De tuberculose schimmelbacteriën

Tuberculosebacteriën hebben een symbiotische relatie met het menselijke organisme en vervullen een vitale rol in het in stand houden van lichaamsweefsels die onmisbaar zijn voor onze overleving. Microben behoren tot de eerste levensvormen.

De placenta, die de zich ontwikkelende foetus met de baarmoeder verbindt, is niet steriel, zoals eerder werd aangenomen, maar herbergt een rijke verzameling aan bacteriën. Bacteriën ondersteunen het genezingsproces al in het organisme van de foetus! “Al meer dan een eeuw gaan wetenschappers ervan uit dat baby’s na negen maanden in een steriele baarmoeder, kiemvrij, ter wereld komen.

Nieuwe studies weerspreken dat: bacteriën verblijven in de placenta, het vruchtwater en in de navelstreng, wat de baarmoeder tot een kiemachtige plek maakt” (Science News, 28 mei 2014, zie ook “The Placenta Harbors a Unique Microbiome”, Science Translational Medicine,21 mei 2014). Mycobacteriën zoals TBC-bacteriën worden ook via de moedermelk aan de pasgeborene doorgegeven.

De theorie dat tuberculose een pathogene aandoening is, behoort tot de hardnekkigste dogma’s van de medische universitaire wetenschap. Deze misvatting is grotendeels toe te schrijven aan het feit dat ze actief aanwezig zijn op de plaats van een ziek orgaan of weefsel.

Aangezien deze activiteit van microben gepaard gaat met zwelling, ontsteking, pus, koorts, nachtzweten, etter, pijn en andere afscheiding, wordt algemeen aangenomen dat tuberculose de oorzaak is van infectie. Echter, tuberculose veroorzaakt geen ziekte, maar speelt een belangrijke rol tijdens de helingsfase.

Waarom verzuring van het lichaam noodzakelijk is bij genezingsprocessen

SCHIMMELS en MYCOBACTERIËN zijn de oudste microben. Ze werken daarom uitsluitend op organen en weefsels die afkomstig zijn van het endoderm (aangestuurd vanuit de hersenstam) en het oud mesoderm (aangestuurd vanuit de kleine hersenen). Geïnitieerd door het DHS vermenigvuldigen schimmels en mycobacteriën zich evenredig aan de celvermeerdering in het gerelateerde orgaan. Wanneer het conflict is opgelost zullen ze daarom in voldoende mate beschikbaar zijn om de cellen te verwijderen die niet langer nodig zijn. Schimmels en mycobacteriën vermenigvuldigen zich op het moment van het DHS; daarom moeten ze reeds aanwezig zijn voordat het conflict zich voordoet (ter vergelijking; bacteriën die helpen bij het herstel van nieuw mesodermaal- en ectodermaal weefsel beginnen zich te vermenigvuldigen wanneer het conflict is opgelost; ze moeten daarom reeds beschikbaar zijn vóór de oplossing van het conflict).

OPMERKING: Bacteriën, zoals TBC-bacteriën, zijn al detecteerbaar in het bloed tijdens de conflictactieve fase, dat wil zeggen nog vóór de “infectie”. Uit bloedanalyse-observaties postte Dr. Günther Enderlein (1872-1968) dat microben muteren tot “pathogenen” vanwege een hoge zuurgraad van het bloed. Gebaseerd op Enderlein’s theorie, bekend als pleomorfisme, wordt acidose (toename van de zuurgraad van het bloed, met als gevolg een daling van de PH-waarde) beschouwd als een voedingsbodem voor ziekten. In werkelijkheid biedt het lage pH-niveau het ideale milieu waarin een orgaan geneest. Het is vermeldenswaardig dat Dr. Alan Cantwell M. D. begin jaren ‘90 een “pleomorphic cancer microbe” ontdekte die hij nauw verwant achtte met het mycobacterium tuberculose (TBC)!

Microben hebben ook een zuur milieu nodig, dat op een geschikte wijze wordt bewerkstelligd door de “vagotonische” rusttoestand, die dominant is tijdens iedere helingsfase. Het begin van een “infectie” wordt daarom niet, zoals verondersteld, veroorzaakt door een onevenwichtige pH-waarde (een “verkeerd dieet”), maar eerder door de overgang van de conflictactieve fase naar de helingsfase. Kanker ontstaat in een zuurstofrijk en basisch lichaam na de inslag van een biologische schok.

Het lichaam zal tuberculose reeds vermenigvuldigen nadat het conflict is ingeslagen. Het betreft conflicten met betrekking tot endoderm en oud mesoderm. Wanneer het conflict is opgelost stopt de kanker-tumorgroei. In hun functie als de natuurlijke microchirurgen verwijderen schimmels en mycobacteriën zoals tuberculose tumoren in de dikke darm, de longen, de nieren, de lever of in de borsten.

Dit laat duidelijk zien dat kankers omkeerbaar zijn! Doorgaans ontleden microben een tumor, beginnend in het centrum, vandaar de klinische term “centraal necrotiserend carcinoom”. Schimmels en mycobacteriën zijn zuurbestendig waardoor ze kunnen overleven in de zure omgeving van het maagdarmkanaal en in de longen, waar koolstofzuur wordt uitgescheiden als gas (koolstofdioxide) en water.

Kanker en tumorweefsel verschillen in grootte en vorm, maar ook genetisch van de originele cellen. Tevens hebben ze het vermogen om sneller te delen dan “normale cellen”. Uit deze verschillen heeft de conventionele geneeskunde het dogma van ‘kwaadaardige kankercellen’ gecreëerd.

Toch is het precies dit onderscheidende kenmerk dat mycobacteriën en schimmels in staat stelt te herkennen welke cellen moeten worden geëlimineerd en welke moeten blijven. Ze “naderen” naburig weefsel nooit, laat staan dat ze “verspreiden” naar andere organen. De uitzaaiingstheorie is een mythe en veroorzaakt nieuwe biologische schokken als je geen kennis hebt van de vijf biologische natuurwetten.

Dit is de reden waarom longtuberculose beperkt is tot de longblaasjes (endoderm) en de bronchiën (ectoderm) nooit worden “geinfecteerd”. Dr. Hamer legt het genetische verschil tussen kankercellen en normale cellen uit met het feit dat kankercellen een gespecialiseerde, tijdelijke functie hebben.

Candida, bijvoorbeeld in de mond of in de darmen, treedt op wanneer de schimmel candida albicans betrokken is. Candida albicans beschermt het slijmvlies van de darmen tegen toxische stoffen in de voedingsbrij. candida kan in het lichaam voorkomen als er een intoxicatie aanwezig is, een intoxicatieschok is ook een biologische schok. De mate van microbiële activiteit in de helingsfase wordt bepaald door de intensiteit van de conflictactieve fase.

Pus en afscheiding, geproduceerd tijdens het afbraakproces, worden uitgescheiden via de ontlasting (dikke darm), de urine (nieren) of het sputum (de longen). Gedurende de reparatiefase breken de haarvaten gemakkelijk, waardoor de afscheiding bloed kan bevatten.

Een symptoom dat ALTIJD optreedt wanneer schimmels en TBC-bacteriën actief zijn, is nachtelijk zweten (het stinkende, metabolische afval wordt geëlimineerd via de zweetklieren en de huid). Als de helingsfase intens is kan het zweten excessief zijn. Nachtelijk transpireren gaat meestal gepaard met lichte koorts.

Tuberculeuze afscheiding bevat grote hoeveelheden eiwit. Het is zeer belangrijk om dit eiwittekort aan te vullen met EIWITRIJK VOEDSEL.

Rauw-voedseldiëten, alkaliserende diëten, sap-diëten of zelfs vasten, wat vaak wordt aanbevolen wanneer iemand kanker heeft, kan iemand in een kritieke situatie brengen met overlijden tot gevolg. We hebben dit gezien tijdens de tuberculosegolf (1919) na de Eerste Wereldoorlog toen miljoenen mensen overleden omdat ze geen beschikking hadden over eiwitrijk voedsel.

Een van de redenen waarom veel kankerpatiënten chemotherapiebehandelingen niet overleven is, naast de extreme toxiciteit, een verlies van eetlust, wat leidt tot een acuut eiwittekort. Wanneer een tekort aan eiwitten optreedt, probeert het lichaam het verlies te herstellen door eiwitten uit de organen en uit vetweefsel te halen, wat resulteert in snel gewichtsverlies en wegkwijnen (cachexie).

Net zoals de Ayurveda aanbeveelt, is het consumeren van eiwitrijk voedsel vóór 15.00 uur gunstig. Na 15.00 uur begint de pijnappelklier langzaam serotonine om te zetten in melatonine, wat de spijsvertering bemoeilijkt bij het afbreken van eiwitten.

Sporters, mensen die veel trainen en diegenen die veel eiwitten verbranden moeten zich vooral bewust zijn van de correlatie tussen eiwitgebrek en de rol van schimmels en TBC-bacteriën tijdens de genezing van bepaalde kankersoorten.

Nadat het cel (tumor) verwijderingsproces is voltooid blijft er een holte op de locatie achter die uiteindelijk wordt gevuld met calcium. Een langdurig proces van ontbinding (hangende genezing) resulteert echter in een verminderde of onvoldoende functie van het orgaan, zoals bijvoorbeeld wordt waargenomen bij hypothyreoïdie (‘onderfunctioneren van de schildklier).

OPMERKING: Schimmels en mycobacteriën moeten aanwezig zijn voordat een conflict optreedt. Als men later in contact komt met TBC-bacteriën, bijvoorbeeld door in contact te komen met het speeksel van een persoon die ze draagt, zullen ze stand-by zijn voor toekomstige helingsfasen. Het gedurende een paar weken drinken van rauwe melk is ook een goede manier om het lichaam in aanraking te brengen met TBC-bacteriën.

Als de vereiste microben niet beschikbaar zijn bij het oplossen van het conflict, omdat ze zijn vernietigd door een overmatig gebruik van antibiotica, kapselt de tumor in en blijft achter zonder verdere celdeling. In de conventionele geneeskunde wordt dit meestal gediagnosticeerd als een “goedaardige kanker” of als een poliep. OPMERKING: Tegenwoordig is overmatig gebruik van antibiotica een reden waarom er meer kanker wordt gevonden tijdens (routine) onderzoeken.

Dr. Hamer: “Wat de diagnose van kanker betreft, worden bij ongeveer 40% van de routine-onderzoeken oude ingekapselde tumoren gevonden, die ongemoeid zouden moeten blijven. Als de diagnose een conflict heeft veroorzaakt, zoals een doodsangstconflict of een eigenwaarde-inbreukconflict, moeten deze conflicten worden geadresseerd. In ieder geval is er in geen geval een reden om in paniek te raken of om bang te zijn voor ‘metastaserende kankercellen”.

De grote misvatting op de ontdekking van Otto Warburg

Otto Warburg ontving de Nobelprijs voor zijn werk aan de verwerking van zuurstof in cellen, echter niet voor zijn ideeën over de oorzaak van kanker en tumorgroei. Hij ontdekte dat tumoren de voorkeur geven aan energieproductie via anaerobe processen, zelfs in de aanwezigheid van zuurstof, een fenomeen dat tegenwoordig bekend staat als het Warburg Effect. Warburg was ervan overtuigd dat kanker kon ontstaan wanneer er problemen waren met het zuurstofverwerkingsmechanisme in de weefsels. Dit blijft echter een hypothese.

Kanker en tumoren vertonen ook zuurstofactiviteit en halen hun voedsel uit suiker, vet, lactaat en ketonen. Ketonen zijn afvalstoffen die vrijkomen wanneer je lichaam vet verbrandt.

Hoe zit het nu wel in elkaar?

Otto Warburg ontdekte dat kankerweefsel meer glucose omzet in lactaat vergeleken met gezond weefsel. Lactaat is een zuurrest van melkzuur, een product van het glucosemetabolisme dat optreedt bij een zuurstoftekort: de anaerobe glycolyse.

Warburg ontdekte het geelenzym, een katalysator die betrokken is bij de zuurstofverwerking, en ontrafelde de werking ervan. Onder invloed van zuurstof kan lactaat worden geoxideerd in de citroenzuurcyclus binnen de mitochondriën.

Interessant is dat glucose de enige brandstof in het lichaam is die gebruikt kan worden zonder zuurstof. Dit proces van energieonttrekking zonder zuurstof heet geen verbranding, maar dissimilatie. Het is juist in dit proces dat waterstofionen vrijkomen, die een verzurende werking hebben. Dit verklaart waarom lactaat bijdraagt aan de verzuring van het lichaam.

Schimmels en mycobacteriën, zoals TBC, gedijen het best in een zure omgeving. Dit betekent dat het lichaam actief het kankerweefsel zal verzuren, zodat schimmels en mycobacteriën het weefsel kunnen afbreken zodra het biologische conflict is opgelost. Daarom is de productie van lactaat cruciaal in het proces van kankergroei. Dit verklaart waarom kanker en tumoren de voorkeur geven aan het omzetten van glucose naar lactaat.

Conclusie: verzuring, zuurstoftekort en de dissimilatie van glucose zijn gevolgen van kanker, niet de oorzaak. Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen causaliteit (oorzakelijkheid) en correlatie (samenhang, betrekking, wisselwerking, cohesie en andere relaties).

Causaliteit van kanker: Biologisch conflict leidt tot toename van diploïde weefsel in het kiemblad endoderm en oud mesoderm. Ter vergelijking, er vindt een afname van haploïde weefsel plaats in het kiemblad van nieuw mesoderm en ectoderm.

Correlatie bij kanker: Verzuring, zuurstoftekort en de dissimilatie van glucose zijn processen die lactaatproductie bevorderen en een zure omgeving creëren. Deze omgeving is cruciaal voor het activeren van schimmels en mycobacteriën die kanker en tumoren afbreken zodra het biologische conflict is opgelost. Zelfs oxidatieve stress is geen oorzaak van kanker, maar het gevolg van een biologische schokervaring.

Dr. Hamer heeft ontdekt dat tumoren niet alleen verschillen in grootte en vorm van de oorspronkelijke cellen, maar ook genetisch verschillend zijn en sneller kunnen delen. Dit heeft geleid tot het dogma van ‘kwaadaardige kanker’. Het is juist dit onderscheidende kenmerk dat schimmels en mycobacteriën in staat stelt te herkennen welke cellen geëlimineerd moeten worden en welke niet.

Schimmels en mycobacteriën tasten nooit het naburige weefsel aan, laat staan dat ze zich verspreiden. Zo is er bijvoorbeeld nog nooit tuberculose aangetroffen op het slijmvlies van de bronchiën, dat tot het ectodermale kiemblad behoort.

Dr. Hamer verklaart het genetische verschil tussen kankerweefsel en het oorspronkelijke weefsel door te stellen dat kanker en tumoren een tijdelijke functie vervullen. Ze fungeren als hulpweefsel om te overleven tijdens een conflictactieve fase. Volgens Dr. Hamer is kanker dus een koude aandoening!

Gunther Enderlein observeerde dat microben muteren tot ‘pathogenen’ als gevolg van een hoge zuurgraad in het bloed. Volgens zijn theorie, bekend als pleomorfisme, wordt acidose (verzuring) gezien als een voedingsbodem voor ziekten. Echter, in werkelijkheid creëert acidose het ideale milieu waarin een orgaan of weefsel kan genezen!

Kanker is dus omkeerbaar. Schimmels en mycobacteriën beginnen de tumor te ontleden vanuit het centrum, waar een uiterst zuur milieu heerst. Dit verklaart de term ‘centraal necrotiserend carcinoom’.

Door misverstanden en historische onjuistheden is er een vermeende link ontstaan tussen kanker, zuurstoftekort, verzuring, en suiker, wat heeft geleid tot het ongegronde idee dat suiker kanker veroorzaakt. Dit is echter niet waar. Biologisch gezien werkt het anders: de aanpassingsmechanismen van het lichaam tonen een opmerkelijke intelligentie om te overleven onder verschillende omstandigheden. Het lichaam is altijd te vertrouwen!

Lieve mensen, doe educatie, het vraagt inspanning, maar het is de moeite waard om de regie over je eigen leven terug in eigen handen te nemen.

Het ontogenetisch systeem der microben

Gedurende de eerste 2,5 miljard jaar waren microben de enige organismen op aarde. Geleidelijk aan ontwikkelden zich van daaruit andere levensvormen, waaronder planten, dieren en mensen. Naar schatting overtreft het aantal microbiële cellen dat het menselijk lichaam herbergt (bekend als het “menselijke microbioom”) de lichaamscellen in een verhouding van bijna 4 tot 1. De symbiotische relatie met het menselijk organisme en de vitale rol die zij vervullen bij het in stand houden van lichaamsweefsels maken microben onmisbaar voor onze overleving.

Dit GNM-diagram vertoont de indeling van microben in relatie tot de drie embryonale kiemlagen en de gebieden van de hersenen van waaruit de microbiële activiteit worden aangestuurd.

Onze microben staan onder de controle van onze hersenen en werken daarom op een geplande, gecoördineerde manier. In normotonie en in de conflictactieve fase zijn microben inactief, maar zodra een conflict is opgelost beginnen ze aan het werk dat aan hen is toegewezen.

De vierde natuurwet van de Germaanse Nieuwe Geneeskunde (GNM), zoals beschreven door Dr. Ryke Geerd Hamer, stelt dat microben zoals bacteriën, schimmels en de vermeende virussen specifieke biologische programma’s uitvoeren in het lichaam. Deze natuurwet suggereert dat microben niet de veroorzakers zijn van ziekten, maar eerder helpen bij het herstelproces na een conflictactieve fase. Dit staat in contrast met de traditionele medische opvattingen waarin microben, met name “pathogene microben”, vaak worden gezien als de oorzaak van infectieziekten.

De Vierde Biologische Wet laat zien dat zogenaamde “infectieziekten” uitsluitend voorkomen in de tweede fase van een biologisch speciaalprogramma; de helingsfase waarbij het organisme de microben gebruikt om de genezing te optimaliseren. Om optimaal te functioneren hebben microben een warme omgeving nodig, vandaar de ontwikkeling van een ontsteking en koorts.

Volgens de traditionele geneeskunde kunnen microben in twee categorieën worden ingedeeld:

Goedaardige microben: Deze microben, zoals bepaalde bacteriën en gisten, leven in symbiose met ons lichaam en vervullen nuttige functies zoals het helpen bij de spijsvertering en het beschermen tegen toxische stoffen en de schadelijke microben. (Duaal denken in plaats van holistisch denken).

Kwaadaardige microben: Deze worden gezien als pathogenen die ziektes kunnen veroorzaken. Voorbeelden hiervan zijn bepaalde bacteriën, zogenaamde virussen, schimmels en parasieten. De aanwezigheid en activiteit van deze microben bij ziekten hebben geleid tot de hypothese dat zij de oorzaak zijn van deze ziekten, wat de basis vormt voor het concept van infectieziekten.

Daaruit is de hardnekkigste dogma ontstaan van de medische wetenschap: “ziekten worden veroorzaakt door pathogene microben”. En aangezien de activiteit van microben gepaard gaat met zwelling, koorts, ontsteking, pus, afscheiding en pijn, wordt aangenomen dat microben de oorzaak zijn van “infectieziekten“. Vergelijkbaar met het idee dat een “abnormale” groei van kankercellen leidt tot de ontwikkeling van een “kwaadaardige” tumor wordt ten onrechte aangenomen dat microben die buiten hun normale bereik groeien (zie immuunsysteemtheorie) resulteren in virulente “infecties”.

De GNM gaat echter uit van een ander paradigma. Volgens de vierde natuurwet zijn microben pas actief in het lichaam nadat een conflict of stressvolle gebeurtenis is opgelost (de genezingsfase). Tijdens deze genezingsfase helpen microben het lichaam te herstellen door overtollige weefsels, zoals kanker, af te breken of door afgenomen weefsel (ulceratie, atrofie of necrose) te regenereren en het lichaam te ontgiften. Dus, in plaats van microben als de oorzaak van de ziekte te zien, beschouwt GNM hen als helpers in het natuurlijke herstelproces van het lichaam. Dit proces met goede verzorging ondersteunen.

Dit leidt tot een fundamenteel ander begrip van ziekten en hun oorzaken. Waar de reguliere geneeskunde zich richt op het bestrijden van pathogene microben met antibiotica, ‘antivirale’ middelen en andere antimicrobiële therapieën, stelt GNM dat het belangrijker is om de onderliggende emotionele en psychologische conflicten aan te pakken die aan de ziekten ten grondslag liggen.

MICROBEN VEROORZAKEN GEEN ZIEKTEN, MAAR SPELEN IN PLAATS DAARVAN EEN VITALE ROL TIJDENS DE HELINGSFASE.

De Vierde Biologische Wet laat zien dat zogenaamde “infectieziekten” uitsluitend voorkomen in de tweede fase van een biologisch speciaalprogramma, waarbij het organisme de microben gebruikt om de genezing te optimaliseren. Om optimaal te functioneren hebben microben een warme omgeving nodig, vandaar de ontwikkeling van een ontsteking en koorts. Microben hebben ook een zuur milieu nodig, dat op een geschikte wijze wordt bewerkstelligd door de vagotonische toestand, die dominant is tijdens iedere helingsfase. Het begin van een “infectie” wordt daarom niet, zoals verondersteld, veroorzaakt door een onevenwichtige pH-waarde (een “verkeerd dieet”), maar eerder door de overgang van de conflictactieve fase naar de helingsfase.

Het lichaam leeft in symbiose met microben

Microben zijn endemisch. Ze leven in harmonie met alle organismen van het ecologische milieu waarin ze zich gedurende miljoenen jaren hebben ontwikkeld. Contact met ‘lichaamsvreemde microben’, bijvoorbeeld door naar het buitenland te reizen, veroorzaakt op zich geen “ziekte”. Wanneer echter bijvoorbeeld een Europeaan een bepaald conflict in de tropen oplost en daarmee in contact komt met lokale microben zal het betreffende orgaan ze gebruiken voor het genezingsproces. Omdat het lichaam echter niet gewend is aan deze exotische micro-organismen kunnen de genezingssymptomen behoorlijk ernstig zijn.

Witte bloedcellen, zoals leukocyten en lymfocyten, ondersteunen het microbiologische proces. Geleid (misleid) door beelden van een ‘biologische oorlogsvoering’ die in het menselijke organisme woedt, interpreteert de conventionele geneeskunde een toename van witte bloedcellen (“killercellen”) als een “immuunreactie” gericht tegen “aanvallen” en als het “bestrijden van de infectie”. In het licht van de Vierde Biologische Wet wordt de academische constructie van een ”immuunsysteem”, voorgesteld als een “afweersysteem” tegen microben (en kankercellen), volledig zinloos. In feite wordt de term ‘infectie’ ook overbodig. De uitvinding van ”auto-immuunziekten”, waarbij het immuunsysteem blijkbaar lichaamseigen weefsel aanvalt, laat zien hoe een wetenschappelijke cultuur kan worden verblind door zijn eigen overtuigingen.

Ziektes zijn niet besmettelijk

Gebaseerd op het tweefasige patroon van ieder SBS (Tweede Biologische Wet), kunnen “infecties” niet op een andere persoon worden overgedragen, omdat de symptomen (afscheiding, ontsteking, koorts) al helingssymptomen zijn. Bovendien is een DHS dat een Biologisch Speciaalprogramma activeert een zeer individuele conflictervaring. Als twee of meer mensen dezelfde symptomen hebben, bijvoorbeeld een verkoudheid, diarree of een buikgriep, betekent dit dat ze allemaal in de helingsfase zijn van hetzelfde type conflict (stinkconflict, onverteerbaar brokconflict, territoriumergernis-conflict) die plaatsvond, bijvoorbeeld op school, thuis of op het werk.

Het idee dat iedereen op dat moment een “zwak immuunsysteem” had is nogal vergezocht. Hetzelfde geldt voor epidemieën die het gevolg zijn van conflicten die grote bevolkingsgroepen treffen (aanvalsconflicten, territoriumangst-conflicten, doodsangstconflicten). Dit was bijvoorbeeld het geval bij de middeleeuwse pest, de Spaanse griep en de longtuberculose-epidemie na de Eerste Wereldoorlog. Tegenwoordig worden dergelijke collectieve conflictschokken gemakkelijk opgeroepen door angstaanjagende mediaberichten (dreigementen van een economische crisis, de dreiging van een wereldoorlog, de collectieve angst voor terroristische aanslagen, berichten over een “dodelijk virus”). De daaruit voortvloeiende longontsteking (SARS, de Mexicaanse griep, enzovoort) is een zichzelf vervullende voorspelling.

Culturele, politieke, sociale of economische aspecten zijn doorslaggevend voor de vraag waarom mensen in bepaalde regio’s meer (of minder) kwetsbaar zijn om specifieke soorten biologische conflicten te ervaren. Zo komt diabetes (gekoppeld aan weerstandsconflicten) veel vaker voor onder autochtone bevolkingsgroepen in vergelijking met de algemene bevolking. Het feit dat westerse vrouwen meer borstkanker krijgen (die verband houden met scheidingsconflicten) dan Chinese vrouwen heeft niets te maken met hun verschillende voedingspatroon, zoals wordt gesuggereerd, maar met de aanzienlijk hogere echtscheidingspercentages van vrouwen in Noord-Amerika en Europa.

Microben die actief zijn op nieuw mesoderm en ectoderm

Dat zijn geen TBC-bacteriën, mycobacteriën of schimmels. het gaat over bacteriën en globulines. Tijdens het genezingsproces helpen bacteriën het weefselverlies op nieuw mesoderm, dat plaatsvond in de conflictactieve fase, weer aan te vullen. De meeste bacteriën hebben een eigen specialisme. Stafylokokkenbacteriën ondersteunen bijvoorbeeld de reconstructie van botweefsel; streptococcus-bacteriën helpen bij het herstel van weefselnecrosen in de eierstokken. In PCL-A vormen de bacteriën abcessen. Bacteriën nemen ook deel aan de genezing van wonden die werden veroorzaakt door verwondingen.

OPMERKING: Wanneer het medische team de handen en de medische apparaten en hulpmiddelen steriliseren worden microben, die anders tijdens de helingsfase zouden worden gebruikt, niet doorgegeven aan de patiënt. Vandaar geen “infectie”. Dit verklaart bijvoorbeeld de afname van het aantal gevallen van kraambedvrouwenkoorts, waargenomen door Ignaz Semmelweis, in het midden van de negentiende eeuw. De laatste tijd wordt de MRSA-Methicilline-resistente Staphylococcus aureus (methicilline is een penicilline-gerelateerd antibioticum) verantwoordelijk gehouden voor de “verspreiding” van infecties in ziekenhuizen via besmette handen van het ziekenhuispersoneel. In werkelijkheid bieden ziekenhuizen, waar de meeste patiënten zich in een helingsfase bevinden, aan de stafylokokken-bacteriën een rijk werkterrein.

Wat bacteriën onderscheidt is hun overlappende functie. Wanneer schimmels en TBC-bacteriën afwezig zijn in oud mesodermaal weefsel, zoals de borstklieren of de lederhuid, nemen plaatsvervangende bacteriën de plaats in om de extra cellen te verwijderen die niet langer nodig zijn.

In ectodermale weefsels helpen bacteriën om het celverlies te herstellen. Streptococcus-bacteriën helpen bijvoorbeeld bij een genezing in de keel (zie keelontsteking), pneumokokkenbacteriën herstellen het bronchiale slijmvlies, gonococcus-bacteriën werken in het urogenitale gebied en de helicobacter pylori herstelt de maag- en de bekleding van de maagpoort. Dit gebeurt echter alleen wanneer de ulceratie in de conflictactieve fase tot diep in het weefsel reikt. Anders vindt het genezingsproces plaats zonder microben. Bij een intense helingsfase gaat het bacteriële werk gepaard met hoge koorts.

Opmerking: Als er geen bacteriën beschikbaar zijn, meestal als gevolg van antibioticamisbruik, vindt genezing nog altijd plaats, zij het biologisch niet optimaal.

Virussen?

In overeenstemming met evolutionair redeneren zouden VIRUSSEN – in theorie – de reconstructies moeten ondersteunen van organen en weefsels die afkomstig zijn van het ectoderm (aangestuurd vanuit de hersenschors).

Wat virussen betreft spreken we in GNM-termen liever van hypothetische virussen, omdat het bestaan van virussen die zogenaamde ‘virale infecties’ veroorzaken nog nooit wetenschappelijk is onderbouwd. Geen van de vermeende virussen (HIV, EBV, HPV enzovoort) is ooit geïsoleerd uit een gastheercel en hun DNA is evenmin congruent geïdentificeerd, wat de basiscriteria zijn voor het bewijs van het bestaan van een virus. Voor meer details in de GNM DVD “Virus Mania” door Torsten Engelbrecht en Claus Köhnlein (2007).

Het bestaan van zogenaamde “dodelijke virussen” moet eerst worden bewezen en dat is waar het probleem begint. Consequent, wetenschappelijk onderbouwd bewijs is nooit verstrekt, ook al zou dat eenvoudig moeten zijn: neem een monster van het bloed van een patiënt, isoleer het virus in een zuivere vorm, met het volledige genetisch materiaal (genoom) en het omhulsel ervan en beeld het af met een elektronenmicroscoop. Maar deze essentiële eerste stappen zijn nog nooit gedaan met H5N1 (vogelgriep), het zogenaamde hepatitis C-virus, HIV en talloze andere deeltjes die officieel virussen worden genoemd en worden afgebeeld als ‘aanvalsgekke’ beestjes.

Aangezien virussen die zogenaamd AIDS, SARS, longontsteking, de vogelgriep, varkensgriep, hepatitis, herpes, mazelen, polio, baarmoederhalskanker en dergelijke veroorzaken, niet in het menselijk lichaam kunnen worden aangetroffen gebruikt de orthodoxe geneeskunde een onwetenschappelijke methode, namelijk om uit de aanwezigheid van antilichamen (geproduceerd door het vermeende “immuunsysteem”) een virus en dus een “infectieziekte” af te leiden. Deze methode wordt “indirect bewijs” genoemd.

In 1996 publiceerde Gerald Geison (Princeton University) zijn boek “The private science of Louis Pasteur”. Gebaseerd op Pasteur’s aantekeningen in het laboratorium onthulde professor Geison dat de kiemtheorie van Pasteur gebaseerd is op frauduleuze gegevens. Ondanks het feit dat Pasteur wetenschappelijke fraude pleegde is zijn theorie nog steeds bepalend voor de hedendaagse medische wetenschap en geneeskunde. Gelet op het feit dat er geen wetenschappelijk bewijs is voor de bewering dat virussen ziekten veroorzaken, waaronder kanker, impliceert dit dat de wereldwijde vaccinatieprogramma’s die worden opgelegd aan een bevolking, met name voor kinderen en ouderen, gebaseerd zijn op wetenschappelijk bedrog.

In hun publicatie “Virus Mania” laten de auteurs zien dat de vermeende virussen in werkelijkheid microdeeltjes zijn, die door de lichaamscellen zelf worden geproduceerd. Deze deeltjes worden geïdentificeerd als ribosomen; de eiwitfabrieken van de cellen (virussen worden gedefinieerd door de afwezigheid van ribosomen!). Dit komt volledig overeen met de visie van Dr. Hamer. Dr. Hamer stelt dat wat als “virussen” worden geïnterpreteerd, in feite eiwitglobulinen (“antilichamen”) zijn, die bij een DHS ontstaan (zie antigenen en sporen). Tijdens de helingsfase, waar ze meetbaar zijn, helpen antilichamen (geproduceerd door witte bloedcellen) bij het herstel van ectodermaal weefsel zoals de huid, het neusslijmvlies, de bronchiën of de baarmoederhals. Eiwitten die daarentegen worden geproduceerd door endodermale organen (prostaat, lever, pancreas) of oud-mesodermale organen (borstklieren), zijn al detecteerbaar in het bloed tijdens de conflictactieve fase. Dit noemen we tumormarkers (zie PSA).

Op basis van de Vierde Biologische Wet en gelet op het gebrek aan wetenschappelijk bewijs van ziekteverwekkende microben zijn vaccinaties volkomen ongerechtvaardigd. Vaccinaties zijn niet alleen onnodig maar ook onveilig, vanwege neurotoxinen, waaronder formaldehyde, aluminiumfosfaat of thimerosol (een op kwik gebaseerd conserveermiddel) dat in vaccins zit. Het spreekt voor zich dat een angstaanjagende vaccinatie-ervaring ook kan leiden tot een DHS (schrikangstconflict, territoriumangst-conflict, angst-walgingsconflict, motorisch conflict) met astma, diabetes of spierverlamming (zie ook meningitis) tot gevolg.

Er wordt betoogd dat de toename van antilichamen na “immunisatie” een “immuunrespons” is tegen het “virus” waartegen de persoon is gevaccineerd (van het eiwit in vaccins wordt ten onrechte beweerd dat ze een extract van “geïnfecteerde” cellen zijn). Dit is duidelijk een valse en misleidende conclusie. Omdat antilichamen een belangrijke rol spelen bij de genezing van wonden, is de aanwezigheid van antilichamen eerder een indicatie dat het lichaam de celbeschadiging, die werd veroorzaakt door schadelijke gifstoffen, probeert te genezen dan dat het een “reactie” van een “immuunsysteem” is dat nog nooit iemand heeft gezien.

Vaccines: “A Peek beneath the Hood” door Roman Bystrianyk en Suzanne Humphries, MD

“Een analyse van de gegevens toont aan dat de vaak herhaalde mantra dat vaccins cruciaal waren in het terugdringen van sterfgevallen door infectieziekten een misvatting is. Sterfgevallen waren vóór de vaccinaties al met enorme hoeveelheden afgenomen … “

Het Chiropractische Verhaal van Masha en Dasha

“Een moeder kreeg te horen dat haar tweeling overleden was na de geboorte. De waarheid was echter anders: De Tweeling werd naar een instituut in de buurt van Moskou gebracht om daar te worden bestudeerd. Dit was het lot van Masha en Dasha, één van de meest ongewone Siamese tweeling die ooit werden geboren:

Omdat hun bloedsomloop met elkaar verbonden is delen de tweelingen elkaars bloed. Daarom zal een bacterie of een virus dat in de bloedbaan van een tweeling komt, op korte termijn ook in het bloed van haar zus te zien zijn. Maar verrassend genoeg beïnvloedt ziekte hen anders. Dasha is bijziend, vatbaar voor verkoudheid en rechtshandig. Masha rookt af en toe, heeft een gezondere lichaamsgesteldheid en een hogere bloeddruk dan haar zuster. Ze heeft een goed gezichtsvermogen en is linkshandig.

“De wederzijdse verschillen in de gezondheid van de Siamese tweeling vormen een mysterie. Waarom werd de één ziek, door een kinderziekte zoals b.v. de mazelen en de ander niet? Het “mazelenvirus” was in beide lichamen aanwezig, in hun beider bloedbaan, dus waarom kregen ze niet allebei de mazelen? Blijkbaar speelt er meer mee bij het krijgen van “de mazelen” dan het “mazelenvirus” te hebben. Dit fenomeen werd keer op keer gezien bij de meisjes (griep, verkoudheid en andere kinderziekten werden allemaal afzonderlijk ervaren). Als alleen bacteriën de mogelijkheid zouden hebben om infectieziekten te veroorzaken, waarom zou dan één van de tweelingen ziektevrij zijn terwijl de andere ziek was? …”

Met dank aan: Caroline Markolin, PH.D. https: //LearningGNM.com

Arjen Lievers https://www.germaansegeneeskunde.nl/index_ziekten_gnm/

Dr. Geerd Ryke Hamer

Gepubliceerd op 29/05/2024

Daniël Derweduwen

Delen:

 

Gerelateerde Publicaties

 

  • Voor veel mensen wordt de Germaanse geneeskunde als zweverig beschouwd. Het woord 'zweverig' wordt vaak gebruikt om te verwijzen naar iets dat ongrijpbaar of abstract is, met betrekking tot overtuigingen die niet stevig zijn geworteld in wetenschappelijke feiten. Gelukkig heeft de Germaanse geneeskunde een solide empirisch-wetenschappelijke basis. Ze kan alle ziekten verklaren en zelfs voorspellen, mits men de natuurlijke biologische wetmatigheden volgt. Mensen met een dualistisch gedachtegoed, die absoluut niet dom zijn, uiten vaak dat de Germaanse geneeskunde zweverig en gevaarlijk is. Met andere woorden, zij begrijpen het concept niet en gebruiken het label "zweverigheid" als een manier om de [...]

    By Published On: 16/04/2024
  • Vergeetachtigheid Het is inderdaad van groot belang om vanuit een biologisch perspectief naar vergeetachtigheid te kijken, niet alleen bij ouderen maar ook bij kinderen. Bij ouderen kan vergeetachtigheid veroorzaakt worden door chronisch actieve of terugkerende scheidingsconflicten, zoals het verlies van een levenspartner of de overgang naar een rusthuis waarbij dierbare bezittingen plotseling weg zijn. Dit kan leiden tot beperkingen in het korte termijngeheugen en problemen met denkvermogen, de dag plannen en dagelijkse taken. Vanuit een biologisch oogpunt heeft vergeetachtigheid een doel: het vergeten van traumatische ervaringen of scheidingen om verdere emotionele pijn te voorkomen. Zelf heb ik bijvoorbeeld gewelddadige mishandeling [...]

    By Published On: 12/03/2024
  • Ziekte is herstel Ziekte maakt deel uit van een proces dat leidt naar gezondheid. Deze zin staat natuurlijk haaks op de belangen van farmaceutische investeringsmaatschappijen. Maar na 120 jaar farmaceutische ontwikkelingen is het resultaat opvallend: nog nooit waren er zoveel zieke mensen als vandaag de dag. Er klopt duidelijk iets niet. Wanneer je ziekte bestrijdt als een vijand, word je feitelijk de vijand van jezelf en je eigen leven. Gun jezelf de kans om echt wetenschappelijk onderbouwd onderzoek naar de Germaanse geneeskunde (GG) te bestuderen. De GG begrijpt de verbondenheid tussen lichaam en geest en houdt rekening met de psychologische [...]

    By Published On: 04/03/2024