’. Pijn die tot in het spierweefsel reikt, kenmerkt zich als weke-delen-reuma, vergelijkbaar met fibromyalgie.

Ook voelt het aangetaste deel van het lichaam koud aan, want ’koude spierpijn’ duidt op conflictactiviteit gerelateerd aan het botvlies (= scheidingsconflict), terwijl ’warme spierpijn’ een teken is dat de spier en het bot aan het genezen is (= eigenwaarde inbreukconflict). Dit is de reden waarom het verwarmen van het gebied rustgevend is en de pijn kan verlichten.

De combinatie van co-factoren die de waterhuishouding verstoren en reuma erger maken

1. Het gebruik van medicijnen

Als je medicijnen gebruikt zoals pijnstillers, antihistaminica en maagzuurremmers kan je onherstelbare schade toebrengen aan je lichaam. Medicijnen pakken het echte probleem niet aan, ze verbreken de verbinding tussen histamine en andere stoffen die helpen bij de waterhuishouding zoals prostaglandines, kinine, vasopressine en renine-angiotensine.

Pijnstillers onderdrukken de lokale pijn tijdelijk en verhinderen het lichaam om vast te stellen waar extra water nodig is. Hierdoor ontstaat er chaos in het lichaam waardoor reuma en reumatoïde artritis chronisch worden. Het probleem wordt erger als het lichaam een bepaalde pijngrens bereikt dat niet veroorzaakt wordt door een verwonding, maar een noodkreet is om de waterdistributie te herstellen in het lichaam.

Pijnstillers verstoren het primaire signaal van uitdroging en veroorzaken kortsluiting in de zenuwen. De afvoer van stofwisselingsafval wordt verstoord en reuma en reumatoïde artritis worden erger. Het medicijn Cortison geeft tijdelijk wat meer energie en levenslust, maar dit is slechts van korte duur, zolang het lichaam nog kan putten uit energie- en voedingsreserves.

Als deze reserves op zijn, zal het lichaam niet goed meer kunnen functioneren waarbij de symptomen alleen maar verergeren. Bij reuma en reumatoïde artritis heeft het lichaam veel energie nodig om de opgeslagen toxines te ontgiften.

2. Chronische lymfeintoxicatie

Wanneer je aan een chronische lymfeintoxicatie lijdt, wordt verergering reuma in de hand gewerkt. Er ontstaan problemen met de afvoer van weefsel- en stofwisselingsafval en de borstbuis- en cisterna chyli-vaten irriteren, als gevolg van spijsverteringsproblemen in de dikke darm.

Daardoor worden toxines in het spijsverteringskanaal naar boven gedreven waardoor de lymfedrainage minder efficiënt verloopt. Als je bedenkt dat 80% van het lymfestelsel verbonden is met de darmen, dan gebeurt er in dit deel van het lichaam de grootste ontgifting dankzij bacteriën. De witte bloedcellen in de lymfe vernietigen dode microörganismen, afvalstoffen en toxines. Dit proces heet fagocytose wat betekent ‘binnenin opeten’.

3. Vochtige omstandigheden

Wanneer je aanhoudend in extreem vochtige omstandigheden werkt en/of in een vochtig huis woont, kunnen allerlei reumatische aandoeningen ontstaan, zelfs jaren later. Water op de huid heeft de neiging om water uit het lichaam te zuigen, waardoor uitdroging op weefselniveau ontstaat. Dit klinkt tegenstrijdig, maar een tekort aan water op weefselniveau is vaak de verergerende boosdoener van chronische ziekten.

4. Een te laag spijsverteringsvuur

Als je spijsverteringsvuur te laag is, kunnen er zich afvalstoffen en toxines ophopen die de darmflora verstoren. Deze afvalstoffen en toxines zijn onverteerbaar, worden slijmerig en dit leidt tot intoxicatie. Het voedsel wordt niet goed meer verteerd en teveel toxines in de spijsvertering leiden op hun beurt tot een verzwakt spijsverteringsvuur.

En daarmee zit je spijsvertering in een soort vicieuze cirkel vast. Als afvalstoffen en toxines niet op tijd worden afgevoerd, vormen ze een ballast voor het goed functioneren van het gehele lichaam. Ze irriteren lichaamskanalen waardoor stofwisselingsprocessen verstoord worden. Uiteindelijk bemoeilijken deze toxines het genezingsproces van reuma in de gewrichten, ligamenten, pezen en/of in de weefsels.

5. Levensstijl is ‘te’

Als je levensstijl iets ‘te’ is, zoals te hard werken, te weinig rust, te weinig slaap, deadlines, veel stress, negatieve emoties en andere psychische problemen, leidt dit tot problemen. De genezing kan zich niet goed voltrekken en blijft hangen.

6. Toegenomen consumptie van melk, zuivel en calciumtabletten

Melk, zuivel en calciumtabletten kunnen de botopbouw verstoren. Zo is het calcium uit zuivel gebonden aan fosfor, caseïne en magnesium in een verhouding om een gewicht tot 400 kg te dragen. Deze verhouding is totaal anders dan bij de mens, die gemiddeld tussen de 60 en 80 kg weegt.

Bij een teveel aan calcium uit melk, zuivel en tabletten, is er calciumafzetting op de ligamenten en pezen van de spieren waardoor deze ontsteken.

7. Overconsumptie van dierlijke eiwitten

Veelvuldige consumptie van dierlijke eiwitten heeft een verzurend effect op het spijsverteringskanaal en de lymfe. Dierlijke eiwitten in grotere hoeveelheden kunnen niet goed genoeg verteren omdat het menselijke spijsverteringsstelsel niet krachtig genoeg is.

Het menselijk lichaam is niet in staat om te veel dierlijke eiwitten af te breken tot aminozuren. Het gevolg is dat het voedsel onvoldoende verteert, wat een extra belasting vormt voor de lymfe. Hierdoor ontstaan snel intoxicaties.

Er is sprake van een teveel aan eiwitten in het lichaam, wat een belangrijke factor is bij verzuring van de spijsvertering in het lichaam.

Ons maagzuur is in feite te zwak om dierlijke eiwitten goed te verteren, een kleine hoeveelheid gaat wel. Een kotelet bv. is al te veel om goed te kunnen verteren. Als eiwitten niet goed verteerd zijn, ontstaat er verrotting, wat onwelriekende darmgassen veroorzaakt zoals cadaverine, amine en putrescine.

Dit verstoort het evenwicht in de darmflora met een overgroei aan bacteriën die gespecialiseerd zijn om eiwitten af te breken. Ook de lymfe wordt overbelast en parasieten zoals darmwormen worden niet gedood in de maag en kunnen zich vermenigvuldigen. Bij carnivoren is het maagzuur tot 20 à 30 keer krachtiger dan bij de mens en worden parasieten geneutraliseerd in de maag. Er is ook geen overgroei van bepaalde bacteriën.

Datzelfde zuur zorgt er bij deze dieren voor dat al het dierlijk eiwit ook werkelijk verteerd en omgezet wordt in aminozuren, maar dat is niet het geval bij de mens. Mensen hebben niet voor niets langere darmen. Deze zijn speciaal ontworpen voor het langzaam verteren van groenten en fruit, dat rijk is aan voedingsstoffen.

8. Verkeerd gebruik van je lichaam

Dat kan zowel overbelasting zijn, zoals elke dag 8 uur met je vingers de muis bedienen van je computer. Maar ook overbelasting door een verkeerde lichaamshouding, sportprestaties, uitputting en te weinig ontspannende tegenbewegingen zijn nefast voor ons lichaam.

Te veel zitten en te weinig lichaamsbeweging is een belangrijke factor die reumatische klachten versterkt. Gebrek aan lichaamsbeweging doet letterlijk je lichaam vastzitten, waardoor afvalstoffen en toxines moeilijker uit de gewrichten kunnen ontgiften.

Natuurlijke hulpmiddelen

Reuma op een natuurlijk manier genezen betekent dat het causale conflict erachter en de sporen echt opgelost moeten worden, zodat deze niet meer kunnen terugkeren. Elke keer dat men door een spoor terug conflictactief wordt, is de pijn wel weg, maar de genezing die daarop volgt zal des te pijnlijker aanvoelen. Pijn en stramheid zijn symptomen die wijzen op de genezing van reuma. Genezen betekent ook het lichaam zuiveren en ontgiften, en de oorzaak wegnemen.

Het lichaam op een natuurlijk wijze behandelen, geeft geen bijwerkingen zoals medicijnen vaak wel doen. Het lichaam wil terug naar een evenwicht, wat de werkelijke kracht naar genezing is, en dat kan alleen als men oog en oor heeft voor de mens achter de patiënt. Elke ziekte is een onderdeel van een proces dat leidt naar gezondheid, en dat is ook zo met reuma. Dat betekent dat de ziekte niet alleen een fysieke verschijning is, maar dat er tegelijkertijd een emotionele onverwerkte lading achter verscholen zit, wat bij reuma telkens kan recidiveren.

Met symptoombestrijding kan het lichaam niet herstellen en kunnen de weefsels niet voldoende ontgiften.

Reguliere medicijnen of behandelingen zijn alleen zinvol, en van levensbelang, bij acute en levensbedreigende situaties, die vaak het gevolg zijn van eerdere symptomatische behandelwijzen. Als deze acute situatie achter de rug is, is het belangrijk om alles in het werk te stellen om het lichaam te helpen met de grote inwendige schoonmaak en een evenwicht te ontwikkelen in de innerlijke belevingswereld.

Wel of geen medicatie?

Medicatie is zoals in het voorgaande hoofdstuk uitgelegd alleen te gebruiken bij acute of levensbedreigende situaties. Medicijnen hebben jammer genoeg de eigenschap om het lichaam meer te vervuilen en te vergiftigen op weefselniveau door de bijwerkingen. Medicijnen zouden de uitzondering moeten zijn, in plaats van de regel.

De bijwerkingen zijn meestal erger dan de geneeskrachtige eigenschappen en als patiënt moet je je bewust zijn van de complicaties voordat je instemt met het gebruik van medicatie.

Het grote voordeel van (Ayurvedische) kruiden en specerijen is het feit dat ze het lichaam ontgiften en zuiveren terwijl ze het lichaam ook ondersteunen bij het genezingsproces.

Bijwerkingen van bv. NSAID (non-steroidal anti-inflammatory drugs) zoals aspirine, paracetamol en ibuprofen, omvatten risico’s op verhoogde bloeddruk, aantasting van het vermogen van de bloedvaten om uit te zetten, daling van de ijzerspiegel in het bloed, het ontstaan van brandend maagzuur en zure reflux, maagbloedingen, maagontsteking en maagzweren, colitis, de ziekte van Crohn, wazig zicht, ziekte van Parkinson, hepatitis, hypertensie, lever en nierschade.

Misschien toch tweemaal nadenken vooraleer je de volgende keer kiest om deze medicijnen voor reuma of reumatoïde artritis te gebruiken…

Misschien toch tweemaal nadenken vooraleer je de volgende keer kiest om deze medicijnen voor reuma of reumatoïde artritis te gebruiken…

Mensen die medicatie nemen, moeten in feite tweemaal herstellen: 1 keer van de ziekte en 1 keer van de medicijnen. Voor iedere acute of chronische aandoening zijn er medicijnen, wat natuurlijk een goede zaak is voor de verkopers. Maar de vraag is of de gebruikers er gezonder en gelukkiger van worden. In de praktijk blijkt dit echt niet het geval te zijn, vermits medicijnen het risico op verslaving versterken.

Medicijnen verminderen vaak ook het vermogen van de spijsvertering om waardevolle voedingsstoffen op te nemen.

Ayurvedische en natuurlijke middelen om reuma te helpen genezen

Met als basis het dieperliggende conflict definitief oplossen:

• Emblica officinalis of amalaki (Indische kruisbes): dit is een vrucht die groeit aan een boom, vers een geelbruine kleur heeft, en na het drogen bijna zwart wordt. Deze 2.5 cm grote vrucht is zeer rijk aan vitamine C, calcium, potassium, ijzer en vitamine B. Daarnaast bevat ze talloze tannines en pectine, beide waardevolle bestanddelen. Deze stoffen helpen om de spijsvertering op te starten, te verbeteren, te reguleren. Deze vrucht bevat vijf smaken, uitgezonderd de zoute smaak en is sterk reinigend voor de lever en zorgt voor nieuwe plasma- en bloedcellen. De Indische kruisbes is bij uitstek geschikt bij maagzuur, maagontsteking en maagzweren, verstoppingen in het maag-darmkanaal en het prikkelbare darmsyndroom. Van de vrucht wordt de bekende Ayurvedische jam Chyanvanprasch gemaakt waar meer dan 50 verschillende kruiden aan zijn toegevoegd. Deze jam heeft een sterk verjongende eigenschap en wordt preventief gebruikt tegen kanker, is koortswerend, bevordert het intellect en stimuleert de haargroei.

• Commiphora mukul of Guggulu: Guggulu is een van de krachtigste Ayurvedische ontgiftende kruiden. Dit kruid heeft de kracht om het lichaam te ondersteunen bij de ontgifting en genezing. Guggulu laat witte bloedlichaampjes sterk vermenigvuldigen, wat goed is voor de fagocyten in het lymfesysteem. De geneeskrachtige substantie wordt gewonnen uit de hars van deze boom. Guggulu is aangewezen bij gewrichtsklachten, zwelling van de klieren (lymfesysteem) en chronische huidaandoeningen. Guggulu levert een grote bijdrage aan de spijsvertering omwille van de ontgiftende werking, maar ook door het stimuleren van de productie van spijsverteringsenzymen. Guggulu bevat de drie reinigende smaken, bitter, wrang en scherp en de smaak zoet. Guggulu is perfect om genezende stoffen van andere kruiden te ondersteunen en te vervoeren naar de plaats waar genezing moet plaatsvinden. Guggulu is minder geschikt voor zwangere vrouwen en wanneer je medicijnen inneemt tegen het samenklitten van bloedplaatjes (bloedverdunners). In Sanskriet betekent guggulu: ‘Dat wat beschermt tegen ziekte’.

• Linum usitatissimum of lijnzaad: lijnzaad of vlas is een plant met een zeer sterke plantenvezel. Het zaad bevat omega-3 vetzuren waaruit het lichaam de derivaat omega-3 zuren haalt. Lijnzaad heeft een voedende waarde en wordt gebruikt bij ademhalingsproblemen, spijsverteringsproblemen en klachten van de urinewegen. Zelfs Hippocrates sprak over de waardevolle eigenschappen van lijnzaad. Lijnzaad remt de productie van prostaglandines af, die verantwoordelijk zijn voor de ontstekingsreacties bij reumatoïde artritis. Dankzij de hoge concentratie aan oplosbare vezels heeft het een zeer gunstig effect op de darmperistaltiek. Lijnzaad kan je best malen in een koffiemolen en direct met wat verzadigd vet (om de omega-vetzuren te beschermen tegen oxidatie door zuurstof) aan je bereide maaltijd toevoegen. Best niet verhitten boven 40°C.

• Melaleuca alternifolia of tea tree is een zeer krachtig middel uit de natuur. De medicinale vluchtige olie van deze boom bevat heel wat waardevolle fytonutriënten waaronder een aantal terpenen. Tea tree heeft de eigenschap om de gunstige bacteriën en de talglaag van de huid met rust te laten terwijl het de overgroei van organismen stopt. Deze etherische olie kan je toevoegen aan andere oliën en op de huid aanbrengen ter hoogte van reumatische pijnen en ontstekingen. Overdrijf niet met tea tree op de huid, gebruik steeds een kleine dosis.

• Tanacetum parthenium of moederkruid: moederkruid heeft krachtige, koortsverlagende en ontstekingsremmende eigenschappen. Het is deze plant die vaak tegen migraine en clusterhoofdpijn wordt gebruikt. Moederkruid brengt evenwicht in de serotonine- en melatoninespiegel en bevat zeer veel werkzame bestanddelen met ontgiftende eigenschappen voor het lichaam. Je kan deze als tuinplant kweken in je tuin en dagelijks enkele verse blaadjes opeten. Deze zijn bitter van smaak met een verkoelend effect op onze fysiologie.

• Azadirachta indica of neemboom (Indische sering): dit is een boomsoort die door geen enkele parasiet, schimmel of insect aangetast wordt. Van de blaadjes kan je thee trekken die zeer bitter is, maar eveneens in je gerechten zoals soep of groentestoofpotjes kan je het verwerken. Deze plant is zeer goed voor het hart en de lever en verlaagt de ontstekingsreacties in het lichaam door krachtige zuiverende eigenschappen. Het is ook zeer doeltreffend tegen allerlei huidaandoeningen, huidallergieën en gewrichtspijnen, gewrichtsontstekingen en reumatische klachten. Neem is zeer rijk aan bitterstoffen, wat een verdrogende en koude energie geeft. Het is sterk bloedzuiverend, wormdodend en bevordert je uitstraling.

• Ulmus rubra of de Noord-Amerikaanse iep: de Noord-Amerikaanse iep maakt onderdeel uit van Lapacho (Pau D’arco) thee. Het heeft een ongelooflijk gunstige uitwerking op de totaliteit van de spijsvertering. Het is uitermate geschikt bij ontstekingen van de urinewegen en de blaas. De Noord-Amerikaanse iep heeft een zeer gunstige werking op reumatische aandoeningen, reumatoïde artritis, artrose en jicht. Het biedt tegelijkertijd ook een voedende waarde voor het lichaam om uitgeputte weefsels te herstellen.

• Glycyrrhiza glabra of zoethout: zoethout kent naast de zoete smaak, waarvan dropjes worden gemaakt, verschillende geneeskrachtige bestanddelen, voor het behandelen van luchtwegaandoeningen en problemen met de spijsverteringsorganen. Zoethout wordt eveneens geprezen om zijn ontstekingsremmende eigenschappen. Het zijn de wortels van deze plant die gebruikt worden. De werkzame bestanddelen zijn flavonoïden en glycyrrhizinezuur. Deze laatste stof is verantwoordelijk voor de ontstekingsremmende werking en blokkeert na vertering de enzymen die de natuurlijke steroïde cortisol en andere steroïden metaboliseren. Ondanks deze functie zal zoethout de productie van rode bloedlichaampjes niet onderdrukken zoals gebruikelijke steroïden dit wel doen. De cortisolspiegel stijgt in het bloed en remt zo ontstekingen af. In zeer grote concentraties kan zoethout de bloeddruk wel doen stijgen, hou daar rekening mee. Zoethout is waardevol bij reuma en bevat krachtige antioxidanten die een verzachtend effect hebben. Zoethout smaakt tegelijkertijd zoet en bitter. Deze twee smaken hebben een verkoelend effect op verschillende fysiologische processen in het lichaam.

• Centella Asiatica of Aziatische waternavel: de Aziatische waternavel groeit voornamelijk in Zuid-Azië en werkt ontstekingswerend op de huid. Het bevordert de lymfatische circulatie. Deze plant maakt de haarvaten sterker, biedt een tonicum voor het bindweefsel en herstelt de slijmvliezen. Het is een ideale plant bij reumatische koorts en aandoeningen. Niet gebruiken bij hoge bloeddruk, epilepsie, zwangerschap en kinderen onder de 12 jaar.

• Nardostachys jatamansi: Jatamansi reguleert voornamelijk het zenuwstelsel door de kalmerende werking. Ideaal bij mensen met concentratieproblemen, onrust, zenuwachtigheid, slapeloosheid, mentale stress, negatieve emoties, zenuwpijnen en slapeloosheid. Deze plant werkt tegen een hoge bloeddruk en heeft een sterk afkoelende energie om voornamelijk ontstekingen te kalmeren.

• Withania somnifera of Ashwagandha of winterkers: deze plant is inheems in India, Pakistan en Sri Lanka. Ze wordt onder andere ingezet bij algemene zwakte, vroege verouderingsverschijnselen, als pijnstiller, tegen impotentie en als kalmerend middel. De wortel van deze plant wordt gebruikt voor therapeutische doeleinden en is effectief bij artrose, artritis, reumatoïde artritis en andere gewrichtspijnen. Het heeft een gunstig effect op de lymfewerking, werkt tegen gezwollen lymfeklieren, versterkt het zenuwstelsel, verhoogt geestelijke vermogens en is een goed anti-stressmiddel. Het is een van de krachtigste Ayurvedische planten om de algemene gezondheid te bevorderen.

• Triphala, beter bekent als ‘De drie vruchten’ waaronder de vrucht van Emblica officinalis, Terminalia belerica en Terminalia chebula. Deze drie vruchten hebben elk een kalmerende werking. Triphala is de perfecte Ayurvedische mix om de spijsvertering te verbeteren en het evenwicht te herstellen. Triphala helpt het lichaam krachtig te ontgiften en zuiveren, de voorwaarde om alle reumatische klachten te verhelpen.

• Boswellia serrata of Indische wierook: Boswellia is een harsboom en bevat veel aromatische oliën. In de Ayurvedische geneeskunde wordt deze plant al duizenden jaren toegepast bij problemen van het ademhalingsstelsel, (chronische) ontstekingen, spijsverteringsproblemen en gewrichtsaandoeningen. Boswellia is een natuurlijke krachtige pijnstiller die het lichaam tegelijkertijd ontgift en zuivert. Het is het kruid bij uitstek tegen artritis, ontstekingen van het spijsverteringskanaal en astma. Boswellia brengt de aanmaak van prostaglandines (of ontstekingseiwitten) terug in evenwicht. Prostaglandines spelen een rol bij talloze fysiologische functies en zijn belangrijk voor de regulering van de spijsverterings- en ademhalingsorganen en de urinewegen. Het helpt eveneens bij bloedende aambeien en diarree en is van vitaal belang voor het stollingsproces en als boodschapper van ontstekingsreacties. Boswellia bevat de zoete, bittere en wrange smaak en werkt sterk ontgiftend. Het heeft ook een verkoelende werking. Boswellia is een krachtig middel om de bloedkwaliteit te verbeteren.

• Smilax chinensis: de wortels van deze plant bevatten ontstekingsremmende stoffen die voornamelijk bij ontstekingsreuma worden gebruikt. Deze plant heeft een sterke bittere smaak, een krachtige zuiverende werking op het bloed, is eetlustopwekkend, pijnstillend en zuiverend. Het is ook versterkend voor het zenuwweefsel en heeft een verwarmende energetische werking.

• Yucca schidigera extract: aan de wortel van de Yucca plant worden voornamelijk ontstekingsremmende eigenschappen toegeschreven. Het is een krachtig middel werkzaam bij allerlei reumatische aandoeningen zoals artrose, jicht, artritis, reuma en reumatoïde artritis waarbij zwelling, pijn, ontsteking en stijfheid afnemen. Yucca bevat veel steroïde saponinen die naast ontstekingsremmende eigenschappen, in samenwerking met het lichaamseigen cortisol, ook bloedzuiverend werken. Het bevordert het evenwicht van de darmflora, waarbij giftige toxines worden gebonden, zodat deze veilig worden afgevoerd via de stoelgang. Uitwendig wordt Yucca gebruikt bij pijnlijke gewrichten, spierpijn, kneuzingen, wonden, zweren en andere huidontstekingen. Het bevat bovendien verschillende waardevolle mineralen zoals calcium, fosfor, kalium, ijzer, koper en mangaan.

• Lapacho (pau d’arco): Lapacho (Pau D’arco) thee is zeer waardevol voor de spijsvertering en de ontgifting van de lymfe en lever. Deze thee is afkomstig van een recept van de Inca’s uit Zuid-Amerika. De binnenkant van de rode bast van de Lapacho colorado boom wordt gebruikt voor deze thee. Het zit tjokvol krachtige antioxidanten zoals carnosol, indolen, chinonen, bioflavonoïden, quercetine, lapachenole, coënzym Q, alkaloïden, tecomine, hydroxybenzoëzuren en steroide saponinen. In deze thee zit een zeer waardevolle ozon, opgenomen door deze boom. De thee is in staat om het lichaam zeer krachtig te ontgiften, en vormt een basisvoorwaarde om af te vallen. Het geeft mentale energie om de causale oorzaak van problemen aan te pakken en werkt pijnstillend zonder bewustzijnsverlies. Het vermindert nervositeit, ongerustheid en irritatie van alle slijmvliezen van het lichaam. Deze thee werkt ook als decongestivum en lost verstoppingen in de darmen, lymfe en elders in het lichaam op. Tevens is het bloeddrukverlagend, ontstekingsremmend en zenuwontspannend. Lapacho bevat colloïdaal ijzer dat goed opneembaar is en helpt het lichaam te revitaliseren.

Wat kan je nog doen om reumapijn te verzachten

Modderbaden

Modderbaden zijn een manier om je te ontspannen en zijn bovendien gezond. In vele tradities worden modderbaden al duizenden jaren aangeprezen om allerhande gezondheidsklachten te verhelpen en te ontgiften. Modderbaden hebben ontstekingsremmende eigenschappen omdat ze zoveel afval en toxische stoffen uit het lichaam ‘zuigen’ zoals schadelijke chemicaliën, zware metalen, radioactieve isotopen en afval van vaccins. Modder (afhankelijk van soort) is rijk aan mineralen.

Voor alle duidelijkheid, het betreft geen modder van zand en water uit je achtertuin. Het gaat meestal om stof of een mengsel van vulkanisch as, zeoliet, klei, groene of witte klei, zeoliet, zeewier, slijk uit de bergen of andere mineraalrijke stoffen vermengd met mineraalwater of zeewater. De modder wordt trouwens verwarmd tot 38 à 39°C, waarbij deze intense warmte je spieren nog meer zal ontspannen en de bloedvaten zich verwijden. Je gaat ook meer transpireren terwijl je in het modderbad zit en het vermindert de pijn terwijl de bloedsomloop wordt bevorderd. Dit is gunstig voor het detoxsysteem van de algemene gezondheid.

Welke grondstoffen heb je nodig om zelf een modderbad te maken? Dit zijn bentoniet, vulkanisch as, groene en witte klei, kaolien, Marokkaanse klei, calcium bentoniet klei en rhassoul. In gezondheidswinkels vind je ontgiftingsklei en voor een bad heb je ongeveer 1 kilo grondstof nodig. Zorg dat het water voldoende warm is. Je kan er ook etherische oliën aan toevoegen, wat de werking van de ontgifting versterkt.

Blijf ongeveer een klein uur in het bad liggen, geniet van de warme ontspanning, en spoel je met een warme douche af. Je kan ook een gezichtsmasker maken met de modder. Een interessant alternatief als je geen modderbad kan maken zijn voetbaden. Modder is al duizenden jaren lang een therapeutisch middel om te ontgiften en aandoeningen zoals gewrichtsklachten, reuma, artrose en artritis te verlichten. In warme landen kan je modderbaden nemen in de buurt van heilzame bronnen, stranden, rivierbeddingen, meren enz. Je laat als het ware de modder opdrogen door de zon. Na een uurtje ga je zwemmen en alle modder afspoelen. Deze werkwijze zuigt letterlijk alle schadelijke stoffen uit de huid en het lichaam en is zeer ontspannend en heilzaam. Trouwens, het is niets voor niets dat wilde dieren in de natuur ook vaak een modderbad nemen.

Ga niet met een volle maag in een modderbad, een kleine hap vooraf kan wel. Drink ook voldoende water op lichaamstemperatuur. Modder kan daarnaast ook als een pakking op het lichaam aangebracht worden.

De zweethuttherapie

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com

Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/

Dr. Ryke Geerd Hamer

Met dank aan Brecht Arnaert, Ayurveda, Germaanse geneeskunde